ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองโฮฮอต

เมืองโฮฮอต

เมืองโฮฮอต (Hohhot City) หรือเรียกย่อว่า "เมืองหู" (Hu City) และเดิมชื่อ "เมืองกุ้ยซุย" (Guisui City) เป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และการเงิน ตั้งอยู่ใจกลางเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน

เมืองโฮฮอต

เมืองโฮฮอต หรือเรียกย่อว่า "เมืองหู" และเดิมชื่อ "เมืองกุ้ยซุย" เป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และการเงิน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมองโกเลียใน ทางใต้ของเทือกเขาต้าชิง มีพรมแดนติดกับเมืองอูหลานชาบทางทิศตะวันออก มณฑลชานซีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองออร์ดอสทางทิศใต้และตะวันตกเฉียงใต้ และเมืองเป่าโถวทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 17,200 ตารางกิโลเมตร ณ ปี 2023 โฮฮอตบริหารจัดการ 4 อำเภอ 4 ตำบล และ 1 รัฐย่อย ณ ปี 2025 ประชากรอาศัยอยู่ที่ 3.661 ล้านคน ภาษาถิ่นผสมผสานลักษณะของภาษาถิ่นชานซีและฉานซี ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาและที่ราบ มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น คือ ฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวจัด ฤดูร้อนที่สั้นและร้อนจัด และการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง แม่น้ำสายสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำเหลืองและแม่น้ำต้าเหย่ เมืองโฮฮอตมีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 2,000 ปี ในสมัยก่อนราชวงศ์ฉิน พระเจ้าหวู่หลิงแห่งราชวงศ์จ้าวได้ก่อตั้งเมืองหยุนจงขึ้นที่นี่ ในปี 1575 อัลตันข่านได้สร้างเมือง "คูคูโฮตัน" ซึ่งราชสำนักหมิงตั้งชื่อว่า "กุ้ยฮวา" ในสมัยสาธารณรัฐจีน เมืองนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองกุ้ยซุย และในปี 1954 ชื่อเมืองโฮฮอตก็ได้รับการคืนกลับมาอย่างเป็นทางการ เมืองนี้ได้รับการกำหนดโดยสภาแห่งรัฐให้เป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในภาคเหนือของจีน เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ ศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรแห่งชาติ และฐานการผลิตขั้นสูงระดับภูมิภาค กลุ่มอุตสาหกรรมนมของเมืองนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นกลุ่มอุตสาหกรรมขั้นสูงระดับชาติ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของโฮฮอตสูงถึง 427.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 59.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

ชื่อและที่มาของชื่อ

"โฮฮอต" เป็นการถอดเสียงตามหลักสัทศาสตร์ของคำภาษามองโกลที่แปลว่า "เมืองสีฟ้า" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอบอุ่น ความเรียบง่าย และความหวัง เมืองนี้สร้างขึ้นในปี 1572 ภายใต้การนำของอัลตัน ข่าน ผู้นำเผ่ามองโกลทูเมต เดิมชื่อ "กูกู โฮตัน" กำแพงเมืองสร้างด้วยอิฐสีฟ้า ทำให้เมืองดูเป็นสีฟ้าจากระยะไกล — "กูกู" แปลว่าสีฟ้า และ "โฮตัน" แปลว่าเมืองในภาษามองโกล ในปี 1575 ราชสำนักราชวงศ์หมิงได้พระราชทานชื่อ "กุ้ยฮวา" ต่อมาในสมัยสาธารณรัฐจีน ได้เปลี่ยนชื่อเป็นกุ้ยซุย และในปี 1954 ชื่อโฮฮอตก็ได้รับการคืนกลับมาอย่างเป็นทางการ

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

การค้นพบทางโบราณคดีที่แหล่งวัฒนธรรมต้าเหยา บริเวณชานเมืองด้านตะวันออกของเมืองโฮฮอต บ่งชี้ว่ามีการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนหลังไปถึง 700,000 ปี ในยุคหินเก่า ในช่วงศตวรรษที่ 4 ถึง 3 ก่อนคริสตกาล ชนเผ่าต่างๆ เช่น หลินหูและโหลวฟาน อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ ในช่วงปลายยุคสงครามระหว่างรัฐ ชนเผ่าซยงหนูได้ขยายอำนาจเข้ามาในภูมิภาคนี้ พระเจ้าหวู่หลิงแห่งจ้าว (325–298 ก่อนคริสตกาล) ได้ปฏิรูปกองทัพและก่อตั้งมณฑลหยุนจงขึ้นที่นี่ ในปี 234 ก่อนคริสตกาล แม่ทัพหลี่ซินแห่งราชวงศ์ฉินได้ยึดครองพื้นที่นี้และอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฉิน

ราชวงศ์ฉินและฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ก็ยังคงรักษาเขตปกครองหยุนจงเอาไว้ ราชวงศ์ฮั่นก็สืบทอดโครงสร้างการปกครองนี้ต่อมา ในปี 125 ก่อนคริสต์ศักราช เผ่าซยงหนูได้บุกโจมตีภูมิภาคนี้ และแม่ทัพเว่ยชิงแห่งราชวงศ์ฮั่นได้นำทหารม้ากว่า 100,000 นายจากเขตปกครองติงเซียงเข้าปราบปราม ในปี 33 ก่อนคริสต์ศักราช หวังจ้าวเจินได้แต่งงานกับหัวหน้าเผ่าซยงหนู หูฮั่นเย่ฉานหยู ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีชื่อเสียงว่า "จ้าวเจินข้ามกำแพงเมืองจีน" เหตุการณ์นี้ทำให้ดินแดนชายแดนมีความสงบสุขยาวนานกว่า 60 ปี

ในสมัยราชวงศ์เว่ย จิน และราชวงศ์เหนือ-ใต้ ชนเผ่าเซียนเป่ยถัวปาได้ก่อตั้งระบอบเว่ยเหนือขึ้น ชาวชิลีได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในที่ราบลุ่มบริเวณเทือกเขาหยินซาน ทำให้ภูมิภาคนี้ได้ชื่อว่า "ชิลีฉวน" จักรพรรดิเซียวเหวินแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือทรงมีพระราชดำริให้สร้างระบบชลประทานในภูมิภาคนี้

จากราชวงศ์สุ่ยและถัง สู่ราชวงศ์ซ่งและหยวน

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 585) พื้นที่นี้ได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นเมืองเฟิงโจว ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ในอิทธิพลของชาวเติร์ก กองทัพถังได้เอาชนะชาวเติร์กที่ไป่เต่า (ปัจจุบันคืออู่กงปา ทางเหนือของเมืองโฮฮอต) ในสมัยเจิ้งกวน ในปี ค.ศ. 707 ป้อม "รับการยอมจำนน" สามแห่งถูกสร้างขึ้นทางใต้ของเทือกเขาหยินซานเพื่อใช้เป็นค่ายทหาร

ในปี 947 ราชวงศ์เหลียวได้สถาปนาพื้นที่นี้ขึ้นเป็นเมืองเฟิงโจว ซึ่งเป็นป้อมปราการทางทหารที่สำคัญ ราชวงศ์จิน (1115) ยังคงใช้ชื่อเฟิงโจวต่อไป โดยมีครัวเรือนประมาณ 22,000 หลังและประชากร 100,000 คน ทำให้เป็นศูนย์กลางการค้าที่เจริญรุ่งเรือง ภายใต้ราชวงศ์หยวน (1279) เฟิงโจวยังคงมีความมั่นคงและพัฒนาทางเศรษฐกิจ โดยทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญเชื่อมต่อทุ่งหญ้าสเตปป์มองโกเลียกับภาคกลางของจีน

ราชวงศ์หมิงและชิง

ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งค่ายทหารในเขตที่ราบทางใต้ ในปี 1572 อัลตันข่านแห่งเผ่าทูเม็ตได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่เฟิงโจว และรวมดินแดนมองโกลและที่ราบทางใต้เข้าด้วยกัน เปลี่ยนชื่อเป็น "ที่ราบทูเม็ต" ในปี 1571 ได้มีการทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างราชวงศ์หมิงและมองโกล ในปี 1581 อัลตันข่านและภรรยาของเขา ซานเนียงจื่อ ได้สร้างเมืองขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยกำแพงอิฐสีน้ำเงิน จึงได้ชื่อว่า "เมืองสีน้ำเงิน" ราชสำนักหมิงตั้งชื่อเมืองนี้ว่า "กุ้ยฮวา" ส่วนชาวบ้านเรียกเมืองนี้ว่า "เมืองซานเนียงจื่อ" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เธอ

ในช่วงต้นราชวงศ์ชิง เมืองซานหนิงจื่อถูกทำลายด้วยไฟไหม้ ในปี ค.ศ. 1694 ได้มีการสร้างกำแพงเมืองชั้นนอกขึ้น และสร้างเมืองทหารแห่งใหม่ชื่อ "ซุยหยวนเฉิง" ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเก่าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 2.5 กิโลเมตร โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อเป็นค่ายทหาร ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง เมืองกุ้ยฮวาและซุยหยวนได้รวมกันเป็น "กุ้ยซุย"

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 รัฐบาลเป่ยหยางได้สถาปนาสาธารณรัฐจีน โดยคงระบบการปกครองแบบสมัยราชวงศ์ชิงไว้ ในปี ค.ศ. 1913 ซุยหยวนได้รับการจัดตั้งเป็นเขตการปกครองพิเศษ และกุ้ยฮวาและซุยหยวนได้รวมเข้าเป็นอำเภอกุ้ยซุย ในปี ค.ศ. 1929 ซุยหยวนได้กลายเป็นมณฑล โดยมีกุ้ยซุยเป็นเมืองหลวง

ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น (ค.ศ. 1937) เมืองกุ้ยซุยตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพญี่ปุ่น ซึ่งได้จัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดมองโกลขึ้น พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้นำกองกำลังต่อต้านในเทือกเขาต้าชิง ในปี ค.ศ. 1945 หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น เมืองนี้ได้รับการฟื้นฟูและกลับมาเป็นกุ้ยซุยอีกครั้ง ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1949 นายพลตงฉีหวู่แห่งพรรคก๊กมินตั๋งยอมรับการยุติสงครามอย่างสันติ และกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้เข้าสู่เมืองกุ้ยซุย

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐบาลเทศบาลกุ้ยซุยก็ถูกจัดตั้งขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 การบริหารส่วนมณฑลซุยหยวนถูกยุบและรวมเข้ากับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2497 ชื่อ "กุ้ยซุย" ซึ่งมีความหมายเชิงเหยียดเชื้อชาติและศักดินา ถูกยกเลิก และเมืองนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโฮฮอต กลายเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน

หน่วยงานบริหาร

ณ ปี 2023 เมืองโฮฮอตปกครอง 4 เขต (เขตหุยหมิน เขตหยูฉวน เขตซินเฉิง และเขตไซฮั่น) 4 อำเภอ (อำเภอถัวเกอถัว อำเภอชิงสุ่ยเหอ อำเภออู๋ฉวน และอำเภอเฮลิงเกอเอ๋อร์) และ 1 กองธง (กองธงถุมด์ซ้าย) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนซินหัวตะวันออก เขตซินเฉิง

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองโฮฮอตตั้งอยู่ใจกลางมองโกเลียใน ทางใต้ของเทือกเขาต้าชิง ระหว่างลองจิจูด 110°46′–112°10′ตะวันออก และละติจูด 40°51′–41°8′เหนือ มีอาณาเขตติดกับเมืองอูหลานชาบทางทิศตะวันออก มณฑลชานซีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองออร์ดอสทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ และเมืองเป่าโถวทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ระยะทางจากตะวันออกไปตะวันตกสูงสุดคือ 110 กิโลเมตร และระยะทางจากเหนือไปใต้สูงสุดคือ 215 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 17,200 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

เมืองโฮฮอตมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง โดยมีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ได้แก่ ฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวจัด ฤดูร้อนที่สั้นและร้อนจัด และการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 2°C ในบริเวณเทือกเขาต้าชิงทางตอนเหนือถึง 6.7°C ทางตอนใต้ เดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด (เฉลี่ย -12.7 ถึง -16.1°C) และเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่อบอุ่นที่สุด (เฉลี่ย 17–22.9°C) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 335.2 ถึง 534.6 มิลลิเมตร ลดลงจากตะวันออกเฉียงเหนือไปยังตะวันตกเฉียงใต้ ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งอยู่ระหว่าง 75 วันในภูเขาทางตอนเหนือถึง 113–134 วันในที่ราบทางตอนใต้ ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,600 ชั่วโมง

ธรณีวิทยา

โครงสร้างทางธรณีวิทยาของเมืองโฮฮอตถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโดยแนวรอยเลื่อนเทือกเขาต้าชิง คือส่วนเหนือและส่วนใต้ ส่วนเหนือเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางมองโกเลียใน ซึ่งเป็นหนึ่งในแกนกลางทางธรณีวิทยาที่เก่าแก่ที่สุดของจีน ประกอบด้วยชั้นหินยุคอาร์เคียนและโปรเทโรโซอิก รอยเลื่อนเทือกเขาต้าชิงซึ่งก่อตัวขึ้นในช่วงการเคลื่อนตัวของเทือกเขาหยานซานและยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในช่วงการเคลื่อนตัวของเทือกเขาหิมาลัย ควบคุมรูปแบบการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกจากเหนือขึ้นสู่ใต้ ชั้นหินที่ปรากฏให้เห็นที่สำคัญ ได้แก่ กลุ่มหินจี่หนิงยุคอาร์เคียน กลุ่มหินวูลาซาน กลุ่มหินเออร์ดาวายุคโปรเทโรโซอิก และกลุ่มหินชิกวายยุคจูราสสิก

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศมีลักษณะเด่นคือมีระดับความสูงที่สูงกว่าทางทิศเหนือและทิศตะวันออก และค่อยๆ ลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ ลักษณะภูมิประเทศหลักๆ มีสองแบบ คือ ภูเขา (โดยเฉพาะเทือกเขาต้าชิงทางทิศเหนือ) และที่ราบ (ที่ราบทุมด์ทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้) จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาจินลู่อันเตียนที่ความสูง 2,280 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ตำบลจงถาน อำเภอถัวเกอถัว ที่ความสูง 986 เมตร เขตเมืองมีความสูงเฉลี่ย 1,050 เมตร เทือกเขาต้าชิง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหยินซาน ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 118 กิโลเมตร มีความสูงเฉลี่ย 1,500 เมตร ที่ราบทุมด์ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 8,000 ตารางกิโลเมตร ที่ระดับความสูง 990–1,200 เมตร

อุทกวิทยา

ระบบน้ำของเมืองประกอบด้วยแม่น้ำ ทะเลสาบ และน้ำบาดาล แม่น้ำเหลืองไหลผ่านอำเภอทัวเคอทัว โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 33.65 พันล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำต้าเหย่ ซึ่งเป็นสาขาหลักของแม่น้ำเหลืองในเมืองโฮฮอต มีความยาว 236.5 กิโลเมตร (106 กิโลเมตรอยู่ในเขตเมืองโฮฮอต) และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 6,835 ตารางกิโลเมตร ทะเลสาบฮาซูไห่ ซึ่งเป็นทะเลสาบรูปโค้งที่เหลืออยู่ของแม่น้ำเหลืองโบราณในเขตซ้ายของตุ้มถุมด์ ครอบคลุมพื้นที่ 30 ตารางกิโลเมตร และมีความจุ 48 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 38 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 9 แห่ง เช่น อ่างเก็บน้ำฮาลาคิน (ความจุรวม 67.3 ล้านลูกบาศก์เมตร)

ดิน

ข้อมูลปี 2021 ระบุว่าเมืองโฮฮอตมีประเภทดินหลัก 11 ประเภท และประเภทย่อย 33 ประเภท โดยดินทุ่งหญ้าคิดเป็น 34.44% ของพื้นที่เพาะปลูก รองลงมาคือดินสีน้ำตาลแดง และดินสีน้ำตาลอมแดง

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สำคัญของเมืองโฮฮอต ได้แก่ พายุทราย ฝนตกหนัก แผ่นดินไหว และดินถล่ม ในช่วงเจ็ดเดือนแรกของปี 2020 ภัยพิบัติต่างๆ ส่งผลกระทบต่อผู้คน 55,033 คน ทำลายพื้นที่เพาะปลูก 29,020.92 เฮกตาร์ และก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจโดยตรง 159.25 ล้านหยวน (ประมาณ 22.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภัยพิบัติจากลมพายุและลูกเห็บเป็นภัยพิบัติที่สร้างความเสียหายมากที่สุด ส่งผลกระทบต่อผู้คน 33,102 คน และก่อให้เกิดความสูญเสีย 111.63 ล้านหยวน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เมืองโฮฮอตเป็นหนึ่งในเมืองที่มีปัญหาขาดแคลนน้ำมากที่สุดของจีน ข้อมูลปี 2022 ระบุว่าปริมาณน้ำทั้งหมดที่มีอยู่มีเพียง 1.257 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวเพียง 378.1 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งน้อยกว่าหนึ่งในห้าของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ และน้ำใต้ดินมีการเติมเต็มปีละ 987 ล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรที่ดิน

ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า เมืองโฮฮอตมีพื้นที่เพาะปลูก 557,471 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 398,572 เฮกตาร์ พื้นที่ทุ่งหญ้า 541,764 เฮกตาร์ และพื้นที่ชุ่มน้ำ 17,132 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

เมืองโฮฮอตได้ค้นพบแร่ธาตุ 50 ชนิด โดย 23 ชนิดอยู่ในรายชื่อแหล่งแร่สำรองของมองโกเลียใน ครอบคลุมแหล่งแร่ 101 แห่ง (35 แห่งมีขนาดใหญ่หรือขนาดกลาง) แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ ไนโอเบียม-แทนทาลัม (รูบิเดียม) เหล็ก หินอ่อนสำหรับทำซีเมนต์ หินปูน ดินขาว หินแกรนิต โกเมน และกราไฟต์ นอกจากนี้ พลังงานความร้อนใต้พิภพและหินแกรนิตสำหรับตกแต่งก็เป็นทรัพยากรที่สำคัญเช่นกัน

ทรัพยากรป่าไม้และทุ่งหญ้า

ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า เมืองโฮฮอตมีพื้นที่ป่า 5.94 ล้านหมู่ (ประมาณ 396,000 เฮกตาร์) คิดเป็นอัตราการปกคลุมของป่า 23.01% และมีปริมาณไม้ดิบ 8.2 ล้านลูกบาศก์เมตร ส่วนพื้นที่ทุ่งหญ้าครอบคลุม 8.1938 ล้านหมู่ คิดเป็นอัตราการปกคลุมของพืชพรรณ 49.74%

พลังงานหมุนเวียน

เมืองโฮฮอตมีทรัพยากรพลังงานแสงอาทิตย์อุดมสมบูรณ์ จัดเป็นพื้นที่ที่มีศักยภาพสูงระดับรองในประเทศจีน ปริมาณรังสีแสงอาทิตย์รวมในช่วงฤดูเพาะปลูกสูงถึง 355.93 เมกะจูลต่อตารางเมตร

ความหลากหลายทางชีวภาพ

เมืองโฮฮอตมีสัตว์ป่าประมาณ 400 ชนิด รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 29 ชนิด นก 138 ชนิด ปลา 37 ชนิด และแมลง 100 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ นกกระสาปากดำและเหยี่ยวเพเรกริน (ประเภทที่ 1) และแกะอาร์กาลี เสือดาวหิมะ แกะสีน้ำเงิน และหงส์วูปเปอร์ (ประเภทที่ 2) เมืองนี้มีพืชมากกว่า 770 ชนิด ครอบคลุม 89 วงศ์ และ 370 สกุล

มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติอยู่สองแห่ง ได้แก่ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติภูเขาต้าชิง ซึ่งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระบบนิเวศป่าไม้ที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของจีน มีพื้นที่ 388,900 เฮกตาร์ เป็นที่อยู่อาศัยของพืช 1,189 ชนิด และสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติ 62 ชนิด และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติประจำมณฑลฮาซูไห่ (18,316 เฮกตาร์) ซึ่งคุ้มครองพืชมีท่อลำเลียง 226 ชนิด และนกคุ้มครองระดับชาติ 16 ชนิด

ประชากร

ขนาดประชากร

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า ประชากรของเมืองโฮฮอตมีจำนวน 3.661 ล้านคน เพิ่มขึ้น 22,000 คนจากปีก่อนหน้า โดยเป็นประชากรในเขตเมือง 3.015 ล้านคน และประชากรในเขตชนบท 646,000 คน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 82.4% ประชากรชายมีจำนวน 1.859 ล้านคน และประชากรหญิงมีจำนวน 1.802 ล้านคน อัตราการเกิดอยู่ที่ 5.4 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 6.6 ต่อพันคน และอัตราการลดลงตามธรรมชาติอยู่ที่ -1.1 ต่อพันคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

เมืองโฮฮอตเป็นเมืองที่มีหลายเชื้อชาติ โดยมีชนชาติมองโกลเป็นชนชาติหลัก ชาวฮั่นเป็นชนกลุ่มใหญ่ และมีชนกลุ่มน้อยอีก 42 กลุ่ม รวมถึงชาวฮุย ชาวแมนจู ชาวดาอู และชาวอีเวนกี ข้อมูลปี 2021 ระบุว่า ชาวฮั่นคิดเป็น 85.42% (2,943,814 คน) ชาวมองโกล 11.57% (398,688 คน) และชนกลุ่มน้อยอื่นๆ 3.01% (103,598 คน)

ภาษา

ภาษาถิ่นโฮฮอตมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นจีนซานซีและฉานซี โดยผสมผสานองค์ประกอบของภาษามองโกล ภาษาแมนจู และภาษาฮุย อำเภอทุมด์ซ้ายแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของภาษาซานซีอย่างชัดเจน ในขณะที่อำเภอตั่วเกอตูมีแนวโน้มไปทางภาษาถิ่นฉานซีมากกว่า

ศาสนา

ในเมืองโฮฮอตมีศาสนาที่นับถืออยู่เจ็ดศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนาทิเบต พุทธศาสนาจีน ลัทธิเต๋า ศาสนาอิสลาม ศาสนาคาทอลิก ศาสนาโปรเตสแตนต์ และศาสนาคริสต์นิกายออร์โธดอกซ์ตะวันออก ชาวฮุยส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ส่วนชาวมองโกลส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนาทิเบต โดยมีวัดซีหลี่ถู่จ้าวเป็นวัดพุทธทิเบตที่มีชื่อเสียง สถานที่สำคัญทางศาสนา ได้แก่ วัดเจ้าแม่กวนอิม พระราชวังไท่ชิง มัสยิดใหญ่ โบสถ์คาทอลิก และโบสถ์โปรเตสแตนต์

การเมือง

เมืองโฮฮอตเป็นศูนย์กลางทางการเมืองของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่น คณะกรรมการพรรค และสภาประชาชน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เมืองโฮฮอตเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญของโครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative) และระเบียงเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย (China-Mongolia-Russia Economic Corridor) โดยมีห่วงโซ่อุตสาหกรรมนมที่พัฒนาอย่างดี ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 427.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 59.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 18.13 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.6%) 128.85 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.7%) และ 280.85 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%) ตามลำดับ โดยมีสัดส่วนภาคการผลิตอยู่ที่ 4.2:30.1:65.6 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 117,212.9 หยวน (ประมาณ 16,280 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3%

การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 2.9% โดยการลงทุนภาคเอกชนพุ่งสูงขึ้นถึง 19.2% (คิดเป็น 42.0% ของการลงทุนทั้งหมด) การลงทุนในภาคการผลิตเติบโต 17.0% และการลงทุนในบริการด้านเทคโนโลยีขั้นสูงพุ่งสูงขึ้นถึง 56.9% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 26.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3%

อุตสาหกรรมหลัก

เมืองโฮฮอตเป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองหลวงแห่งผลิตภัณฑ์นมของจีน" เป็นที่ตั้งของแบรนด์ผลิตภัณฑ์นมรายใหญ่ เช่น อีลี่ และ เมิ่งหนิว ซึ่งเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมที่มีชีวิตชีวาที่สุดของเมือง ในปี 2548 สมาคมอุตสาหกรรมนมแห่งประเทศจีนได้ประกาศอย่างเป็นทางการให้เมืองนี้เป็น "เมืองหลวงแห่งผลิตภัณฑ์นมของจีน"

ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกรวมทั้งสิ้น 6.778 ล้านหมู่ เพิ่มขึ้น 3.4% ผลผลิตธัญพืชรวม 1.94 ล้านตัน ผลผลิตพืชน้ำมัน 72,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 9.1%) ผลผลิตผักและเห็ดกินได้ 544,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 10.8%) และผลผลิตผลไม้ 145,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 19.2%) กำลังไฟฟ้ารวมของเครื่องจักรกลการเกษตรอยู่ที่ 3.452 ล้านกิโลวัตต์ เพิ่มขึ้น 2.4%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเติบโต 5.3% โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 6.7% ภาคเหมืองแร่เติบโต 57.3% ภาคการผลิต 5.1% และภาคสาธารณูปโภค 10.0% ภาคส่วนการเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ การทำเหมืองถ่านหิน (69.5%) ยา (56.4%) และสาธารณูปโภค (7.6%) ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ การผลิตไฟฟ้า 73.57 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง ดินขาว 1.307 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 34.5%) ผลิตภัณฑ์นม 2.68 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 8.7%) และซิลิคอนโมโนคริสตัลไลน์ 208,000 ตัน (ลดลง 22.8%)

วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 397.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.9% โดยมีกำไรสุทธิ 25.79 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.58 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนอุตสาหกรรมการก่อสร้างมีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 210 แห่ง โดยมีพื้นที่ก่อสร้างรวม 6.429 ล้านตารางเมตร

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 ภาคค้าส่งและค้าปลีกสร้างมูลค่าเพิ่ม 39.96 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%); การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 27.91 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%); ที่พักและอาหาร 8.4 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.8%); และอสังหาริมทรัพย์ 27.59 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) ส่วนวิสาหกิจบริการขนาดใหญ่มีรายได้ 152.02 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.6%)

ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 123.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% ส่วนการนำเข้าและส่งออกมีมูลค่ารวม 26.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 16.5% โดยเป็นการส่งออก 15.72 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 22.8%) และการนำเข้า 10.71 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.4%)

สถาบันการเงินมียอดเงินฝากสกุลเงินหยวนอยู่ที่ 997.91 พันล้านหยวน (ประมาณ 138.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% และยอดเงินกู้อยู่ที่ 1.1944 ล้านล้านหยวน (ประมาณ 165.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.4% ส่วนภาคประกันภัยมี 45 สถาบัน โดยมีรายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 18.08 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.51 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.8%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 งบประมาณด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของรัฐบาลกลางอยู่ที่ 1.13 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.1%) โดยมีการอนุมัติสิทธิบัตร 6,287 รายการ (ลดลง 19.7%) คิดเป็น 33.0% ของงบประมาณทั้งหมดของเขตปกครองตนเอง สถาบันวิจัยที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ สถาบันสังคมศาสตร์มองโกเลียใน และสถาบันวิจัยทุ่งหญ้าภายใต้สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรแห่งประเทศจีน

การศึกษา

ณ ปี 2025 เมืองโฮฮอตมีมหาวิทยาลัยทั่วไป 24 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 286,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 124 แห่ง มีนักเรียน 165,000 คน โรงเรียนประถม 184 แห่ง มีนักเรียน 206,000 คน และโรงเรียนอนุบาล 430 แห่ง มีเด็ก 75,000 คน

วัฒนธรรม

เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 10 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 10 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 30 แห่ง มีสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 6 แห่ง ครอบคลุมการออกอากาศ 99.8% และการรับชมทางโทรทัศน์ 99.9% พิพิธภัณฑ์มองโกเลียใน ซึ่งเปิดในปี 2550 เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ครอบคลุมมากที่สุดในภูมิภาค และเป็นพิพิธภัณฑ์ระดับชาติชั้นหนึ่งแห่งแรก ครอบคลุมพื้นที่ 64,000 ตารางเมตร มีสิ่งของจัดแสดง 150,455 ชิ้น ตั้งแต่ยุคหินเก่าจนถึงราชวงศ์หมิงและชิง

การดูแลสุขภาพ

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า เมืองโฮฮอตมีสถานพยาบาล 3,458 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 123 แห่งที่มีเตียงผู้ป่วย 23,100 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 40,837 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ปฏิบัติงานอยู่ 16,552 คน

กีฬา

เมืองนี้มีสนามกีฬา 27 แห่ง โรงยิม 23 แห่ง และสระว่ายน้ำในร่ม 72 แห่ง

ประกันสังคม

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองจำนวน 1.357 ล้านคน และโครงการประกันบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 559,000 คน ส่วนการลงทะเบียนประกันสุขภาพมีจำนวน 2.482 ล้านคน และเทศบาลได้ให้เงินช่วยเหลือเพื่อการดำรงชีพแก่ครัวเรือนจำนวน 99,385 ครัวเรือน (ผู้รับประโยชน์ 155,567 คน) โดยแจกจ่ายเงินช่วยเหลือจำนวน 848.6 ล้านหยวน (ประมาณ 117.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองโฮฮอตเป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญที่เชื่อมต่อจีนตะวันออกและตะวันตก และเป็นประตูสำคัญสู่รัสเซีย มองโกเลีย และยุโรปตะวันออก เครือข่ายการคมนาคมประกอบด้วยทางหลวง ทางรถไฟ และการบิน ความหนาแน่นของเครือข่ายทางหลวงสูงถึง 50.2 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ซึ่งอยู่ในอันดับที่สองของมองโกเลียใน

ทางหลวง

ณ ปี 2023 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 8,635 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 515 กิโลเมตร ทางหลวงชั้นหนึ่ง 379 กิโลเมตร และทางหลวงชั้นสอง 975 กิโลเมตร โดยทางด่วนและทางหลวงชั้นหนึ่ง/ชั้นสองคิดเป็น 21.65% ของระยะทางทั้งหมด ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวงอยู่ที่ 171.573 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.8%) และปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 17.151 ล้านเที่ยว

ทางรถไฟ

เมืองโฮฮอตเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทการรถไฟโฮฮอตแห่งประเทศจีน เครือข่ายทางรถไฟเป็นเส้นทางขนส่งสินค้าหลักที่เชื่อมต่อภาคตะวันตกเฉียงเหนือและภาคเหนือของจีน รวมทั้งเป็นเส้นทางระหว่างประเทศไปยังมองโกเลียและรัสเซีย ระยะทางรถไฟรวมทั้งสิ้น 674 กิโลเมตร ณ ปี 2020 สถานีสำคัญ ได้แก่ สถานีโฮฮอต (สร้างในปี 1921 ปรับปรุงใหม่ในปี 2014 โดยมีห้องโถงรอผู้โดยสารขนาด 5,510 ตารางเมตร) และสถานีโฮฮอตตะวันออก ซึ่งเป็นสถานีรถไฟโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในมองโกเลียใน เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2010 มีพื้นที่อาคารเกือบ 100,000 ตารางเมตร มี 6 ชานชาลา และรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 16,000 คนในช่วงเวลาเร่งด่วน

การบิน

สนามบินนานาชาติโฮฮอตไป่ต้า ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 14.3 กิโลเมตร เป็นสนามบินศูนย์กลางระดับภูมิภาคที่มีระดับ 4E มีรันเวย์ยาว 3,600 เมตร จุดจอดเครื่องบิน 64 จุด อาคารผู้โดยสารภายในประเทศขนาด 106,000 ตารางเมตร และอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขนาด 8,500 ตารางเมตร ในปี 2023 สนามบินแห่งนี้ให้บริการ 161 เส้นทางเชื่อมต่อ 92 เมืองในประเทศจีน ส่วนสนามบินนานาชาติโฮฮอตเซิงเกิล ซึ่งเป็นสนามบินระดับ 4F แห่งใหม่ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง มี 3 อาคารผู้โดยสารและจุดจอดเครื่องบิน 130 จุด ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสาร 22 ล้านคนและสินค้า 200,000 ตันต่อปีเมื่อสร้างเสร็จสมบูรณ์

ระบบขนส่งสาธารณะ

ในปี 2019 เมืองโฮฮอตมีเส้นทางรถโดยสารประจำทาง 227 เส้นทาง (รวมถึงรถโดยสารด่วนพิเศษ 4 สาย) โดยมีระยะทางรวม 3,624.43 กิโลเมตร ให้บริการผู้โดยสาร 1.03 ล้านคนต่อวัน คิดเป็นสัดส่วนการใช้ระบบขนส่งสาธารณะ 37.38% ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินโฮฮอต ซึ่งเปิดให้บริการสายแรกเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2019 ทำให้โฮฮอตเป็นเมืองที่ 38 ในจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีระบบขนส่งทางราง สายที่ 2 เปิดให้บริการในเดือนตุลาคม 2020 เครือข่ายรถไฟฟ้าใต้ดินมีระยะทางรวม 49.019 กิโลเมตร และมีสถานีทั้งหมด 43 สถานี

เขตการค้าเสรีนำร่อง

คณะรัฐมนตรีอนุมัติเขตการค้าเสรีนำร่องจีน (มองโกเลียใน) ซึ่งทำให้จำนวนเขตการค้าเสรีของจีนเพิ่มขึ้นเป็น 23 แห่ง เขตดังกล่าวครอบคลุมพื้นที่ 119.74 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็นสามพื้นที่ ได้แก่ โฮฮอต (76.28 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่เขตปลอดภาษีครบวงจรโฮฮอต 0.88 ตารางกิโลเมตร) หม่านโจวหลี่ (25.11 ตารางกิโลเมตร) และเอเรนฮอต (18.35 ตารางกิโลเมตร)

การแบ่งส่วนตามหน้าที่

เขตโฮฮอตมุ่งเน้นไปที่อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์ ได้แก่ พลังงานใหม่ วัสดุใหม่ ชีวการแพทย์ และเทคโนโลยีสารสนเทศยุคใหม่ รวมถึงการแปรรูปทางการเกษตรที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและอุตสาหกรรมนม โดยมีเป้าหมายที่จะเป็นศูนย์กลางสำคัญสำหรับการเปิดประเทศไปทางเหนือและเป็นกลุ่มนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาอุตสาหกรรมคุณภาพสูง เขตหม่านโจวหลี่มุ่งเน้นไปที่การแปรรูปข้ามพรมแดน การท่องเที่ยว การเงิน และบริการท่าเรือ ส่วนเขตเอเรนฮอตพัฒนาการค้าระหว่างประเทศ โลจิสติกส์ การท่องเที่ยวข้ามพรมแดน และบริการทางการแพทย์ในฐานะศูนย์กลางสำคัญของระเบียงเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย

วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์

ภาพรวม

เมืองโฮฮอตมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี ในฐานะแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีน เป็นแหล่งกำเนิดของการปฏิรูปการทหาร "เครื่องแต่งกายแบบหูและการยิงธนูบนหลังม้า" เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานของหวังจ้าวเจินที่อยู่นอกกำแพงเมืองจีน เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนเผ่าเซียนเป่ยถัวปา และเป็นพรมแดนที่อารยธรรมเร่ร่อนและอารยธรรมเกษตรกรรมมาบรรจบกัน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณสถานทางวัฒนธรรมต้าเหยาที่มีอายุ 700,000 ปี กำแพงเมืองจีนสมัยราชวงศ์จ้าวในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช สุสานของหวังจ้าวเจิน และหมู่เทวสถานพุทธศาสนาซีหลี่ถู่จ้าว

อาหาร

อาหารของเมืองโฮฮอตมีส่วนประกอบหลักเป็นแป้งสาลี เช่น ซาลาเปา บะหมี่ และขนมปังแผ่น ส่วนอาหารที่ทำจากข้าวโอ๊ต ได้แก่ บะหมี่ทำมือและปอเปี๊ยะทอด อาหารขึ้นชื่อแบบดั้งเดิม ได้แก่ เสี่ยวหม่าย (เกี๊ยวนึ่ง) ซุปเครื่องในแกะ ขนมปังโฮฮอตอบ (เป่ยจื่อ) ขนมทอดจากข้าวฟ่าง ปลาตุ๋นหม้อดิน แกะตุ๋นเหอหลิงเอ๋อร์ และแกะผัดต้นหอม เป่ยจื่อเป็นขนมอบที่มีลักษณะเฉพาะคือกรอบนอกนุ่มใน มีหลายชนิด เช่น ธรรมดา เค็ม หวาน และไส้เต้าซี่ แกะผัดต้นหอมเป็นอาหารดั้งเดิมที่ต้องควบคุมความร้อนอย่างแม่นยำและใช้ต้นหอมส่วนสีขาวสดใหม่

ศุลกากร

เทศกาลสำคัญ ได้แก่ เทศกาลการท่องเที่ยวทุ่งหญ้ามองโกเลียใน (อิงจากเทศกาลนาอาดัมแบบดั้งเดิม ผสมผสานการค้า กีฬา และความบันเทิง ณ สนามแข่งม้าโฮฮอต); เทศกาลศิลปะอูลานมูเคอร์มองโกเลียใน (จัดขึ้นทุกสองปี เพื่อเฉลิมฉลองศิลปะการแสดงของชนเผ่า); และเทศกาลวัฒนธรรมจ้าวเจิน (งานวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และการท่องเที่ยวแบบครบวงจร ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากงานวัดจ้าวเจิน จัดขึ้นทุกปีตั้งแต่ปี 1999)

ศิลปะ

เอ้อเหรินไท่ (Errentai) เป็นงิ้วพื้นบ้านยอดนิยมในมองโกเลียในตอนกลางและตะวันตก ตอนเหนือของมณฑลชานซี และตอนเหนือของมณฑลฉานซี โดยผสมผสานทำนองพื้นบ้านท้องถิ่นเข้ากับอิทธิพลจากมองโกเลียและเหอเป่ย ส่วนจินจู (Jinju) หรืองิ้วชานซี ซึ่งนำเข้ามาในมองโกเลียในในช่วงปลายราชวงศ์ชิงนั้น ผสมผสานภาษาถิ่นและมีลักษณะเด่นคือการร้องที่เปี่ยมด้วยอารมณ์และความแข็งแกร่ง โดยมีบทละครดั้งเดิมมากกว่า 200 เรื่อง

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

เมืองโฮฮอตมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 21 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับเขตปกครองตนเอง 59 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับเทศบาล/อำเภอ 77 แห่ง ส่วนกำแพงเมืองจีนนั้นประกอบด้วยแหล่งโบราณสถาน 1,595 แห่ง ครอบคลุมความยาว 655.25 กิโลเมตร ซึ่งประกอบไปด้วยกำแพงเมืองจีนในสมัยราชวงศ์จ้าว ฉิน-ฮั่น จิน และหมิง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ เดือนพฤษภาคม 2566 เมืองโฮฮอตมีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโก 1 รายการ ระดับชาติ 7 รายการ ระดับเขตปกครองตนเอง 74 รายการ และระดับเทศบาล 205 รายการ ศิลปะการร้องเพลงคอเมอิของมองโกล (การร้องเพลงด้วยลำคอ) ซึ่งนักร้องสามารถเปล่งเสียงได้สองส่วนพร้อมกัน ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติของยูเนสโกในปี 2552

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกไลแลค และต้นไม้ประจำเมืองคือต้นสนจีน ซึ่งได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองในปี 1986 ตราประจำเมืองเป็นรูปม้ากำลังวิ่ง

จุดชมวิวและสถานที่สำคัญ

เมืองโฮฮอตมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 41 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ 19 แห่ง (เช่น สุสานจ้าวเจิน เขตท่องเที่ยวเชิงนิเวศเสินฉวน และเขตท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมต้าจ้าว) และแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAA ของประเทศ 17 แห่ง

สุสานหวังจ้าวเจิน (ชิงจง) ตั้งอยู่บนที่ราบตุมด์ทางใต้ของเมืองโฮฮอต เป็นสุสานขนาดใหญ่สูง 33 เมตร มีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร และเป็นพยานแห่งมิตรภาพระหว่างชาวฮั่นและชาวซงหนู ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติในปี 2549 แหล่งโบราณคดีต้าเหยา เป็นแหล่งผลิตเครื่องมือหินยุคหินเก่าที่มีอายุย้อนหลังไป 700,000 ปี เป็นซากโบราณยุคหินเก่าที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในมองโกเลียใน พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมทุ่งหญ้าชิเลชวนครอบคลุมพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตรในเขตตุมด์ซ้าย นำเสนอประสบการณ์ทางวัฒนธรรมมองโกเลียและอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติฮาซูไห่ พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศเสินฉวนในอำเภอทูโอเกอตูครอบคลุมทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเหลือง ผสมผสานสวนคลาสสิก ทะเลทรายคูบูฉี และการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่ชุ่มน้ำ

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

เมืองโฮฮอตดำรงรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องและความร่วมมือระหว่างประเทศผ่านโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและระเบียงเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย โดยทำหน้าที่เป็นสะพานสำคัญสำหรับการเปิดประเทศไปทางเหนือ

บุคคลสำคัญ

เมืองโฮฮอตเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมายตลอดประวัติศาสตร์ 2,000 ปี รวมถึงหวังจ้าวเจิน (สนมในสมัยราชวงศ์ฮั่นที่แต่งงานกับชาวซยงหนู) อัลตันข่าน (ผู้นำมองโกลในสมัยราชวงศ์หมิง) และซานหนิงจื่อ (บุคคลสำคัญทางการเมืองของมองโกล) ตลอดจนผู้นำทางวัฒนธรรมและการเมืองในยุคปัจจุบัน

เกียรติยศที่สำคัญ

เมืองโฮฮอตได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ เมืองต้นแบบด้านความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์แห่งชาติ เมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน และเมืองศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรแห่งชาติ นอกจากนี้ กลุ่มอุตสาหกรรมนมของเมืองยังได้รับการยอมรับว่าเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมการผลิตขั้นสูงระดับชาติอีกด้วย

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองเหวินโจว

เมืองเหวินโจว (Wenzhou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจ้อเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล หันหน้าไปทางทะเลจีนตะวันออกทางทิศตะวัน…

เมืองหนิงโป

เมืองหนิงโป (Ningbo) หรือเรียกย่อว่า "หยง" (Yong) เป็นเมืองระดับรองของมณฑลและเป็นเมืองที่วางแผนแยกต่างหากในมณฑลเจ้อเจียง ในอดีตเคยรู้จักกัน…

เมืองหางโจว

เมืองหางโจว (Hangzhou) หรือเรียกย่อว่า "หาง" เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เมืองขนาดใหญ่ และเมืองศูนย์กลางของเขตมห…

เจ้อเจียง

ภาพรวมเมืองเจ้อเจียง มณฑลเจ้อเจียงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตอนใต้ของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีพรมแดนติดกับทะเลจีนตะวันออ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว