[วัดไคหยวน] สี่จุดห้ามพลาดที่วัดไคหยวน เมืองฉวนโจว - บันทึกบทความนี้
วัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวเป็นวัดที่หาได้ยากในมณฑลฝูเจี้ยน ไม่เพียงแต่เป็นวัดสำคัญระดับชาติและโบราณสถานสำคัญระดับชาติเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งใน 22 แหล่งมรดกโลกของเมืองฉวนโจวอีกด้วย อ่านเพิ่มเติม: [การท่องเที่ยวฉวนโจว] คู่มือที่ครอบคลุมที่สุดเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในฉวนโจว รวมถึงการเดินทาง ที่พัก เส้นทาง และอาหาร! เมื่อไม่นานมานี้ ระหว่างการกลับไปเท…
![[วัดไคหยวน] สี่จุดห้ามพลาดที่วัดไคหยวน เมืองฉวนโจว - บันทึกบทความนี้](/public/media/48145da0c019c8d27571489c.webp)
วัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวเป็นวัดที่หาได้ยากยิ่งในมณฑลฝูเจี้ยน ไม่เพียงแต่เป็นวัดสำคัญระดับชาติเท่านั้น แต่ยังเป็นโบราณสถานสำคัญระดับชาติที่ได้รับการคุ้มครอง และเป็นหนึ่งใน 22 แหล่งมรดกโลกในเมืองฉวนโจวอีกด้วย
อ่านเพิ่มเติม: [การท่องเที่ยวเมืองฉวนโจว] คู่มือที่ครอบคลุมที่สุดเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในฉวนโจว รวมทั้งการเดินทาง ที่พัก เส้นทาง และอาหาร!
เมื่อฉันกลับไปเยือนบริเวณนั้นอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้ยินครอบครัวหนึ่งกำลังถกเถียงกันเรื่องว่าจะจ้างไกด์นำเที่ยวดีหรือไม่ เห็นได้ชัดว่าทั้งสามคนไม่ได้หาข้อมูลมาก่อนและไม่รู้ว่าจะสนุกกับการเดินทางได้อย่างไร ในขณะที่ผู้สูงอายุในครอบครัวกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายของไกด์นำเที่ยว
นี่เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงเมื่อเดินทางไปวัดต่างๆ บังเอิญผมรู้จักวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวอยู่บ้าง ดังนั้นผมจะสรุปบทความนี้เป็น "คู่มือ" ครับ
✅️ไกด์นำเที่ยว + คำบรรยาย: ทริป
เวลาเปิดทำการ
ตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม 2568 เป็นต้นไป เวลาเปิดทำการของวัดไคหยวน เมืองฉวนโจว จะมีการปรับเปลี่ยน
ปรับเวลาให้บริการทุกวัน: 6:30-17:00 น.
วัดปิดเวลา 17:40 น.
ขอความกรุณาผู้มาเยือนและผู้มาสักการะวางแผนการเดินทางมาวัดให้เหมาะสม
การเดินทางไปยังวัดไคหยวน
วัดไคหยวน เมืองฉวนโจว สามารถเดินทางไปได้ง่ายด้วยระบบขนส่งสาธารณะ คุณสามารถขึ้นรถประจำทางหรือจักรยานร่วมโดยสาร (ค่าโดยสารเพียง 2 หยวน) โดยขึ้นรถประจำทางสาย 2, 2 (รถประจำทางกลางคืน), 40, 601, 602 ฯลฯ ไปลงที่สถานีวัดไคหยวน แล้วเดินต่อก็ได้ หากต้องการเที่ยวชมวัดอย่างใกล้ชิด คุณสามารถเดินหรือใช้จักรยานร่วมโดยสารได้เช่นกัน
เส้นทางท่องเที่ยววัดไคหยวน
เข้าทางประตูทิศตะวันตก: 1. คลังเก็บพระสูตร; 2. แท่นอุปสมบทกานหลู่; 3. หอพระมหาวีระ; 4. ลานสักการะ; 5. เจดีย์เจิ้งกัว; 8. อนุสรณ์สถานอาจารย์หงอี้ (เราไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่มีตัวอักษร "เซน" อยู่ที่ทางเข้า เหมาะแก่การถ่ายรูป); 6. ประตูภูเขา; 7. เจดีย์เหรินโชว
วัดไก่ยวนสี่ไฮไลท์ที่ห้ามพลาด
ประการแรก ตำนานยิ่งใหญ่สามเรื่องของวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว;
ประการที่สอง สถานะของวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว;
ประการที่สาม โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญภายในวัด;
ประการที่สี่ เรื่องราวเสริมของหอคอยตะวันออกและตะวันตก
ฉันขอแนะนำให้ผู้ที่สนใจบันทึกหน้านี้ไว้ในบุ๊กมาร์ก และผู้ที่เคยไปที่นั่นสามารถเพิ่มเติมข้อมูลหากมีสิ่งใดขาดหายไปได้
ต้นกำเนิดและการฟื้นฟูวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว
ตำนานลางดีสามประการ
เมื่อเดินเข้าไปในวัดไคหยวนจากถนนทิศตะวันตก คุณจะเห็นแผ่นจารึก "เมฆสีม่วง" ในหอเทพราชา รวมถึงจารึก "เขตแดนธรรมบัวหม่อน" และ "ลางดีบัวพีช" บนผนังทั้งสองด้าน
เรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องกับตำนานมงคลสามเรื่องเกี่ยวกับการกำเนิดและการบูรณะวัดตามลำดับ
ประวัติความเป็นมาของวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวสามารถสืบย้อนไปได้ถึงปีที่สองแห่งรัชสมัยชุยกงของราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 686) กล่าวกันว่าหวงโชวกง ชาวนาปลูกหม่อน ฝันเห็นดอกบัวขาวบานสะพรั่งบนต้นหม่อนของเขา จึงบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ซึ่งในตอนแรกได้ชื่อว่าวัดดอกบัว
เมื่อสร้างวัดเสร็จ ก็มีลางดีปรากฏขึ้น คือ "เมฆสีม่วงปกคลุมพื้นดิน และไม่มีหญ้าขึ้น" ดังนั้นจึงได้ชื่อว่าวัดจื่อหยุน (วัดเมฆสีม่วง)
ดังนั้น ในวัดแห่งนี้ คุณจึงสามารถเห็นอักษรจีนขนาดใหญ่สามตัวที่เขียนว่า "จื่อหยุนผิง" บนฉากกั้น ซึ่งเขียนโดยเฉิน ยู่หวาง นักเขียนอักษรจีนจากเมืองฉวนโจวในสมัยราชวงศ์หมิง
ปราสาทจื่อหยุนผิงสร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 4 แห่งรัชสมัยว่านหลี่ของราชวงศ์หมิง (1576) และได้รับการบูรณะใหม่ในปีที่ 4 แห่งรัชสมัยเทียนฉี (1624) ดังนั้นจึงมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 400 ปี
อาคารหลักซึ่งมีหลังคาทรงปั้นหยาแบบสองชั้นและมีช่องหน้าต่างเก้าช่อง ประดับด้วยป้าย "ซางเหลียนฟาเจี๋ย" ทำให้เป็นสัญลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว
เนื่องจากเป็นอักษรจารึกแบบเว่ย บางคนจึงยังไม่เข้าใจ ที่นี่ "灋" สามารถใช้แทน "法" ได้ และสามารถออกเสียงว่า "fa" ได้เช่นกัน
นอกจากนี้ ต้นหม่อนที่วัดไคหยวนมีอายุมากกว่า 1,300 ปี ทำให้เป็นต้นหม่อนที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน และยังคงเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี
ต้นไม้ต้นนี้ยังออกผลหม่อนเมื่อต้นปีที่แล้ว ทำให้มันกลายเป็น "ต้นไม้อมตะ" อย่างแท้จริง
เพื่อเป็นการแสดงความกตัญญูต่อการบริจาคที่ดินของหวงโชวกง จึงได้มีการสร้าง "ศาลถานเยว่" แยกต่างหากขึ้นข้างๆ คลังเก็บพระสูตร เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ท่าน
ส่วน "เถาเหลียนอิงรุ่ย" นั้น หมายถึงเดือนกันยายน ปี 1924 เมื่อพระภิกษุผู้มีชื่อเสียง เช่น พระหยวนอิง กลับจากต่างประเทศเพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนาและต้องการบูรณะวัดไคหยวน
ผลก็คือ เพียงไม่กี่วันหลังจากเริ่มก่อสร้าง ต้นพีชก็ผลิดอกออกผลอย่างไม่คาดคิดนอกฤดูกาล... ดังนั้น หยวนอิงจึงจารึกคำว่า "พีชและดอกบัวนำมาซึ่งความมงคล" ไว้
วิหารหลวง
พระพุทธรูปพระราชทาน + แท่นอุปรากรน้ำทิพย์ที่ได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษ
ในรัชสมัยไคหยวนปีที่ 26 ของราชวงศ์ถัง จักรพรรดิซวนจงแห่งราชวงศ์ถังได้ส่งเสริมแนวนโยบาย "วัดไคหยวนหนึ่งแห่งต่อหนึ่งมณฑล" ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีวัดไคหยวนมากมายทั่วประเทศ
ด้วยเหตุนี้ วัดจื่อหยุนแห่งเมืองฉวนโจว จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวัดไคหยวนแห่งเมืองฉวนโจว และกลายเป็น "วัดหลวง"
ฉันเคยเห็นบล็อกเกอร์ท่องเที่ยวหลายคนแนะนำวัดเฉวียนโจวไคหยวนว่า "วัดต้าไคหยวน" (วัดไคหยวนใหญ่) โดยอ้างว่าเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน ซึ่งไม่ถูกต้องอย่างชัดเจน
ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด วัดไคหยวนแห่งเมืองฉวนโจวมีขนาดใหญ่กว่าปัจจุบันถึงสามเท่า เป็นการยากที่จะตรวจสอบว่าวัดนี้ใหญ่ที่สุดในสมัยนั้นหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือไม่ใช่วัดที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน ตัวอย่างเช่น วัดฉีซานว่านฝอแห่งเมืองฝูโจวมีขนาดใหญ่กว่ามาก
อันที่จริง ชื่อ "วัดต้าไคหยวน" นั้นมีความเกี่ยวข้องกับสถานะทางประวัติศาสตร์มากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากเมืองฉวนโจวเคยเป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลระดับโลกในสมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน ดังนั้นราชสำนักจึงย่อม "โปรดปราน" วัดแห่งนี้เป็นธรรมดา
ตัวอย่างเช่น พระราชกฤษฎีกาของกุบไลข่าน จักรพรรดิแห่งราชวงศ์หยวน ที่ตั้งชื่อวัดว่า "วัดต้าไคหยวนว่านโช่วฉาน" ได้กลายเป็นป้ายบอกชื่อวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวมาจนถึงทุกวันนี้
นอกจากนี้ ยังมีอักษรจีนสี่ตัวที่เขียนว่า "พระราชทานพระพุทธรูป" อยู่ด้านล่างของหอหลักของวัด ผมสงสัยว่าจะมีคนสังเกตเห็นสักกี่คนกันนะ?
วัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธเจ้าห้าองค์ ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของพุทธศาสนาลัทธิ密宗 โดยพระพุทธเจ้าองค์กลางคือพระไวโรจนะ หรือที่รู้จักกันในชื่อพระพุทธเจ้าสุริยะมหาเทพ ซึ่งพระราชทานจากจักรพรรดิ
ต่อมา หวัง เซิงกุย หนึ่งใน "สามกษัตริย์แห่งฝูเจี้ยน" ได้เพิ่มรูปปั้นพระพุทธเจ้าอักโศภยะทางทิศตะวันออก พระพุทธเจ้าอมิตาภะทางทิศตะวันตก พระพุทธเจ้ารัตนสัมภวะทางทิศใต้ และพระพุทธเจ้าอมโฆสิทธิทางทิศเหนือ
หอสวรรค์ประดิษฐานพระวัชรปานีและพระนารายณ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพุทธศาสนาลัทธิ密宗 (เอโซติคิวลาร์) ผู้ที่เคยอ่าน "การสถาปนาเทพเจ้า" จะคุ้นเคยกับการเรียกท่านทั้งสองว่า "ขุนพลหุมและหหะ"
ที่น่าสนใจคือ ด้านหลังหอประชุมหลักเป็นที่ตั้งของแท่นอุปสมบทกานลู่ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะของพุทธศาสนาสายวินัย นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้วัฒนธรรมอันหลากหลายของเมืองฉวนโจวน่าดึงดูดใจ
ในสมัยโบราณ แท่นบวชต้องได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษจากราชสำนัก ซึ่งเป็นการยืนยันสถานะของวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวอีกด้วย
ในบรรดาแท่นบวชหลักสามแห่งในประเทศจีน (แท่นบวชวัดเจียไท่ในปักกิ่ง แท่นบวชวัดจ้าวชิงในหางโจว และแท่นบวชกานหลู่) แท่นบวชกานหลู่ไม่เพียงแต่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดเท่านั้น แต่แท่นหินสไตล์ซูเมรุยังเป็นซากที่หลงเหลือมาจากราชวงศ์ซ่ง (สร้างในปี 1019) ในขณะที่โครงสร้างไม้ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซีในปีปิงหวู่ (1666) ทำให้แท่นแห่งนี้มีคุณค่าอย่างยิ่ง!
ส่วนแผ่นจารึกที่เขียนว่า "กายธรรมบริสุทธิ์" บนคานด้านหน้านั้น เขียนโดยหง เฉิงจุน (น้องชายคนที่สามของหง เฉิงโจว อัครมหาเสนาบดีชาวฮั่นคนแรกของราชวงศ์ชิง ผู้ยอมจำนนต่อราชวงศ์หมิง)
ขุมทรัพย์แห่งโบราณวัตถุ: โบราณวัตถุฮินดูหายาก รวมถึงรูปปั้นนางอัปสรเหาะ 24 องค์ที่งดงาม
เช่นเดียวกับวัดส่วนใหญ่ วัดไคหยวนแห่งเมืองฉวนโจวได้รับการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ จึงสะสมโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ไว้มากมาย
อาคารที่มีอยู่ส่วนใหญ่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1637 (ปีที่สิบแห่งรัชสมัยฉงเจิ้นของราชวงศ์หมิง) ภายใต้การดูแลของเจิ้งจือหลง บิดาของเจิ้งเฉิงกง
สิ่งก่อสร้างที่มีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาเหล่านี้คือ หอพระมหาวีระ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "หอร้อยเสา" ซึ่งมีลักษณะพิเศษสามประการ:
ประการแรก มันเป็นกรณีของการ "ขโมยคานและนำเสามาแทนที่" แม้ว่าจะชื่อว่าหอร้อยเสา แต่จริงๆ แล้วใช้เสาเพียง 84 ต้นเท่านั้น เพื่อประหยัดพื้นที่สำหรับการบูชาพระพุทธเจ้า
หอร้อยเสาที่วัดไคหยวนในเมืองฉวนโจวมีชื่อเสียงมาก ไม่เพียงแต่กัว มัวรัวจะเคยมาเยือนและเขียนบทกวีที่นี่ในปี 1962 เท่านั้น แต่พระนโรดม สีหานุก บิดาแห่งชาติของกัมพูชา ก็เคยมาเยือนที่นี่ถึงสองครั้งเช่นกัน
บทกวีของกัวโมรัวถึงกับถูกสลักลงบนแผ่นหินและคลุมด้วย "ร่ม" ซึ่งยากที่จะอธิบายในที่นี้...
ประการที่สอง เสาหินนี้เป็นโบราณวัตถุของศาสนาฮินดูเพียงชิ้นเดียวที่อยู่ในความครอบครองของวัดในประเทศจีน
เมื่อมีการบูรณะอาคารหลักขึ้นใหม่ ชิ้นส่วนหินบางส่วนจากวิหารฮินดูที่ถูกทำลายในสงครามได้ถูกย้ายมาไว้ที่นี่ ชิ้นส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเสาหินสองต้นในอาคารด้านหลัง ซึ่งแกะสลักด้วยลวดลายจากเทพนิยายฮินดูโบราณ รวมถึงลวดลายดอกไม้แบบจีนดั้งเดิมด้วย
เนื่องจากจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองฉวนโจวเพิ่มมากขึ้น จึงได้มีการ "ปกป้อง" เมืองนี้ด้วยหลังคาแก้ว
หากสังเกตดีๆ คุณจะเห็นรูปปั้นสฟิงซ์ฮินดู 73 ตัวที่แกะสลักจากหินสีน้ำเงินอยู่บนแท่นด้านหน้าห้องโถงหลักด้วย
ประการที่สาม วงเล็บนักดนตรีอัปสรเหาะ 24 อันในห้องโถงหลักเป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมไม้สมัยราชวงศ์หมิง
เมื่ออาจารย์หยวนอิงควบคุมดูแลการบูรณะในช่วงทศวรรษ 1920 อาคารแห่งนี้ได้รับการบูรณะ ทำให้เราสามารถชื่นชมภูมิปัญญาของบรรพบุรุษของเราได้ในปัจจุบัน
สิ่งที่ควรกล่าวถึงอีกอย่างคือบทกวีที่สลักไว้บนเสา ซึ่งอ่านว่า "สถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักในฐานะอาณาจักรพุทธ และถนนหนทางเต็มไปด้วยนักบุญ" บทหนึ่งอยู่ใต้ "พระราชโองการสำหรับวัดเซนอายุยืนไคหยวนอันยิ่งใหญ่" ในหอเทวสถาน และอีกบทหนึ่งอยู่ที่ประตูว่างของหอพระมหาวีระ
คำคมนี้เขียนโดยจูซี ส่วนบทกวีสองบรรทัดบนเสาของหอเทวสถานนั้นเขียนโดยอาจารย์หงอี้ มีหมายเหตุกำกับไว้ข้างๆ ว่า "บทกวีนี้เคยอยู่บนประตูวัด" และ "เขียนโดยอาจารย์อี้หยินในฤดูใบไม้ผลิปีอู๋หยิน"
พระภิกษุอี้หยินคือพระอาจารย์หงอี้ ซึ่งบ่งชี้ว่าหนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นในปี 1938
อันที่จริง ยังมีบทกลอนเสาหินอีกมากมายที่มีลักษณะคล้ายกับที่อาจารย์เขียนไว้ที่วัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว
ตัวอย่างเช่น ภาพถ่ายธรรมดาๆ ที่ผมถ่ายไว้ กลับกลายเป็นผลงานชิ้นเอกได้ หากคุณสนใจ ลองสำรวจเพิ่มเติมดู แล้วคุณจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน
นอกจากนี้ ในทศวรรษ 1970 เมืองฉวนโจวได้รวบรวมวัตถุโบราณจำนวนมากไว้ที่วัดไคหยวนเพื่ออนุรักษ์โบราณวัตถุ ซึ่งโดยไม่ตั้งใจได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่พลาดไม่ได้ในปัจจุบัน
ตัวอย่างเช่น ใกล้กับเจดีย์ตะวันตก มีศิลาจารึกที่เขียนว่า "อันดับหนึ่งในบรรดาหมื่นภูเขา"
ผู้ประพันธ์คือ หวง จือหลิน ผู้สอบผ่านการสอบราชการระดับสูงสุด (จินซือ) จากเมืองจินเจียงในสมัยต้นราชวงศ์ชิง และได้ขึ้นดำรงตำแหน่งข้าหลวงฝ่ายปกครองส่วนซ้ายของมณฑลหูกวง เขาเลียนแบบ "ภูเขาลูกแรก" ของหมี่ฟู่ และเพิ่มอักษร "ว่าน" (หมื่น) เข้าไป โดยเดิมทีได้นำไปวางไว้ที่ทางเข้าวัดตงเยว่ในเมืองฉวนโจว
กำแพงกิเลนเป็นโบราณวัตถุจากวัดเทพเจ้าเมืองฉวนโจว
เนื่องจากข้าราชการในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงมักจะไปเยือนวัดเจ้าเมืองเมื่อเข้ารับตำแหน่ง จึงเป็นไปได้ว่ากำแพงกิเลนนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา
ส่วนเนินเขาเทียมที่อยู่ติดกับเจดีย์ตะวันออกนั้น ไม่ได้สร้างขึ้นอย่างไม่มีแบบแผน สิ่งก่อสร้างหลายแห่งถูกย้ายมาจากสวนส่วนตัวโบราณในเมืองฉวนโจว เช่น สวนตระกูลซูทางตอนใต้ของเมือง
นอกจากนี้ วัดไคหยวนยังเป็นที่ตั้งของวัดซุยหลูฉาน (ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ทำการฝ่ายบริหารของกองจงเจิ้งตอนใต้ของราชวงศ์ซ่งใต้ และถูกย้ายมาอยู่ทางด้านตะวันตกของวัดไคหยวนในสมัยราชวงศ์หมิงสมัยเจียจิง) หออนุสรณ์อาจารย์หงอี้ และหอแสดงเรือโบราณอ่าวฉวนโจว
หอคอยตะวันออกและตะวันตก
"เจดีย์ชื่อดังทั้งสี่แห่งของจีน": จิตวิญญาณและความคิดถึงแห่งเมืองฉวนโจว
เจดีย์ตะวันออกและตะวันตกตั้งตระหง่านมาเป็นพันปีและรอดพ้นจากแผ่นดินไหวรุนแรงมานับครั้งไม่ถ้วน กลายเป็นสัญลักษณ์ของจิตวิญญาณแห่งความขยันหมั่นเพียร ความอดทน และความไม่ย่อท้อของชาวเมืองฉวนโจว
บทกวีของหยู กวงจง ที่ว่า "ต้นปะการังเบ่งบานมาแล้วกี่ฤดูใบไม้ผลิ? เจดีย์ตะวันออกและตะวันตกสบตากันมานานกี่ปีแล้ว?" ทำให้เจดีย์ตะวันออกและตะวันตกกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความโหยหาบ้านเกิดสำหรับชาวเมืองฉวนโจวจำนวนมากที่จากบ้านเกิดไปแล้ว
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของแบล็กวูคงได้ผลักดันให้เจดีย์ตะวันออกและตะวันตกหลุดพ้นจากสถานะดั้งเดิมของชาติ และแม้กระทั่งในปัจจุบัน ธุรกิจถ่ายภาพท่องเที่ยวก็ยังนำกระบองทองคำมาใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก...
มีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับเจดีย์เจิ้งกัวตะวันออกและเจดีย์เหรินโช่วตะวันตกบนอินเทอร์เน็ต และหลายคนก็คุ้นเคยกับเจดีย์ทั้งสองนี้ ดังนั้นฉันจะขอเพิ่มเติมเพียงสามประเด็นเท่านั้น:
ประการแรก เจดีย์ตะวันออกเคยได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "เจดีย์ที่มีชื่อเสียงทั้งสี่"
ผู้ที่เขียนจดหมายฉบับนั้นอาจจำได้ว่าเคยมีการออกแสตมป์สี่ดวงในชื่อ "เจดีย์โบราณของจีน" ในช่วงทศวรรษ 1990
เจดีย์ทั้งสี่แห่งได้แก่ เจดีย์ห่านป่าใหญ่ในซีอาน เจดีย์เจิ้งกัวแห่งวัดไคหยวนในฉวนโจว เจดีย์หลิวเหอในหางโจว และเจดีย์โย่วกัวแห่งวัดไคเฟิง
ประการที่สอง มี "ศิลาแห่งความมั่นใจ" อยู่ติดกับเจดีย์ทิศตะวันตก ซึ่งมีจุดของอักษร "心" (หัวใจ) อยู่ด้านล่างของอักษรจีน
มีเรื่องเล่าที่แตกต่างกันเกี่ยวกับที่มาของมัน! เรื่องเล่าหนึ่งสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของเจดีย์ตะวันออกและตะวันตก ดังนั้นจึงควรพิจารณาดู
ในสมัยราชวงศ์ถัง เจดีย์ตะวันออกและตะวันตกสร้างด้วยไม้ ซึ่งมักดึงดูดฟ้าผ่าและไฟไหม้ ต่อมาจึงมีการทดลองสร้างเจดีย์อิฐ แต่ก็ไม่เหมาะสมเนื่องจากปัญหาเรื่องการรับน้ำหนัก ดังนั้น ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ จึงเกิดแนวคิดในการสร้างเจดีย์หินขึ้นมา
เทคนิคการก่อสร้างด้วยไม้ในสมัยโบราณนั้นยอดเยี่ยม แต่การก่อสร้างด้วยหินค่อนข้างอ่อนแอ นอกจากนี้ ฐานรากของเจดีย์ตะวันตกยังต่ำกว่าเจดีย์ตะวันออก ดังนั้นพระภิกษุผู้รับผิดชอบการออกแบบและการก่อสร้างจึงสร้างเจดีย์ตะวันตกขึ้นก่อนเพื่อเป็น "แบบจำลอง"
ในที่สุด หลังจากใช้เวลาก่อสร้างเกือบ 10 ปี เจดีย์ตะวันตกก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ เจดีย์แข็งแรงทนทานมาก! มีการแกะสลักอักษร "หัวใจ" พิเศษไว้บนหิน และตั้งชื่อว่า "หินแห่งความมั่นใจ"
จากนั้นเขาก็สามารถมุ่งเน้นไปที่การสร้างหอคอยฝั่งตะวันออก ซึ่งใช้เวลาอีก 12 ปีจึงจะแล้วเสร็จ
ในปัจจุบัน "หินแห่งความสงบทางจิตใจ" ได้ถูก赋予ความหมายตามหลักเซนที่ว่า "เมื่อคุณหยิบมันขึ้นมา ทุกสิ่งจะเกิดขึ้น เมื่อคุณวางมันลง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
ประการที่สาม คือ ที่ตั้งของรูปปั้นลิงเดินได้
เจดีย์ตะวันออกและเจดีย์ตะวันตกมีภาพสลักรวมกัน 160 ภาพ เจดีย์ตะวันออกแสดงภาพโลกแห่งสหในทิศตะวันออก ซึ่งในภาษาชาวบ้านหมายถึงความยากลำบากที่ต้องเผชิญเพื่อบรรลุธรรม ส่วนเจดีย์ตะวันตกแสดงภาพสวรรค์ในทิศตะวันตก แสดงให้เห็นถึงสภาพความเป็นจริงของทิศตะวันตก
รูปปั้นซุนหงอคง ซึ่งโด่งดังในโลกออนไลน์เนื่องจากเป็นรูปปั้นของซุนหงอคงดำ ตั้งอยู่บนชั้นสี่ของหอคอยตะวันตก วัดไคหยวนยังได้จัดทำรูปปั้นขนาดใหญ่ไว้ในจัตุรัสเพื่อให้เหล่านักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูปอีกด้วย
ที่จริงแล้ว สถานที่นั้นหาได้ง่ายมาก ดังแสดงในภาพด้านล่าง เมื่อยืนอยู่ในจัตุรัสและมองไปไกลๆ คุณก็จะเห็นได้ในทันที
หากคุณเคยอ่านเรื่อง "ฮั่นซานถามชิเด" และได้รับแรงบันดาลใจจากความเปิดกว้างและจิตใจที่ไร้กังวล คุณสามารถไปเยี่ยมชม "สองเซียนแห่งความกลมกลืน"—ฮั่นซานและชิเด—ที่ด้านทิศใต้ของชั้นสองของเจดีย์ตะวันออกได้
สุดท้ายนี้ ควรทราบว่าวันที่ 26 ของเดือนจันทรคติที่สิบสองเป็นวันสำคัญทางพุทธศาสนาของวัดไคหยวน (การเดินเวียนรอบพระพุทธรูป) เพียงแค่ได้ยินชื่อก็พอจะนึกภาพออกว่าวันดังกล่าวจะยิ่งใหญ่และคึกคักเพียงใด โดยเฉพาะพิธี "ถวายหาง" ในวันที่ 26 ดังนั้นหากคุณวางแผนจะเดินทางไปวัดไคหยวนในเมืองฉวนโจว ลองพิจารณาไปในเย็นวันที่ 25 เพื่อสัมผัสประสบการณ์นั้น คุณจะได้รับประสบการณ์ที่พิเศษอย่างแน่นอน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม