ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / กันซู

กันซู

มณฑลกานซู ภาพรวมของมณฑล กานซู ดินแดนที่ไหลผ่านแม่น้ำเหลือง แม่น้ำสายหลักของจีน มีรูปร่างคล้ายรุยหยก (คทาพิธีกรรมที่ symbolizing โชคลาภ) ที่ฝังอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ด้วยตำแหน่งทางภูมิศาสตร์เชิงยุทธศาสตร์...

กันซู

กันซู

ภาพรวมของจังหวัด

แผนที่ทางภูมิศาสตร์ของมณฑลกานซู ทางเดินเหอซี — ภาพถ่ายโดย Peiqi Shi

มณฑลกานซู ดินแดนที่ทอดยาวไปตามแม่น้ำเหลือง แม่น้ำสายหลักของจีน มีรูปร่างคล้ายรุกยีหยก (คทาพิธีกรรมที่ symbolizing โชคลาภ) ที่ฝังอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่สำคัญและความร่ำรวยทางวัฒนธรรมอัน extraordinary ของมณฑลนี้ แทบจะไม่มีที่ใดเทียบได้ในภูมิประเทศของจีนทั้งหมด ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน ระหว่างละติจูดเหนือ 32°11′ ถึง 42°57′ และลองจิจูดตะวันออก 92°13′ ถึง 108°46′ กานซูติดกับฉานซีทางตะวันออก ติดกับเสฉวนและชิงไห่ทางใต้ ติดกับซินเจียงทางตะวันตก และเป็นประตูสู่มองโกเลียในและหนิงเซี่ยทางเหนือ กานซูเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมต่อที่ราบภาคกลางกับภาคตะวันตก และที่ราบสูงทางเหนือกับที่ราบสูงทิเบตมาอย่างยาวนาน มณฑลนี้มีลักษณะยาวและแคบ ภูมิประเทศมีความหลากหลายอย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งภูเขา ที่ราบสูง ที่ราบ หุบเขาแม่น้ำ ทะเลทราย และทะเลทรายโกบี ล้วนทอดยาวผ่านที่นี่ หน่วยทางภูมิศาสตร์ที่โดดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยคือระเบียงเหอซี ซึ่งเป็นแถบที่ดินยาวกว่าหนึ่งพันกิโลเมตรที่ตัดผ่านแนวทแยงมุมทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฉีเหลียนทางใต้และทะเลทรายบาดาอินจารันและเติ้งเกอร์ทางเหนือ ทางผ่านแคบๆ นี้ไม่เพียงแต่เป็นเส้นทางสำคัญของเส้นทางสายไหมโบราณเท่านั้น แต่ยังเป็นปราการทางนิเวศวิทยาที่สำคัญสำหรับพื้นที่ภายในของจีนอีกด้วย หิมะที่ละลายจากเทือกเขาฉีเหลียนเปรียบเสมือนน้ำนมแม่ที่หล่อเลี้ยงโอเอซิสหลายแห่งภายในระเบียง และกำหนดลักษณะเฉพาะของการผสมผสานระหว่างอารยธรรมเกษตรกรรมและอารยธรรมเร่ร่อนที่สร้างสีสันให้กับมณฑลกานซูมาโดยตลอด เลยจากระเบียงเหอซีไป ส่วนกลางและตะวันออกของมณฑลเป็นส่วนหนึ่งของขอบตะวันตกของที่ราบสูงโลส ซึ่งเป็นภูมิประเทศที่มีหุบเขาและร่องลึก เป็นรากฐานสำคัญของวัฒนธรรมโจวและฉิน ทางทิศใต้ ภูมิภาคกานหนานและหลงหนานจะค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นที่ราบสูงทิเบตและเทือกเขาฉินปา ซึ่งเป็นพื้นที่สูงที่มีน้ำอุดมสมบูรณ์ และเผยให้เห็นทัศนียภาพที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงของชีวิตชาวทิเบต

มณฑลกานซูเป็นเขตการปกครองระดับมณฑล มีพื้นที่ประมาณ 425,800 ตารางกิโลเมตร และเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรหลากหลายเชื้อชาติประมาณ 24.65 ล้านคน (ปี 2023) สถานะทางการปกครองเป็นมณฑล และเมืองหลวงคือหลานโจว กานซูไม่ใช่เรื่องราวของเมืองเดียว แต่เป็นเหมือนซิมโฟนีอันยิ่งใหญ่ที่บรรเลงโดยเมืองต่างๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว บนเวทีเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของมณฑล หลานโจว เมืองหลวง เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งอย่างไม่ต้องสงสัย แม่น้ำเหลืองไหลผ่านใจกลางเมือง ทำให้เมืองอุตสาหกรรมหนักแห่งนี้มีจิตวิญญาณที่โดดเด่นและกล้าหาญ เทียนสุ่ย เมืองรองของมณฑล ภาคภูมิใจที่ได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของจักรพรรดิฟู่ซี" และ "เจียงหนานแห่งภูมิภาคหลง" ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์รากฐานทางวัฒนธรรมของจีนและศูนย์กลางอุตสาหกรรมเบา ในขณะเดียวกัน เมืองจิ่วฉวน ซึ่งตั้งอยู่บนเส้นทางเหอซี แสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยานทางวิทยาศาสตร์ที่ก้าวไกลของมณฑลกานซู ด้วยศูนย์ปล่อยจรวดอวกาศและอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ เมืองทั้งสามนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงเส้นทางการพัฒนาของมณฑลจากยุคประวัติศาสตร์อันยาวนานสู่ยุคอารยธรรมสมัยใหม่

มณฑลกานซูมีชื่อเล่นหลายชื่อ แต่ละชื่อล้วนแฝงไปด้วยเรื่องราวอันยิ่งใหญ่และยาวนานในอดีต ชื่อที่คุ้นเคยที่สุดคือ “หลง” (Long) ซึ่งย่อมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของกานซูในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหลงซี (Longxi) ในอดีต และภูเขาหลง (เทือกเขาหลิวปานในปัจจุบัน) เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของชาวจีน บางส่วนของมณฑล เนื่องจากตั้งอยู่ตามลุ่มน้ำตอนบนของแม่น้ำเหลือง จึงมีความเกี่ยวข้องกับชื่อ “กาน” (Gan) ในอดีต ในสมัยราชวงศ์ถัง ภูมิภาคนี้ถูกจัดระเบียบเป็นเขตหลงหยู (Longyou Circuit) ทำให้กานซูมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “หลงหยู” (Longyou) ชื่อต่างๆ เหล่านี้เปรียบเสมือนชั้นหินทางธรณีวิทยาที่ทับถมกันเป็นชั้นๆ อัดแน่นไปด้วยข้อมูลของยุคสมัย รอให้เราค้นพบ

การเดินทางผ่านประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ของมณฑลกานซูเป็นมหากาพย์อันยิ่งใหญ่ของการผสมผสานทางชาติพันธุ์และการแลกเปลี่ยนอารยธรรมระหว่างตะวันออกและตะวันตก ประวัติศาสตร์การสร้างเมืองและการกำเนิดอารยธรรมสามารถสืบย้อนไปได้ถึงอดีตอันไกลโพ้น วัฒนธรรมต้าตี้หวาน ซึ่งมีอายุย้อนไปประมาณ 8,000 ปี ถูกขุดค้นขึ้นที่เมืองฉินอัน มณฑลกานซู ขนาดและความอุดมสมบูรณ์ของแหล่งโบราณคดีเผยให้เห็นสังคมเกษตรกรรมที่ตั้งถิ่นฐานแห่งแรกบนที่ราบสูงโลสส์ การค้นพบที่สำคัญได้แก่ สัญลักษณ์การเขียนที่อาจเก่าแก่ที่สุดของจีน และพื้นที่มีลักษณะคล้ายคอนกรีต ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับโลก บทบาทในยุคก่อนประวัติศาสตร์นี้ได้วางรากฐานให้กานซูเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีน นับตั้งแต่นั้นมา ภูมิภาคนี้ได้ผันผวนระหว่างการเป็นด่านหน้าและจุดปฏิบัติการในภูมิภาคตะวันตก ทุกครั้งที่แสงสปอตไลท์ของประวัติศาสตร์ส่องมาที่นี่ มันมักจะเกี่ยวข้องกับการปฏิสัมพันธ์ของอำนาจทางทหาร การค้า และศรัทธาเสมอ

ระยะที่หนึ่ง: แหล่งกำเนิดของราชวงศ์โจวและฉิน และการก่อตั้งเมืองชายแดน (ยุคก่อนฉินถึงยุคฉิน-ฮั่น)
หุบเขาของแม่น้ำจิงและแม่น้ำเว่ยทางตะวันออกของมณฑลกานซูเป็นแหล่งกำเนิดของราชวงศ์โจวและราชวงศ์ฉิน บรรพบุรุษของราชวงศ์โจวอย่างปู้คูได้นำเผ่าของเขามาที่นี่และสอนการเกษตร ส่วนบรรพบุรุษของราชวงศ์ฉินได้รับที่ดินใน "ชายแดนตะวันตก" และเลี้ยงม้าสำหรับราชสำนักโจวในพื้นที่ปัจจุบันของอำเภอหลี่และชิงสุ่ย จากฐานที่มั่นแห่งนี้ ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ พวกเขาได้ขยายอำนาจไปทางตะวันออกและรวมจีนเป็นหนึ่งเดียว หลังจากที่ราชวงศ์ฉินรวมรัฐทั้งหกได้แล้ว ก็ได้กระชับอำนาจในภูมิภาคนี้ โดยจัดตั้งมณฑลต่างๆ เช่น หลงซีและเป่ยตี้ ในรัชสมัยของจักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่น เพื่อกำจัดภัยคุกคามจากชาวซยงหนูทางเหนือและเปิดเส้นทางสู่ดินแดนตะวันตก แม่ทัพฮั่วฉู่ปิงได้นำทัพสองครั้งเข้าไปในทุ่งหญ้าสเตปป์ เอาชนะชาวซยงหนูอย่างราบคาบ และผนวกเอาเส้นทางเหอซีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฮั่น หลังจากนั้น จักรพรรดิหวู่ได้สถาปนา “สี่มณฑลเหอซี” ได้แก่ อู๋เหวย จางเย่ จิ่วฉวน และตุนหวง นี่ไม่ใช่เพียงแค่การวางกำลังทางทหาร แต่เป็นยุทธศาสตร์ทางการเมืองที่มองการณ์ไกล ผู้คนจำนวนมากจากที่ราบภาคกลางอพยพไปยังชายแดน นำเอาเทคนิคการเกษตรที่ก้าวหน้าและวัฒนธรรมขงจื๊อมาด้วย ทำให้โอเอซิสเหล่านี้ก้าวไปสู่เส้นทางของการรับวัฒนธรรมจีน จากนั้นเป็นต้นมา เส้นทางเชื่อมต่อทวีปเอเชียและยุโรปก็เปิดขึ้นอย่างเป็นทางการ และเสียงกระดิ่งอูฐและความคึกคักของพ่อค้าก็ไม่เคยหยุดลง

ขั้นตอนที่สอง: อาณาจักรทั้งห้าแห่งราชวงศ์เหลียงและการเจริญรุ่งเรืองของเส้นทางสายไหม (ราชวงศ์เว่ย ราชวงศ์จิน ราชวงศ์เหนือ และราชวงศ์ใต้)
เมื่อจักรวรรดิฮั่นล่มสลายและที่ราบภาคกลางตกอยู่ในความวุ่นวาย ระเบียงเหอซีที่ค่อนข้างมั่นคงกลับเข้าสู่ยุคทองแห่งความเจริญรุ่งเรืองทางวัฒนธรรม ในช่วงยุคสิบหกอาณาจักร ระบอบการปกครองแยกตัวเป็นอิสระหลายระบอบ ได้แก่ เหลียงก่อน เหลียงหลัง เหลียงใต้ และเหลียงเหนือ ซึ่งรวมเรียกว่า “ห้าเหลียง” ได้เกิดขึ้นที่นี่ ผู้ปกครองอาณาจักรเหล่านี้ส่วนใหญ่นับถือลัทธิขงจื๊อ สนับสนุนการศึกษา และในยุคที่วุ่นวายนั้น ได้มอบที่หลบภัยอันหายากให้กับชนชั้นข้าราชการและปัญญาชนที่หนีมาจากที่ราบภาคกลาง นักประวัติศาสตร์เฉินหยินเค่อเคยกล่าวไว้ว่า “วัฒนธรรมของที่ราบภาคกลางหลังยุคเว่ยและจินถูกถ่ายทอดและอนุรักษ์ไว้ในมุมหนึ่งของเหลียงโจว” ซึ่งเป็นคำกล่าวที่เน้นย้ำถึงคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อความต่อเนื่องทางวัฒนธรรมของจีน ในขณะเดียวกัน การค้าขายบนเส้นทางสายไหมก็ไม่ได้หยุดชะงักลงท่ามกลางความวุ่นวายนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก เนื่องจากพระภิกษุผู้มีชื่อเสียง เช่น กุมารชีวะ เดินทางมายังเหลียงโจวผ่านทางคูฉา เพื่อแปลพระคัมภีร์และสั่งสอน ทำให้ภูมิภาคนี้กลายเป็นศูนย์กลางการเผยแพร่พระพุทธศาสนาทางภาคเหนือ การแกะสลักถ้ำโมเกาในตุนหวงเริ่มต้นขึ้นในช่วงเวลานี้ ในปีที่สองของรัชสมัยเจี้ยนหยวนแห่งราชวงศ์ฉินตอนต้น (ค.ศ. 366) เสียงของสิ่วจะดังต่อเนื่องไปอีกพันปี แกะสลักแสงแห่งศรัทธาลงบนหน้าผา

ขั้นตอนที่สาม: ความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ถังและการคร่ำครวญถึงพรมแดน (ยุคสุย-ถัง)
การรวมชาติภายใต้ราชวงศ์สุยและถังนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนแก่กานซู จักรพรรดิหยางแห่งสุยเสด็จพระราชดำเนินเสด็จประพาสเหอซีด้วยพระองค์เอง และทรงจัดงานมหกรรมการค้านานาชาติครั้งใหญ่ที่จางเย่ ทรงต้อนรับทูตจาก 27 รัฐตะวันตก ซึ่งถือเป็นจุดสูงสุดของการค้าขายบนเส้นทางสายไหม ในสมัยราชวงศ์ถัง กานซูส่วนใหญ่ตกอยู่ภายใต้เส้นทางหลงหยู ทำหน้าที่เป็นฐานเพาะพันธุ์ม้าที่สำคัญที่สุดของจักรวรรดิและเป็นกันชนทางยุทธศาสตร์ เหลียงโจว (ปัจจุบันคืออู่เหวย) กลายเป็นมหานครนานาชาติ รองจากฉางอานและลั่วหยางเท่านั้น เต็มไปด้วยพ่อค้าต่างชาติ ดนตรี และการเต้นรำอันงดงาม “ท่วงทำนองเหลียงโจว” กลายเป็นสัญลักษณ์ของบทกวีชายแดนสมัยราชวงศ์ถังตอนปลาย บทกวีอมตะของหวังเหวยที่ว่า “ควันลอยขึ้นตรงเหนือทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าล่องไปตามแม่น้ำสายยาว” ยังคงมีการท่องจำกันอยู่จนถึงทุกวันนี้ อย่างไรก็ตาม การปะทุของกบฏอันลู่ซานบังคับให้ราชสำนักถังต้องถอนกำลังทหารชั้นยอดออกจากหลงหยูเพื่อปราบปรามการกบฏ จักรวรรดิทิเบตฉวยโอกาสเข้ายึดครองดินแดนเฮ่อซีและหลงหยูอันกว้างใหญ่ ส่งผลให้เส้นทางสายไหมถูกตัดขาด ในหลายศตวรรษต่อมา มณฑลกานซูค่อยๆ เปลี่ยนแปลงจากแนวหน้าอันคึกคักของจักรวรรดิไปเป็นดินแดนชายแดนที่ส่องสว่างด้วยแสงไฟจากประภาคารตลอดกาล ความโศกเศร้าและความอ้างว้างทางทหารนี้ได้หล่อหลอมจินตนาการทางวรรณกรรมของคนรุ่นหลังเกี่ยวกับภาคตะวันตกเฉียงเหนืออย่างลึกซึ้ง

ขั้นตอนที่สี่: การแข่งขันและการกำเนิดของมณฑล (ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง)
ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ดินแดนส่วนใหญ่ของกานซูอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเซี่ยตะวันตก ซึ่งชาวถังงุตทำการเกษตรและพัฒนาวัฒนธรรมของตนเองไปพร้อมกับการต่อสู้สามเส้าอันยาวนานกับราชวงศ์ซ่ง เหลียว และจิน ในสมัยราชวงศ์หยวน กองทัพม้าของมองโกลได้บุกเข้ามาและเปิดเส้นทางข้ามทวีปยูเรเซียอีกครั้ง กานซูได้รับการสถาปนาเป็นมณฑลอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก โดยมีสำนักเลขาธิการสาขากานซู เป็นการบ่งบอกถึงการกำเนิดอย่างเป็นทางการในฐานะเขตการปกครองที่เป็นเอกภาพ ชื่อ "กานซู" มาจากอักษรตัวแรกของชื่อเมืองสำคัญสองเมือง ได้แก่ กานโจว (ปัจจุบันคือจางเย่) และซูโจว (ปัจจุบันคือจิ่วฉวน) ในสมัยราชวงศ์หมิง เพื่อป้องกันการโจมตีจากกองกำลังที่เหลืออยู่ของราชวงศ์หยวน ราชสำนักได้สร้างกำแพงขนาดใหญ่ตามแนวระเบียงเหอซี สร้างด่านเจียหยูกวน และละทิ้งตุนหวงที่อยู่เลยประตูเมืองไป เจียหยูกวนกลายเป็นจุดสิ้นสุดทางตะวันตกสุดของจักรวรรดิหมิง เป็นจุดสุดท้ายที่มองย้อนกลับไปยังที่ราบภาคกลาง ในสมัยราชวงศ์ชิง จักรพรรดิคังซีได้ปราบปรามอาณาจักรจุงการ์และนำดินแดนทางตะวันตกกลับคืนสู่จักรวรรดิ หลังจากที่มณฑลฉานซีและกานซูถูกแยกออกเป็นมณฑลต่าง ๆ รูปแบบการปกครองสมัยใหม่ของกานซูก็ได้รับการยืนยัน ตลอดช่วงเวลานี้ บทบาทของกานซูในฐานะศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญซึ่งเชื่อมโยงพื้นที่ภายในกับซินเจียงและทิเบต ได้เน้นย้ำถึงความสำคัญทางด้านการทหารและการเมืองอีกครั้ง

โบราณวัตถุและหลักฐานทางประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์อันยาวนานนี้ได้ทิ้งร่องรอยโบราณสถานมากมายไว้ ไม่ว่าจะเป็นซากหมู่บ้านยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ต้าตี้หวานในฉินอาน จุดเริ่มต้นของกำแพงเมืองจีนสมัยฉินที่หลินเถา ภาพเขียนฝาผนังและประติมากรรมในถ้ำโมเกาที่ตุนหวง การอยู่ร่วมกันของทรายและน้ำพุที่ภูเขาหมิงซาและน้ำพุจันทร์เสี้ยว ม้าทองสัมฤทธิ์วิ่ง (มักเรียกว่า “ม้าเหยียบนกนางแอ่น”) ที่ขุดพบจากสุสานฮั่นเล่ยไท่ในอู๋เหวย พระพุทธรูปปางไสยาสน์ในวัดใหญ่จางเย่ และร่องรอยของวัดหลวงในสมัยราชวงศ์ซีเสี่ย และป้อมปราการเจียหยูกวนอันสง่างามที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทรายโกบี ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นพยานที่ชัดเจนและยั่งยืนถึงอดีตของมณฑลกานซู

มรดกทางวัฒนธรรม

เช่นเดียวกับภูมิประเทศที่ซับซ้อน มรดกทางวัฒนธรรมของมณฑลกานซูนั้นมีความหลากหลายและอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านอย่างน่าทึ่ง มันไม่ใช่ทั้งอารยธรรมเกษตรกรรมบนดินเลสส์อย่างเดียว หรืออารยธรรมเร่ร่อนบนทุ่งหญ้าอย่างเดียว แต่เป็น "ระเบียงวัฒนธรรม" ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเกิดจากการปะทะและหลอมรวมของแผ่นเปลือกโลกทางวัฒนธรรมหลายแผ่น การสะสมอย่างลึกซึ้งนี้ครอบคลุมถึงภาษา ขนบธรรมเนียม ศิลปะ และระบบความเชื่อ ทำให้เป็นตัวอย่างที่มีชีวิตสำหรับการทำความเข้าใจปฏิสัมพันธ์ระหว่างอารยธรรมจีนตะวันตกเฉียงเหนือและแม้กระทั่งอารยธรรมของเอเชียกลางโดยรวม

ในแง่ของสำเนียง ภาษาจีนที่พูดกันในมณฑลกานซูส่วนใหญ่เป็นของกลุ่มย่อยภาษาจีนกลางหลานหยินและภาษาจีนกลางจงหยวน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาถิ่นทางเหนือที่กว้างกว่า ภาษาจีนกลางหลานหยินแพร่หลายตามแนวระเบียงเหอซีและรอบๆ เมืองหลานโจว โดยทั่วไปมีเพียงสามหรือสี่วรรณยุกต์ มีลักษณะที่คมชัดและตรงไปตรงมา แสดงถึงความตรงไปตรงมาแบบตะวันตกเฉียงเหนือ ภาษาจีนกลางจงหยวนซึ่งพูดกันในภาคตะวันออกและภาคใต้ของมณฑลนั้นใกล้เคียงกับภาษาถิ่นกวนจงและแสดงให้เห็นถึงเสียงสะท้อนที่หลงเหลืออยู่ของภาษาโจวฉินที่งดงาม นอกเหนือจากภาษาจีนแล้ว โครงสร้างทางชาติพันธุ์ที่หลากหลายของภูมิภาคนี้ยังได้อนุรักษ์ภาษาชนกลุ่มน้อยมากมาย เช่น ภาษาทิเบตอัมโดในกานหนาน ภาษาตงเซียงในหลินเซี่ย และภาษายูกูร์ ซึ่งยังคงรักษาองค์ประกอบของภาษาเตอร์กิกและมองโกลโบราณไว้ ใช้ในซูหนาน ปรากฏการณ์ "หนึ่งแผ่นดิน หลายภาษา" นี้สะท้อนให้เห็นถึงมณฑลกานซูในฐานะระเบียงชาติพันธุ์อย่างแท้จริง

ประเพณีพื้นบ้านก็มีสีสันไม่แพ้กัน สะท้อนให้เห็นถึงโลกแห่งจิตวิญญาณของชนชาติต่างๆ อย่างลึกซึ้ง เทศกาลของชาวฮั่นนั้นยึดตามพิธีกรรมของที่ราบภาคกลาง แต่ก็ผสมผสานกับเอกลักษณ์เฉพาะของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ในช่วงเทศกาลตรุษจีน การแสดงเฉลิมฉลองแบบดั้งเดิม (Shehuo) จะคึกคักเป็นพิเศษในเมืองหลานโจวและเขตหลงตง นักแสดงสวมหน้ากากที่ทาสี เดินบนไม้ค้ำและขับ “เรือบก” ในการแสดงที่ครึกครื้นและไร้การยับยั้ง เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้ายและเชิญชวนพร การแต่งงานและพิธีศพในมณฑลกานซูนั้นมีความประณีตและเคร่งขรึม และหลายหมู่บ้านยังคงรักษากลิ่นอายโบราณของ “พิธีกรรมหกอย่าง” เอาไว้ ในระดับความเชื่อนั้น จะเห็นการผสมผสานที่ครอบคลุมมากขึ้น ในหมู่ชุมชนชาวฮั่น การบูชาเทพเจ้าท้องถิ่นยังคงแพร่หลาย ตัวอย่างที่โดดเด่นคือการบูชา “เทพเจ้าน้ำสิบแปดองค์” ในเขตเถาหมิน ทุกปีในช่วงเดือนที่ห้าตามปฏิทินจันทรคติ ชาวบ้านจะแบกเกี้ยวเทพเจ้ามังกรผู้เป็นที่เคารพของพวกเขามารวมตัวกันที่ศูนย์กลางของหมู่บ้านเพื่อร่วมขบวนแห่และการแข่งขัน ซึ่งเป็นฝูงชนจำนวนมหาศาลและบรรยากาศที่ครึกครื้นอย่างมาก นี่คือร่องรอยที่น่าทึ่งของวัฒนธรรมทหารของชาวนูโอในสมัยราชวงศ์หมิงที่ผสมผสานกับพิธีกรรมขอฝนของชาวบ้าน

ศิลปะเป็นดั่งอัญมณีล้ำค่าที่สุดในมณฑลกานซู เมื่อพูดถึงศิลปะที่นี่ ศิลปะตุนหวงย่อมเป็นสิ่งแรกที่นึกถึงอย่างไม่ต้องสงสัย ศิลปะในถ้ำโมเกาครอบคลุมระยะเวลานับพันปี ตั้งแต่ยุคสิบหกอาณาจักรจนถึงราชวงศ์หยวน ด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนังและประติมากรรมที่ลงสีอย่างประณีต ครอบคลุมเรื่องราวในพระสูตรทางพุทธศาสนา นิทานชาดก ภาพประกอบพระสูตร ภาพเหมือนของผู้บริจาค ลวดลายบนเพดาน และนางอัปสรเหินฟ้า เป็นประวัติศาสตร์ที่เป็นระบบของศิลปะจีนและขนบธรรมเนียมทางสังคมในยุคกลาง การศึกษาตุนหวง ซึ่งถือกำเนิดจากต้นฉบับตุนหวงและการศึกษาถ้ำ ได้กลายเป็นสาขาวิชาการระดับนานาชาติที่มีชื่อเสียง ในด้านงิ้วท้องถิ่น งิ้วหลงจูเป็นประเภทเฉพาะของมณฑลกานซู พัฒนามาจากหุ่นเงา “หลงตงเต๋าชิง” ที่ได้รับความนิยมในชิงหยางและผิงเหลียง โดดเด่นด้วยทำนองที่ไพเราะแต่เศร้าสร้อย ผลงานที่เป็นตัวแทนอย่างเฟิงหลัวฉีได้รับการยกย่องไปทั่วประเทศ นอกจากนี้ งิ้วฉินฉางยังได้รับความนิยมอย่างมากในระดับรากหญ้าในมณฑลกานซู รูปแบบการขับร้องในที่นี้มีความก้องกังวานและเปี่ยมด้วยอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "สำนักกังแห่งฉินฉาง"

ในด้านมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ มณฑลกานซูภาคภูมิใจที่มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติและระดับมณฑลจำนวนมาก นอกเหนือจากงิ้วหลงจูและเทศกาล “เทพเจ้าน้ำสิบแปดองค์” ที่กล่าวถึงไปแล้ว ยังมีงานแกะสลักอิฐหลินเซี่ย งานแกะสลักเครื่องเคลือบเทียนสุ่ย งานปักผ้าถุงชิงหยางและการตัดกระดาษ ยาแผนโบราณทิเบตของกานหนาน และเพลงพื้นบ้าน “ฮวาเอ๋อร์” ที่ร้องกันทั่วภูมิภาคเหอหวง ฮวาเอ๋อร์เป็นเพลงภูเขาที่มีเสียงสูงและดัง มักร้องกันกลางแจ้งโดยชาวฮั่น ชาวหุย ชาวทิเบต และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ร่วมกัน ใช้ภาพพจน์เชิงเปรียบเทียบเพื่อขับขานถึงความรักและชีวิต เพลงฮวาเอ๋อร์เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก และเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของการผสมผสานทางวัฒนธรรมหลายชาติพันธุ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของกานซู ทำหน้าที่เป็นช่องทางระบายอารมณ์ที่หยาบกระด้างแต่ละเอียดอ่อนสำหรับผู้คนในดินแดนนี้

สถาปัตยกรรมและทัศนียภาพเมือง

การเดินทางผ่านมณฑลกานซู ตั้งแต่ที่อยู่อาศัยในถ้ำบนที่ราบสูงโลส ไปจนถึงโอเอซิสในทะเลทรายโกบีของระเบียงเฮ็กซี และหอสังเกตการณ์สไตล์ทิเบตแห่งกานหนาน การเปลี่ยนแปลงอย่างน่าทึ่งในรูปแบบสถาปัตยกรรมบอกเล่าเรื่องราวอย่างชัดเจนว่าหน่วยทางภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกันเลือกและกำหนดรูปร่างพื้นที่อยู่อาศัยอย่างไร ทิวทัศน์เมืองและอาคารที่นี่คือหนังสือประวัติศาสตร์สามมิติที่ร่วมกันเขียนขึ้นโดยดินดิบ อิฐ ไม้ และศรัทธา

รูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของมณฑลกานซูนั้นได้รับอิทธิพลหลักจากสภาพธรรมชาติที่โหดร้ายและรากฐานทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย ในพื้นที่สูงที่เป็นดินเลสของหลงตงและหลงจง บ้านถ้ำเป็นรูปแบบที่อยู่อาศัยที่พบได้ทั่วไปมานานหลายพันปี ผู้คนแกะสลักห้องโค้งเข้าไปในหน้าผาดินเลสที่ลึก สร้างบ้านที่อบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นสบายในฤดูร้อน ทำให้เกิดภูมิทัศน์การตั้งถิ่นฐานใต้ดินที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่ง “มองเห็นต้นไม้แต่ไม่เห็นหมู่บ้าน และเมื่อเข้าไปในหมู่บ้านก็ไม่เห็นบ้าน” สถาปัตยกรรมใต้ดินนี้มีประสิทธิภาพในการใช้ทรัพยากรอย่างมากและกลมกลืนกับผืนดิน เป็นการรวบรวมภูมิปัญญาเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างยั่งยืนกับสิ่งแวดล้อม บนเส้นทางเหอซี บ้านเรือนพื้นบ้านแบบดั้งเดิมมักเป็นบ้านที่มีลานภายใน สร้างจากดินเหนียวหรืออิฐและไม้ มีผนังหนาและหน้าต่างเล็กแคบเพื่อป้องกันพายุทรายและฤดูหนาวที่หนาวจัด ในด้านการตกแต่ง มักมีการแกะสลักไม้และอิฐแบบดั้งเดิมของที่ราบภาคกลาง รวมถึงลวดลายเรขาคณิตที่ซับซ้อนซึ่งได้รับอิทธิพลจากภูมิภาคตะวันตกและศิลปะอิสลาม ตัวอย่างที่โดดเด่นคือการแกะสลักอิฐบนมัสยิดและบ้านเรือนพื้นบ้านของเมืองหลินเซี่ย ซึ่งมีการจัดวางองค์ประกอบที่งดงามและอิฐที่เรียงตัวอย่างประณีต แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานฝีมือช่างของชาวฮั่นและชาวหุย

ตรงกันข้ามกับที่อยู่อาศัยที่เรียบง่าย สถาปัตยกรรมทางศาสนาถือเป็นส่วนที่งดงามที่สุดของสิ่งก่อสร้างในมณฑลกานซู กลุ่มวัดถ้ำพุทธศาสนาเป็นส่วนที่โดดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่ถ้ำโมเกาในตุนหวง ไปจนถึงถ้ำไมจีในเทียนสุ่ย และวัดปิงหลิงในหย่งจิง เหล่านี้ไม่ใช่ถ้ำที่โดดเดี่ยว แต่เป็นกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ที่ผสมผสานโครงสร้างวัดไม้ ทางเดินริมหน้าผา และหน้าผาหิน พระพุทธรูปแกะสลักบนหน้าผาขนาดมหึมาและศาลาลดหลั่นกันลงมาแสดงให้เห็นถึงการแสวงหาศรัทธาอย่างสูงสุดในสภาพแวดล้อมที่รุนแรง ในขณะเดียวกัน พุทธศาสนาแบบทิเบตได้ทิ้งร่องรอยลึกไว้ในดินแดนกานหนาน กลุ่มวัดทิเบตที่แสดงโดยวัดลาบรางในเซี่ยเหอตั้งตระหง่านเป็นชั้นๆ ตามไหล่เขา กำแพงหินสีขาวขนาดใหญ่สร้างความตัดกันของสีอย่างชัดเจนกับกำแพงเชิงเทินสีน้ำตาลแดงเข้ม ในขณะที่หอพระสูตรใหญ่ที่ประดับประดาด้วยทองสัมฤทธิ์ปิดทองและมีหลังคาทรงจั่วและทรงปั้นหยาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกำแพงเหล่านั้น ความยิ่งใหญ่ตระการตานั้นมักสร้างความประหลาดใจทางจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้งแก่ผู้มาเยือนครั้งแรก ราวกับว่าพวกเขาได้เดินทางมาถึงใจกลางที่ราบสูงทิเบตแล้ว

ในยุคปัจจุบัน สถาปัตยกรรมและโครงสร้างเมืองของมณฑลกานซูได้รับการปรับเปลี่ยนโฉมไปอีกขั้น เมืองหลวงหลานโจวเป็นเมืองคลาสสิกที่ทอดยาวไปตามหุบเขา การเติบโตของเมืองขยายออกไปเป็นเส้นตรงตามสองฝั่งแม่น้ำเหลือง ก่อให้เกิดโครงสร้างแคบๆ ที่ทอดยาวหลายสิบกิโลเมตร ในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 พร้อมกับการก่อสร้างอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ อาคารโรงงานสไตล์โซเวียตและย่านที่อยู่อาศัยที่อยู่ติดกันก็ผุดขึ้น อาคารขนาดใหญ่ที่มีโครงสร้างแข็งแรงเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของยุคสมัยอย่างชัดเจน เป็นตัวแทนของการแทรกซึมอย่างรุนแรงของอารยธรรมอุตสาหกรรมสมัยใหม่เข้าสู่ดินแดนโบราณแห่งนี้ นับตั้งแต่การปฏิรูปและการเปิดประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 การก่อสร้างเมืองในสถานที่ต่างๆ เช่น หลานโจว เริ่มผสมผสานรูปแบบสมัยใหม่เข้ากับลักษณะเฉพาะของภูมิภาค ตัวอย่างเช่น เขตภูมิทัศน์ริมแม่น้ำเหลือง ไม่เพียงแต่จัดการทางน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพเท่านั้น แต่ยังรวมเอาองค์ประกอบทางวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น กังหานน้ำและรูปปั้น "แม่แม่น้ำเหลือง" เข้าไว้ด้วยกัน ก่อให้เกิดทัศนียภาพของเมืองที่ไหลลื่น ปัจจุบัน กลุ่มตึกระฟ้ากำลังปรับเปลี่ยนเส้นขอบฟ้าของหลานโจว ในขณะเดียวกัน เมืองเก่าแก่อย่างเทียนสุ่ยและอู๋เหวยกำลังให้ความสำคัญกับการค้นหาความเป็นไปได้ในการปรับปรุงพื้นที่ขนาดเล็กภายในเขตเมืองเก่าที่ได้รับการอนุรักษ์ โดยพยายามสร้างสมดุลระหว่างการผนวกรวมฟังก์ชันสมัยใหม่และการอนุรักษ์โครงสร้างดั้งเดิม

ย่านและเขตต่างๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เปรียบเสมือนหน้าต่างที่เปิดให้เห็นจิตวิญญาณของเมือง ในหลานโจว หากต้องการสัมผัสความคึกคัก ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าตลาดกลางคืนถนนเจิ้นหนิงและถนนคนเดินจางเย่ ที่พลุกพล่านไปด้วยเสียงและกลิ่นหอมของอาหารทั้งกลางวันและกลางคืน สำหรับผู้ที่ต้องการความสงบและรำลึกถึงอดีต ลองขึ้นไปบนเนินเขาเจดีย์ขาวเพื่อชมสะพานเหล็กแม่น้ำเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์และทัศนียภาพของเมือง สัมผัสถึงความยิ่งใหญ่ของศตวรรษ ในเทียนสุ่ย ถนนคนเดินในเขตเมืองฟู่ซีของฉินโจว พยายามอย่างเต็มที่ที่จะฟื้นฟูภูมิทัศน์เมืองเก่า ด้วยทางเดินปูด้วยหินและอาคารสไตล์โบราณที่ประดับประดาด้วยร้านขายของเก่าและร้านอาหารท้องถิ่น เป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการสัมผัสถึงชีพจรของ “บ้านเกิดฟู่ซี” ในเซี่ยเหอ กานหนาน แก่นกลางของเมืองลาบรางทั้งหมดก่อตัวขึ้นจากทางเดินเวียนรอบวัดและที่พักของพระสงฆ์ที่หนาแน่นรอบๆ วัด นักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กเกอร์ผมบลอนด์ตาสีฟ้าเดินปะปนกับพระลามะในชุดจีวรสีแดงเข้ม สร้างประสบการณ์ทางวัฒนธรรมที่เหนือจริงและให้ความรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง นี่คือส่วนที่มีเอกลักษณ์และเปี่ยมด้วยคุณค่าทางจิตวิญญาณมากที่สุดของภูมิทัศน์ทางสถาปัตยกรรมและเมืองในมณฑลกานซู

วัฒนธรรมการทำอาหาร

อาหารของมณฑลกานซู เช่นเดียวกับรูปแบบวัฒนธรรมอื่นๆ บนแผ่นดินนี้ ได้พัฒนาระบบรสชาติที่เน้นข้าวสาลีและเนื้อแกะ โดยมีรสชาติเข้มข้น กลมกล่อม หอม เปรี้ยว และเผ็ดร้อน ที่ดึงเอาแก่นแท้ของวัตถุดิบออกมาอย่างเต็มที่ เป็นวัฒนธรรมอาหารที่หล่อหลอมขึ้นจากสภาพภูมิประเทศที่โหดร้ายและประวัติศาสตร์การอยู่ร่วมกันของหลายชาติพันธุ์ มันรวมเอาความหอมของข้าวสาลีจากดินแดนหลงหยวน (กานซู) กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์จากทุ่งหญ้าบนที่สูง และกลิ่นของเครื่องเทศที่ลอยมาตามเส้นทางสายไหม ก่อให้เกิดรสชาติที่น่าหลงใหลเป็นเอกลักษณ์ที่รู้จักกันในชื่อ “อาหารหลงหยวน”

หากต้องเลือกอาหารจานใดจานหนึ่งให้เป็นสัญลักษณ์ของมณฑลกานซู ก็คงหนีไม่พ้นก๋วยเตี๋ยวเนื้อหลานโจว อาหารจานนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “ก๋วยเตี๋ยวอันดับ 1 ของจีน” แม้จะโด่งดังไปไกลเกินขอบเขตทางภูมิศาสตร์ แต่จิตวิญญาณของมันยังคงอยู่ที่หลานโจวเสมอ ก๋วยเตี๋ยวหลานโจวต้นตำรับต้องมี “ห้าคุณลักษณะ”: หนึ่ง ใส (น้ำซุปใส), สอง ขาว (หัวไชเท้าหั่นบาง), สาม แดง (น้ำมันพริกแดง), สี่ เขียว (ต้นกระเทียมและผักชี), และห้า เหลือง (เส้นก๋วยเตี๋ยวสีเหลืองมันเงา) เชฟก๋วยเตี๋ยวสามารถปั้นแป้งเป็นรูปทรงต่างๆ ได้มากกว่าสิบแบบตามความต้องการของลูกค้า ตั้งแต่เส้นบางเท่าหัวผักกาด เส้นใหญ่เท่าใบต้นหอม ไปจนถึงเส้นใหญ่พิเศษ นำเส้นก๋วยเตี๋ยวใส่ลงในหม้อร้อนๆ แล้วต้มให้สุกในเวลาไม่กี่วินาที จากนั้นจึงราดด้วยน้ำซุปเนื้อใสที่เคี่ยวเป็นเวลานาน โรยหน้าด้วยเนื้อวัวหั่นบางและหัวไชเท้า ปิดท้ายด้วยน้ำมันพริกแดงร้อนๆ สองสามช้อนโต๊ะ และโรยด้วยสมุนไพรเล็กน้อย ซุปอุ่นๆ รสชาติอร่อยนี้ คือกุญแจสำคัญในการเริ่มต้นวันใหม่ของชาวเมืองหลานโจวด้วยความสดชื่น

รายการอาหารและของว่างที่เป็นตัวแทนของภูมิภาคนี้มีมากกว่านี้มาก อย่างแรกคือ เนื้อแกะย่างมือ ซึ่งเป็นอาหารที่แสดงถึงความกล้าหาญของภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้อย่างดีที่สุด เนื้อแกะตัวผู้ชั้นดีจากทุ่งหญ้ากานหนานหรือหลินเซีย นำมาต้มในน้ำเปล่าพร้อมเครื่องเทศง่ายๆ เช่น พริกเสฉวนและขิง จนเปื่อย จากนั้นหั่นเป็นชิ้นๆ จัดใส่จาน รับประทานโดยจิ้มกับเกลือปรุงรส หรือทานคู่กับกระเทียมสด เนื้อนุ่มอย่างเหลือเชื่อ ไม่มีกลิ่นสาบแม้แต่น้อย เป็นอาหารที่อร่อยอย่างเรียบง่าย แต่โดดเด่นด้วยความสดใหม่ของวัตถุดิบ ถัดมาคือ เหลียงผี (บะหมี่เย็น) ของว่างยอดนิยมในฤดูร้อนทั่วทั้งจังหวัด แป้งที่ผสมแล้วนำไปนึ่งเป็นแผ่นบางๆ ในถาดโลหะ ตัดเป็นเส้นยาวๆ ผสมกับชิ้นกลูเตน แตงกวาหั่นฝอย และซอสที่ประกอบด้วยน้ำมันพริก กระเทียมบด มัสตาร์ด และน้ำส้มสายชู สีแดงสด รสเปรี้ยว และเผ็ด มีความสมดุลที่ลงตัวระหว่างความเหนียวและความนุ่ม นอกจากนี้ยังมี กัวกัว จากเทียนสุ่ย ซึ่งเป็นขนมขบเคี้ยวรูปทรงสี่เหลี่ยมทำจากแป้งบัควีท บดด้วยมือ ผสมกับงาบด น้ำมันพริก และกระเทียม มีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและเหนียวหนึบ เป็นอาหารเช้าหลักของชาวเทียนสุ่ย และยังมี ฉัวหยูจื่อ จากจางเย่ เขตเหอซี ซึ่งเป็นพาสต้าที่ทำจากแป้งที่นวดเป็นรูปทรงคล้ายปลาตัวเล็กๆ แล้วนำไปผัดกับผักและเนื้อสัตว์ฉีก เป็นอาหารพื้นบ้านแบบดั้งเดิมที่เส้นก๋วยเตี๋ยวและอาหารรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

ภายใต้รูปแบบการกินนั้นซ่อนไว้ซึ่งเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของมณฑลกานซู ประการแรก คือการพึ่งพาเส้นก๋วยเตี๋ยวอย่างมากในโครงสร้างมื้ออาหารโดยรวม โดยอาหารจานอื่นๆ มักมีบทบาทเป็นส่วนประกอบเสริม สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงความต้องการคาร์โบไฮเดรตที่มีแคลอรี่สูงในภาคเกษตรกรรม ประการที่สอง คือวิธีการปรุงอาหารที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อแกะชิ้นใหญ่ที่จับด้วยมือ หรือก๋วยเตี๋ยวที่คลุกเคล้าพริกอย่างหยาบๆ อาหารเหล่านี้ไม่ได้มีความประณีตงดงามเหมือนอาหารทางใต้ แต่มีความดิบและเปิดเผยมากกว่า ราวกับเผชิญหน้ากับลมและน้ำค้างแข็งโดยตรง สุดท้ายนี้ ประเพณีการแบ่งปันและการรับประทานอาหารร่วมกัน เช่น การรวมกลุ่มกันรอบจานเนื้อแกะขนาดใหญ่ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของชุมชนที่หล่อหลอมขึ้นจากจิตวิญญาณแห่งความเป็นพวกเดียวกันในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และการแบ่งปันทางด้านอาหารนี้เป็นประเพณีการต้อนรับตามเส้นทางสายไหมที่สืบทอดมาหลายศตวรรษและยังคงดำเนินต่อไปในทุกโต๊ะอาหารในปัจจุบัน มันเป็นกุญแจสำคัญในการตีความโลกภายในของผู้คนในมณฑลกานซู

การเปลี่ยนแปลงสมัยใหม่

เมื่อก้าวเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ มณฑลกานซูได้ผ่านการเดินทางที่ยากลำบาก: จากมณฑลโบราณที่อยู่ภายในแผ่นดิน สู่เสาหลักทางอุตสาหกรรมของสาธารณรัฐประชาชนจีน และมาสู่การแสวงหาการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจสีเขียวในปัจจุบัน ตลอดช่วงเวลานี้ คุณค่าทางภูมิศาสตร์เชิงยุทธศาสตร์ของมณฑลได้รับการกำหนดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และอุตสาหกรรมหลักของมณฑลก็มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย ทำให้เกิดเป็นแบบอย่างการพัฒนาสำหรับมณฑลที่อยู่ภายในแผ่นดินซึ่งมีลักษณะเฉพาะของจีนอย่างชัดเจน

มณฑลกานซูโบราณเจริญรุ่งเรืองเพราะเส้นทางสายไหม แต่เมื่อเส้นทางเดินเรือเข้ามาแทนที่เส้นทางบก และเมื่อราชวงศ์ชิงในฐานะจักรวรรดิที่รวมเป็นหนึ่งเดียวไม่จำเป็นต้องบริหารจัดการดินแดนทางตะวันตกในฐานะกันชนทางทหารอีกต่อไป ภูมิภาคนี้จึงตกอยู่ในสถานะของชายแดนที่ห่างไกล ในช่วงการเคลื่อนไหวเสริมสร้างความแข็งแกร่งในปลายราชวงศ์ชิง จั่วจงถัง ผู้ว่าการมณฑลฉานซีและกานซูในขณะนั้น ได้ก่อตั้งคลังแสงและโรงงานทอผ้าขนสัตว์ในหลานโจว ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ยากลำบากของอุตสาหกรรมสมัยใหม่ในกานซูและจุดเริ่มต้นของการพัฒนาอุตสาหกรรมสมัยใหม่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน อย่างไรก็ตาม จนกระทั่งถึงยุคสาธารณรัฐจีน เศรษฐกิจของกานซูยังคงจมอยู่กับความล้าหลังและพึ่งพาตนเองได้เพียงบางส่วนในด้านเกษตรกรรม และฐานอุตสาหกรรมก็อ่อนแออย่างมาก คำกล่าวที่ว่า "ดินแดนแห้งแล้งของกานซูตอนกลางนั้นยากจนที่สุดในโลก" จึงถูกกล่าวขานกันอย่างแพร่หลาย

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มณฑลกานซูได้เผชิญกับจุดเปลี่ยนสำคัญ ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมระยะ 5 ปีฉบับแรกและช่วงการก่อสร้าง “แนวรบที่สาม” การจัดสรรทรัพยากรของชาติอย่างมีกลยุทธ์ได้เปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทางเศรษฐกิจของกานซูอย่างลึกซึ้ง หลานโจวได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งในฐานอุตสาหกรรมที่สำคัญของประเทศ รัฐได้วางแผนโครงการด้านพลังงาน วัตถุดิบ และอุตสาหกรรมหนักจำนวนมากที่นี่ เช่น โรงกลั่นน้ำมันหลานโจวและบริษัทอุตสาหกรรมเคมีหลานโจว การก่อสร้างสถานีไฟฟ้าพลังน้ำหลิวเจียเซียบนแม่น้ำเหลืองตอนบนได้ให้การสนับสนุนด้านไฟฟ้าอย่างมหาศาล โครงการเหล่านี้ได้เปลี่ยนหลานโจวให้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมหนักที่ทันสมัยอย่างรวดเร็ว โดยมีภาคส่วนต่างๆ เช่น ปิโตรเคมี โลหะวิทยา และการผลิตเครื่องจักร ในช่วงเวลานี้ การค้นพบแร่เหล็กที่จิงเทียซานในจิ่วฉวน (พื้นที่นี้ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองเจียหยูกวน) บนเส้นทางเหอซี ได้ก่อให้เกิดเมืองเหล็กที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในกานซู นั่นคือ เจียหยูกวน เมืองเหล่านี้เปรียบเสมือนคบเพลิงอุตสาหกรรมที่จุดประกาย นำหน้าภูมิภาคทั้งในด้านผลผลิตทางเศรษฐกิจและกำลังคนที่มีทักษะในช่วงเวลาสั้นๆ อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกัน รูปแบบการพึ่งพาองค์กรรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่เพียงแห่งเดียวที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแผนงานรัฐที่กำหนดไว้ ก็ได้วางรากฐานสำหรับการเปลี่ยนแปลงสู่ตลาดที่เจ็บปวดในภายหลังเช่นกัน

นับตั้งแต่การปฏิรูปและการเปิดประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 21 ภูมิทัศน์อุตสาหกรรมของมณฑลกานซูได้เผชิญกับความยากลำบากในการเติบโตและการปรับตัวอย่างลึกซึ้ง เมื่อเศรษฐกิจชายฝั่งเติบโตขึ้น ฐานอุตสาหกรรมเดิมถูกจำกัดด้วยระบบสถาบัน สถานที่ตั้ง และการ枯枯ของทรัพยากร วิสาหกิจของรัฐจำนวนมากเผชิญกับภาวะล้มละลายและการปรับโครงสร้าง และการปลดพนักงานจำนวนมากทำให้ “บุตรชายคนโตของสาธารณรัฐ” เกิดความวิตกกังวลและสับสน ภายใต้บริบทนี้ การเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาที่หลากหลายกลายเป็นหัวข้อหลัก ประการแรก มีการเติบโตของเกษตรกรรมที่มีคุณภาพสูงและโดดเด่น ด้วยการใช้ประโยชน์จากสภาพแสงแดดและความแตกต่างของอุณหภูมิที่เป็นเอกลักษณ์ ผลผลิตและคุณภาพของมันฝรั่ง เมล็ดพันธุ์ข้าวโพดลูกผสม และสมุนไพรจีน (เช่น ตังกุย ตังเซิน และหวงฉี) ของกานซูจึงก้าวขึ้นสู่ระดับแนวหน้าของประเทศ ติงซีกลายเป็นที่รู้จักในฐานะ “เมืองหลวงมันฝรั่งของจีน” และจางเย่เป็น “ฐานการผลิตเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดลูกผสมแห่งชาติ” ประการที่สอง ภาคการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว อิทธิพลของแหล่งผลิตสินค้าเกษตรที่สำคัญ เช่น ตุนหวง เจียหยูกวน ก๋วยเตี๋ยวเนื้อหลานโจว และกานหนานที่ซ่อนเร้น ได้รับการขยายอย่างมหาศาลด้วยระบบขนส่งที่พัฒนาขึ้นและการบอกต่อกันทางอินเทอร์เน็ต ทำให้การท่องเที่ยวกลายเป็นกลไกสำคัญในการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจ ประการที่สาม ภาคพลังงานใหม่ได้เกิดขึ้นอย่างน่าทึ่ง ระเบียงเหอซีมีลมแรง แสงแดดแผดเผา และกว้างใหญ่ไพศาล รัฐบาลได้วางแผนให้เป็นฐานพลังงานใหม่ที่สำคัญ บริเวณรอบๆ จิ่วฉวนและกวาโจว กังหันลมสีขาวหลายพันตัวสร้าง "ป่าสีขาว" ที่งดงามบนทะเลทรายโกบี และแผงโซลาร์เซลล์ขนาดมหึมาทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า สิ่งเหล่านี้ทำให้กานซูเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เป็นสัญลักษณ์ของจีนสำหรับคำมั่นสัญญาของประเทศในการลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนให้ถึงจุดสูงสุดและบรรลุความเป็นกลางทางคาร์บอน

ปัจจุบัน การพัฒนาเมืองของมณฑลกานซูได้เข้าสู่ระยะใหม่ที่มีการแบ่งส่วนตามหน้าที่อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น หลานโจวยังคงเป็นแกนหลักในการขับเคลื่อนมณฑล โดยมุ่งมั่นที่จะเป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาคในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ด้วยการพัฒนาอุตสาหกรรมบริการสมัยใหม่ เช่น บิ๊กดาต้า โลจิสติกส์ และการประชุม กลุ่มเมืองระเบียงเหอซี (จิ่วฉวน เจียหยูกวน จางเย่ จินฉาง อู๋เหวย) อาศัยทรัพยากรที่มีอยู่ โดยแต่ละเมืองสร้างโครงสร้างอุตสาหกรรมที่เสริมซึ่งกันและกัน โดยมีเสาหลักสำคัญ เช่น พลังงานใหม่และการผลิตอุปกรณ์ โลหะวิทยาและวัสดุใหม่ เกษตรกรรมสมัยใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เทียนสุ่ย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเมืองที่ราบกวนจง มุ่งเน้นไปที่การผลิตอุปกรณ์ เครื่องใช้ไฟฟ้า และการบรรจุและทดสอบชิป ในขณะเดียวกัน กานหนานและหลินเซี่ยก็ปกป้องขอบเขตทางนิเวศวิทยาอย่างเคร่งครัด โดยให้ความสำคัญกับการเลี้ยงสัตว์เฉพาะทางและการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชนเผ่า เส้นทางผ่านแดนเดิมนี้กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อสร้างตัวเองให้เป็นศูนย์กลางที่มั่นคงสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน

การขนส่งและการเดินทาง

สำหรับมณฑลที่ทอดยาวกว่าพันกิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก การคมนาคมขนส่งจึงไม่ใช่แค่เส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังเป็นเส้นใยทางกายภาพที่เชื่อมโยงส่วนต่างๆ ที่กระจัดกระจายเข้าด้วยกัน ปัจจุบัน มณฑลกานซูได้สร้างระบบคมนาคมขนส่งแบบสามมิติขึ้น โดยมีหลานโจวเป็นศูนย์กลาง เชื่อมโยงกันด้วยทางรถไฟความเร็วสูง ทางด่วน และเครือข่ายการบิน ซึ่งเป็นการเปิดศักราชใหม่แห่งความเร็วและการเชื่อมต่อบนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้

โครงข่ายการคมนาคมภายนอกของมณฑลกานซูมีหลักการพื้นฐานคือ การวางผังตามแนวระเบียงธรรมชาติที่เกิดจากเส้นทางสายไหมโบราณและแม่น้ำเหลือง เส้นทางรถไฟสายหลักเปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ เส้นทางรถไฟหลงไห่ทอดยาวตลอดความกว้างของมณฑลจากตะวันออกไปตะวันตก เชื่อมต่อเมืองซีอานและอุรุมฉี และเป็นส่วนประกอบสำคัญของสะพานเชื่อมแผ่นดินยูเรเซีย นอกจากนี้ ทางรถไฟหลานโจว-ซินเจียง ทางรถไฟเป่าโถว-หลานโจว ทางรถไฟหลานโจว-ชิงไห่ และทางรถไฟหลานโจว-ฉงชิ่ง ยังขยายออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันตกเฉียงใต้ ตามลำดับ ทำให้หลานโจวกลายเป็นจุดตัดทางรถไฟที่สำคัญ เมื่อเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูง ทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-ซินเจียงได้ช่วยลดระยะทางในการเดินทางผ่านระเบียงเหอซีลงอย่างมาก การเดินทางจากหลานโจวไปยังเจียหยูกวนลดลงจากเกือบสิบชั่วโมงเหลือเพียงสี่ชั่วโมงกว่าๆ ทำให้ผู้เดินทางสามารถ “ทานก๋วยเตี๋ยวในหลานโจวตอนเช้าและชมป้อมปราการเจียหยูกวนตอนพลบค่ำ” การเปิดให้บริการรถไฟความเร็วสูงสายเป่าจี-หลานโจว และสายหยินฉวน-หลานโจว อย่างต่อเนื่องได้เชื่อมโยงมณฑลกานซูเข้ากับเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงของประเทศอย่างลึกซึ้ง ทำให้สามารถเดินทางโดยตรงไปยังเมืองใหญ่ๆ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว และเซินเจิ้น และแผ่ขยายไปทางตะวันตกสู่ซินเจียงได้

เครือข่ายทางด่วนของมณฑลก็มีความหนาแน่นมากขึ้นตามแนวเส้นทางหลักเช่นกัน ทางด่วน G30 เหลียนฮั่ว ซึ่งเป็นเส้นทางหลักของประเทศที่วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก เข้ามาจากมณฑลฉานซีเข้าสู่เทียนสุ่ย ผ่านหลานโจว แล้ววิ่งไปทางตะวันตก เชื่อมโยงเมืองสำคัญทั้งหมดของระเบียงเหอซี ก่อนจะถึงด่านชายแดนคอร์กอส โดยใช้ G30 เป็นแกนแนวนอน ทางด่วนสายเหนือ-ใต้หลายสาย เช่น ทางด่วน G75 หลานไห่ และทางด่วน G6 ปักกิ่ง-ทิเบต ตัดกันที่หลานโจว ก่อให้เกิดเครือข่ายที่หนาแน่นและแผ่ขยายออกไป ที่น่าสังเกตเป็นพิเศษคือ ในภูมิประเทศที่ยากลำบากอย่างยิ่งของเทือกเขาหลงหนาน การสร้างทางหลวงอย่างทางด่วนซื่อเทียนและเฉิงหวู่เสร็จสมบูรณ์ ได้เปลี่ยนสิ่งที่เคยเป็นอุปสรรคสูงเสียดฟ้าที่ถูกอธิบายว่า "ยากยิ่งกว่าการปีนสวรรค์" ให้กลายเป็นเส้นทางที่ราบเรียบ ช่วยเพิ่มการเชื่อมต่อภายนอกของภูมิภาคที่ด้อยพัฒนาแห่งนี้อย่างมาก ทางด่วนที่กว้างและตรงเหล่านี้มักตัดผ่านทะเลทรายโกบีที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ หรือที่ราบสูงดินเลสอันงดงาม และทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปนอกหน้าต่างนั้นเองก็เป็นประสบการณ์การเดินทางที่พิเศษและน่าประทับใจ

ในด้านการบิน มณฑลกานซูได้สร้างเครือข่ายสนามบินหลักและสนามบินภูมิภาค โดยมีสนามบินนานาชาติหลานโจวจงฉวนเป็นศูนย์กลาง สนามบินจงฉวนเป็นศูนย์กลางการบินที่สำคัญในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ให้บริการเที่ยวบินไปยังเมืองใหญ่และเมืองขนาดกลางทั่วประเทศ รวมถึงเส้นทางระหว่างประเทศและภูมิภาคบางเส้นทาง การขยายอาคารผู้โดยสาร 3 จะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการรองรับผู้โดยสารประจำปีได้มากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ในภูมิภาคที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลัก ยังมีการสร้างสนามบินภูมิภาคหลายแห่ง เช่น สนามบินตุนหวงโมเกา สนามบินเจียหยูกวนจิ่วฉวน สนามบินจางเย่กานโจว สนามบินจินชางจินฉวน และสนามบินหลงหนานเฉิงเซียน สนามบินภูมิภาคเหล่านี้เปรียบเสมือนไข่มุกที่เรียงรายอยู่ตามเส้นทางสายไหม เชื่อมโยงกับเมืองหลวงของมณฑลอย่างใกล้ชิดด้วยการบินระดับภูมิภาค ช่วยอำนวยความสะดวกอย่างมากสำหรับนักเดินทางระยะไกลให้สามารถบรรลุความฝันของ “เดินทางเร็ว เที่ยวชมช้าๆ” ได้

ภายในเครือข่ายคมนาคมของมณฑล สถานะศูนย์กลางของหลานโจว เมืองหลวงนั้นเห็นได้ชัดเจน เป็นจุดบรรจบของทางรถไฟ ทางด่วน และเส้นทางบินจากภายนอกเกือบทั้งหมด ก่อให้เกิดรูปแบบรัศมีแบบ "ศูนย์กลางเดียว" ที่แข็งแกร่ง สำหรับนักเดินทางแล้ว นี่เป็นการสร้างตรรกะการเดินทางที่ชัดเจนมาก: คนส่วนใหญ่จะใช้หลานโจวเป็นจุดแวะพักแรกเพื่อเข้าสู่กานซูและเริ่มต้นการเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม ที่นี่ พวกเขาสามารถพักผ่อน เติมเสบียง แล้วใช้เป็นจุดศูนย์กลางในการเดินทางต่อไปยังโบราณสถานของระเบียงเหอซี หรือมุ่งหน้าลงใต้เพื่อค้นพบดินแดนที่ซ่อนเร้นของกานหนาน โครงสร้างการขนส่งนี้เอง ได้กำหนดเส้นทางการเดินทางที่คลาสสิกและมีประสิทธิภาพที่สุดสำหรับผู้มาเยือนทุกคนอย่างมองไม่เห็น ช่วยให้พวกเขาค่อยๆ เข้าใจกานซูไปตามระเบียงที่จัดตั้งขึ้นอย่างดีนี้

เคล็ดลับการเดินทาง

การเขียนคำแนะนำการท่องเที่ยวให้เพื่อนที่อยู่ไกลออกไปนั้น เหมือนกับการวาดแผนที่ขุมทรัพย์ไปยังดินแดนแปลกใหม่ เสน่ห์ของมณฑลกานซูอยู่ที่การผสมผสานระหว่างความยิ่งใหญ่ ความแห้งแล้ง และความงดงามตระการตา แต่สภาพอากาศที่โหดร้ายและระยะทางอันกว้างใหญ่ก็ทำให้ผู้เดินทางต้องเตรียมตัวให้พร้อมเป็นอย่างดี

สำหรับฤดูกาลที่ดีที่สุดในการท่องเที่ยว มณฑลกานซูมีพื้นที่กว้างใหญ่และสภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างมาก แต่โดยทั่วไปแล้ว ฤดูใบไม้ผลิ (เมษายน-พฤษภาคม) และฤดูใบไม้ร่วง (กันยายน-ตุลาคม) เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเดินทางทั่วทั้งมณฑล ในช่วงเวลานี้ ระเบียงเหอซีจะมีลมและทรายน้อยลง อุณหภูมิสบาย และหินปูนหลากสีสันและกำแพงเมืองจีนโบราณจะงดงามที่สุดภายใต้ท้องฟ้าสีคราม เนินเขาและทุ่งหญ้าในหลงตงและหลงหนานจะเต็มไปด้วยสีสันของฤดูใบไม้ร่วงที่สวยงามอย่างยิ่ง ฤดูร้อน (มิถุนายน-สิงหาคม) เป็นฤดูกาลที่สวยงามที่สุดในทุ่งหญ้ากานหนาน มีหญ้าเขียวชอุ่มและดอกไม้ป่าบานสะพรั่งอยู่ทุกหนทุกแห่ง อากาศเย็นสบายและน่ารื่นรมย์ ทำให้เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการหลีกหนีจากความร้อน อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ ระเบียงเหอซีและหลานโจวอาจร้อนจัดและแห้งแล้งมาก ในฤดูหนาว (พฤศจิกายน-มีนาคม) โดยทั่วไปแล้วกานซูจะหนาวจัด มีหิมะตกหนักในหลายพื้นที่ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการคมนาคม แต่สำหรับผู้ที่ชื่นชอบการถ่ายภาพและนักเดินทางที่ปรารถนาจะสัมผัสถึงความโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง ถ้ำโมเกาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ช่องเขาเจียหยูกวน และที่ราบสูงโลสส์ ล้วนมีทัศนียภาพอันเงียบสงบและงดงามแปลกตาที่แตกต่างจากโลกภายนอก

สำหรับผู้ที่มาเยือนมณฑลกานซูเป็นครั้งแรก สถานที่และประสบการณ์ที่ห้ามพลาด 3-5 อย่างต่อไปนี้ จะเป็นโครงร่างพื้นฐานของการเดินทางของคุณ:

ก่อนอื่น คุณควรไปแสวงบุญที่ตุนหวง การไปเยือนครั้งนี้ไม่ใช่แค่การไปชมถ้ำโมเกาที่มีงานศิลปะอันงดงามเท่านั้น แต่คุณควรไปชมพระอาทิตย์ตกดินกลางทะเลทรายที่ภูเขาหมิงซาและบ่อน้ำพุจันทร์เสี้ยว สัมผัสความมหัศจรรย์ของผืนทรายและน้ำพุที่อยู่ร่วมกันท่ามกลางเสียงกระดิ่งอูฐ การจองตั๋วเข้าถ้ำโมเกาล่วงหน้าหนึ่งเดือนเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการเดินทางครั้งนี้

ประการที่สอง สำรวจเส้นทาง Hexi Corridor อย่างลึกซึ้ง เช่ารถหรือจ้างคนขับรถเพื่อขับไปตามทางหลวงหมายเลข 312 สายเก่า ชมความงดงามของภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยสีสันของ Zhangye ที่ Zhangye จากนั้นเดินทางไปทางทิศตะวันตกเพื่อไปยืนอยู่บนป้อมปราการ Jiayuguan ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทรายโกบี สัมผัส “อิฐป้อมปราการ” ในตำนานที่ถูกขัดเกลาโดยลมและทรายมานานกว่า 600 ปี และสัมผัสถึงความอ้างว้างทางประวัติศาสตร์ของ “ทางตะวันตกของด่านหยาง จะไม่มีมิตรสหายเหลืออยู่”

ประการที่สาม ใช้เวลาช่วงบ่ายพักผ่อนริมแม่น้ำเหลืองในเมืองหลานโจว เดินจากฝั่งใต้ของสะพานจงซานไปยังเนินเขาเจดีย์ขาวบนฝั่งเหนือเพื่อชมทิวทัศน์มุมกว้างของเมือง หลังจากนั้น หาเก้าอี้ริมแม่น้ำสักตัว สั่งชาซานเปาไท (ชาที่มีส่วนผสมของผลไม้แห้ง น้ำตาลกรวด และโกจิเบอร์รี่) สักถ้วย แล้วชมแม่น้ำเหลืองสีขุ่นไหลไปทางทิศตะวันออก ในตอนเย็น ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศคึกคักของตลาดกลางคืนถนนเจิ้นหนิง ลิ้มลองขนมไข่นมหวานๆ และเนื้อแกะเสียบไม้ย่างร้อนๆ

ประการที่สี่ สัมผัสวัฒนธรรมทิเบตในกานหนาน มุ่งหน้าไปยังวัดลาบรางในเมืองเซี่ยเหอ เดินตามพระลามะในชุดสีแดงสดและผู้แสวงบุญผู้ศรัทธาขณะเดินวนรอบวัด (โครา) ที่ยาวที่สุดในโลก และสัมผัสพลังแห่งศรัทธา จากนั้นเยี่ยมชมทุ่งหญ้าซังเกะที่อยู่ใกล้เคียง และลิ้มลองเนื้อแกะและชาเนยจามรีที่เก็บด้วยมือในเต็นท์ของคนเลี้ยงสัตว์

เคล็ดลับดีๆ สองสามข้อจะช่วยให้การเดินทางของคุณราบรื่นยิ่งขึ้น สภาพอากาศของมณฑลกานซูนั้นแห้งแล้งมาก โดยเฉพาะในเขตเหอซี เครื่องเพิ่มความชื้นแบบพกพา ลิปบาล์ม ครีมกันแดดที่มีค่า SPF สูง และแว่นกันแดดเป็นสิ่งจำเป็นที่ควรพกติดตัวทุกวัน อย่าลืมดื่มน้ำให้เพียงพอ ระดับความสูงแตกต่างกันมาก ตั้งแต่ 1,500 เมตรในหลานโจว ไปจนถึงที่ราบสูงกว่า 3,000 เมตรในกานหนาน โปรดระวังและป้องกันอาการแพ้ความสูงโดยการเคลื่อนไหวช้าๆ และหลีกเลี่ยงกิจกรรมที่ต้องใช้แรงมาก นอกจากนี้ยังสำคัญอย่างยิ่งที่จะต้องเคารพขนบธรรมเนียมท้องถิ่น ในมัสยิดควรเงียบและแต่งกายสุภาพ ในวัดทิเบตควรถอดหมวก ห้ามชี้นิ้วไปที่พระพุทธรูปโดยตรง และควรเดินและหมุนวงล้ออธิษฐานในทิศทางตามเข็มนาฬิกาเสมอ

สุดท้ายนี้ มีข้อควรระวังที่สำคัญบางประการ สถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำหลายแห่งของมณฑลกานซู เช่น โมเกาและถ้ำวัดมาติ เป็นสมบัติทางประวัติศาสตร์ที่หาที่เปรียบมิได้ การถ่ายภาพและการสัมผัสภาพเขียนฝาผนังภายในถ้ำเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเด็ดขาด เพื่อประโยชน์ของประวัติศาสตร์และเพื่อตัวเราเอง โปรดปฏิบัติตามกฎเหล่านี้อย่างเคร่งครัด นอกจากนี้ โปรดคำนึงถึงความแตกต่างของเวลา แม้ว่าจีนทั้งประเทศจะใช้เวลาปักกิ่ง แต่ในระเบียงเหอซีในช่วงฤดูร้อน พระอาทิตย์อาจไม่ตกจนถึง 20:30 น. หรือแม้กระทั่ง 21:00 น. ทำให้คุณรู้สึกว่าวันยาวนานเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องบริหารจัดการพลังงานของคุณอย่างชาญฉลาด บนดินแดนที่จารึกร่องรอยของอารยธรรมที่ผสมผสานกัน การเดินทางด้วยใจที่อ่อนน้อมและเปิดกว้างนั้นมีค่ามากกว่าของที่ระลึกใดๆ ที่คุณจะนำกลับไปได้

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

สะพานจงซาน

สะพานจงซานตั้งอยู่ในเขตเฉิงกวน เมืองหลานโจว มณฑลกานซู ทอดข้ามแม่น้ำเหลือง เป็นแหล่งโบราณสถานและวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ…

พื้นที่ทิวทัศน์ซากานา

จาคาน่าตั้งอยู่ในเมืองอี้ว่า อำเภอตี้ปู้ เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และยังติดอันดับหนึ่งใ…

พื้นที่ท่องเที่ยวหยูเมิ่งกวน

พื้นที่ทัศนียภาพหยูเมิ่งกวนตั้งอยู่ห่างจากเมืองตุนหวงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 90 กิโลเมตร ในเมืองจิ่วฉวน มณฑลกานซู เป็นส่วนหนึ่งของมรดกทาง…

พื้นที่ท่องเที่ยวเยลิกวน

แหล่งท่องเที่ยวเยลีกวน ตั้งอยู่ในอำเภอหลินถาน เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต แล…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว