สำรวจอดีตและปัจจุบันของ "สวนสี่แห่งที่มีชื่อเสียง" แห่งซูโจว: การเดินทางผ่านประวัติศาสตร์ของสี่ราชวงศ์
ในการสอบภาษาจีนสำหรับนักเรียนมัธยมต้นในจีนแผ่นดินใหญ่ คำถามการอ่านเพื่อความเข้าใจภาษาจีนคลาสสิกเรื่อง "บันทึกของสวนหลิงหนาน" ใช้เป็นพื้นฐาน นำไปสู่หัวข้อเรียงความที่สำรวจ "การชื่นชมสวนหลิงหนานและการค้นพบเรื่องราวเบื้องหลังสวนเจียงหนาน" เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและชี้นำเยาวชนให้ค้นพบความรู้เบื้องหลังมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของสวนในซูโจว ในฐานะเม…

ในการสอบภาษาจีนสำหรับนักเรียนมัธยมต้นในจีนแผ่นดินใหญ่ คำถามการอ่านเพื่อความเข้าใจภาษาจีนคลาสสิกเรื่อง "เรื่องราวของสวนหลิวหยวน" ใช้เป็นพื้นฐาน และหัวข้อเรียงความขยายความไปสู่ "การชื่นชมสวนหลิวหยวนและการค้นพบเรื่องราวของสวนต่างๆ ในเจียงหนาน" เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและชี้นำเยาวชนให้สำรวจความรู้เบื้องหลังมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของสวนในซูโจว
ซูโจวเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงด้านสวน และมีความรู้เกี่ยวกับสวนอย่างกว้างขวางและลึกซึ้ง เรามาสำรวจเรื่องราวทางประวัติศาสตร์เบื้องหลัง "สวนที่มีชื่อเสียงทั้งสี่แห่งของซูโจว" กันเถอะ
อ่านเพิ่มเติม: [ทัวร์เที่ยวซูโจวด้วยตนเอง] คู่มือการเดินทางเที่ยวซูโจวแบบครบวงจร รวมทั้งการเดินทาง ที่พัก สถานที่ท่องเที่ยว และอาหาร
สวนที่มีชื่อเสียงทั้งสี่แห่งของซูโจว ได้แก่ ศาลาชางหลาง สวนสิงโต สวนขุนนางผู้ถ่อมตน และสวนหลิงเติ้ง ซึ่งเป็นตัวแทนของรูปแบบศิลปะในสมัยราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง ตามลำดับ
ศาลาคังลัง
สวนที่เก่าแก่ที่สุดของซูโจว
ศาลาชางหลางเป็นสวนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบันในซูโจว เดิมทีเป็นสวนของซุนเฉิงโย่ว ขุนนางผู้ปกครองเมืองอู๋เยว่ในช่วงปลายราชวงศ์ถังและยุคห้าราชวงศ์ ต่อมาในปี 1045 ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ซูซุนฉินซึ่งถูกลดตำแหน่งได้มาอาศัยอยู่ในซูโจวและซื้อที่ดินรกร้างแห่งนี้ เขาได้สร้างศาลาขึ้นริมน้ำและตั้งชื่อตามเรื่องราว "การซักหมวกในแม่น้ำชางหลาง" ต่อมาเป็นของตระกูลจางและตระกูลกง ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ หานซือจงได้มาพำนักอยู่ที่นี่และจึงได้ชื่อว่าสวนฮั่น ในสมัยราชวงศ์หยวนได้เปลี่ยนชื่อเป็นวัดเมี่ยวหยินและวัดต้าหยุน ในปี 1546 ในสมัยราชวงศ์หมิง พระเหวินหยิงได้บูรณะขึ้นใหม่ และในปี 1696 ในสมัยราชวงศ์ชิง ซ่งหลัว ขุนนางผู้ปกครองมณฑลเจียงซู ได้ย้ายศาลาไปไว้บนเนินดิน ศาลาคังหลางได้รับการซ่อมแซมและบูรณะในสมัยราชวงศ์เต้ากวงและราชวงศ์ถงจือ จนมีสภาพเช่นปัจจุบัน ศาลาคังหลางเปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี 1954 และในเดือนพฤศจิกายนปี 2000 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในฐานะส่วนขยายของสวนคลาสสิกแห่งซูโจว
สวนแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งเฮกตาร์ มีผังแบบเปิดโล่งและเป็นธรรมชาติ มีการออกแบบที่ชาญฉลาด โดยผสานแม่น้ำเฟิงซีที่คดเคี้ยวอยู่นอกสวนเข้ากับภูมิทัศน์ มีการสร้างทางเดินที่มีหลังคาคลุมเลียบริมน้ำ พร้อมหน้าต่างบานเกล็ดที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งภายในและภายนอกได้อย่างลงตัว ทำให้ทัศนียภาพทางธรรมชาติผสานเข้ากับภูมิทัศน์โดยรอบได้อย่างราบรื่น สิ่งนี้สร้างบรรยากาศที่น่าหลงใหล โดยที่ทัศนียภาพนั้นงดงามตั้งแต่ก่อนเข้าสู่สวนแล้ว ศาลเจ้าห้าร้อยบุคคลสำคัญภายในศาลาชางหลางเป็นที่ประดิษฐานงานแกะสลักหินล้ำค่า 594 ชิ้นของบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ของซูโจวตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวถึงราชวงศ์ชิง ซึ่งกินเวลากว่าสองพันปี นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างตกแต่ง 108 รูปแบบที่แตกต่างกัน แต่ละแบบมีลวดลายและดีไซน์ที่เป็นเอกลักษณ์
โดยรวมแล้ว สวนแห่งนี้ยังคงรักษารูปแบบดั้งเดิมของ "พืชพรรณเขียวชอุ่ม เนินเขาสูงตระหง่าน และผืนน้ำกว้างใหญ่" ไว้ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง พร้อมด้วยทัศนียภาพทางธรรมชาติและสถาปัตยกรรมที่เรียบง่ายและสง่างาม ผู้เชี่ยวชาญด้านสวนต่างยกย่องว่าเป็น "ป่าในเมือง" ที่เป็นแบบอย่าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศาลาคังหลางได้คงไว้ซึ่งความเรียบง่ายและความสงบสุขแบบโบราณ เป็นพยานถึงความแน่วแน่และการแสวงหาคุณธรรมอันสูงส่งของปัญญาชนท่ามกลางความยากลำบาก
อ่านเพิ่มเติม: [ศาลาชางหลาง] คู่มือฉบับสมบูรณ์สำหรับการเยี่ยมชมศาลาชางหลางในสวนซูโจว
เวลาทำการ: 07:30-17:30 น.
ระยะเวลาที่แนะนำในการเข้าชม: 0.5-1 ชั่วโมง
ที่อยู่: เลขที่ 3 ถนนชางหลางติง เขตกูซู เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู
การจองตั๋ว: การเดินทาง
สวนของผู้ดูแลระบบที่ถ่อมตน
บ้านทางจิตวิญญาณของเหล่าฤๅษี
เมื่อเทียบกับสวนหลวงอันยิ่งใหญ่และโอ่อ่าทางตอนเหนือ สวนส่วนตัวของซูโจวสะท้อนให้เห็นถึง "วัฒนธรรมแห่งความสงบ" มากกว่า โดยสวนขุนนางผู้ถ่อมตนเป็นตัวอย่างที่โดดเด่น สวนแห่งนี้มีพื้นที่ 5.2 เฮกตาร์ สร้างขึ้นในปี 1509 ในสมัยราชวงศ์หมิงโดยหวังเซียนเฉิน ข้าราชการในราชสำนักที่กลับมายังบ้านเกิดหลังจากผิดหวังกับอาชีพราชการ สวนแห่งนี้เป็นสวนคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในซูโจว
หวังเซียนเฉินตั้งชื่อสวนตามบทกวี "บทกวีแห่งการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย" ของปานเยว่ ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก ที่ว่า "สร้างบ้านปลูกต้นไม้ ข้าพเจ้าก็สุขสบายและพอใจ... รดน้ำสวนและขายผักเพื่อหาอาหารกินในแต่ละวัน... นี่ก็เป็นวิถีการปกครองของคนซุ่มซ่ามเช่นกัน" ชื่อนี้สะท้อนถึงอารมณ์ขันที่ถ่อมตนของเขา และสะท้อนถึงความปรารถนาที่จะเกษียณไปอยู่ชนบทและหลีกเลี่ยงการเมือง ตำนานเล่าว่า ในระหว่างการก่อสร้างสวน หวังเซียนเฉินได้ว่าจ้างเหวินเจิ้งหมิง ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญของสำนักจิตรกรรมอู่ ให้เป็นผู้ออกแบบพิมพ์เขียว ส่งผลให้สวนมีน้ำเป็นศูนย์กลาง กว้างขวางและเรียบง่าย คล้ายกับภูมิทัศน์ธรรมชาติ สวนแบ่งออกเป็นสามส่วน คือ ตะวันออก กลาง และตะวันตก โดยสวนกลางเป็นส่วนหลักและแก่นแท้ของสวน
หลังจากหวังเซียนเฉินเสียชีวิต บุตรชายของเขาเล่นการพนันอย่างหนักในคืนหนึ่ง ทำให้เสียสวนให้กับตระกูลซู และลูกหลานของเขาก็เสื่อมถอยลงเรื่อยมา ในปี 1631 ส่วนตะวันออกของสวนตกเป็นของหวังซินอี้ เสนาบดี และได้รับการตั้งชื่อว่า "กุ้ยเทียนหยวนจู" (สวนที่กลับคืนสู่ชนบท) ส่วนกลางและส่วนตะวันตกของสวนเปลี่ยนมือไปมาหลายครั้ง ในช่วงต้นรัชสมัยเฉียนหลง ส่วนกลางได้รับการบูรณะและตกเป็นของเจ้าเมืองเจียงฉี ในปี 1860 กองทัพไท่ผิงเข้ายึดซูโจว สวนผู้บริหารที่อ่อนน้อมถ่อมตนจึงกลายเป็นที่ประทับของเจ้าชายผู้ภักดี กล่าวกันว่าเจ้าชายหลี่ซิ่วเฉิงใช้หอเจี้ยนซานในส่วนกลางเป็นสถานที่บริหารราชการ ในปี 1877 ส่วนตะวันตกตกเป็นของจางลู่เฉียน พ่อค้าผู้มั่งคั่ง และได้รับการตั้งชื่อว่า "ปู้หยวน" (สวนเสริม) หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน สวนที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ได้รับการอนุรักษ์และบูรณะ และเปิดให้ประชาชนเข้าชมอย่างเป็นทางการในปี 1952
ตลอดประวัติศาสตร์ สวนผู้บริหารที่อ่อนน้อมถ่อมตนแห่งนี้ได้เปลี่ยนมือมาหลายครั้ง จากที่พักอาศัยของข้าราชการไปจนถึงสวนของครอบครัว มันได้เป็นพยานถึงการเปลี่ยนแปลงราชวงศ์และสงคราม แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมและขยายอย่างต่อเนื่อง ศาลาและหอคอยทุกหลังล้วนเก็บเรื่องราวและอารมณ์ความรู้สึกจากยุคสมัยต่างๆ ไว้ ราวกับหนังสือประวัติศาสตร์เงียบๆ ที่บันทึกวิถีชีวิตและรสนิยมทางสุนทรียภาพของชนชั้นปัญญาชนเจียงหนาน
อ่านเพิ่มเติม: [ทริปเที่ยวสวนผู้บริหารผู้ถ่อมตนในซูโจว] จองตั๋ว แนะนำ และคู่มือการเดินทาง จัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว!
เวลาทำการ: 07:30-17:30 น.
ระยะเวลาที่แนะนำในการชม: 2-3 ชั่วโมง
ที่อยู่: เลขที่ 178 ถนนตะวันออกเฉียงเหนือ เขตกูซู เมืองซูโจว
การจองตั๋ว: การเดินทาง
สวนที่ยังคงอยู่
สัมผัสประสบการณ์ภูมิประเทศที่แตกต่างกันสี่แบบในสวนแห่งเดียว
สวนหลิงเติ้ง (Lingering Garden) ร่วมกับสวนผู้บริหารที่อ่อนน้อม (Humble Administrator's Garden) เป็นหนึ่งในสี่สวนคลาสสิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีน สวนแห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านสถาปัตยกรรมอันงดงาม มีอาคารขนาดใหญ่และโอ่อ่า รวมถึงลานภายในที่หลากหลาย หินไท่หูที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ ยอดเขากวนหยุน (Guanyun Peak) ซึ่งทำให้ผู้คนสามารถ "เพลิดเพลินกับความสุขของภูเขาและป่าไม้โดยไม่ต้องออกจากเมือง"
เดิมทีสวนตะวันออกแห่งนี้เป็นของซูไท่ซือ เสนาบดีสำนักพระราชวังในสมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาในสมัยราชวงศ์ชิง หลิวซูแห่งตงซาน อำเภออู่ ได้ครอบครองและบูรณะสวนขึ้นใหม่บนที่ตั้งเดิม โดยปลูกต้นสนขาว ต้นพอลโลเนีย และต้นไผ่จำนวนมาก สีเขียวเย็นตาสง่างามของต้นไผ่และน้ำสีฟ้าใสตัดกันอย่างโดดเด่น จนได้ชื่อว่า "วิลล่าฮั่นปี้" หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า "สวนหลิว" หลิวซูชื่นชอบหินมาก โดยได้สะสมหินจากยอดเขาไท่หู 12 ยอดในช่วงยุคถงจือและนำมาประดับไว้ในสวน นอกจากนี้เขายังชื่นชอบการเขียนพู่กันและการวาดภาพ โดยได้สลักลายมือของตนเองและงานเขียนพู่กันโบราณลงบนหินและฝังไว้ในทางเดินของสวน เจ้าของในยุคต่อมาส่วนใหญ่ได้สืบทอดประเพณีนี้ จนค่อยๆ ก่อร่างสร้างลักษณะเฉพาะของสวนหลิวในปัจจุบัน ซึ่งมีแผ่นหินสลักมากมาย
ในช่วงปลายรัชสมัยของจักรพรรดิถงจือ สวนหลิวถูกซื้อโดยเซิงคัง (บิดาของเซิงซวนฮวาย) ผู้ว่าราชการมณฑลหูเป่ย และเปลี่ยนชื่อเป็น "สวนหลิว" ชื่อนี้ถูกเลือกมาส่วนหนึ่งเพราะออกเสียงคล้ายกับนามสกุลของเจ้าของคนก่อนคือ หลิวซู่ และอีกส่วนหนึ่งเพื่อเป็นการระลึกถึงข้อเท็จจริงที่ว่าสวนแห่งนี้เป็นสวนแห่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนอกประตูฉางเหมินของเมืองซูโจวหลังจากการกบฏไท่ผิง เซิงคังได้ลงทุนทั้งเงินและแรงงานจำนวนมากในการบูรณะสวนหลิว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการก่อสร้างอาคารและการสร้างหินรูปทรงแปลกตา นกกระเรียน ลิง นกยูง และกวางก็ถูกเลี้ยงไว้ในสวน ทำให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทัศนียภาพที่มีชีวิตชีวาของสวนแห่งนี้
หลังทศวรรษ 1930 สวนหลิงเติ้งค่อยๆ ทรุดโทรมลง ในปี 1953 รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองซูโจวได้ตัดสินใจบูรณะสวนหลิงเติ้ง และได้เชิญกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านสวนและช่างฝีมือด้านการก่อสร้างโบราณที่มีความรู้ความสามารถสูงมาช่วย หลังจากบูรณะนานหกเดือน สวนที่เคยมีชื่อเสียงแห่งนี้ก็กลับมางดงามอีกครั้ง ในช่วงทศวรรษ 1990 ศาลบรรพบุรุษของตระกูลเซิงและส่วนหนึ่งของบ้านพักก็ได้รับการบูรณะเพิ่มเติม ทำให้รูปลักษณ์ดั้งเดิมที่เชื่อมต่อกันของบ้านพักและสวนได้รับการฟื้นฟูเกือบสมบูรณ์
สวนทั้งหมดมีผังที่ไม่เป็นระเบียบ ทำให้สถาปัตยกรรมของสวนกลมกลืนกับภูเขา น้ำ และโขดหิน สร้างเสน่ห์ตามธรรมชาติ ทางเดินที่มีหลังคาคลุมของสวนทอดยาวกว่า 700 เมตร กำแพงเมฆและกลุ่มอาคารแบ่งสวนออกเป็นสี่พื้นที่ทัศนียภาพที่แตกต่างกัน ได้แก่ ส่วนกลาง ส่วนตะวันออก ส่วนเหนือ และส่วนตะวันตก ทำให้ผู้เยี่ยมชมสามารถชื่นชมภูมิทัศน์สี่ประเภทได้พร้อมกัน ได้แก่ ภูเขาและน้ำ ทุ่งหญ้า ป่าไม้ และลานภายใน
อ่านเพิ่มเติม: [สวนแห่งความสงบ] สวนแห่งความสงบในเมืองซูโจว: ความงามแบบตะวันออกที่ยั่งยืน
เวลาทำการ: 07:30-17:30 น.
ระยะเวลาที่แนะนำในการชม: 1-2 ชั่วโมง
ที่อยู่: เลขที่ 338 ถนนหลิวหยวน นอกประตูฉางเหมิน เขตกูซู เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู
การจองตั๋ว: การเดินทาง
สวนไลออนโกรฟ
สวนเซนแห่งเดียวในซูโจว
หลายคนทราบว่าสถาปนิก ไอ.เอ็ม. เป่ย เคยอาศัยอยู่ที่นี่ แต่เจ้าของคนแรกสุดนั้นย้อนกลับไปถึงยุคจื้อเจิ้งแห่งราชวงศ์หยวน และชื่อของสวนแห่งนี้มาจากอาจารย์ของเขา ในเวลานั้น อาจารย์เทียนหรู เว่ยเจ๋อ แห่งนิกายหลินจี้ ได้เดินทางมายังซูโจวเพื่อเผยแพร่ธรรม และเหล่าศิษย์ของท่านได้ซื้อที่ดินและสร้างบ้านให้ท่าน โดยตั้งชื่อในตอนแรกว่า "ซื่อจือหลิน" (สวนสิงโต) เนื่องจากสวนแห่งนี้มี "ต้นไผ่นับหมื่นต้น และหินรูปร่างแปลก ๆ มากมายอยู่ใต้ต้นไผ่ มีรูปร่างคล้ายสิงโต" จึงถูกเรียกว่า "ซื่อจือหลิน" (สวนสิงโต) และในเวลานั้นมันก็ยังเป็นสวนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพุทธศาสนาเซน
หลังจากที่พระอาจารย์เทียนหรูมรณภาพไป วัดและสวนก็ค่อยๆ ทรุดโทรมลง จนกระทั่งในรัชสมัยว่านหลี่ปีที่ 17 (1618) ของราชวงศ์หมิง จึงได้รับการบูรณะและเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง เมื่อจิตรกรหนี่จ้านแห่งราชวงศ์หมิงเดินทางผ่านซูโจว เขาได้วาดภาพ "ม้วนภาพสวนสิงโต" ซึ่งทำให้สวนสิงโตมีชื่อเสียงไปทั่วโลก กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงสำหรับปัญญาชนซูโจวในการแต่งบทกวีและวาดภาพ ในสมัยจักรพรรดิคังซี วัดและสวนถูกแยกออกจากกัน ต่อมา หวงซิงจู่ บิดาของหวงซีและผู้ว่าการเมืองเหิงโจว ได้ซื้อและตั้งชื่อว่า "สวนเช่อหยวน" เปลี่ยนบทบาทจากสวนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพุทธศาสนาเซนไปเป็นสวนส่วนตัวที่เป็นอิสระ ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ จักรพรรดิเฉียนหลงเสด็จเยือนสวนสิงโตถึงห้าครั้งในการเสด็จเยือนทางใต้หกครั้ง แสดงให้เห็นถึงความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อสวนแห่งนี้ เขาได้พระราชทานป้ายจารึกต่างๆ เช่น "กระจกแห่งปัญญาและการตรัสรู้ที่สมบูรณ์" "วัดเซนแห่งภาพวาด" และ "ความสุขที่แท้จริง" และสั่งให้สร้างสวนสิงโตจำลองสองแห่งในสวนหยวนหมิงหยวนในปักกิ่งและรีสอร์ทภูเขาเฉิงเต๋อ
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงปีที่ 36 (1787) หวงซีสอบได้คะแนนสูงสุดในการสอบราชการ เขาจึงปรับปรุงที่ประทับและลานบ้านอย่างพิถีพิถัน และเปลี่ยนชื่อเป็น "อู่ซงหยวน" (สวนห้าต้นสน) ในช่วงกลางรัชสมัยกวางซู ตระกูลหวงเสื่อมถอยลง และสวนก็ทรุดโทรมลง ในปี 1917 เป่ย รุนเซิง มหาเศรษฐีด้านสี และเป็นลุงของ ไอ.เอ็ม. เป่ย ได้ซื้อสวนที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ และดำเนินการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยเพิ่มสิ่งก่อสร้างต่างๆ เช่น เหยียนหยูถัง (หอพระที่นั่งจักรพรรดิหยก), เสี่ยวฟางถิง (หอจัตุรัสเล็ก), จิ่วซือเฟิง (ยอดเขาเก้าสิงห์), หูซินถิง (ศาลาทะเลสาบ), จิ่วฉู่เฉียว (สะพานเก้าโค้ง), ซือฟาง (เรือหิน) และฮวาหลานถิง (หอตะกร้าดอกไม้) จึงกลายเป็นสวนที่มีชื่อเสียงอย่างที่เราเห็นในปัจจุบัน หลังจากที่เป่ย รุนเซิงเสียชีวิต สวนสิงโตก็ได้รับการบริหารจัดการโดยเป่ย ฮวนจาง หลานชายของเขา และในที่สุดก็ถูกบริจาคให้แก่ประเทศชาติในปี 1953 โดยเปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี 1954
อ่านเพิ่มเติม: [สวนไลออนโกรฟ] สวนคลาสสิกอันงดงามตระการตา การเดินทางทางวัฒนธรรมที่ไม่ควรพลาด!
เวลาทำการ: 07:30-17:30 น.
ระยะเวลาที่แนะนำในการชม: 1-2 ชั่วโมง
ที่อยู่: เลขที่ 23 ถนนหยวนหลิน เขตกูซู เมืองซูโจว
การจองตั๋ว: การเดินทาง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม