Kuangsi
GuangxiGuangxi – przeglądRegion autonomiczny Guangxi Zhuang, w skrócie „Gui”, położony jest wzdłuż południowego wybrzeża Chin, pomiędzy szerokościami geograficznymi 20°54′ i 26°24′ N oraz długościami geograficznymi 104°28′ i 112°04′ E. Graniczy z prowincją Guangdong na wschodzie

Kuangsi
Przegląd Guangxi

Region Autonomiczny Guangxi Zhuang, w skrócie „Gui”, położony jest wzdłuż południowego wybrzeża Chin, pomiędzy 20°54′ a 26°24′ szerokości geograficznej północnej (N) a 104°28′ a 112°04′ długości geograficznej wschodniej (E). Graniczy z prowincją Guangdong od wschodu, Zatoką Beibu i prowincją Hajnan od południa, prowincją Junnan od zachodu, prowincją Hunan od północnego wschodu, prowincją Guizhou od północnego zachodu i Socjalistyczną Republiką Wietnamu od południowego zachodu. Z granicą lądową o długości 637 kilometrów i linią brzegową o długości około 1628,7 kilometrów, Guangxi jest jedynym nadmorskim regionem autonomicznym Chin i najdogodniejszym przejściem morskim dla regionu południowo-zachodniego.
Całkowity teren Guangxi opada z północnego zachodu na południowy wschód, tworząc ukształtowanie terenu przypominające kotlinę z górami otaczającymi obwód i niższymi wzniesieniami w centrum – stąd nazwa „Kotlina Guangxi”. Góry i wzgórza są rozległe, pokrywając ponad 70% całkowitej powierzchni lądu, podczas gdy równiny są stosunkowo niewielkie i rozproszone. Północno-zachodnia część, na skraju płaskowyżu Junnan-Guizhou, leży głównie powyżej 1000 metrów n.p.m., ze stromymi, surowymi górami; regiony centralne i południowe to głównie wzgórza i równiny, pełniące ważne funkcje rolnicze i miejskie; południowe wybrzeże to nizinne równiny nadbrzeżne. Guangxi charakteryzuje się wyjątkowo bogatą topografią krasową, która pokrywa prawie 38% całkowitej powierzchni regionu, z spektakularnymi lasami szczytowymi, skupiskami szczytów, jaskiniami i podziemnymi rzekami, tworzącymi krajobraz znany na całym świecie. Liczne rzeki przecinają region, należąc do czterech głównych systemów rzecznych – Rzeki Perłowej, Jangcy, rzek przybrzeżnych południowego Guangxi oraz Rzeki Czerwonej. Dominującym systemem jest system rzeki Xi w dorzeczu Rzeki Perłowej, z głównymi rzekami takimi jak Hongshui, Zuojiang, Youjiang, Yongjiang, Yujiang, Xunjiang i Guijiang. Te szlaki wodne przecinają ląd, są bogate w wodę i wysoce żeglowne. Rzeki Xiang i Li są połączone Kanałem Lingqu z systemem rzeki Jangcy, tworząc ważny szlak wodny z północy na południe w starożytnych Chinach.
Guangxi zajmuje powierzchnię 237 600 kilometrów kwadratowych, co stanowi około 2,5% całkowitej powierzchni Chin. Pod koniec 2023 roku liczba stałych mieszkańców wynosiła około 50,27 miliona, z czego około 32% stanowi grupa etniczna Zhuang, co czyni go regionem administracyjnym o największej koncentracji Zhuang w Chinach. Ponadto istnieje tu 11 rdzennych grup etnicznych: Han, Yao, Miao, Dong, Mulao, Maonan, Hui, Jing, Yi, Shui i Gelao – co sprawia, że Guangxi jest jednym z regionów o najwyższym odsetku mniejszości w kraju. Stolicą regionu jest Nanning, a region administruje 14 miastami na poziomie prefektury: Nanning, Liuzhou, Guilin, Wuzhou, Beihai, Fangchenggang, Qinzhou, Guigang, Yulin, Baise, Hezhou, Hechi, Laibin i Chongzuo.
Przydomek Guangxi „Osiem Gui” ma długą historię, a znak „Gui” pochodzi z czasów dynastii Qin i Han. Po zjednoczeniu Lingnan przez pierwszego cesarza Qin, ustanowił on komandorię Guilin, nazwaną tak od naturalnego krajobrazu bujnie rosnących w tym regionie drzew osmantusa – stąd Guangxi jest również nazywane „Gui”. Pisarz z dynastii Tang, Han Yu, napisał w swoim wierszu „Wysyłając gubernatora Yana z prefektury Gui, używając znaku „Nan”” słynny wers „Ogromna i gęsta kraina ośmiu gui, leży na południe od Xiang”, który jest najwcześniejszym literackim zapisem terminu „Osiem Gui”. W tradycji ludowej istnieją zarówno szerokie, jak i wąskie interpretacje: jedna mówi, że starożytne Guangxi było bogate w cynamon, nazwane od ośmiu obszarów uprawy cynamonu; inna głosi, że „osiem” w klasycznym języku chińskim oznacza „wiele”, wyrażając piękno obfitych drzew osmantusa. Inny przydomek, „Morze Gui”, pojawia się również w literaturze klasycznej, co oznacza, że ta kraina porośnięta drzewami osmantusa jest równie rozległa jak morze. Stolica Nanning jest znana jako „Zielone Miasto” z ponad 40-procentowym wskaźnikiem pokrycia zielenią; jej bujna roślinność i pachnące kwiaty kwitną przez wszystkie cztery pory roku, sprawiając, że przypomina rozległy ogród.
Kontekst historyczny
Działalność człowieka w Guangxi sięga około 800 000 lat wstecz. Siekiery ręczne i inne narzędzia z obrobionego kamienia z wczesnego paleolitu, odkryte w Kotlinie Bose, przenoszą historię starożytnych ludzi w Guangxi w odległą przeszłość. Skamieniałości człowieka z Liujiang i Qilinshan, datowane na około 20 000–10 000 lat temu, wraz z neolitycznymi stanowiskami, takimi jak Zengpiyan i Dingsishan, ukazują długą drogę przodków Lingnan od zbieractwa i rybołówstwa do prymitywnego rolnictwa. Przed dynastią Qin, Guangxi było domem dla odgałęzień plemion Luoyue i Xi'ou z ludów Baiyue, które utrzymywały sporadyczne kontakty z kulturą Równin Centralnych.
Od 26. do 33. roku panowania Pierwszego Cesarza Qin (221–214 p.n.e.), pół miliona żołnierzy Qin maszerowało na południe, by zdobyć Baiyue, przecinając Kanał Lingqu, by połączyć rzeki Xiang i Li, łącząc w ten sposób systemy rzek Jangcy i Perłowej. Ten kanał, o długości około 36,5 km, jest jednym z najwcześniejszych kanałów górskich w historii ludzkości. Jego pomysłowe projekty — końcówka lemiesza pługa, duże i małe wagi oraz śluzy — świadczą o niezwykłych umiejętnościach inżynierii hydraulicznej. Ukończenie Kanału Lingqu zabezpieczyło linie zaopatrzeniowe armii Qin, a Lingnan szybko został włączony do imperium Równin Centralnych. Qin ustanowili komanderie Guilin, Xiang i Nanhai, przy czym większość Guangxi znalazła się pod jurysdykcją komanderii Guilin i Xiang; Kanał Lingqu w dzisiejszym Xing’anie stał się kluczowym szlakiem, przez który kultura Centralnych Równin rozprzestrzeniła się na Lingnan.
W szóstym roku panowania Yuanding z dynastii Zachodnich Hanów (111 p.n.e.), cesarz Wu z dynastii Han pokonał królestwo Nanyue i ustanowił w Lingnan dziewięć komanderii: Nanhai, Cangwu, Yulin, Hepu, Jiaozhi, Jiuzhen, Rinan, Zhuya i Dan’er. Dzisiejsze Guangxi było podzielone między Yulin, Cangwu, Hepu i inne komanderie. Port Hepu (obecnie część Beihai) był jednym z portów początkowych Morskiego Szlaku Jedwabnego za czasów dynastii Han. Floty załadowane jedwabiem, porcelaną i złotem wypływały stąd na południe, przepływając przez Zatokę Beibu do Azji Południowo-Wschodniej, Południowej i jeszcze dalej na zachód. Ogromne ilości szkła, agatu, bursztynu i innych egzotycznych skarbów odkopane w kompleksie grobowym Hepu Han po cichu świadczą o zamożności tego morskiego szlaku handlowego sprzed dwóch tysięcy lat. Pod koniec wschodniej dynastii Han, Shi Xie, gubernator Jiaozhi, rządził Lingnan i witał uczonych migrujących na południe z Centralnych Równin, przynosząc pewien poziom rozwoju kulturalnego i edukacyjnego do regionu Guangxi.
Dynastie Tang i Song odegrały kluczową rolę w rozwoju społeczno‑ekonomicznym Guangxi. W trzecim roku panowania Xiantongów z dynastii Tang (862), obwód Lingnan został podzielony na Wschodni i Zachodni, przy czym większość Guangxi znalazła się pod Zachodnim Obwodem Lingnan – zalążkiem nazwy „Guangxi” jako niezależnej jednostki administracyjnej. Za czasów dynastii Song ustanowiono Zachodni Obwód Guangnan, w skrócie Obwód Guangxi, z siedzibą administracyjną w prefekturze Gui (obecnie Guilin), od której formalnie pochodzi nazwa „Guangxi”. W tym okresie społeczeństwo Zhuang przeszło transformację od prymitywnych plemion do feudalnego panowania, a system prefektur jimi został szeroko wdrożony, z lokalnymi wodzami, którym przyznano oficjalne tytuły i pośrednie rządy dynastii centralnej. Skala wydobycia cyny i ołowiu w Guangxi za czasów dynastii Song była ogromna, a huty i odlewnie wokół Hezhou i Wuzhou słynęły w całym królestwie. Pod koniec dynastii Song, siły Yuan zaatakowały Południową dynastię Song od strony Guangxi; mieszkańcy i żołnierze prefektury Jingjiang (obecnie Guilin) stawiali opór przez trzy miesiące i ponieśli brutalną rzeź po upadku miasta – tragiczny rozdział odnotowany w historii dynastii Song i lokalnych gazeterach.
Dynastia Ming była przełomowym momentem w historii Guangxi. Za panowania Hongwu powołano Komisję Administracyjną Prowincji Guangxi, formalizując prowincjonalny system administracyjny, który, pomimo późniejszych zmian, przetrwał do czasów dynastii Qing. W środkowej i późnej epoce Ming, zachodnia i południowa część Guangxi długo praktykowała system wodzów, a rodziny wodzów z rodu Zhuang, takie jak Cen, Wei i Mo, sprawowały władzę dziedziczną, tworząc względnie niezależne systemy wojskowe i administracyjne. Za panowania Jiajing, Cen Meng, wódz Tianzhou (dzisiejszego Tianyang), zbuntował się; po tym, jak dwór cesarski wysłał wojska, aby go stłumić, zaczęto „zastępować system wodzów mianowanymi urzędnikami”, stopniowo znosząc dziedziczne przywileje wodzów i mianując urzędników bezpośrednio przez dwór. Proces ten trwał przez wieki i został w dużej mierze zakończony dopiero pod koniec panowania Qing i na początku Republiki, radykalnie zmieniając strukturę polityczną i porządek społeczny Guangxi. Po wprowadzeniu na szeroką skalę „zastąpienia wodzów mianowanymi urzędnikami” za panowania Yongzheng z dynastii Qing, duża liczba migrantów z ludu Han napłynęła do górzystych obszarów zachodniego Guangxi, co przyspieszyło integrację etniczną i zagospodarowanie terenu.
Współczesne Guangxi było etapem burzliwych zmian. W 1851 roku Hong Xiuquan rozpoczął powstanie Jintian w powiecie Guiping (obecnie część miasta Guigang), zapoczątkowując ruch Niebiańskiego Królestwa Taiping. Ta chłopska armia, związana kultem Boga Niebios, przetoczyła się przez połowę Jiangnan, głęboko wstrząsając fundamentami rządów Qing. Pod koniec Qing, Wuzhou (1897), Nanning (1907) i Longzhou (1889) zostały kolejno otwarte jako porty traktatowe, umożliwiając zagranicznym statkom handlowym wpływanie do wnętrza rzeki Xijiang. Więzy Guangxi z rynkiem światowym zacieśniły się, a lokalne produkty, takie jak kora kasji, olejek z anyżu gwiaździstego i cukier, były eksportowane w dużych ilościach, podczas gdy zagraniczna przędza i tkaniny napływały, podważając tradycyjne rzemiosło. Podczas rewolucji 1911 roku działali rewolucjoniści z Guangxi, tacy jak Ma Junwu i Liu Jue; W 1911 roku Guangxi ogłosiło niepodległość od rządów Qing. Nowa Klika Guangxi – Li Zongren, Bai Chongxi i Huang Shaohong – powstała w latach dwudziestych XX wieku, wykorzystując Guangxi jako bazę do reorganizacji spraw wojskowych i politycznych oraz zbudowania wzorcowej prowincji, nadając Guangxi wyjątkową rolę w politycznym krajobrazie Republiki. Podczas Wojny Oporu Guilin stał się jednym z centrów kulturalnych obszaru zaplecza, przyciągając wielu przedstawicieli kultury i grup patriotycznych; Biuro Ósmej Armii Szlaku w Guilin odegrało kluczową rolę w tajnych operacjach Partii Komunistycznej. W grudniu 1949 roku Armia Ludowo-Wyzwoleńcza wyzwoliła całe Guangxi, otwierając nowy rozdział. W marcu 1958 roku formalnie ustanowiono Region Autonomiczny Guangxi Zhuang ze stolicą w Nanning, wprowadzając system etnicznej autonomii regionalnej.
Dziedzictwo kulturowe
Mapa językowa Guangxi jest złożona i uporządkowana. Dialekty chińskie, takie jak kantoński (Baihua), południowo-zachodni mandaryński (dialekt Guiliu), hakka, pinghua, xiang i min, są rozproszone i przeplatają się na obszarach miejskich i wiejskich, wpływając na siebie nawzajem. Kantoński jest używany w południowo-wschodnim Guangxi i na obszarach przybrzeżnych – Wuzhou, Guigang, Yulin, Beihai, Qinzhou i Fangchenggang – z fonologicznymi podobieństwami do kantońskiego z Guangdongu, ale z własnym, charakterystycznym charakterem. Niektórzy badacze uważają kantoński z Wuzhou za jedno ze źródeł dialektów Yue, ponieważ zachowuje wiele starożytnych cech chińskich. Południowo-zachodni mandaryński jest używany głównie w miastach północnych i północno-zachodnich, takich jak Guilin, Liuzhou, Hechi i Baise, stopniowo kształtując się podczas fal migracji dynastii Ming-Qing i obecnie jest najszerzej używanym dialektem chińskim w Guangxi pod względem liczby ludności. Pinghua to chiński dialekt unikalny dla Guangxi, podzielony na gałęzie północną i południową; jego system fonologiczny i leksykalny zachowuje wiele cech języka średniochińskiego i jest często nazywany „żywą skamieniałością” języka. Naukowcy uważają, że przodkami osób posługujących się językiem pinghua były głównie oddziały garnizonowe i osadnicy z Równin Centralnych i Jiangnan w czasach dynastii Tang i Song. W Nanningu długotrwała interakcja między kantońskim a pinghua doprowadziła do powstania unikalnego „Nanning Baihua”, którego system fonetyczny ma zarówno korzenie kantońskie, jak i odciski pinghua. Zhuangowie stanowią największą mniejszość w Chinach; język zhuang należy do gałęzi zhuang-tai rodziny języków zhuang-dong (kam-tai) w obrębie typu chińsko-tybetańskiego, podzielonego na obszary dialektalne północne i południowe. W 1957 roku Rada Państwa zatwierdziła zromanizowany system pisma zhuang, oparty na wymowie wuming z dialektu północnego. Na rozległych obszarach o dużej koncentracji zhuang, język zhuang pozostaje ważnym językiem codziennej komunikacji i życia społecznego; wielu mieszkańców Zhuang może swobodnie posługiwać się zarówno zhuang, jak i lokalnymi dialektami chińskimi.
Tradycje ludowe Guangxi są równie barwne jak brokat Zhuang, a rytm życia podąża za porami roku i świętami. Festiwal Pieśni Zhuang „3 Marca” to jedno z najbardziej symbolicznych świąt ludowych Guangxi. Trzeciego dnia trzeciego miesiąca księżycowego na wsi Zhuang wznoszone są sceny pieśniarskie. Młodzi mężczyźni i kobiety ubierają się w odświętne stroje, śpiewają miłosne pieśni, rzucają haftowanymi kulami, rywalizują w łapaniu petard, grają na brązowych bębnach i wykonują operę Zhuang – wszystko w ożywionej atmosferze. Tego dnia odbywa się również tradycyjne święto zamiatania grobowców przodków Zhuang; każde gospodarstwo domowe gotuje na parze pięciokolorowy kleisty ryż – barwiony na czarno, czerwono, żółto, fioletowo i biało, z naturalnymi sokami z liści klonu, czerwonej trawy storczykowej, kurkumy i fioletowego pnącza, ofiarowując go przodkom i dzieląc się nim z krewnymi i przyjaciółmi. W 2014 roku „3 marca Zhuang” został wpisany do czwartej partii reprezentatywnych obiektów narodowego niematerialnego dziedzictwa kulturowego; od 2016 roku Guangxi ustanowiło 3 marca świętem ustawowym z dwoma dniami wolnymi. Festiwal Yao Panwang odbywa się 16. dnia 10. miesiąca księżycowego ku czci Pan Hu, legendarnego przodka ludu Yao. Tancerze wykonują długi taniec bębnowy, skacząc i wirując pałeczkami, naśladując heroiczną postawę przodka podczas polowania. Dongowie słyną z architektury i muzyki; Dong Grand Songs to forma polifonicznego, bezdyrygenckiego, naturalnego chóru, naśladującego dźwięki cykad, ptaków i szemrzących strumieni. W 2009 roku zostały wpisane na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO. Wieże bębnowe w wiosce Dong służą jako centra spotkań publicznych i uroczystości, a mosty wiatrowo-deszczowe łączą w sobie funkcje transportowe, wypoczynkowe i feng shui. Most Chengyang Yongji i zespół wież bębnowych Linxi w autonomicznym okręgu Sanjiang Dong to arcydzieła tej tradycji architektonicznej. Jingowie to jedyna mniejszość w Chinach, której głównym źródłem utrzymania jest rybołówstwo morskie, skoncentrowane na wyspach Wutou, Shanxin i Wanwei u wybrzeży Dongxing w Fangchenggang. Święto Ha to najwspanialsze tradycyjne święto Jingów, podczas którego składane są ofiary bogu morza w intencji bezpiecznych podróży i obfitych połowów. Młodzi mężczyźni i kobiety grają na jednostrunowej cytrze, której melancholijne, głębokie dźwięki brzmią jak westchnienie samotnej łodzi na morzu.
Lokalna opera i sztuka ludowa Guangxi są głęboko zakorzenione w glebie, żywe i wyjątkowe. Opera Gui jest najbardziej reprezentatywnym gatunkiem opery lokalnej w Guangxi. Powstała w okresie panowania Qianlong dynastii Qing, kiedy to opera Hunan Qi została wprowadzona do Guilin i połączona z lokalnymi melodiami ludowymi, wykorzystując w wykonaniach język mandaryński Guilin. Jej styl jest delikatny i powściągliwy, ze śpiewem zdominowanym przez tryb tanqiang, uzupełniony gaoqiang, kunqiang i chuiqiang. Do klasycznych sztuk należą Podnoszenie bransoletki z jadeitu i Uderzanie w złotą gałąź. Opera Zhuang jest unikalną formą teatralną ludu Zhuang, podzieloną na szkołę północną i południową. Szkoła północna, utworzona w połowie dynastii Qing, jest popularna w Baise, Hechi i innych obszarach, śpiewana w północnym dialekcie Zhuang w wysokim, namiętnym stylu; Szkoła południowa powstała pod koniec dynastii Qing, popularna w Chongzuo, Nanning i innych regionach, śpiewana w południowym dialekcie Zhuang w łagodnym, długim stylu, z akompaniamentem instrumentów takich jak huqin z kości końskiej, huqin lokalny i suona. Caidiao to rodzima opera ludowa Guangxi, wywodząca się z pieśni zbierania herbaty i tańców z lampionami w wioskach północnego Guangxi. Powszechnie znana jako tiaozi lub nahehai, jej przedstawienia są humorystyczne i żywiołowe, pełne śpiewu i tańca, a rola klauna jest najbardziej błyskotliwa. Sztuki takie jak „Wang San strzela do ptaka” i „Liu Sanjie” są powszechnie znane. Kultura pieśni Liu Sanjie jest skarbnicą literatury ludowej Guangxi; legendarna „nieśmiertelna śpiewaczka” jest szeroko czczona wśród Zhuang, Han, Yao i innych grup etnicznych, a Yizhou, Liuzhou, Guilin i inne miejscowości twierdzą, że są jej rodzinnymi miastami. Film Liu Sanjie z 1961 roku wywołał sensację w kraju i za granicą, czyniąc Liu Sanjie jednym z najważniejszych symboli kulturowych Guangxi.
Niematerialne dziedzictwo kulturowe Guangxi lśni jasno. Tkactwo brokatowe Zhuang (Zhuangjin), obok brokatów nankińskich, syczuańskich i songowskich, znane jest jako jeden z czterech słynnych chińskich brokatów. Tkane z bawełnianej osnowy i kolorowego jedwabnego wątku, wzory często zaczerpnięte są z natury, z misternymi geometrycznymi wzorami i wyrazistymi, a zarazem harmonijnymi kolorami, ucieleśniającymi kunszt i emocje kobiet z plemienia Zhuang. Technika wypału ceramiki Qinzhou Nixing ma ponad 1300-letnią historię. Wykorzystując unikalną fioletowoczerwoną glinę z brzegów rzeki Qin, ceramika poddawana jest dziesiątkom procesów – myciu, rafinacji, toczeniu, przycinaniu, rzeźbieniu i wypalaniu. Gotowy produkt, bez szkliwa, ma metaliczny połysk; po wypolerowaniu powierzchni odsłania efekt przetworzenia w piecu, jest starożytny i elegancki, a zarazem niezwykle pożądany w kolekcjonerstwie. Ponadto takie niematerialne obiekty dziedzictwa kulturowego jak Festiwal Smoka Petardy Binyang, Festiwal Żaby Zhuang, seria spotkań na stokach Miao, Festiwal Mulao Yifan, Maonan Feitao, Taniec Bębnów z Brązu Tianlin Yao i pieśni ludowe Napo Zhuang zdobią ten teren niczym gwiazdy, tworząc wspaniałą mozaikę wielokulturowego współistnienia.
Architektura i krajobraz miejski
Tradycyjna architektura Guangxi jest inspirowana geografią, zwyczajami etnicznymi i kulturą Równin Centralnych, wykazując charakterystyczne cechy regionalne. Domy na palach (architektura w stylu ganlan) to typowa forma tradycyjnych domów Zhuang, powszechnie znanych jako „domy z wysokimi rusztowaniami” lub „malan”, spotykanych głównie w górzystych i pagórkowatych obszarach zachodniego i północno-zachodniego Guangxi. Parter jest otwarty dla zwierząt gospodarskich i narzędzi rolniczych, natomiast piętro jest przeznaczone do użytku mieszkalnego, wsparte na drewnianych filarach, ze ścianami z desek i dachami z szarej dachówki lub strzechy. Schody są często demontowalne i podnoszone na noc, aby chronić przed dzikimi zwierzętami. Styl ten doskonale nadaje się do gorącego, wilgotnego i malarycznego klimatu Guangxi, zapewniając wentylację, ochronę przed wilgocią i owadami oraz wężami – mądrość budowlaną zgromadzoną przez przodków Zhuang w południowym klimacie. Wsie na palach w regionie Longji w autonomicznym okręgu Longsheng, reprezentującym różne grupy etniczne, są budowane na zboczach, warstwowe i zintegrowane z tarasowym krajobrazem. W północnym Guangxi, we wsiach dynastii Han i Dong, często spotyka się domy z dziedzińcami z szarej cegły i ciemnej dachówki, z dachami dwuspadowymi i wznoszącymi się murami w kształcie końskich głów. Dziedzińce są głębokie, symetryczne osiowo, z wewnętrznymi dziedzińcami zapewniającymi światło i wentylację; nadproża drzwi i kraty okienne często zdobią kunsztowne drewniane rzeźby przedstawiające pomyślne motywy – fortunę, dobrobyt, długowieczność, szczęście, rybaków, drwali, rolników, uczonych, kwiaty, ptaki i mityczne zwierzęta – wyrażające nadzieję właściciela na dobre życie. Dobrze zachowane osiedla mieszkaniowe z dynastii Ming i Qing we wsi Jiangtou w Lingchuan i w wiosce Old County w Yangshuo, z ich kunsztownymi ceglano-drewnianymi konstrukcjami, są żywym nośnikiem kultury architektonicznej korytarza Hunan-Guangxi. Wsie Dong są szczególnie znane ze swoich wież bębnowych i mostów wiatrowo-deszczowych. Wieża bębnowa jest ikonicznym budynkiem wioski Dong, zbudowanym bez użycia ani jednego gwoździa lub nitu, z kawałków drewna jodłowego połączonych ze sobą czopami; okap wygina się ku górze i zwęża warstwami, wznosząc się jak pagoda. Wewnątrz, palenisko jest centrum spotkań wiejskich, kultu przodków, gościnności i rozrywki. Most wiatrowo-deszczowy rozciąga się nad strumieniami i rzekami, łącząc kryte korytarze z pawilonami; dach ma wiele warstw latających okapów, a boki mają poręcze i ławki, zapewniając schronienie przed słońcem i deszczem, a także służąc jako strażnik feng shui wioski i przestrzeń społeczna. Most Yongji w Ośmiu Wioskach Chengyang, Autonomiczny Powiat Sanjiang Dong, zbudowany w 1912 roku, ma pięć filarów i cztery przęsła, o łącznej długości 77 metrów; Kryte korytarze i pięć pawilonów w stylu pagód mają w całości konstrukcję szkieletową – to arcydzieło chińskiej architektury drewnianej, wpisane na listę dziedzictwa kulturowego o znaczeniu krajowym w 1982 r.
Ewolucja nowoczesnej i współczesnej architektury odzwierciedla drogę, jaką przebyło Guangxi od zamknięcia do otwarcia. Po otwarciu Wuzhou, Nanning i Longzhou jako portów traktatowych w późnym okresie panowania dynastii Qing, wzdłuż nadrzecznych ulic handlowych zaczęły mnożyć się budynki qilou (arkad). Ta forma architektoniczna „sklepy na górze, arkady na dole” i „sklepy z przodu, magazyny z tyłu” narodziła się w południowej Europie i rozprzestrzeniła się na Guangxi poprzez Azję Południowo-Wschodnią i Guangdong. Parterowe arkady zapewniają przechodniom ciągłe schronienie przed słońcem i deszczem, idealne w gorącym, deszczowym klimacie południowego wybrzeża. Wuzhou's Arcade City to największy i najlepiej zachowany kompleks arkad w Guangxi; ciągłe bloki arkad tworzą unikalny krajobraz miejski. Pasaże na Starej Ulicy (Zhuhai Road) w Beihai zawierają więcej elementów chińsko-zachodnich, z łukowymi arkadami okiennymi, rzymskimi kolumnami i rzeźbionymi frontonami, uzupełniającymi tradycyjne chińskie dekoracje, świadczącymi o rozkwicie Beihai jako portu traktatowego w czasach nowożytnych. W okresie republiki, Nowa Klika Guangxi wzniosła szereg nowoczesnych budynków publicznych w Nanning, Guilin i Liuzhou. Dawna siedziba rządu prowincji Guangxi w Nanning, Muzeum Sztuki Prowincji Guangxi w Guilin i Wieża Wschodniej Bramy w Liuzhou – wszystkie te budynki wchłonęły zachodnie bryły architektoniczne i detale elewacji, wykorzystując jednocześnie lokalne materiały i zachowując urok klasycznej architektury chińskiej.
Współczesny krajobraz miejski Guangxi charakteryzuje się różnorodnymi trendami. Stolica Nanning, jako międzynarodowe miasto regionalne, otwierające się i współpracujące z ASEAN, ma panoramę rozciągającą się od góry Qingxiu do dzielnicy biznesowej ASEAN. Kultowe Międzynarodowe Centrum Konferencyjno-Wystawiennicze w Nanning ma kształt kwitnącego hibiskusa, którego dwanaście płatków symbolizuje dwanaście rdzennych grup etnicznych Guangxi – stało się wizytówką miasta i regionu. Centrum Sztuki i Kultury Guangxi, z trzema zakrzywionymi budynkami, przypomina krasowe szczyty wzdłuż rzeki Li, wykorzystując nowoczesny język strukturalny do interpretacji lokalnego kontekstu kulturowego. Liuzhou, słynące z przemysłu, zdobi również rzeka Liujiang o długości stu li, wijąca się wokół miasta; krasowe pozostałości, takie jak góry Panlong i Ma'an, zdobią miasto, a nocny krajobraz nad rzeką jest chwalony jako „Liujiang o długości stu li, galeria o długości stu li”. Guilin ściśle ogranicza wysokość budynków, aby chronić swoją górsko-wodną panoramę; Starożytne mury miejskie miasta książęcego Jingjiang pod szczytem Duxiu oraz nowoczesny system wodny Dwóch Rzek i Czterech Jezior przeplatają się ze sobą, dążąc do zachowania równowagi między nowoczesną ekspansją miejską a ochroną dziedzictwa naturalnego i kulturowego.
Każda z charakterystycznych dzielnic Guangxi ma swój własny urok. Historyczna dzielnica Nanning, Trzy Ulice i Dwie Aleje, skupia wspomnienia Yongcheng; błękitne uliczki Jinshi Lane i Yinshi Lane wiją się i łączą, a odrestaurowane domy ludowe i pasaże Lingnan z późnej dynastii Qing i wczesnej Republiki odzyskały swój dawny styl. Wśród nich rozsiane są obiekty kulturalne, takie jak dom rodzinny Deng Yingchao, Muzeum Ceramiki w stylu Ou-Luo Han i Akademia Lijiang. Aleje Zhengyang Wschód-Zachód w Guilin, dwie uliczki na wschód i zachód od Bramy Zhengyang w mieście książęcym Jingjiang z okresu Ming-Qing, zostały odrestaurowane z zachowaniem ruin murów miejskich i tradycyjnej tkanki ulic. Restauracje, pensjonaty i sklepy z rękodziełem gromadzą się tutaj, tworząc okno na historię i kulturę Guilin. Ulica West Street w Yangshuo to istne zderzenie kultur: w latach 80. XX wieku ta ulica, o długości niecałego kilometra, zaczęła przyciągać rzesze zachodnich backpackerów. Kawiarnie, bary i restauracje zachodnie sąsiadują z guilińskimi sklepami z ryżem i makaronem, a języki z całego świata mieszają się na chodnikach z niebieskiego kamienia i szarych, białych ścianach, tworząc swobodną atmosferę, charakterystyczną dla Yangshuo.
Kultura kulinarna
Kuchnia Guangxi (kuchnia Gui) zajmuje odrębne miejsce w chińskim spektrum kulinarnym. Choć nie zalicza się jej do ośmiu wielkich kuchni, wyrobiła sobie odrębną tożsamość dzięki unikalnym smakom i bogatemu połączeniu składników. Ogólnie rzecz biorąc, kuchnię Gui można podzielić na cztery style: północny, południowo-wschodni, zachodni i nadmorski. Pod wpływem geografii i etnicznych tradycji kulinarnych, różnice między powiatami i miastami są znaczące i nie da się ich uchwycić jednym profilem smakowym. Jeśli chodzi o wskazanie głównego motywu, kuchnia Guangxi ceni oryginalne smaki, specjalizuje się w przysmakach górskich i słodkowodnych, a także równoważy smaki kwaśne, pikantne, świeże i aromatyczne. Gotowanie na parze, duszenie, smażenie na woku, gotowanie w wodzie i krojenie są preferowane zamiast smażenia w głębokim tłuszczu.
Północny styl Guangxi, skoncentrowany w Guilin i Liuzhou, jest silnie inspirowany kuchnią Hunanu, preferując kwaśne, pikantne, wytrawne i aromatyczne smaki, wykorzystując chili, fermentowaną czarną fasolę i fermentowany tofu. Ten górzysty, wodnisty region obfituje w pędy bambusa, grzyby, kłosy i inne leśne przysmaki, a ryby rzeczne i krewetki z systemu rzeki Li są również ulubionymi potrawami na stołach. Południowo-wschodni styl Guangxi, skoncentrowany w Wuzhou, Yulin i Guigang, jest odłamem kuchni kantońskiej, kładącym nacisk na oryginalny smak składników i precyzyjną kontrolę temperatury, z lekkim, świeżym smakiem. Powszechne są blanszowanie, gotowanie na parze i wolno gotowane zupy; reprezentatywne są kurczak zawinięty w papier, ziołowa galaretka i konserwowane mięso Wuzhou. Zachodni styl Guangxi, obejmujący obszary Baise i Hechi, w których koncentruje się Zhuang, charakteryzuje się bogactwem górskich składników i śmiałym, rustykalnym stylem gotowania, preferującym wędzenie i marynowanie w celu konserwacji, a także wykorzystywaniem kwaśnych pędów bambusa i kwaśnych papryczek chili w potrawach, z kleistym ryżem zajmującym ważne miejsce. Styl nadmorski, rozpowszechniony w Beihai, Qinzhou i Fangchenggang, obfituje w owoce morza – robaki piaskowe, graniki, kraby kwiatowe, krewetki i ostrygi doskonałej jakości. Gotowanie dąży do świeżości, a głównymi technikami są blanszowanie, gotowanie na parze i marynowanie na surowo; pasta z kraba piaskowego i sos rybny zapewniają wyrazisty smak.
Kultura makaronu ryżowego w Guangxi jest wysoce rozwinięta; niemal każde miasto ma swoje własne, charakterystyczne danie z makaronem. Makaron ryżowy z Guilin to najstarsze i najpopularniejsze danie z makaronem w Guangxi, znane z białej, delikatnej i gładkiej konsystencji, aromatycznego i łagodnego sosu do duszenia oraz bogatej gamy dodatków. Autentyczny sos do duszenia makaronu ryżowego z Guilin powstaje w wyniku długiego gotowania kości wieprzowych i wołowych z anyżem gwiaździstym, korą kasji, kardamonem, pieprzem syczuańskim, imbirem piaskowym, lukrecją i innymi przyprawami. Polewa się nim gorący makaron, a na wierzchu układa chrupiącą smażoną karkówkę wieprzową, duszoną wołowinę, grillowaną wieprzowinę, smażoną soję, kwaśną fasolę, kwaśne pędy bambusa, orzeszki ziemne i dymkę. Tradycyjnym rytuałem jest najpierw zjedzenie suchego makaronu, a następnie wypicie bulionu kostnego. Zupa z makaronem i ślimakami z Liuzhou (luosifen) stała się w ostatnich latach ogólnokrajową sensacją internetową, choć jej korzenie sięgają ulicznych straganów z kolacjami w Liuzhou pod koniec lat 70. lub na początku lat 80. Jej dusza tkwi w bulionie ślimakowym – słodkowodnych ślimakach i kościach ze szpiku wieprzowego gotowanych na wolnym ogniu przez wiele godzin z imbirem piaskowym, anyżem gwiaździstym, goździkami, korą kasji, kardamonem, chili i innymi przyprawami, dzięki czemu umami ślimaków w pełni przenika do zupy. Kwaśne pędy bambusa, po unikalnej fermentacji, wydzielają bardzo rozpoznawalny, ostry aromat, który może wywołać zmarszczenie brwi u osób jedzących po raz pierwszy, ale szybko staje się uzależniający. Makaron, smażone paluszki tofu, kwaśna fasola, kłosy drewna, orzeszki ziemne i zielenina tworzą razem miskę o wielowarstwowym, wyśmienitym smaku. Makaron „starych przyjaciół” z Nanning (laoyoufen) podobno pochodzi z późnej dynastii Qing lub wczesnej Republiki, kiedy to stary przyjaciel gotował miskę kwaśno-pikantnej zupy z makaronem dla chorego przyjaciela. Przyrządza się ją poprzez smażenie sfermentowanej czarnej fasoli, czosnku, kwaśnych pędów bambusa i posiekanej papryczki chili w gorącym woku, a następnie dodanie bulionu i świeżego, płaskiego makaronu ryżowego z wieprzowiną, wątróbką wieprzową i jelitami wieprzowymi, szybko gotując. Kwaśny, pikantny, świeży i aromatyczny, jest uważany przez mieszkańców Nanning za najlepszy środek na kaca i zmęczenie. Oprócz tego istnieje kwaśny makaron Binyang, makaron z wołowiną Yulin, makaron w czerwonym oleju Quanzhou, makaron z nóżkami wieprzowymi Qinzhou, makaron z owocami morza Beihai i niezliczone inne – makarony stanowią podstawę gastronomicznej logiki Guangxi.
Tradycja kwaśnych potraw w Guangxi jest starożytna i głęboko zakorzeniona. Ludowe przysłowie: „Bohater nie przejdzie przez bramę piękności, ale nawet piękność nie przejdzie obok straganu z kwaśnymi przekąskami” wyraża obsesję mieszkańców Guangxi na punkcie kwaśnych smaków. Kwaśne przekąski (suanye) powstają poprzez krojenie lub nacinanie świeżych owoców i warzyw, takich jak rzodkiewka, papaja, mango, ananas, ogórek, imbir i śliwki, a następnie marynowanie ich przez wiele godzin w solance z octu ryżowego, cukru, chili i soli. Rezultatem jest słodko-kwaśny, chrupiący i pikantny smak; stragany z kwaśnymi przekąskami można znaleźć wszędzie na ulicach – to popularna przekąska, która chłodzi i pobudza apetyt. Kwaśne pędy bambusa, kwaśna fasola, marynowane warzywa i kwaśne chili to niezbędne przyprawy w niemal każdej kuchni Guangxi, nadające potrawom charakterystyczny, regionalny charakter.
Regionalny charakter kuchni Guangxi jest wart zastanowienia. Powszechne upodobanie do kwaśnych i pikantnych smaków jest ściśle związane z gorącym, wilgotnym klimatem południa: kwaśność pobudza apetyt i wspomaga trawienie, podczas gdy pikantność wywołuje pocenie się i rozprasza wilgoć i miazmaty. Rozkwit różnorodnych makaronów ryżowych i kwaśnych przekąsek odzwierciedla konsekwentny pragmatyzm – proste, szybkie, sycące i tanie – a nawet najzwyklejsze składniki można przekształcić w nieskończone smaki. Ogromny kontrast między słodyczą wybrzeża a słoną ostrością gór przypomina nam, że geograficzna i kulturowa różnorodność Guangxi jest o wiele większa, niż nam się wydaje. A przypadek zupy z makaronem i ślimakami, która podbiła cały kraj swoim charakterystycznym, ostrym zapachem, może również świadczyć o pewnej upartości i pewności siebie w charakterze Guangxi – nie schlebiamy, nie tłumaczymy; jeśli zechcesz spróbować, naturalnie odkryjesz jej cuda.
Rozwój nowoczesny i współczesny
Nowoczesna transformacja Guangxi rozpoczęła się wraz z postępem mocarstw zachodnich na wschód i otwarciem portów traktatowych. W drugim roku panowania Guangxu z dynastii Qing (1876), chińsko-brytyjska konwencja Chefoo otworzyła Beihai jako port traktatowy, a w następnym roku formalnie ustanowiono cła. Zagraniczne statki handlowe zaczęły wpływać do Zatoki Beibu. W 1889 roku chińsko-francuska dodatkowa konwencja handlowa, podpisana po wojnie chińsko-francuskiej, otworzyła Longzhou jako port handlowy – pierwszy lądowy port handlowy Guangxi na granicy, gdzie Francja ustanowiła konsulat i połączyła się przez Zhennanguan (obecnie Przełęcz Przyjaźni) z Tonkinem w północnym Wietnamie. W 1897 roku Wuzhou został otwarty jako port traktatowy na mocy chińsko-brytyjskiej dodatkowej konwencji birmańskiej; pojawiły się tam brytyjskie, japońskie i inne domy handlowe, a żegluga na rzece Xijiang szybko rozkwitła. Wuzhou stało się niegdyś największym śródlądowym portem rzecznym i centrum handlowym Guangxi, odpowiadając za ponad 80% całkowitego handlu zagranicznego Guangxi. W 1907 roku Nanning podjął inicjatywę otwarcia własnego portu handlowego, stając się ostatnim nowoczesnym, samodzielnie otwartym portem w Guangxi.
W okresie republiki, klika Nowej Guangxi, kierowana przez Li Zongrena, Bai Chongxi i Huang Shaohonga, zjednoczyła Guangxi w 1925 roku i wysunęła hasło „Buduj Guangxi, odnów Chiny”, wdrażając szereg reform wojskowych, politycznych, gospodarczych i kulturalnych. W latach 30. XX wieku Guangxi wdrożyło „politykę trzech samodzielności” (samoobrona, samorządność, samowystarczalność), założyło Uniwersytet Guangxi (założony w Wuzhou w 1928 roku, którego pierwszym rektorem został Ma Junwu), założyło nowoczesne przedsiębiorstwa przemysłowe, takie jak Zakłady Maszynowe Guangxi, Zakłady Alkoholowe Guangxi i Zakłady Kwasu Siarkowego Guangxi, a także zbudowało odcinki linii kolejowej Hunan-Guangxi i Guizhou-Guangxi – początkowo ustanawiając nowoczesną infrastrukturę przemysłową i transportową Guangxi. W czasie wojny z ruchem oporu Guilin zyskało sławę „miasta kultury wojny z ruchem oporu” ze względu na napływ licznych instytucji kulturalnych.
Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku, Guangxi wkroczyło na ścieżkę budownictwa socjalistycznego. W latach 50. państwo systematycznie planowało projekty przemysłowe w Guangxi. Kluczowe przedsiębiorstwa, takie jak Liuzhou Steel Works (1958), Liuzhou Engineering Machinery Works (1958), Nanning Metallurgical Mining Machinery Works i Guilin Latex Works, zostały sukcesywnie utworzone. Koleje Hunan-Guangxi i Guizhou-Guangxi zostały stopniowo odnowione i połączone; kolej Litang-Zhanjiang (otwarta w 1955 roku) połączyła się z portem Zhanjiang, zapewniając południowo-zachodniemu regionowi najbliższe ujście morskie. Podczas budowy Trzeciego Frontu w połowie lat 60., szereg projektów obronnych i przemysłu ciężkiego zostało przeniesionych w góry północno-zachodniego i centralnego Guangxi; Hechi, Yizhou i Rong'an rozwinęły względnie niezależne systemy przemysłu wojskowego, dodatkowo wzbogacając strukturę przemysłową Guangxi. W tym okresie Liuzhou stało się największym miastem przemysłowym prowincji, z względnie kompletnym systemem przemysłowym obejmującym stal, maszyny, samochody i chemikalia. Produkowane tam mikrosamochody „Liuzhou Mini” miały znaczący udział w rynku krajowym. W latach 70. ukończono i otwarto międzynarodowe lotnisko Nanning Wuxu; rozpoczęto budowę Fangchenggang, który stał się ważnym węzłem w korytarzu morskim południowo-zachodnich Chin.
Reformy i otwarcie na świat tchnęły nową energię w Guangxi. W 1984 roku miasto Beihai (wraz z dystryktem Fangchenggang) zostało wymienione wśród pierwszych 14 nadmorskich miast otwartych w kraju. W 1988 roku miasto Wuzhou oraz powiaty takie jak Yulin, Qinzhou, Cangwu, Hepu i Fangcheng zostały włączone do nadmorskiej strefy otwartej ekonomicznie. W 1992 roku rząd centralny podjął strategiczną decyzję o „pełnym wykorzystaniu roli Guangxi jako korytarza morskiego dla regionu południowo-zachodniego”. Od lat 90. XX wieku do początku XXI wieku linia kolejowa Nanning-Kunming (w pełni otwarta w 1997 roku) otworzyła najkrótszą trasę z południowo-zachodniego zaplecza do Zatoki Beibu; autostrada Guihai biegła z północy na południe przez Guangxi; ukończono i otwarto międzynarodowy port lotniczy Guilin-Liangjiang (1996). Trójwymiarowa sieć transportowa Guangxi stopniowo nabierała kształtu. W 2003 roku Chiny-ASEAN Expo na stałe zagościły w Nanning, a pierwsze Expo odbyło się z sukcesem w następnym roku, znacząco podnosząc pozycję Guangxi we współpracy chińsko-ASEAN. Koncepcja regionalnej współpracy gospodarczej „jedna oś, dwa skrzydła” oraz otwarcie i rozwój Strefy Ekonomicznej Zatoki Guangxi-Beibu zostały podniesione do rangi strategii narodowych. W 2008 roku Rada Państwa zatwierdziła wdrożenie Planu Rozwoju Strefy Ekonomicznej Zatoki Guangxi-Beibu, przyspieszając integrację Nanning, Beihai, Qinzhou i Fangchenggang. Przepustowość portu Beibu w Zatoce wzrosła z około 50 milionów ton w 2006 roku do ponad 400 milionów ton w 2023 roku, stając się ważnym, kompleksowym portem węzłowym w południowych Chinach.
Dziś pozycja Guangxi jest jasna i wielopłaszczyznowa: międzynarodowy szlak komunikacyjny dla ASEAN, nowy strategiczny punkt zwrotny dla otwarcia i rozwoju regionów południowo-zachodniego i środkowo-południowego oraz ważny punkt wyjścia dla organicznej integracji Inicjatywy Pasa i Szlaku. W przemyśle Guangxi utworzyło filarowe klastry przemysłowe w branży motoryzacyjnej, maszynowej, elektronicznej, nowych materiałów metalowych, ekologicznych chemikaliów i wysokiej jakości węglanu wapnia. Roczna produkcja samochodów w Liuzhou często plasuje się w czołówce w Chinach; baza stalowa Fangchenggang i petrochemiczny park przemysłowy Qinzhou stały się głównymi nadmorskimi ośrodkami przemysłu ciężkiego. Produkcja cukru stanowi ponad 60% krajowej produkcji, co zapewniło Guangxi tytuł „Stolicy Cukru” Chin. Pod względem otwartości, budowa Nowego Zachodniego Korytarza Lądowo-Morze ściśle łączy port w Zatoce Beibu z prowincjami i miastami śródlądowymi, takimi jak Chongqing, Syczuan, Kuejczou i Junnan; transgraniczne pociągi towarowe między Chinami a Wietnamem stale rosną; promowane są również otwarte platformy, takie jak Chińska (Guangxi) Pilot Free Trade Zone, zorientowany na ASEAN otwarty portal finansowy oraz Port Informacyjny Chiny-ASEAN. Z punktu widzenia ekologii, wartość marki „krajobraz Guilin na szczycie świata” i reputacja wzorcowego wzorca „pięknych gór, czystych wód i ekologicznego piękna” sprawiają, że Guangxi jest niezastąpione w budowaniu ekologicznej cywilizacji kraju, niosąc ze sobą ważne zadanie utrzymania bezpieczeństwa ekologicznego dorzecza Rzeki Perłowej i Xijiang oraz zbudowania ważnej bariery ekologicznej w południowych Chinach.
Transport i podróże
Ze względu na wyjątkowe położenie geograficzne łączące południowe Chiny, południowy zachód i ASEAN, strategiczne położenie transportowe Guangxi jest niezwykle ważne; od czasów starożytnych stanowiło ono kluczowy szlak komunikacyjny dla Równin Centralnych, umożliwiający zarządzanie Lingnan i łączność ze światem zewnętrznym. Obecnie Guangxi zbudowało kompleksową sieć transportową, której centrum stanowi stolica Nanning, obejmującą cały region i łączącą sąsiednie prowincje oraz kraje ASEAN.
Lotnictwo to najszybszy sposób dotarcia do Guangxi. Międzynarodowy port lotniczy Nanning Wuxu jest największym węzłem lotniczym w regionie, z oceną 4E. Otworzył gęste połączenia do głównych miast krajowych, takich jak Pekin, Szanghaj, Kanton, Chengdu i Kunming, a także bezpośrednie połączenia międzynarodowe do miast ASEAN, takich jak Bangkok, Singapur, Kuala Lumpur, Phnom Penh, Ho Chi Minh i Dżakarta — liczba połączeń ASEAN jest jedną z najwyższych w Chinach. Międzynarodowy port lotniczy Guilin Liangjiang jest drugim co do wielkości lotniskiem w Guangxi, obsługującym głównie ruch turystyczny, z połączeniami krajowymi i międzynarodowymi łączącymi główne chińskie miasta turystyczne i destynacje w Azji Południowo-Wschodniej, Japonii i Korei Południowej. Ponadto regionalne lotniska, takie jak Liuzhou Bailian, Beihai Fucheng, Wuzhou Xijiang, Baise Bama i Hechi Jinchengjiang, są rozmieszczone w całym regionie, zapewniając zasadniczo usługi lotnictwa cywilnego dla wszystkich miast.
Koleje to idealny sposób podróżowania przez Guangxi. Guangxi było jedną z pierwszych prowincji, które zbudowały i wykorzystały chińską sieć kolei dużych prędkości. Wiele linii kolei dużych prędkości – Hengyang-Liuzhou, Liuzhou-Nanning, Nanning-Guangzhou, Nanning-Kunming, Guiyang-Guangzhou, Nanning-Beihai, Qinzhou-Fangchenggang – jest połączonych w sieć. Trzynaście z 14 miast na poziomie prefektur jest obecnie połączonych koleją dużych prędkości lub pociągami dużych prędkości. Z Guangzhou pociąg dużych prędkości do Nanning podróż trwa około 3 godzin; z Guiyang do Guilin około 2 godzin; z Kunming do Nanning około 4 godzin; a z Changsha przez Guilin do Nanning jest również bardzo dogodna. Stacja Nanning Wschodnia to największa stacja kolei dużych prędkości w Guangxi, która wraz z istniejącym dworcem Nanning tworzy węzeł kolejowy stolicy. Dla podróżnych pragnących dotrzeć głębiej do Baise, Chongzuo, Fangchenggang i innych regionów, pociągi dużych prędkości i pociągi ekspresowe są stale rozbudowywane na południe i zachód, znacznie skracając czas podróży międzymiastowych. Guangxi posiada również chińsko-wietnamską linię kolejową, biegnącą z Nanning przez Pingxiang do Hanoi; transgraniczne połączenia kolejowe rozwinęły się w ostatnich latach, oferując podróżnym służbowym i turystom transgranicznym kolejne, dogłębne doświadczenia podróżnicze. W ramach kolei konwencjonalnych linie kolejowe Nanning-Kunming, Guizhou-Guangxi, Jiaozuo-Liuzhou i Litang-Zhanjiang tworzą sieć dla przewozów towarowych i podróży wolnobieżnych. Wiele małych stacji górskich nadal zachowuje charakter z połowy XX wieku, co czyni je prawdziwymi skarbami dla miłośników kolei i fotografów.
Transport drogowy odgrywa w Guangxi rolę kapilarną. Skupione wokół Nanningu, krajowe drogi ekspresowe, takie jak G72 Quanzhou-Nanning, G75 Lanzhou-Haikou, G80 Guangzhou-Kunming, G65 Baotou-Maoming i G7211 Nanning-Youyiguan, rozchodzą się promieniście, łącząc główne miasta i sąsiednie prowincje. Guangxi jest górzyste, a drogi ekspresowe czasami przebiegają przez krasowe lasy szczytowe, a malownicze krajobrazy za oknem sprawiają, że jazda samochodem jest niezwykle przyjemnym doświadczeniem. Jednak w górach zachodniego Guangxi lub w porze deszczowej odcinki dróg mogą być narażone na obryw skalny i osuwiska, dlatego należy zachować ostrożność. Sieć dróg powiatowych i gminnych sięga głęboko do wiosek Zhuang i Yao, a stan dróg stale się poprawia; jazda samochodem to najlepszy sposób na zwiedzanie wiosek mniejszości i tarasowych pól, do których trudno dotrzeć transportem publicznym.
Transport wodny oferuje wyjątkowe korzyści i atrakcyjność turystyczną w Guangxi. Port Zatoki Beibu (w tym obszary portowe Fangchenggang, Qinzhou i Beihai) to ważny port głębokowodny na południowo-zachodnim wybrzeżu Chin i główny ujściowy odcinek Nowego Zachodniego Korytarza Lądowo-Morze. Choć może to nie dotyczyć bezpośrednio zwykłych turystów, nadmorskie kurorty miast portowych, takich jak Beihai i Qinzhou, są warte odwiedzenia. Główny nurt rzeki Xijiang, należącej do systemu Rzeki Perłowej, płynie ze wschodu na zachód przez Guangxi; poniżej Wuzhou jest on żeglowny dla statków o wyporności tysiąctonowej, ale śródlądowy transport pasażerski w dużej mierze zanikł, zastąpiony rejsami turystycznymi i bambusowymi tratwami na malowniczych trasach, takich jak rzeki Li, Yulong i Zuojiang. Spływ bambusową tratwą z Guilin do Yangshuo najpiękniejszym odcinkiem rzeki Li – czterogodzinna podróż przez krasowe szczyty, odbicia i bambusowe gaje – to galeria krajobrazu światowej klasy i najbardziej poruszający dar, jaki dały nam szlaki wodne Guangxi. Rejs po odcinku rzeki Zuojiang w obrębie stanowiska sztuki naskalnej Huashan pozwala podziwiać z wody ochrowoczerwone malowidła naskalne pozostawione przez lud Luoyue na klifach ponad dwa tysiące lat temu, przeżywając tajemniczą podróż w czasie.
W transporcie miejskim Nanning oferuje kilka linii metra, łączących dworce kolejowe, autobusowe, centra handlowe i niektóre malownicze miejsca. Wsiadanie za pomocą mobilnego kodu QR jest szybkie i wygodne. Liuzhou posiada dobrze rozwinięty system autobusowy z wystarczającą przepustowością BRT. Stare miasto Guilin jest małe i zwarte; autobusy i rowery miejskie to dobre opcje transportu. Taksówki i usługi przewozowe obejmują duże miasta, ale w odległych górskich miejscowościach powiatowych może być konieczne skorzystanie z taksówek motocyklowych lub autobusów podmiejskich; wcześniejsze planowanie pomoże Ci się przygotować.
Wskazówki dotyczące podróży
Kraina Ośmiu Gui charakteryzuje się zróżnicowanym krajobrazem w zależności od pory roku, a kwiaty kwitną i opadają w swoim własnym tempie. Łącząc komfort klimatu z atrakcyjnością krajobrazu, okres od kwietnia do listopada to najlepszy czas na podróż przez Guangxi. Kwiecień-maj to późna wiosna i początek lata: opady są obfite, ale pogoda nie jest upalna, rzeka Li wzbiera, a mgliste piękno Guilin w deszczu przypomina pejzaże malowane tuszem przez malarza Mi Yourena z dynastii Song; tarasy ryżowe Longji są zalane, odbijając niebo i chmury. Czerwiec-sierpień to złota pora roku dla południowego wybrzeża: temperatura wody morskiej na plaży Beihai Silver Beach i wyspie Weizhou nadaje się do pływania, ale jest to również sezon tajfunów, dlatego przed podróżą należy zwrócić uwagę na ostrzeżenia pogodowe. Od września do listopada panuje najprzyjemniejszy klimat: upał ustępuje, jesienne niebo jest czyste, powietrze Guilin wypełniają kwiaty osmantusa, tarasy ryżowe Longji zmieniają kolor z zielonego na złoty, a skupisko Leye Tiankeng pod czystym niebem rozpościera się przepięknie. Od grudnia do marca w północnych górach może padać marznący deszcz lub śnieg; jeśli jesteś wytrwały i zdeterminowany, zimowe krajobrazy góry Xing'an Mao'er i obszaru widokowego Ziyuan Bajiaozhai są niezwykle atrakcyjne, ale przygotuj się na chłód. Podczas Festiwalu Wiosny i święta „3 marca Zhuang” odbywa się wiele imprez folklorystycznych, oferujących możliwość poznania kultury etnicznej, ale także wielu turystów i ograniczone zakwaterowanie; rezerwuj z dużym wyprzedzeniem.
Guangxi jest rozległe, z wieloma miejscami, które trzeba zobaczyć. Jeśli odwiedzasz po raz pierwszy i masz ograniczony czas, następujące pięć typów doświadczeń może stanowić rdzeń Twojego planu podróży. Po pierwsze, krajobraz rzeki Li od Guilin do Yangshuo nie może zostać pominięty. Weź bambusową tratwę z Yangdi do Xingping, a następnie jedź rowerem lub autobusem do Yangshuo; spacer po ścieżkach wzdłuż rzeki Yulong, z górami jak ekrany i polami ryżowymi, to najbardziej klasyczny sposób na poznanie Guilin. Po drugie, tarasy ryżowe Longji są warte podróży. W górach Longji w autonomicznym powiecie Longsheng różnych grup etnicznych tarasy odzyskane pierwotnie przez przodków Zhuang i Yao w dynastii Yuan wznoszą się z doliny rzeki do chmur wzdłuż grzbietów górskich. Krajobraz zmienia się wraz z porami roku: zalane tarasy w maju, złote tarasy we wrześniu i ośnieżone tarasy w styczniu są najbardziej uwielbiane przez fotografów. Zatrzymaj się na noc w drewnianym domu na palach w wiosce Ping'an Zhuang lub Jinkeng Dazhai; rano otwórz okno na morze chmur i tarasów i delektuj się organicznym ryżem z bambusa i lokalną zupą z kurczaka. Po trzecie, architektura i styl życia Dong w Osiem Wioskach Chengyang oferują inny świat. Wieże bębnowe na spotkania wiejskie, mosty wiatrowo-deszczowe do odpoczynku, kwaśne ryby i kwaśne mięso jako gościnność – a gdy polifonia Wielkiej Pieśni Dong wznosi się ze szczytu wieży bębnowej, czas wydaje się zwalniać o kilka uderzeń. Po czwarte, Beihai, jako starożytne miasto na południowym wybrzeżu, oferuje drobny piasek i łagodne fale na Srebrnej Plaży do pływania; wulkaniczny krajobraz wyspy Weizhou, rafy koralowe i kościół katolicki z łatwością zajmą dzień lub dwa; wietnamscy Chińczycy za granicą w miasteczku Qiaogang przywożą wietnamską kawę i ryżowe bułeczki; w starych uliczkach arkadowych można spotkać światło i cień sprzed stu lat. Po piąte, aby dogłębnie poznać kulturę etniczną Zhuang, udaj się do południowo-zachodniego Guangxi. Pastwiskowy obszar Mingshi w Chongzuo zachwyca przestronnością i czystością niczym „mały Guilin” – przepłyń bambusową tratwą przez bambusowe gaje; sztuka naskalna Huashan w Ningming, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, przedstawia ochrowoczerwone postacie ludzkie na klifach, które nie blakną od tysiąca lat – tajemnicze i poruszające poza słowami.
Praktyczne wskazówki dotyczące płynnej podróży. Guangxi stworzyło stosunkowo kompletny system usług publicznych w zakresie turystyki; główne dworce kolejowe, lotniska i malownicze miejsca o klasie 4A i wyższej zazwyczaj posiadają centra informacji turystycznej. Język nie stanowi problemu w obszarach miejskich, ponieważ powszechnie używa się mandaryńskiego. W odległych wioskach osoby starsze należące do mniejszości mogą mówić tylko swoim językiem ojczystym lub lokalnymi dialektami; uśmiech i gestykulacja to zawsze najlepszy język uniwersalny. Bezpieczeństwo publiczne w Guangxi jest generalnie dobre, ale nadal należy dbać o swoje rzeczy osobiste, zwłaszcza w zatłoczonych miejscach, takich jak dworce autobusowe, dworce kolejowe i nocne targi. Wymiana walut jest wygodna w oddziałach Bank of China lub hotelach gwiazdkowych w dużych miastach, takich jak Nanning, Guilin i Beihai; dongi wietnamskie można wymienić w portach granicznych, takich jak Pingxiang i Dongxing, ale w odległych obszarach górskich nadal potrzebna będzie wystarczająca ilość gotówki. Higiena żywności w Guangxi stale się poprawia, ale klimat tropikalny i subtropikalny sprawia, że żywność psuje się szybciej; Ostrożnie wybieraj zimne dania i sałatki z ulicznych straganów, a podróżujący po południu powinni mieć przy sobie podstawowe leki na problemy żołądkowo-jelitowe. Komary są aktywne w większości regionu Guangxi przez cały rok; środek odstraszający komary i balsam należy mieć zawsze przy sobie, a odwiedzając tereny górskie lub wiejskie, należy nosić długie rękawy i spodnie, aby zapobiec ukąszeniom komarów i pijawkom.
Kilka ostatnich ostrzeżeń: Guangxi to region wieloetniczny. Odwiedzając wioski mniejszości lub miejsca kultu religijnego, prosimy o uszanowanie lokalnych zwyczajów – na przykład, zdejmij buty, wchodząc do domu Zhuang; palenisko w wieży bębnowej Dong jest święte i nie wolno po nim przechodzić; nie fotografuj ceremonii rytualnych ani zbliżeń osób starszych bez pozwolenia. Pogoda w górach krasowych jest zmienna – „dziesięć li, inne niebo” to powszechne zjawisko – dlatego niezbędne jest ubranie przeciwdeszczowe; nawet w pogodny poranek po południu może spaść nagła ulewa. Surowy drób i owoce tropikalne podlegają kwarantannie celnej; nie należy ich przewozić przez granice, zwłaszcza wracając z Wietnamu. Urok podróży po Guangxi tkwi w jego niespiesznym tempie oraz w krajobrazie i ludziach przenikających tło. Zwolnij, spróbuj porozmawiać ze starszą panią sprzedającą makaron ryżowy, poczekaj nad nieznanym brzegiem rzeki na zachód słońca – to może dotknąć duszy tej krainy głębiej niż bieganie z miejsca na miejsce.
Informacje dotyczące podróży mogą ulec zmianie. Przed podróżą sprawdź aktualne godziny otwarcia, rezerwacje i wymagania wjazdowe.



Rozmowy podróżników
Rozpocznij rozmowę od przydatnej wskazówki lub pytania.