Guangxi
Guangxi - Overzicht: De autonome regio Guangxi Zhuang, afgekort als "Gui", ligt langs de zuidkust van China, tussen breedtegraden 20°54′ en 26°24′ N en lengtegraden 104°28′ en 112°04′ O. Het grenst aan de provincie Guangdong in het oosten.

Guangxi
Overzicht van Guangxi

De autonome regio Guangxi Zhuang, afgekort als "Gui", ligt langs de zuidkust van China, tussen 20°54′ en 26°24′ noorderbreedte en 104°28′ en 112°04′ oosterlengte. Het grenst aan de provincie Guangdong in het oosten, de Beibu-golf en de provincie Hainan in het zuiden, de provincie Yunnan in het westen, de provincie Hunan in het noordoosten, de provincie Guizhou in het noordwesten en de Socialistische Republiek Vietnam in het zuidwesten. Met een landgrens van 637 kilometer en een kustlijn van ongeveer 1628,7 kilometer is Guangxi de enige autonome kustregio van China en de meest geschikte doorgang over zee voor de zuidwestelijke regio.
Het landschap van Guangxi loopt van noordwest naar zuidoost af en vormt een komvormig gebied met bergen aan de rand en lager gelegen gebieden in het midden – vandaar de naam "Guangxi-bekken". Bergen en heuvels zijn wijdverspreid en beslaan meer dan 70% van het totale landoppervlak, terwijl vlaktes relatief klein en verspreid zijn. Het noordwestelijke deel, aan de rand van het Yunnan-Guizhou-plateau, ligt grotendeels boven de 1000 meter met steile, ruige bergen; de centrale en zuidelijke regio's bestaan voornamelijk uit heuvels en vlaktes en dienen als belangrijke landbouw- en stedelijke gebieden; en de zuidelijke kust bestaat uit laaggelegen kustvlaktes. Guangxi is uitzonderlijk rijk aan karstlandschap, dat bijna 38% van het totale gebied beslaat, met spectaculaire piekbossen, piekenclusters, grotten en ondergrondse rivieren die een wereldberoemd landschap vormen. Talrijke rivieren doorkruisen de regio en behoren tot vier grote riviersystemen: de Parelrivier, de Yangtze, de kustrivieren van Zuid-Guangxi en de Rode Rivier. Het Xi-riviersysteem in het stroomgebied van de Parelrivier is het dominante, met belangrijke rivieren zoals de Hongshui, Zuojiang, Youjiang, Yongjiang, Yujiang, Xunjiang en Guijiang. Deze waterwegen doorkruisen het land, zijn rijk aan water en goed bevaarbaar. De Xiang- en Li-rivieren zijn via het Lingqu-kanaal verbonden met het Yangtze-riviersysteem en vormden zo een belangrijke noord-zuidverbinding over water in het oude China.
Guangxi beslaat 237.600 vierkante kilometer, ongeveer 2,5% van het totale oppervlak van China. Eind 2023 telde de regio ongeveer 50,27 miljoen permanente inwoners, waarvan circa 32% tot de Zhuang-etnische groep behoorde. Daarmee is het de provincie met de grootste concentratie Zhuang-mensen in China. Daarnaast zijn er 11 inheemse etnische groepen, namelijk de Han, Yao, Miao, Dong, Mulao, Maonan, Hui, Jing, Yi, Shui en Gelao. Dit geeft Guangxi een van de hoogste percentages minderheden in het land. De regionale hoofdstad is Nanning en de regio omvat 14 steden op prefectuurniveau: Nanning, Liuzhou, Guilin, Wuzhou, Beihai, Fangchenggang, Qinzhou, Guigang, Yulin, Baise, Hezhou, Hechi, Laibin en Chongzuo.
De bijnaam van Guangxi, "Acht Gui", heeft een lange geschiedenis. Het karakter "Gui" stamt uit de Qin- en Han-dynastieën. Nadat de Eerste Keizer van Qin Lingnan had verenigd, stichtte hij het district Guilin, genoemd naar het natuurlijke landschap met de weelderige osmanthusbomen in het gebied – vandaar dat Guangxi ook wel "Gui" wordt genoemd. De schrijver Han Yu uit de Tang-dynastie schreef in zijn gedicht "Gouverneur Yan van de prefectuur Gui, met het karakter 'Nan'" de beroemde regel "De uitgestrekte en dichte acht gui, dit land ligt ten zuiden van de Xiang", wat de vroegste literaire vermelding is van de term "Acht Gui". In de volksverhalen bestaan er zowel brede als smalle interpretaties: de ene stelt dat het oude Guangxi rijk was aan kaneel, genoemd naar de acht kaneelproducerende gebieden; een andere zegt dat "acht" in het klassieke Chinees "veel" betekent, waarmee de schoonheid van de overvloedige osmanthusbomen wordt uitgedrukt. Een andere bijnaam, "Gui-zee", komt ook voor in de klassieke literatuur en duidt erop dat dit met osmanthusbomen bedekte land zo uitgestrekt is als de zee. De hoofdstad Nanning staat bekend als de "Groene Stad", met een groendekking van meer dan 40%; de weelderige vegetatie en geurige bloemen bloeien het hele jaar door, waardoor het aanvoelt als een uitgestrekte tuin.
Historische context
De menselijke activiteit in Guangxi gaat zo'n 800.000 jaar terug. De vuistbijlen en andere stenen werktuigen uit het vroege paleolithicum die in het Bose-bekken zijn ontdekt, plaatsen de geschiedenis van de oermens in Guangxi ver in het verleden. De fossielen van de Liujiang-mens en de Qilinshan-mens, daterend van ongeveer 20.000 tot 10.000 jaar geleden, samen met neolithische vindplaatsen zoals Zengpiyan en Dingsishan, tonen de lange ontwikkeling van de voorouders van Lingnan, van verzamelen en vissen tot primitieve landbouw. Vóór de Qin-dynastie was Guangxi de thuisbasis van de Luoyue- en Xi'ou-takken van de Baiyue-volken, die sporadisch contact onderhielden met de cultuur van de Centrale Vlakte.
Van het 26e tot het 33e jaar van de Eerste Keizer van Qin (221-214 v.Chr.) marcheerden een half miljoen Qin-troepen naar het zuiden om de Baiyue te veroveren. Ze groeven het Lingqu-kanaal om de Xiang- en Li-rivieren met elkaar te verbinden en zo de Yangtze- en Parelriviersystemen te koppelen. Dit kanaal, ongeveer 36,5 kilometer lang, is een van de vroegste kanalen dwars door een berg in de menselijke geschiedenis. De ingenieuze constructie – de ploegschaarvormige punt, de grote en kleine balansen en de sluisdeuren – getuigt van buitengewone hydraulische techniek. De voltooiing van het Lingqu-kanaal verzekerde de bevoorradingslijnen van het Qin-leger en Lingnan werd snel opgenomen in het rijk van de Centrale Vlakte. De Qin stichtten de commanderies Guilin, Xiang en Nanhai, waarbij het grootste deel van Guangxi onder de jurisdictie van Guilin en Xiang viel; het Lingqu-kanaal in het huidige Xing'an werd de cruciale doorgang waardoor de cultuur van de Centrale Vlakte zich naar Lingnan verspreidde.
In het zesde jaar van de Yuanding-regering van de Westelijke Han (111 v.Chr.) versloeg keizer Wu van Han het koninkrijk Nanyue en stichtte negen commanderijen in Lingnan: Nanhai, Cangwu, Yulin, Hepu, Jiaozhi, Jiuzhen, Rinan, Zhuya en Dan'er. Het huidige Guangxi werd verdeeld over Yulin, Cangwu, Hepu en andere commanderijen. De haven van Hepu (nu onderdeel van Beihai) was een van de beginpunten van de Maritieme Zijderoute in de Han-dynastie. Vloten beladen met zijde, porselein en goud voeren vanuit hier zuidwaarts, via de Beibu-golf naar Zuidoost-Azië, Zuid-Azië en zelfs nog verder westwaarts. De grote hoeveelheden glas, agaat, barnsteen en andere exotische schatten die zijn opgegraven in het Han-grafcomplex van Hepu getuigen in stilte van de bloei van deze maritieme handelsroute tweeduizend jaar geleden. Aan het einde van de Oostelijke Han-dynastie heerste Shi Xie, de gouverneur van Jiaozhi, over Lingnan en verwelkomde hij geleerden die vanuit de Centrale Vlakte naar het zuiden migreerden, wat een zekere mate van culturele en educatieve ontwikkeling naar het Guangxi-gebied bracht.
De Tang- en Song-dynastieën waren cruciale fasen in de sociaaleconomische ontwikkeling van Guangxi. In het derde jaar van de Xiantong-regering van de Tang-dynastie (862) werd het Lingnan-district verdeeld in een oostelijk en een westelijk Lingnan-district, waarbij het grootste deel van Guangxi onder het westelijke Lingnan-district viel – de embryonale vorm van "Guangxi" als onafhankelijke bestuurlijke eenheid. Tijdens de Song-dynastie werd het westelijke Guangnan-district opgericht, afgekort tot Guangxi-district, met als bestuurszetel de prefectuur Gui (het huidige Guilin), waaraan de naam "Guangxi" formeel is ontleend. Gedurende deze periode maakte de Zhuang-samenleving de overgang door van primitieve stammen naar feodale heerschappij, en werd het systeem van jimi-prefecturen op grote schaal ingevoerd, waarbij lokale leiders officiële titels kregen en indirect werden bestuurd door de centrale dynastie. De tin- en loodwinning in Guangxi tijdens de Song-dynastie was enorm, en de smelt- en gieterijen rond Hezhou en Wuzhou waren beroemd in het hele rijk. Aan het einde van de Zuidelijke Song-dynastie vielen de Yuan-troepen de Zuidelijke Song aan via Guangxi; de bevolking en soldaten van de prefectuur Jingjiang (het huidige Guilin) hielden drie maanden stand en leden een gruwelijke slachting nadat de stad was gevallen – een tragisch hoofdstuk dat is vastgelegd in de Geschiedenis van de Song en lokale geschriften.
De Ming-dynastie was een cruciaal keerpunt in de geschiedenis van Guangxi. Tijdens het bewind van Hongwu werd de Provinciale Bestuurscommissie van Guangxi opgericht, waarmee het provinciale bestuurssysteem werd geformaliseerd. Dit systeem bleef, ondanks latere aanpassingen, bestaan tot in de Qing-dynastie. In het midden en late Ming-tijdperk werd in de westelijke en zuidelijke delen van Guangxi lange tijd het stamhoofdsysteem gehanteerd, waarbij Zhuang-stamhoofdfamilies zoals de Cen, Wei en Mo erfelijk regeerden en relatief onafhankelijke militaire en bestuurlijke systemen vormden. Tijdens het bewind van Jiajing kwam Cen Meng, het stamhoofd van Tianzhou (het huidige Tianyang), in opstand. Nadat het keizerlijk hof troepen had gestuurd om de opstand te onderdrukken, begon het hof "het stamhoofdsysteem te vervangen door benoemde ambtenaren". De erfelijke privileges van de stamhoofden werden geleidelijk afgeschaft en ambtenaren werden rechtstreeks door het hof benoemd. Dit proces duurde eeuwen en was grotendeels voltooid in de late Qing-dynastie en het begin van de Republiek, wat de politieke structuur en de maatschappelijke orde van Guangxi ingrijpend veranderde. Na de grootschalige invoering van de "vervanging van stamhoofden door benoemde ambtenaren" tijdens het bewind van Yongzheng van de Qing-dynastie, stroomden grote aantallen Han-Chinezen naar de bergachtige gebieden van westelijk Guangxi, wat de etnische integratie en de landontwikkeling versnelde.
Het moderne Guangxi was een periode van turbulente veranderingen. In 1851 lanceerde Hong Xiuquan de Jintian-opstand in Guiping County (nu onderdeel van Guigang City), waarmee de Taiping-beweging ontstond. Dit boerenleger, gedreven door de verering van de Hemelse God, trok door half Jiangnan en schudde de fundamenten van de Qing-dynastie ernstig aan het wankelen. Aan het einde van de Qing-dynastie werden Wuzhou (1897), Nanning (1907) en Longzhou (1889) achtereenvolgens opengesteld als verdragshavens, waardoor buitenlandse handelsschepen het binnenland van de Xijiang-rivier konden bereiken. De banden van Guangxi met de wereldmarkt werden hechter, met de export van lokale producten zoals cassiaschors, steranijsolie en suiker in grote hoeveelheden, terwijl buitenlands garen en textiel het land overspoelden en de traditionele ambachten ondermijnden. Tijdens de revolutie van 1911 waren Guangxi-revolutionairen zoals Ma Junwu en Liu Jue actief; in 1911 verklaarde Guangxi zich onafhankelijk van de Qing-dynastie. De Nieuwe Guangxi-kliek – bestaande uit Li Zongren, Bai Chongxi en Huang Shaohong – ontstond vanaf de jaren twintig en gebruikte Guangxi als basis om militaire en politieke zaken te reorganiseren en een modelprovincie op te bouwen, waardoor Guangxi een unieke rol kreeg in het politieke landschap van de Republiek. Tijdens de Verzetsoorlog werd Guilin een van de culturele centra in het achterland en trok het vele culturele figuren en patriottische groeperingen aan; het Guilin-kantoor van het Achtste Leger speelde een sleutelrol in de geheime operaties van de Communistische Partij. In december 1949 bevrijdde het Volksbevrijdingsleger heel Guangxi, waarmee een nieuw hoofdstuk aanbrak. In maart 1958 werd de Autonome Regio Guangxi Zhuang formeel opgericht, met Nanning als hoofdstad, waarmee het systeem van etnische regionale autonomie werd ingevoerd.
Cultureel erfgoed
De taalkaart van Guangxi is complex en geordend. Chinese dialecten zoals Kantonees (Baihua), Zuidwest-Mandarijn (Guiliu-dialect), Hakka, Pinghua, Xiang en Min zijn verspreid over stedelijke en landelijke gebieden en beïnvloeden elkaar. Kantonees wordt gesproken in het zuidoosten van Guangxi en de kustgebieden – Wuzhou, Guigang, Yulin, Beihai, Qinzhou en Fangchenggang – met fonologische overeenkomsten met het Kantonees van Guangdong, maar met een eigen, kenmerkende stijl. Sommige geleerden beschouwen het Kantonees van Wuzhou als een van de bronnen van de Yue-dialecten, omdat het veel oude Chinese kenmerken heeft behouden. Zuidwest-Mandarijn wordt voornamelijk gesproken in noordelijke en noordwestelijke steden zoals Guilin, Liuzhou, Hechi en Baise, en is geleidelijk ontstaan tijdens de migratiegolven van de Ming- en Qing-dynastieën. Het is nu, gemeten naar bevolkingsaantal, het meest gesproken Chinese dialect in Guangxi. Pinghua is een Chinees dialect dat uniek is voor Guangxi en is verdeeld in een noordelijke en een zuidelijke tak. Het fonologische en lexicale systeem van het Pinghua behoudt veel kenmerken van het Middel-Chinees en wordt vaak een "levend fossiel" van taal genoemd. Geleerden geloven dat de voorouders van Pinghua-sprekers voornamelijk garnizoenssoldaten en kolonisten uit de Centrale Vlakte en Jiangnan waren tijdens de Tang- en Song-dynastieën. In Nanning heeft de langdurige interactie tussen Kantonees en Pinghua een uniek "Nanning Baihua" voortgebracht, waarvan het fonetische systeem zowel Kantonese wortels als Pinghua-invloeden heeft. De Zhuang vormen de grootste minderheidsgroep in China; de Zhuang-taal behoort tot de Zhuang-Tai-tak van de Zhuang-Dong (Kam-Tai)-taalfamilie binnen de Sino-Tibetaanse taalfamilie, verdeeld in noordelijke en zuidelijke dialectgebieden. In 1957 keurde de Staatsraad een geromaniseerd Zhuang-schrift goed, gebaseerd op de Wuming-uitspraak van het noordelijke dialect. In de uitgestrekte gebieden waar veel Zhuang wonen, blijft de Zhuang-taal een belangrijke taal voor dagelijkse communicatie en het sociale leven. Veel mensen uit Zhuang kunnen zowel het Zhuang-dialect als lokale Chinese dialecten vloeiend gebruiken.
De volkstradities van Guangxi zijn net zo kleurrijk als het brokaat van Zhuang, met een levensritme dat de seizoenen en festivals volgt. Het Zhuang "3 maart" Zangfestival is een van de meest iconische volksfeesten van Guangxi. Op de derde dag van de derde maanmaand worden overal in het Zhuang-platteland podia voor zangoptredens opgericht. Jonge mannen en vrouwen kleden zich in hun mooiste kleren om aanwezig te zijn, zingen liefdesliedjes voor elkaar, gooien geborduurde ballen, doen mee aan vuurwerkwedstrijden, bespelen bronzen trommels en voeren Zhuang-opera op – alles in een levendige sfeer. Deze dag is ook het traditionele Zhuang-festival waarbij de vooroudergraven worden bezocht; elk huishouden stoomt kleefrijst in vijf kleuren, geverfd in zwart, rood, geel, paars en wit met natuurlijke sappen van esdoornbladeren, rode orchideeëngras, kurkuma en paarse klimop, en offert dit aan de voorouders en deelt het met familie en vrienden. In 2014 werd "Zhuang 3 maart" opgenomen in de vierde lijst van representatieve nationale immateriële culturele erfgoederen; sinds 2016 is 3 maart in Guangxi een officiële feestdag met twee vrije dagen. Het Yao Panwang Festival wordt gehouden op de 16e dag van de 10e maanmaand ter ere van Pan Hu, de legendarische voorvader van het Yao-volk. Dansers voeren de lange trommeldans uit, waarbij ze springen en hun trommelstokken ronddraaien om de heroïsche houding van de jagende voorvader na te bootsen. De Dong staan bekend om hun architectuur en muziek; Dong Grand Songs zijn een vorm van polyfone, dirigentloze, a capella natuurlijke koormuziek die de geluiden van cicaden, vogels en kabbelende beekjes nabootst. In 2009 werden ze opgenomen in de UNESCO-lijst van immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. De trommeltorens in de dorpen van Dong dienen als centra voor openbare bijeenkomsten en feestelijke samenkomsten, terwijl wind- en regenbruggen transport, rust en feng shui-functies combineren. De Chengyang Yongji-brug en het Linxi-trommeltorencomplex in het autonome district Sanjiang Dong zijn meesterwerken van deze architectonische traditie. De Jing zijn de enige minderheidsgroep in China die voornamelijk leeft van de zeevisserij, geconcentreerd op de eilanden Wutou, Shanxin en Wanwei voor de kust van Dongxing, Fangchenggang. Het Ha-festival is het grootste traditionele festival van de Jing, waarbij offers worden gebracht aan de zeegod voor veilige reizen en een overvloedige vangst. Jonge mannen en vrouwen bespelen de eensnarige citer, waarvan de melancholieke, diepe tonen klinken als de zucht van een eenzame boot op zee.
De lokale opera en volkskunst van Guangxi zijn diep geworteld in de bodem, levendig en uniek. Gui-opera is het meest representatieve lokale operagenre in Guangxi. Het ontstond tijdens de Qianlong-periode van de Qing-dynastie toen de Hunan Qi-opera in Guilin werd geïntroduceerd en samensmolt met lokale volksmelodieën, waarbij Guilin-Mandarijn werd gebruikt tijdens de uitvoeringen. De stijl is verfijnd en ingetogen, met zang die gedomineerd wordt door de tanqiang-modus, aangevuld met gaoqiang, kunqiang en chuiqiang. Klassieke stukken zijn onder andere 'Het oppakken van de jade armband' en 'Het slaan op de gouden tak'. Zhuang-opera is een unieke theatervorm van het Zhuang-volk, verdeeld in een noordelijke en een zuidelijke school. De noordelijke school, ontstaan in het midden van de Qing-dynastie, is populair in Baise, Hechi en andere gebieden, en wordt gezongen in het noordelijke Zhuang-dialect met een verheven, gepassioneerde stijl. De zuidelijke school ontstond aan het einde van de Qing-dynastie en was populair in Chongzuo, Nanning en andere gebieden. De muziek werd gezongen in het zuidelijke Zhuang-dialect met een zachte, slepende stijl, begeleid door instrumenten zoals de huqin van paardenbot, de lokale huqin en de suona. Caidiao is een inheemse Guangxi-volksopera, ontstaan uit de theeplukliederen en lantaarndansen van de dorpen in Noord-Guangxi. De voorstellingen, die algemeen bekend staan als tiaozi of nahehai, zijn humoristisch en levendig, vol zang en dans, waarbij de clownsrol de meest briljante is. Stukken zoals Wang San schiet de vogel en Liu Sanjie zijn bekende namen. De liedcultuur van Liu Sanjie is een schat van de Guangxi-volksliteratuur; de legendarische "onsterfelijke zangeres" wordt alom gevierd onder de Zhuang, Han, Yao en andere etnische groepen, waarbij Yizhou, Liuzhou, Guilin en andere plaatsen allemaal beweren haar geboorteplaats te zijn. De film Liu Sanjie uit 1961 was een sensatie in binnen- en buitenland, waardoor Liu Sanjie een van de belangrijkste culturele symbolen van Guangxi werd.
Het immateriële culturele erfgoed van Guangxi schittert. Het Zhuang-brokaatweefsel (Zhuangjin), samen met het Nanjing-, Sichuan- en Song-brokaat, staat bekend als een van de vier beroemdste brokaatsoorten van China. Geweven met katoenen kettingdraden en gekleurde zijden inslagdraden, zijn de patronen vaak geïnspireerd op de natuur, met ingewikkelde geometrische vormen en sterke, maar harmonieuze kleuren, die de vaardigheid en emotie van de Zhuang-vrouwen belichamen. De baktechniek van Qinzhou Nixing-aardewerk kent een geschiedenis van meer dan 1300 jaar. Met behulp van de unieke paarsrode klei van de oevers van de Qin-rivier ondergaat het tientallen processen: wassen, verfijnen, draaien, afwerken, snijden en bakken. Het eindproduct, zonder glazuur, heeft een metaalachtige glans; na het polijsten van het oppervlak onthult het een oventransformatie-effect, oud en elegant, zeer gewild bij verzamelaars. Daarnaast zijn er immateriële erfgoederen zoals het Binyang Vuurwerk Drakenfestival, het Zhuang Kikkerfestival, de Miao-reeks van heuvelbijeenkomsten, het Mulao Yifan Festival, de Maonan Feitao, de Tianlin Yao Bronzen Trommeldans en de Napo Zhuang volksliederen, die als sterren verspreid over het land een schitterend tapijt van multiculturele co-existentie vormen.
Architectuur en stedelijk landschap
De traditionele architectuur van Guangxi wordt beïnvloed door de geografie, etnische gebruiken en de cultuur van de Centrale Vlakte, en vertoont kenmerkende regionale eigenschappen. Het huis op palen (ganlan-stijl architectuur) is de typische vorm van traditionele Zhuang-woningen, algemeen bekend als "hoogbouwhuizen" of "malan", die vooral voorkomen in de bergachtige en heuvelachtige gebieden van westelijk en noordwestelijk Guangxi. De begane grond is open gelaten voor vee en landbouwwerktuigen, terwijl de bovenverdieping dient als woonruimte, ondersteund door houten pilaren met houten plankenwanden en grijze pannen- of rieten daken. De trappen zijn vaak verwijderbaar en worden 's nachts opgetrokken ter bescherming tegen wilde dieren. Deze stijl is goed aangepast aan het hete, vochtige en malaria-gevoelige klimaat van Guangxi, en biedt ventilatie, bescherming tegen vocht en bescherming tegen insecten en slangen – een bouwkundige wijsheid die de voorouders van de Zhuang in het zuidelijke klimaat hebben opgedaan. De paalwoningen in het Longji-gebied in de Autonome Provincie Longsheng zijn gebouwd op de hellingen, gelaagd en geïntegreerd met het terrasvormige landschap. In het noorden van Guangxi kenmerken Han- en Dong-dorpen zich vaak door binnenplaatswoningen met grijze bakstenen en donkere dakpannen, zadeldaken en oprijzende muren in de vorm van paardenhoofden. De binnenplaatsen zijn één of meerdere binnenplaatsen diep, axiaal symmetrisch, met binnenplaatsen voor licht en ventilatie; deurposten en raamroosters zijn vaak versierd met verfijnd houtsnijwerk van gelukbrengende motieven – fortuin, voorspoed, een lang leven, geluk, vissers, houthakkers, boeren, geleerden, bloemen, vogels en mythische wezens – die de hoop van de eigenaar op een goed leven uitdrukken. De goed bewaarde Ming-Qing-wooncomplexen in Jiangtou Village, Lingchuan, en Old County Village, Yangshuo, met hun fijn bewerkte bakstenen en houten constructies, zijn levendige dragers van de architectonische cultuur van de Hunan-Guangxi-corridor. Dong-dorpen staan vooral bekend om hun trommeltorens en wind- en regenbruggen. De trommeltoren is het iconische gebouw van een Dong-dorp, gebouwd zonder één spijker of klinknagel, met stukken vurenhout die met pen-en-gatverbindingen aan elkaar zijn bevestigd; de dakranden buigen naar boven en lopen in lagen taps toe, waardoor ze als een pagode omhoogrijzen. Binnen is een vuurplaats het middelpunt voor dorpsvergaderingen, voorouderverering, gastvrijheid en vermaak. De wind- en regenbrug overspant beken en rivieren en combineert overdekte gangen met paviljoens; het dak heeft meerdere lagen overhangende dakranden en de zijkanten zijn voorzien van leuningen en banken, die beschutting bieden tegen zon en regen en tegelijkertijd dienen als feng shui-beschermer en sociale ontmoetingsplek van het dorp. De Yongji-brug in Chengyang Eight Villages, Sanjiang Dong Autonomous County, gebouwd in 1912, heeft vijf pijlers en vier overspanningen, met een totale lengte van 77 meter; de overdekte gangen en vijf pagode-achtige paviljoens zijn volledig van hout gemaakt – een meesterwerk van Chinese houtarchitectuur, dat in 1982 werd aangewezen als nationaal belangrijk cultureel erfgoed.
De evolutie van de moderne en hedendaagse architectuur weerspiegelt de reis van Guangxi van gesloten naar open. Na de opening van Wuzhou, Nanning en Longzhou als verdragshavens aan het einde van de Qing-dynastie, verrezen er talloze qilou-gebouwen (arcadegebouwen) langs de commerciële straten aan de rivier. Deze architectuurvorm van "winkels boven, arcades beneden" en "winkels vooraan, pakhuizen achteraan" is ontstaan in Zuid-Europa en verspreidde zich via Zuidoost-Azië en Guangdong naar Guangxi. De arcades op de begane grond bieden voetgangers continue beschutting tegen zon en regen, ideaal voor het hete, regenachtige klimaat in het zuiden. Wuzhou's Arcade City is het grootste en best bewaarde arcadecomplex in Guangxi; de aaneengesloten rijen arcades creëren een uniek stadslandschap. De arcades van de Oude Straat (Zhuhai Road) in Beihai bevatten meer Chinees-westerse elementen, met boogvensters, Romeinse zuilen en gebeeldhouwde frontons die de traditionele Chinese decoraties aanvullen en getuigen van Beihai's bloeiperiode als verdragshaven in de moderne tijd. Tijdens de Republiek bouwde de Nieuwe Guangxi-kliek een aantal moderne openbare gebouwen in Nanning, Guilin en Liuzhou. Het oude provinciale regeringsgebouw van Guangxi in Nanning, het provinciale kunstmuseum van Guangxi in Guilin en de Oostpoorttoren in Liuzhou namen westerse architectonische vormen en gevelafwerkingen over, terwijl ze tegelijkertijd lokale materialen gebruikten en de charme van de klassieke Chinese architectuur behielden.
Het hedendaagse stadslandschap van Guangxi vertoont diverse trends. De hoofdstad Nanning, als internationale regionale stad die zich openstelt voor samenwerking met ASEAN, heeft een skyline die zich uitstrekt van de Qingxiu-berg tot het ASEAN-zakendistrict. Het iconische Nanning International Convention and Exhibition Centre heeft de vorm van een bloeiende hibiscusbloem, waarvan de twaalf bloemblaadjes de twaalf inheemse etnische groepen van Guangxi symboliseren – het is een icoon geworden voor de stad en de regio. Het Guangxi Arts and Culture Centre, met zijn drie gebogen gebouwen, lijkt op de karstpieken langs de Li-rivier en gebruikt moderne architectuur om de lokale culturele context te interpreteren. Liuzhou, beroemd om zijn industrie, wordt ook verfraaid door de honderd li lange Liujiang-rivier die zich rond de stad slingert; karstresten zoals de Panlong-berg en de Ma'an-berg liggen verspreid over de stad, en het nachtelijke uitzicht op de rivier wordt geprezen als "een honderd li lange Liujiang, een honderd li lange galerij". Guilin stelt strikte bouwlimieten om de skyline met zijn berg- en waterlandschap te beschermen; De oude stadsmuur van de prinsenstad Jingjiang, gelegen aan de voet van de Duxiu-piek, en het moderne watersysteem van de Twee Rivieren en Vier Meren vloeien in elkaar over en streven naar een evenwicht tussen moderne stedelijke uitbreiding en de bescherming van het natuurlijke en culturele erfgoed.
De karakteristieke wijken van Guangxi hebben elk hun eigen charme. De historische wijk 'Drie Straten en Twee Steegjes' in Nanning ademt de herinnering aan Yongcheng; de blauwstenen straten van Jinshi Lane en Yinshi Lane kronkelen en verbinden zich met elkaar, en de gerestaureerde Lingnan-volkshuizen en arcades uit de late Qing-dynastie en vroege Republiek hebben hun oorspronkelijke stijl teruggekregen. Culturele bezienswaardigheden zoals het geboortehuis van Deng Yingchao, het Ou-Luo Han-stijl Keramiekmuseum en de Lijiang Academie zijn er verspreid over. De Zhengyang Oost-West Steegjes in Guilin, twee steegjes ten oosten en westen van de Zhengyang-poort van de Prinsstad Jingjiang uit de Ming-Qing-periode, zijn gerenoveerd met behoud van de ruïnes van de stadsmuur en de traditionele straatstructuur. Restaurants, pensions en ambachtswinkels zijn hier te vinden, waardoor het een venster is voor bezoekers om de geschiedenis en cultuur van Guilin te ervaren. De Weststraat van Yangshuo is een wonder van culturele botsingen: in de jaren tachtig begon deze straat, die nog geen kilometer lang is, grote aantallen westerse backpackers aan te trekken. Cafés, bars en westerse restaurants liggen zij aan zij met eettentjes waar Guilin-rijstnoedels worden geserveerd, en talen van over de hele wereld vermengen zich tussen de blauwstenen bestrating en de witgekalkte muren met grijze tegels, waardoor een ontspannen sfeer ontstaat die uniek is voor Yangshuo.
Culinaire cultuur
De keuken van Guangxi (Gui-keuken) neemt een eigen plaats in binnen het Chinese culinaire spectrum. Hoewel ze niet tot de acht grote keukens wordt gerekend, heeft ze een onderscheidende identiteit verworven door haar unieke smaken en rijke ingrediëntencombinaties. Grofweg kan de Gui-keuken worden onderverdeeld in vier stijlen: noordelijk, zuidoostelijk, westelijk en kust. Beïnvloed door geografie en etnische voedseltradities, zijn de verschillen tussen regio's en steden aanzienlijk en laten ze zich niet vatten in één enkel smaakprofiel. Als er dan toch een kernthema moet worden genoemd, dan is het dat de keuken van Guangxi waarde hecht aan authentieke smaken, uitblinkt in delicatessen uit de bergen en zoetwatergebieden, en een evenwicht zoekt tussen zure, pittige, frisse en aromatische smaken. Stomen, sudderen, stoven, roerbakken, pocheren en snijden hebben de voorkeur boven frituren.
De noordelijke Guangxi-stijl, gecentreerd rond Guilin en Liuzhou, is sterk beïnvloed door de Hunan-keuken, met een voorkeur voor zure, pittige, hartige en aromatische smaken, waarbij chilipeper, gefermenteerde zwarte bonen en gefermenteerde tofu worden gebruikt. Deze bergachtige, waterrijke regio produceert een overvloed aan bamboescheuten, paddenstoelen, houtoortjes en andere delicatessen uit het bos, terwijl riviervis en garnalen uit het Li-riviersysteem ook favoriet zijn. De zuidoostelijke Guangxi-stijl, gecentreerd rond Wuzhou, Yulin en Guigang, is een tak van de Kantonese keuken, die de nadruk legt op de oorspronkelijke smaak van ingrediënten en een nauwkeurige beheersing van de warmte, met een lichte, frisse smaak. Soepen die geblancheerd, gestoomd of langzaam gekookt worden, komen veel voor; in papier gewikkelde kip, kruidengelei en geconserveerd vlees uit Wuzhou zijn representatief. De westelijke Guangxi-stijl, die de gebieden rond Baise en Hechi omvat waar de Zhuang-cultuur geconcentreerd is, kenmerkt zich door een overvloed aan ingrediënten uit de bergen en een gedurfde, rustieke kookstijl. Roken en inmaken worden veel gebruikt voor conservering, en zure bamboescheuten en zure chilipepers spelen een belangrijke rol in de gerechten. Gerechten met kleefrijst nemen hierin een belangrijke plaats in. De kuststijl, die verspreid is over Beihai, Qinzhou en Fangchenggang, is rijk aan zeevruchten – zandwormen, tandbaars, bloemkrabben, garnalen en oesters van uitstekende kwaliteit. Bij het koken wordt gestreefd naar versheid, met blancheren, stomen en rauw inmaken als belangrijkste technieken; zandkrabpasta en vissaus zorgen voor kenmerkende smaken.
De rijstnoedelcultuur in Guangxi is zeer ontwikkeld; bijna elke stad heeft zijn eigen kenmerkende noedelgerecht. De rijstnoedels uit Guilin zijn het oudste en meest wijdverspreide noedelgerecht van Guangxi, bekend om hun witte, malse en gladde textuur, geurige en zachte stoofvloeistof en rijke variëteit aan toppings. De authentieke stoofvloeistof voor de rijstnoedels uit Guilin wordt gemaakt door varkens- en runderbotten langdurig te laten sudderen met steranijs, kaneelschors, kardemom, Sichuanpeper, zandgember, zoethout en andere specerijen. Deze vloeistof wordt over de hete noedels gegoten en gegarneerd met krokant gebakken varkensnek, gestoofd rundvlees, gegrild varkensvlees, gebakken sojabonen, zure bonen, zure bamboescheuten, pinda's en lente-uitjes. Het traditionele ritueel is om eerst de droge noedels te eten en daarna de bottenbouillon te drinken. De slakkennoedelsoep uit Liuzhou (luosifen) is de afgelopen jaren een nationale internetsensatie geworden, hoewel de oorsprong ervan teruggaat tot de eetstalletjes langs de straten van Liuzhou in de late jaren 70 of vroege jaren 80. De ziel van de soep zit hem in de slakkenbouillon: zoetwaterslakken en varkensmergbotten worden urenlang gestoofd met zandgember, steranijs, kruidnagel, kaneelschors, kardemom, chilipeper en andere specerijen, zodat de umami van de slakken volledig in de soep trekt. De zure bamboescheuten, na een unieke fermentatie, geven een zeer herkenbaar, scherp aroma af dat in het begin misschien even wennen is, maar al snel verslavend werkt. De noedels, gefrituurde tofu, zure bonen, houtoortjes, pinda's en groenten vormen samen een kom vol gelaagde, intense smaken. De Nanningse 'oude-vriendennoedels' (laoyoufen) zouden hun oorsprong hebben in de late Qing-dynastie of het begin van de Republiek, toen een oude vriend een kom zure, pittige noedelsoep kookte voor een zieke vriend. De soep wordt gemaakt door gefermenteerde zwarte bonen, knoflook, zure bamboescheuten en gehakte chilipeper in een hete wok te roerbakken, waarna bouillon en verse platte rijstnoedels met varkensvlees, varkenslever en varkensdarmen worden toegevoegd en snel gaar gekookt. Zuur, pittig, fris en aromatisch, wordt deze soep door de inwoners van Nanning beschouwd als het beste middel tegen een kater en vermoeidheid. Daarnaast zijn er nog de zure noedels van Binyang, de noedels met runderborst van Yulin, de noedels met rode olie van Quanzhou, de noedels met varkenspootjes van Qinzhou, de noedels met zeevruchten van Beihai en talloze andere varianten – noedels vormen de basis van de culinaire cultuur van Guangxi.
De traditie van zure gerechten in Guangxi is oud en diepgeworteld. Het volksspreekwoord: "Een held kan de poort van de schoonheid niet passeren, maar zelfs een schoonheid kan de kraam met zure snacks niet voorbijgaan", drukt de fascinatie van de Guangxi-bevolking voor zure smaken uit. Zure snacks (suanye) worden gemaakt door verse groenten en fruit zoals radijs, papaja, mango, ananas, komkommer, gember en pruimen te snijden of inkerven en ze vervolgens urenlang te marineren in een pekel van rijstazijn, suiker, chilipeper en zout. Het resultaat is zoet, zuur, knapperig en pittig; kraampjes met zure snacks zijn overal op straat te vinden en vormen een populaire snack om af te koelen en de eetlust op te wekken. Zure bamboescheuten, zure bonen, ingelegde groenten en zure chilipepers zijn onmisbare smaakmakers in bijna elke Guangxi-keuken en geven gerechten een kenmerkend regionaal karakter.
Het regionale karakter van de keuken van Guangxi is het overwegen waard. De wijdverbreide voorkeur voor zure en pittige smaken hangt nauw samen met het hete, vochtige klimaat in het zuiden: zuurheid stimuleert de eetlust en bevordert de spijsvertering, terwijl pittigheid transpiratie opwekt en vocht en stank verdrijft. De bloei van diverse rijstnoedels en zure snacks weerspiegelt een consistent pragmatisme – eenvoudig, snel, vullend en goedkoop – en zelfs de meest alledaagse ingrediënten kunnen worden omgetoverd tot eindeloze smaken. Het enorme contrast tussen de zoetheid van de kust en de zoutige pittigheid van de bergen herinnert ons eraan dat de geografische en culturele diversiteit van Guangxi veel groter is dan we ons voorstellen. En het geval van slakkennoedelsoep, die met zijn kenmerkende scherpe geur het hele land veroverde, onthult wellicht ook een zekere koppigheid en zelfvertrouwen van het Guangxi-karakter – we doen niet aan vleierij, we leggen niets uit; als je bereid bent om erin te stappen, zul je de wonderen vanzelf ontdekken.
Moderne en hedendaagse ontwikkeling
De moderne transformatie van Guangxi begon met de oostwaartse opmars van de westerse mogendheden en de opening van verdragshavens. In het tweede jaar van de regeerperiode van Guangxu van de Qing-dynastie (1876) werd Beihai door het Chinees-Britse Verdrag van Chefoo geopend als verdragshaven, en het jaar daarop werden de douaneformaliteiten formeel ingesteld. Buitenlandse koopvaardijschepen begonnen de Golf van Beibu binnen te varen. In 1889 opende het Chinees-Franse Aanvullende Handelsverdrag, getekend na de Chinees-Franse Oorlog, Longzhou als handelshaven – Guangxi's eerste grenshaven aan de grens, waar Frankrijk een consulaat vestigde en via Zhennanguan (nu Friendship Pass) verbinding maakte met Tonkin in Noord-Vietnam. In 1897 werd Wuzhou geopend als verdragshaven onder het Chinees-Britse Aanvullende Verdrag van Birma; Britse, Japanse en andere handelsondernemingen vestigden zich er, en de scheepvaart op de Xijiang-rivier bloeide snel op. Wuzhou was ooit de grootste binnenhaven en het belangrijkste handelscentrum van Guangxi, goed voor meer dan 80% van de totale buitenlandse handel van Guangxi. In 1907 nam Nanning het initiatief om een eigen handelshaven te openen, waarmee het de laatste moderne, zelfstandig geopende haven van Guangxi werd.
Tijdens de Republiek verenigde de Nieuwe Guangxi-kliek, onder leiding van Li Zongren, Bai Chongxi en Huang Shaohong, Guangxi in 1925 en lanceerde de slogan "Bouw Guangxi, herleef China", waarmee een reeks militaire, politieke, economische en culturele hervormingen werden doorgevoerd. In de jaren dertig implementeerde Guangxi het "drie-zelfbeleid" (zelfverdediging, zelfbestuur, zelfvoorziening), stichtte de Guangxi-universiteit (opgericht in Wuzhou in 1928 met Ma Junwu als eerste president), zette moderne industriële bedrijven op zoals de Guangxi-machinefabriek, de Guangxi-alcoholfabriek en de Guangxi-zwavelzuurfabriek, en bouwde de spoorlijnen Hunan-Guangxi en Guizhou-Guangxi – waarmee de basis werd gelegd voor het moderne industriële en transportnetwerk van Guangxi. Tijdens de Verzetsoorlog groeide Guilin uit tot een beroemde "culturele stad van de verzetsoorlog" dankzij de toestroom van talrijke culturele instellingen.
Na de oprichting van de Volksrepubliek China in 1949 sloeg Guangxi de weg in van socialistische opbouw. In de jaren vijftig plande de staat systematisch industriële projecten in Guangxi. Belangrijke bedrijven zoals de staalfabriek van Liuzhou (1958), de machinefabriek van Liuzhou (1958), de metaal- en mijnbouwmachinefabriek van Nanning en de latexfabriek van Guilin werden achtereenvolgens opgericht. De spoorlijnen Hunan-Guangxi en Guizhou-Guangxi werden geleidelijk hersteld en met elkaar verbonden; de spoorlijn Litang-Zhanjiang (geopend in 1955) verbond de zuidwestelijke regio met de haven van Zhanjiang, waardoor deze de dichtstbijzijnde zeeverbinding kreeg. Tijdens de opbouw van het Derde Front halverwege de jaren zestig werden een aantal defensie- en zware-industrieprojecten verplaatst naar de bergen van noordwestelijk en centraal Guangxi; Hechi, Yizhou en Rong'an ontwikkelden relatief onafhankelijke militaire industriële systemen, wat de industriële structuur van Guangxi verder verrijkte. Liuzhou ontwikkelde zich in deze periode tot de grootste industriestad van de provincie, met een relatief compleet industrieel systeem dat staal, machines, auto's en chemicaliën omvatte. De "Liuzhou Mini" microauto's die er werden geproduceerd, hadden een aanzienlijk marktaandeel in de nationale markt. In de jaren zeventig werd de internationale luchthaven Nanning Wuxu voltooid en geopend; de bouw van Fangchenggang begon en werd een belangrijk knooppunt in de maritieme corridor van Zuidwest-China.
Hervormingen en openstelling gaven Guangxi een nieuwe impuls. In 1984 werd Beihai (inclusief het district Fangchenggang) opgenomen in de lijst van de eerste 14 open kuststeden van het land. In 1988 werden Wuzhou en omliggende districten zoals Yulin, Qinzhou, Cangwu, Hepu en Fangcheng opgenomen in de open economische zone aan de kust. In 1992 nam de centrale overheid het strategische besluit om "de rol van Guangxi als maritieme corridor voor de zuidwestelijke regio volledig te benutten". Van de jaren negentig tot het begin van de 21e eeuw opende de Nanning-Kunming-spoorlijn (volledig geopend in 1997) de kortste route van het binnenland in het zuidwesten naar de Golf van Beibu; de Guihai-snelweg liep van noord naar zuid door Guangxi; en de internationale luchthaven Guilin Liangjiang werd voltooid en geopend (1996). Het driedimensionale transportnetwerk van Guangxi kreeg geleidelijk aan vorm. In 2003 vestigde de China-ASEAN Expo zich permanent in Nanning, en de eerste Expo werd het jaar daarop met succes gehouden, waardoor de positie van Guangxi in de Chinees-ASEAN-samenwerking aanzienlijk verbeterde. Het concept van regionale economische samenwerking "één as, twee vleugels" en de openstelling en ontwikkeling van de economische zone Guangxi Beibu Gulf werden verheven tot nationale strategieën. In 2008 keurde de Staatsraad de uitvoering van het ontwikkelingsplan voor de economische zone Guangxi Beibu Gulf goed, waarmee de integratie van Nanning, Beihai, Qinzhou en Fangchenggang werd versneld. De overslag van de haven van Beibu Gulf groeide van ongeveer 50 miljoen ton in 2006 tot meer dan 400 miljoen ton in 2023, waardoor het een belangrijke, veelzijdige hubhaven in Zuid-China werd.
De positie van Guangxi is vandaag de dag duidelijk en veelzijdig: een internationale doorgang naar ASEAN, een nieuwe strategische spil voor de openstelling en ontwikkeling van de zuidwestelijke en centraal-zuidelijke regio's, en een belangrijke toegangspoort voor de organische integratie van het Belt and Road Initiative. Op industrieel gebied heeft Guangxi belangrijke industriële clusters gevormd in de automobielindustrie, machinebouw, elektronische informatie, nieuwe metaalmaterialen, groene chemicaliën en hoogwaardig calciumcarbonaat. De jaarlijkse autoproductie van Liuzhou behoort vaak tot de top van China; de staalbasis van Fangchenggang en het petrochemische industriepark van Qinzhou zijn uitgegroeid tot belangrijke kustcentra voor zware chemicaliën. De suikerproductie is goed voor meer dan 60% van het nationale totaal, waardoor Guangxi de titel "Suikerhoofdstad" van China heeft verdiend. Wat betreft openheid verbindt de aanleg van de Nieuwe Westelijke Land-Zee Corridor de haven van de Golf van Beibu nauw met binnenlandse provincies en steden zoals Chongqing, Sichuan, Guizhou en Yunnan. Het grensoverschrijdende goederenvervoer per trein tussen China en Vietnam blijft groeien; en open platforms zoals de proefvrijhandelszone China (Guangxi), het op ASEAN gerichte open financiële portaal en de China-ASEAN-informatiepoort worden gepromoot. Op ecologisch vlak maken de merkwaarde van "het landschap van Guilin behoort tot de wereldtop" en de gouden standaard van "prachtige bergen, helder water en ecologische schoonheid" Guangxi onvervangbaar in de opbouw van de ecologische beschaving van het land. De regio draagt de belangrijke taak om de ecologische veiligheid van het stroomgebied van de Parelrivier en de Xijiang te waarborgen en een belangrijke ecologische barrière in Zuid-China te vormen.
Vervoer en reizen
Gezien de unieke geografische ligging, die Zuid-China, het zuidwesten en de ASEAN-landen met elkaar verbindt, is de transportstrategische positie van Guangxi van groot belang. Al sinds de oudheid is het een vitale doorgang voor de Centrale Vlakte om Lingnan te besturen en de verbinding met de buitenwereld te onderhouden. Tegenwoordig heeft Guangxi een uitgebreid transportnetwerk opgebouwd rondom de hoofdstad Nanning, dat de hele regio bestrijkt en naburige provincies en ASEAN-landen met elkaar verbindt.
Luchtverkeer is de snelste manier om Guangxi te bereiken. Nanning Wuxu International Airport is de grootste luchthaven in de regio, met een 4E-classificatie. De luchthaven heeft een uitgebreid netwerk van routes naar belangrijke binnenlandse steden zoals Beijing, Shanghai, Guangzhou, Chengdu en Kunming, evenals directe internationale routes naar ASEAN-steden zoals Bangkok, Singapore, Kuala Lumpur, Phnom Penh, Ho Chi Minh-stad en Jakarta – het aantal ASEAN-routes behoort tot de hoogste in China. Guilin Liangjiang International Airport is de op één na grootste luchthaven van Guangxi en bedient voornamelijk toeristenverkeer, met binnenlandse en internationale routes die belangrijke Chinese toeristische trekpleisters verbinden met bestemmingen in Zuidoost-Azië, Japan en Zuid-Korea. Daarnaast zijn er regionale luchthavens zoals Liuzhou Bailian, Beihai Fucheng, Wuzhou Xijiang, Baise Bama en Hechi Jinchengjiang verspreid over de regio, die in principe alle steden van burgerluchtvaartdiensten voorzien.
De trein is een ideale manier om door Guangxi te reizen. Guangxi was een van de eerste provincies die het Chinese hogesnelheidsspoornetwerk aanlegde en er profijt van had. Meerdere hogesnelheidslijnen – Hengyang-Liuzhou, Liuzhou-Nanning, Nanning-Guangzhou, Nanning-Kunming, Guiyang-Guangzhou, Nanning-Beihai, Qinzhou-Fangchenggang – zijn met elkaar verweven tot een netwerk. Dertien van de veertien prefectuursteden zijn nu verbonden door hogesnelheidstreinen. Vanuit Guangzhou duurt de hogesnelheidstrein naar Nanning ongeveer 3 uur; van Guiyang naar Guilin ongeveer 2 uur; van Kunming naar Nanning ongeveer 4 uur; en van Changsha via Guilin naar Nanning is het ook erg gemakkelijk. Nanning Oost Station is het grootste hogesnelheidsstation in Guangxi en vormt samen met het bestaande Nanning Station het spoorwegknooppunt van de hoofdstad. Voor reizigers die dieper Baise, Chongzuo, Fangchenggang en andere gebieden willen verkennen, breiden hogesnelheidstreinen en bullettreinen hun trajecten steeds verder uit naar het zuiden en westen, waardoor de reistijden tussen steden aanzienlijk worden verkort. Guangxi heeft ook een grensoverschrijdende spoorlijn tussen China en Vietnam, van Nanning via Pingxiang naar Hanoi. Het grensoverschrijdende spoorvervoer is de afgelopen jaren sterk gegroeid en biedt zakenreizigers en toeristen een andere, uitgebreide reiservaring. Binnen het reguliere spoornetwerk vormen de spoorlijnen Nanning-Kunming, Guizhou-Guangxi, Jiaozuo-Liuzhou en Litang-Zhanjiang een netwerk voor goederenvervoer en langzaam reizen. Veel kleine bergstations hebben nog steeds het karakter van het midden van de 20e eeuw behouden, waardoor ze een ware schat zijn voor spoorwegliefhebbers en fotografen.
Het wegennet speelt een cruciale rol in Guangxi. Vanuit Nanning lopen nationale snelwegen zoals de G72 Quanzhou-Nanning, G75 Lanzhou-Haikou, G80 Guangzhou-Kunming, G65 Baotou-Maoming en G7211 Nanning-Youyiguan vanuit Nanning naar buiten en verbinden grote steden met naburige provincies. Guangxi is bergachtig en soms lopen de snelwegen door karstbossen, met schilderachtige uitzichten vanuit de auto, wat autorijden tot een zeer aangename ervaring maakt. In de bergen van westelijk Guangxi of tijdens het regenseizoen kunnen weggedeelten echter gevoelig zijn voor rotsblokken en aardverschuivingen, dus voorzichtigheid is geboden. Het wegennet van de districten en gemeenten reikt tot diep in de dorpen van de Zhuang- en Yao-gemeenschappen, en de wegen worden steeds beter. Zelf rijden is de beste manier om dorpen van minderheden en terrasvormige landbouwvelden te verkennen die moeilijk bereikbaar zijn met het openbaar vervoer.
Watertransport biedt unieke voordelen en is zeer aantrekkelijk voor toeristen in Guangxi. De haven van de Beibu-golf (inclusief de havengebieden Fangchenggang, Qinzhou en Beihai) is een belangrijke diepwaterhaven aan de zuidwestkust van China en de belangrijkste zee-uitgang van de Nieuwe Westelijke Land-Zee Corridor. Hoewel dit voor de gemiddelde reiziger misschien niet direct relevant is, zijn de kustplaatsen van havensteden zoals Beihai en Qinzhou zeker een bezoek waard. De hoofdstroom van de Xijiang-rivier, onderdeel van het Parelriviersysteem, stroomt van oost naar west door Guangxi; beneden Wuzhou is de rivier bevaarbaar voor schepen van duizend ton, maar het binnenlandse passagiersvervoer is grotendeels verdwenen en vervangen door toeristische cruises en bamboevlotten op schilderachtige routes zoals de Li-rivier, de Yulong-rivier en de Zuojiang-rivier. Een tocht per bamboevlot van Guilin naar Yangshuo over het meest pittoreske deel van de Li-rivier – een vier uur durende reis langs karstpieken, weerspiegelingen en bamboebossen – is een waar natuurspektakel en het meest ontroerende geschenk van de waterwegen van Guangxi. Een cruise over het Zuojiang-riviergedeelte van de Huashan-rotskunst laat je vanaf het water de okerrode rotstekeningen bewonderen die meer dan tweeduizend jaar geleden door het Luoyue-volk op de kliffen zijn aangebracht, en biedt een mysterieuze reis door de tijd.
Voor stedelijk vervoer heeft Nanning een metronetwerk met meerdere lijnen die treinstations, busstations, winkelcentra en enkele toeristische gebieden met elkaar verbinden. Instappen met een mobiele QR-code is snel en gemakkelijk. Liuzhou heeft een goed ontwikkeld bussysteem met voldoende BRT-capaciteit. De oude stad van Guilin is klein en compact; bussen en deelfietsen zijn goede opties om je te verplaatsen. Taxi's en ride-hailingdiensten dekken de grote steden goed, maar in afgelegen bergdorpen ben je mogelijk aangewezen op motortaxi's of plattelandsbussen; vooruit plannen helpt je hierbij.
Reistips
Het land van de Acht Gui kent een gevarieerd landschap met bloemen die in alle seizoenen bloeien en verwelken. De periode van april tot november is de beste tijd om Guangxi te bezoeken, met een perfecte balans tussen klimaatcomfort en landschappelijke schoonheid. April en mei zijn de late lente en vroege zomer: er valt veel regen, maar het is niet verzengend heet. De Li-rivier zwelt aan en de mistige schoonheid van Guilin in de regen doet denken aan de inkttekeningen van de Song-dynastie schilder Mi Youren; de rijstterrassen van Longji staan onder water en weerspiegelen de lucht en de wolken. Juni tot augustus is het gouden seizoen voor de zuidkust: de zeewatertemperatuur bij Beihai Silver Beach en Weizhou Island is geschikt om te zwemmen, maar dit is ook het tyfoonseizoen, dus houd de weerswaarschuwingen in de gaten voordat u op reis gaat. September tot november is het meest aangename seizoen van het jaar: de hitte neemt af, de herfsthemel is helder, de lucht in Guilin staat vol osmanthusbloemen, de rijstterrassen van Longji veranderen van groen naar goud en de Leye Tiankeng-bergketen is onder een heldere hemel een magnifiek uitgestrekt geheel. Van december tot maart kan het in de noordelijke bergen ijzelen of sneeuwen; als u gehard en vastberaden bent, is het winterlandschap van de Xing'an Mao'er-berg en het Ziyuan Bajiaozhai-natuurgebied zeer aantrekkelijk, maar wees voorbereid op de kou. Tijdens het Lentefestival en het "Zhuang 3 maart"-festival zijn er veel volksactiviteiten, die een kans bieden om de etnische cultuur te ervaren, maar er zijn ook veel toeristen en de accommodaties zijn vaak schaars; reserveer daarom ruim van tevoren.
Guangxi is een uitgestrekt gebied met veel bezienswaardigheden. Als u voor het eerst op bezoek bent en weinig tijd hebt, kunnen de volgende vijf ervaringen de kern van uw reisschema vormen. Ten eerste mag u het landschap langs de Li-rivier tussen Guilin en Yangshuo niet missen. Maak een tocht met een bamboevlot van Yangdi naar Xingping en fiets of neem de bus naar Yangshuo. Wandelen over de paden langs de Yulong-rivier, met bergen als schermen en rijstvelden op de achtergrond, is de meest klassieke manier om Guilin te ervaren. Ten tweede zijn de rijstterrassen van Longji de reis meer dan waard. In het Longji-gebergte van de Autonome Provincie Longsheng rijzen terrassen, die oorspronkelijk door de Zhuang- en Yao-voorouders in de Yuan-dynastie werden aangelegd, vanuit de riviervallei tot in de wolken langs de bergkammen. Het landschap verandert met de seizoenen: de ondergelopen terrassen in mei, de gouden terrassen in september en de besneeuwde terrassen in januari zijn het meest geliefd bij fotografen. Overnacht in een houten paalwoning in Ping'an Zhuang Village of Jinkeng Dazhai; open 's ochtends het raam en geniet van een zee van wolken en terrassen, en van de biologische bamboerijst en lokale kippensoep. Ten derde bieden de Dong-architectuur en levenswijze van de Acht Dorpen van Chengyang een andere wereld. De trommeltorens voor dorpsvergaderingen, de wind- en regenbruggen om uit te rusten, de zure vis en het zure vlees als teken van gastvrijheid – en wanneer de polyfonie van het Dong Grand Song vanaf de top van de trommeltoren klinkt, lijkt de tijd even stil te staan. Ten vierde biedt Beihai, als oude kuststad in het zuiden, fijn zand en zachte golven op Silver Beach om te zwemmen; het vulkanische landschap, de koraalriffen en de katholieke kerk van Weizhou Island bieden genoeg te doen voor een dag of twee; de Vietnamese overzeese Chinezen in Qiaogang brengen Vietnamese koffie en rijstrolletjes; in de oude arcades kunt u het spel van licht en schaduw van honderd jaar geleden ervaren. Ten vijfde, om de Zhuang-etnische cultuur ten volle te beleven, reist u naar het zuidwesten van Guangxi. Het pastorale gebied Mingshi in Chongzuo heeft de ruimtelijke helderheid van een "klein Guilin"—maak een tocht per bamboevlot door de bamboebossen; de Huashan-rotskunst in Ningming, een werelderfgoedlocatie, toont okerrode mensfiguren op de kliffen die al duizend jaar niet zijn vervaagd—mysterieus en ontroerend, woorden schieten tekort.
Praktische tips voor een vlotte reis. Guangxi heeft een relatief compleet openbaar toeristisch dienstverleningssysteem; grote treinstations, luchthavens en bezienswaardigheden van categorie 4A en hoger beschikken over het algemeen over toeristische informatiecentra. Taal vormt geen probleem in stedelijke gebieden, aangezien Mandarijn er veel gesproken wordt. In afgelegen dorpen spreken oudere mensen van minderheidsgroepen mogelijk alleen hun eigen taal of lokale dialecten; een glimlach en gebaren zijn altijd de beste universele taal. De openbare veiligheid in Guangxi is over het algemeen goed, maar u moet toch goed op uw persoonlijke bezittingen letten, vooral op drukke plaatsen zoals busstations, treinstations en avondmarkten. Geld wisselen is gemakkelijk bij filialen van de Bank of China of in sterrenhotels in grote steden zoals Nanning, Guilin en Beihai; Vietnamese dong kunnen worden gewisseld bij grensposten zoals Pingxiang en Dongxing, maar in afgelegen berggebieden heeft u nog steeds voldoende contant geld nodig. De voedselhygiëne in Guangxi blijft verbeteren, maar door het tropische en subtropische klimaat bederft voedsel sneller. Kies met mate voor koude gerechten en salades van straatstalletjes, en het is verstandig om basismedicatie voor maag- en darmklachten mee te nemen als je in het zuiden reist. Muggen zijn het hele jaar door actief in het grootste deel van Guangxi; neem daarom altijd muggenspray en -zalf mee. Draag in bergachtige of landelijke gebieden kleding met lange mouwen en een lange broek om muggenbeten en bloedzuigers te voorkomen.
Nog een paar laatste waarschuwingen: Guangxi is een multiculturele regio. Respecteer de lokale gebruiken bij een bezoek aan dorpen van minderheden of religieuze plaatsen. Trek bijvoorbeeld uw schoenen uit bij het betreden van een Zhuang-huis; de vuurplaats in een Dong-trommeltoren is heilig en mag niet worden betreden; fotografeer geen rituele ceremonies of close-ups van ouderen zonder toestemming. Het weer in het karstgebergte is wisselvallig – "tien li, verschillende luchten" is een veelgehoorde uitdrukking – dus regenkleding is essentieel; zelfs op een heldere ochtend kan er 's middags een plotselinge stortbui vallen. Rauw gevogelte en tropisch fruit zijn onderworpen aan douanecontrole; neem deze niet mee de grens over, vooral niet als u terugkomt uit Vietnam. De charme van reizen in Guangxi schuilt in het rustige tempo en het landschap en de mensen die de achtergrond vormen. Doe het rustig aan, probeer een praatje te maken met de oude vrouw die rijstnoedels verkoopt, wacht aan een onbekende rivieroever op de zonsondergang – dit kan de ziel van dit land dieper raken dan van de ene bezienswaardigheid naar de andere te haasten.
Reisinformatie kan wijzigen. Controleer de actuele openingstijden, reserveringsmogelijkheden en inreisvereisten voordat u op reis gaat.



Reizigersgesprek
Begin het gesprek met een handige tip of een vraag.