ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองบายันนูร์

เมืองบายันนูร์

เมืองบายันนูร์ (Bayannur City) (หรือที่รู้จักกันในชื่อ บาชี (Bashi) หรือ บาเมง (Bameng)) เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของจีน ในภาษามองโกล "บายันนูร์" หมายถึง "ทะเลสาบที่อุดมสมบูรณ์" ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 40°13'–42°28' เหนือ และลองจิจูด 105°12'–109°53' ตะวันออก

เมืองบายันนูร์

บายันนูร์ (หรือที่รู้จักกันในชื่อ บาชี หรือ บาเมิ่ง) เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของจีน ในภาษามองโกล "บายันนูร์" หมายถึง "ทะเลสาบอันอุดมสมบูรณ์" ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 40°13'–42°28' เหนือ และลองจิจูด 105°12'–109°53' ตะวันออก ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมองโกเลียใน ติดกับสันนิบาตอัลซา ออร์ดอส และเป่าโถวทางทิศตะวันตก ใต้ และตะวันออก และติดกับมองโกเลียทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 65,000 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้บริหารจัดการ 7 กองธง อำเภอ และเขตการปกครอง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.4894 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมือง 62.74% ภูมิประเทศประกอบด้วยทุ่งหญ้าอูราดทางเหนือ เทือกเขาหยินซานพาดผ่านตอนกลาง และที่ราบเหอเถาทางใต้ แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองพร้อมกับทะเลสาบจำนวนมาก บายันนูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งอบอุ่น

การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในบริเวณนี้มีมาตั้งแต่สังคมดั้งเดิม ตั้งแต่สมัยก่อนราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์หมิง ภูมิภาคนี้ถูกปกครองสลับกันระหว่างระบอบการปกครองของจีนตอนกลางและระบอบการปกครองของชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ ในปี 1956 ได้มีการก่อตั้งสันนิบาตบายันนูร์ขึ้น และในปี 2003 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด บายันนูร์เป็นฐานการผลิตธัญพืช น้ำมัน และเนื้อแกะที่สำคัญของประเทศ โดยส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรคุณภาพสูงไปยัง 93 ประเทศ เมืองนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองสวนแห่งชาติในปี 2017 และเมืองสุขอนามัยแห่งชาติในปี 2021 ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) สูงถึง 127.76 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5%

วิวัฒนาการของชื่อ

ในอดีตพื้นที่นี้ไม่มีชื่อเรียกที่เป็นเอกภาพ จนกระทั่งแม่น้ำเหลืองเปลี่ยนเส้นทางไหลลงใต้ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ จึงได้ชื่อว่า "ส่วนท้ายของแม่น้ำเหลือง" ในปี 1954 มณฑลซุยหยวนถูกผนวกเข้ากับมองโกเลียใน และพื้นที่นี้ถูกกำหนดให้เป็นเขตปกครองเหอเถา ในปี 1956 คณะกรรมการประชาชนสันนิบาตบายันนูร์ได้ก่อตั้งขึ้นที่บายันฮอต จึงเป็นที่มาของชื่อ "สันนิบาตบายันนูร์" (ย่อว่า บาเมิ่ง) ในปี 2003 สันนิบาตนี้ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง จึงได้จัดตั้งเป็นเมืองบายันนูร์และอำเภอหลินเหอ (ย่อว่า บาชี)

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ทางตอนเหนือของเทือกเขาหยินซานมีมาตั้งแต่สมัยสังคมดั้งเดิม ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ ทางใต้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหยุนจงของรัฐจ้าว ในขณะที่ทางเหนือเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ของชนเผ่าซยงหนู

ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ใน 221 ปีก่อนคริสตกาล พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลจิ่วหยวน ใน 211 ปีก่อนคริสตกาล ฉินซีฮวงได้ย้ายครัวเรือน 30,000 ครัวเรือนไปยังแม่น้ำเป่ยเหอ (ปัจจุบันคือแม่น้ำอู่เจีย) เพื่อการพัฒนาการเกษตร ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พื้นที่ทางใต้ของแม่น้ำอู่เจียถูกแบ่งออกเป็นมณฑลอู่หยวนและมณฑลซั่วฟาง ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (386–534 คริสตกาล) แม่น้ำเหลืองได้เปลี่ยนเส้นทางไปทางใต้ และร่องแม่น้ำเดิมกลายเป็นแม่น้ำอู่เจีย ทำให้เกิดแนวคิด "ส่วนโค้งด้านหลังของแม่น้ำเหลือง" ขึ้นมา

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในปี ค.ศ. 585 ราชวงศ์สุยได้ก่อตั้งเมืองเฟิงโจวเพื่อปกครองพื้นที่เหอเถา ในปี ค.ศ. 647 ราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งรัฐอารักขาเหยียนหราน ในช่วงยุคห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–979) ราชวงศ์เหลียวได้ปกครองพื้นที่นี้ ในปี ค.ศ. 1034 ราชวงศ์ซีเสี่ยได้ก่อตั้งกองบัญชาการทหารภูเขาดำเว่ยฟู่ในพื้นที่ปัจจุบันของเขตปกครองอูรัด ในสมัยราชวงศ์หยวน (ประมาณ ค.ศ. 1330) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การบริหารของสำนักเลขาธิการสาขากานซู

ราชวงศ์หมิงและชิง

ในช่วงต้นราชวงศ์หมิง พื้นที่ทางใต้ของภูเขาหยินซานอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพหนิงเซี่ย (มณฑลฉานซี) ในขณะที่กองทัพอูรัดอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพตงเซิง (มณฑลชานซี) หลังจากปี 1462 ชนเผ่ามองโกลได้เข้ามาในภูมิภาคเหอเถา ในปี 1697 ราชวงศ์ชิงได้ผนวกพื้นที่เติงโข่วเข้ากับกองทัพอัลซาโคชุต และในปี 1903 ได้มีการจัดตั้งกรมอู๋หยวนขึ้น

สาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1914 พื้นที่นี้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตปกครองพิเศษซุยหยวน ในปี ค.ศ. 1939 รัฐบาลมณฑลซุยหยวนได้ย้ายที่ตั้งไปยังเมืองซานปา (ปัจจุบันคือเมืองหางจินส่วนหลัง) หลังจากที่เมืองโฮฮอตแตก ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางทางทหารที่สำคัญในแนวรบต่อต้านญี่ปุ่นทางตะวันตกเฉียงเหนือ และในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1949 พื้นที่นี้ได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1956 ได้มีการก่อตั้งสันนิบาตบายันนูร์ขึ้น ในปี 1958 รัฐบาลสันนิบาตได้ย้ายไปอยู่ที่อำเภอเติงโข่ว ในปี 2003 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการเปลี่ยนสถานะจากสันนิบาตเป็นเมือง ปัจจุบันเมืองบายันนูร์บริหารจัดการ 7 เขต อำเภอ และตำบล ได้แก่ เขตหางจินด้านหลัง เขตอูรัดด้านหลัง เขตอูรัดกลาง เขตอูรัดด้านหน้า อำเภออู๋หยวน อำเภอเติงโข่ว และอำเภอหลินเหอ รวมทั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติ 1 แห่ง เขตสาธิตเทคโนโลยีการเกษตรขั้นสูงระดับชาติ 1 แห่ง และท่าเรือกานฉีเหมาตู

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้ง

บายันนูร์ตั้งอยู่บนพรมแดนทางเหนือของจีนในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในฝั่งตะวันตก มีพรมแดนติดกับมองโกเลียทางเหนือยาว 369 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 65,000 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง มีแสงแดดส่องถึงมาก ปริมาณน้ำฝนน้อย และความผันผวนของอุณหภูมิสูง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 3.7–7.6 องศาเซลเซียส ปริมาณแสงแดดต่อปี: 3,110–3,300 ชั่วโมง — เป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีพลังงานแสงอาทิตย์สูงที่สุดของจีน ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: 126 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเพียง 188 มิลลิเมตร ในขณะที่การระเหยสูงถึง 2,032–3,179 มิลลิเมตร ความเร็วลมเฉลี่ย: 2.5–3.4 เมตร/วินาที

ธรณีวิทยา

เมืองนี้ตั้งอยู่บนแนวรอยเลื่อนหยินซาน-เทียนซาน คร่อมระหว่างที่ราบสูงจีนตอนเหนือและเขตพับตัวยุคพาลีโอโซอิกของมองโกเลียใน ซึ่งเป็นที่ตั้งของแหล่งแร่โลหะหลายชนิดที่มีชื่อเสียงอย่างเทือกเขาหลางซาน-จาร์ไท

ภูมิประเทศ

ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ ที่ราบสูงทางเหนือ (ทุ่งหญ้าอูรัด สูง 1,000–1,800 เมตร) เทือกเขากลาง (หลางซาน ยาว 280 กิโลเมตร ยอดเขาอูลา สูง 2,334 เมตร พื้นที่ป่าปกคลุม 27.75%) และที่ราบเหอเถาทางใต้ (สูง 1,018–1,050 เมตร) ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เจียงหนานฝั่งนอกกำแพงเมืองจีน" เนื่องจากเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์และมีการชลประทาน ส่วนทะเลทรายอูลานบูทางตะวันตกเป็นหนึ่งในแปดทะเลทรายสำคัญของจีน

อุทกวิทยา

แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 333.5 กิโลเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 31.5 พันล้านลูกบาศก์เมตร มีทะเลสาบมากกว่า 300 แห่ง รวมพื้นที่ทั้งหมด 47,000 เฮกตาร์ โดยทะเลสาบอูหลานซูไห่เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด มีพื้นที่ 30,000 เฮกตาร์ เขตชลประทานเหอเถา ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ศูนย์อนุรักษ์น้ำซานเซิงกง ทำหน้าที่ชลประทานพื้นที่กว่า 10 ล้านหมู่ (ประมาณ 667,000 เฮกตาร์)

ดิน

ประเภทของดิน ได้แก่ ดินปูนสีน้ำตาลอ่อน ดินตะกอนที่ได้รับน้ำชลประทาน และดินเค็ม ค่า pH เฉลี่ยอยู่ที่ 8.55 ซึ่งบ่งชี้ว่ามีปริมาณเกลือสูง

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติหลัก ได้แก่ น้ำท่วม ภัยแล้ง และพายุทราย ระหว่างปี 2008-2012 น้ำท่วมส่งผลกระทบต่อพื้นที่เพาะปลูก 897,000 เฮกตาร์ และก่อให้เกิดความเสียหายมูลค่า 940 ล้านหยวน (ประมาณ 129 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2018 น้ำท่วม 5 ครั้งก่อให้เกิดความเสียหายโดยตรงมูลค่า 4.486 พันล้านหยวน (ประมาณ 615 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภัยแล้งเป็นปัญหาเรื้อรังในพื้นที่เลี้ยงสัตว์บนภูเขา (ปริมาณน้ำฝนต่ำกว่า 200 มม. การระเหยมากกว่า 2,000 มม.) พายุทรายเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โดยมีเหตุการณ์พายุฝุ่นครั้งใหญ่ถึง 11 ครั้งในฤดูใบไม้ผลิปี 2024 เพียงปีเดียว เนื่องจากที่ตั้งของเมืองอยู่ทางทิศใต้ของทะเลทรายโกบีและทะเลทรายหลายแห่ง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำทั้งหมด: ประมาณ 5.8 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำต่อหัว: 600 ลูกบิดเมตร (30% ของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ) ซึ่งบ่งชี้ถึงภาวะขาดแคลนน้ำในเชิงโครงสร้าง ในปี 2022 ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 5.003 พันล้านลูกบิดเมตร โดย 88% เป็นการใช้เพื่อการเกษตร

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 64,400 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เพาะปลูก: 905,100 เฮกตาร์ (13.58 ล้านหมู่) ทุ่งหญ้า: 3.898 ล้านเฮกตาร์ (58.47 ล้านหมู่) ป่าไม้: 516,700 เฮกตาร์ (7.75 ล้านหมู่)

ทรัพยากรแร่

มีการระบุชนิดแร่ 46 ชนิดในแถบแร่หลายชนิดของเทือกเขาหลางซาน-จาร์ไท โดยแร่ไพไรต์มีปริมาณมากที่สุดในภูมิภาค ปริมาณแร่กราไฟต์ผลึกที่พิสูจน์แล้ว: 92.99 ล้านตัน ปิโตรเลียม: 252 ล้านตัน สังกะสี: 10.61 ล้านตัน ตะกั่ว: 3.22 ล้านตัน ทองแดง: 1.69 ล้านตัน เหล็ก: 706 ล้านตัน ถ่านหิน: 3.21 พันล้านตัน (ส่วนใหญ่เป็นลิกไนต์)

ความหลากหลายทางชีวภาพ

มีสัตว์ป่าคุ้มครอง 106 ชนิด (ระดับชาติ 86 ชนิด: ชั้นที่ 1 21 ชนิด, ชั้นที่ 2 65 ชนิด) รวมถึงนกอินทรีปลาพัลลาสและเหยี่ยวซาเคอร์ ทะเลสาบอูลานซูไห่เป็นที่อยู่อาศัยของนก 258 ชนิด (95% ของนกทั้งหมดในเมือง) พืชคุ้มครอง 11 ชนิด รวมถึงฟาไฉ่ ชะเอมเทศ และกาฝากทะเลทราย (Cistanche) ซึ่งกาฝากทะเลทรายเป็นผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติและได้รับฉายาว่า "โสมแห่งทะเลทราย"

เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ

เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัดขึ้นไป 6 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง ระดับจังหวัด 4 แห่ง)

พลังงานหมุนเวียน

ทรัพยากรลมและแสงอาทิตย์อุดมสมบูรณ์: ความเร็วลมเฉลี่ยมากกว่า 8 เมตร/วินาที แสงแดดเฉลี่ยต่อปีประมาณ 3,200 ชั่วโมง กำลังการผลิตพลังงานใหม่ที่ติดตั้งแล้ว: 9.556 ล้านกิโลวัตต์ (ปี 2023)

หน่วยงานบริหาร

ประกอบด้วย 7 เขตปกครองย่อย ได้แก่ อำเภอหลินเหอ อำเภออูรัด เขตปกครองย่อยอูรัดตอนกลาง เขตปกครองย่อยอูรัดตอนหลัง อำเภออู๋หยวน อำเภอหางจินตอนหลัง และอำเภอเติงโข่ว รวมทั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติ 1 แห่ง เขตสาธิตเทคโนโลยีการเกษตรขั้นสูงระดับชาติ 1 แห่ง และท่าเรือกานฉีเหมาตู ที่ตั้งของเทศบาล: อำเภอหลินเหอ

การเมือง

สำนักงานใหญ่ของเทศบาลตั้งอยู่ในเขตหลินเหอ และอยู่ภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ประชากร

ขนาดประชากร

จำนวนประชากร ณ สิ้นปี 2024: 1.4894 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมือง 62.74% โครงสร้างอายุ: 11.0% อายุ 0-14 ปี, 72.0% อายุ 15-64 ปี, 17.0% อายุ 65 ปีขึ้นไป อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิง: 104.48 อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -5.65 ต่อพันคน

กลุ่มชาติพันธุ์

ชาวฮั่น 92.7%, ชาวมองโกล 5.5%, ชนกลุ่มน้อยอื่นๆ 1.8% มีชนกลุ่มน้อย 39 กลุ่ม โดยมีการกระจายตัวในวงกว้างแต่กระจุกตัวอยู่ในบางพื้นที่ มีหมู่บ้าน 124 แห่ง (กาชา) โดยมีหมู่บ้านที่มีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่หนาแน่น 45 แห่ง

ภาษา

ภาษาถิ่นมองโกล: สาขาฉาฮาร์-ซี-อูรัด ของภาษาถิ่นมองโกลใน ภาษาจีน: กลุ่มย่อยต้าเป่าและอู่ไท่ ของภาษาจิน

ศาสนา

ภูมิภาคนี้เป็นพื้นที่ที่มีหลายศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา อิสลาม และคริสต์ วัดอากุยเป็นวัดพุทธนิกายหนิงหม่าแห่งเดียวในมองโกเลียใน นอกจากนี้ยังมีวัดพุทธนิกายทิเบตอื่นๆ เช่น วัดเฉียนหลี่ และวัดซีเร วัดพุทธจีน ได้แก่ วัดกานลู่ และวัดเป่าเหลียน ส่วนศาสนาอิสลามนั้นส่วนใหญ่เป็นชาวฮุย

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เป็นฐานการผลิตธัญพืชและน้ำมันที่สำคัญของประเทศ เป็นฐานการผลิตนมดิบอินทรีย์ เมล็ดทานตะวัน และผักอบแห้งที่ใหญ่ที่สุดของจีน และเป็นฐานการแปรรูปมะเขือเทศที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ผลิตภัณฑ์ส่งออกไปยัง 93 ประเทศ และมีปริมาณการค้าเป็นอันดับหนึ่งในภูมิภาคติดต่อกัน 11 ปี

GDP ปี 2024: 124.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% สัดส่วนภาคส่วน: ภาคปฐมภูมิ 32.86 พันล้านหยวน ภาคทุติยภูมิ 36.24 พันล้านหยวน ภาคตติยภูมิ 55.13 พันล้านหยวน รายได้สุทธิต่อหัว: 36,113 หยวน (ประมาณ 4,950 ดอลลาร์สหรัฐ) อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบท: 1.54 ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยระดับประเทศที่ 2.34 รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 8.62 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 22.4% โดยได้รับแรงขับเคลื่อนจากพลังงานใหม่ (35.8% ของทั้งหมด) และโครงสร้างพื้นฐาน (เติบโต 33.9%)

อุตสาหกรรมหลัก

ตั้งอยู่บนเส้นละติจูด 40 องศาเหนือ ซึ่งเป็นเขตเพาะปลูกทองคำ ผลผลิตทางการเกษตรปี 2024: 55.04 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% ผลผลิตธัญพืช: 5.87 พันล้านจิน (2.935 ล้านตัน) สูงกว่า 5 พันล้านจินติดต่อกัน 7 ปี จำนวนแกะเกิน 22 ล้านตัว ครองอันดับหนึ่งในภูมิภาค ผลผลิตนม: 1.489 ล้านตัน แบรนด์ "เทียนฟู่ เหอเถา" ได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย การส่งออกสินค้าเกษตรปี 2025: 8.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 62% ของการส่งออกทั้งหมดของภูมิภาค ครองอันดับหนึ่งติดต่อกัน 17 ปี

อุตสาหกรรมรอง

โดยเน้นที่ภาคเหมืองแร่และการผลิต มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในปี 2024 เติบโต 7.3% โดยภาคเหมืองแร่เติบโต 19.3% (เติบโตในอัตราสองหลักติดต่อกัน 18 เดือน) การผลิตน้ำมันดิบและการผลิตไฟฟ้าเพิ่มขึ้น 64.4% และ 14.0% ตามลำดับ วิสาหกิจขนาดเล็กและขนาดจิ๋ว (313 จาก 348 บริษัท) มีส่วนช่วยในการเติบโตของมูลค่าเพิ่ม 17.4%

อุตสาหกรรมบริการ

เมืองบายันนูร์โดดเด่นด้วยภาคบริการและการท่องเที่ยว โดยผสานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเข้าด้วยกันผ่านกิจกรรมต่างๆ เช่น เทศกาลวัฒนธรรมอูฐนานาชาติอูรัด ในปี 2024 ภาคบริการมีส่วนสนับสนุนการเติบโตถึง 42.3% ยอดขายปลีกอยู่ที่ 24.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.32 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% การค้าต่างประเทศอยู่ที่ 44.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.10 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ท่าเรือกานฉีเหมาตูมีการขนส่งสินค้า 40.72 ล้านตัน รวมถึงถ่านหินนำเข้า 39.21 ล้านตัน

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีบายันนูร์ (ระดับชาติตั้งแต่ปี 2012) เป็นที่ตั้งของวิสาหกิจไฮเทค 37 แห่งที่มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 33 รายการ เขตสาธิตอุตสาหกรรมเกษตรไฮเทคแห่งชาติ (ก่อตั้งปี 2022) มุ่งเน้นการเกษตรเชิงนิเวศในเขตชลประทานเหอเถา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางความร่วมมือด้านการเกษตรของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง

กิจการสังคม

การศึกษา

มีโรงเรียน 355 แห่ง นักเรียน 194,000 คน และอาจารย์ 23,000 คน (ปี 2023) มหาวิทยาลัยเหอเถาเป็นสถาบันระดับปริญญาตรีที่เน้นการประยุกต์ใช้แบบบูรณาการ วิทยาลัยอาชีวศึกษาศิลปะมองโกเลียในเปิดสอนหลักสูตรอุดมศึกษาด้านวิจิตรศิลป์

การดูแลสุขภาพ

มีสถานพยาบาล 1,749 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 14,993 คน และเตียงผู้ป่วย 12,148 เตียง โรงพยาบาลเทศบาลบายันนูร์ (ก่อตั้งปี 1958) เป็นโรงพยาบาลระดับตติยภูมิเกรด A ที่ให้บริการประชาชนกว่า 1.5 ล้านคน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 261 ฉบับ (1.7 ต่อประชากร 10,000 คน) การอนุมัติสิทธิบัตรในปี 2023: 859 ฉบับ ธุรกรรมสัญญาเทคโนโลยี: 99.23 ล้านหยวน (ประมาณ 13.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

สื่อ

สถานีวิทยุและโทรทัศน์ของเทศบาล 1 แห่ง และศูนย์สื่อบูรณาการระดับอำเภอ 6 แห่ง ครอบคลุมทั้งวิทยุและโทรทัศน์ 99.88% ยอดจำหน่ายหนังสือพิมพ์ Bayannur Daily ต่อปี: 707,000 ฉบับ

วัฒนธรรม

มีคณะการแสดงศิลปะ 7 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมเหอเถา (พื้นที่ 29,000 ตารางเมตร) จัดแสดงโบราณวัตถุเกือบ 5,000 ชิ้น แบ่งออกเป็น 7 ส่วนตามหัวข้อต่างๆ

กีฬา

มีผู้ฝึกสอนกีฬาเพื่อสังคมที่ลงทะเบียน 6,071 คน สถานที่จัดการแข่งขัน 5,482 แห่ง (5.494 ล้านตารางเมตร หรือ 3.083 ตารางเมตรต่อคน) เหรียญรางวัลปี 2023: เหรียญทอง 76 เหรียญ เหรียญเงิน 75 เหรียญ และเหรียญทองแดง 97 เหรียญ

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

การก่อสร้างเชิงนิเวศป่าไม้ปี 2023: 463,000 หมู่ (ประมาณ 30,900 เฮกตาร์) พื้นที่ป่าปกคลุม: 6.7% เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบ "สามเขต สี่เข็มขัด" โดยมีพื้นที่อยู่ในเข็มขัดป้องกันทรายทางเหนือและเขตนิเวศสำคัญแม่น้ำเหลือง

ประกันสังคม

ผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญ 1.125 ล้านคน (ปี 2023) เงินช่วยเหลือเพื่อการดำรงชีพ: 94.55 ล้านหยวน (ประมาณ 13 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับผู้รับในเมือง 13,806 คน และ 281.74 ล้านหยวน (ประมาณ 38.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับผู้รับในชนบท 62,016 คน ความช่วยเหลือทางการแพทย์: 118.58 ล้านหยวน (ประมาณ 16.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ครอบคลุมผู้ได้รับประโยชน์ 179,000 คน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเทียนจี้ไท่เป็นเมืองสำคัญของโครงการ Belt and Road ที่เป็นจุดตัดของเครือข่ายคมนาคม "สิบแนวตั้ง สิบแนวนอน" ของจีน เป็นเมืองเดียวในมองโกเลียในที่มี "สองระเบียงและหนึ่งช่องทาง" ทางด่วน G6 ปักกิ่ง-ทิเบต และ G7 ปักกิ่ง-ซินเจียง ตัดกันที่นี่ พร้อมด้วยทางหลวงระดับชาติ/ระดับมณฑล 12 สาย สนามบินเทียนจี้ไท่ให้บริการ 8 เมือง

ทางหลวง

ทางด่วน 386 กม., ถนนชั้นหนึ่ง 470 กม., ถนนชั้นสอง 1,314 กม., ถนนชนบท 20,041 กม. รวมทั้งหมด 23,000 กม. (ความหนาแน่น: 35.6 กม. ต่อ 100 ตารางกิโลเมตร) สถิติสะสมปี 2016–2020: ผู้โดยสาร 38.84 ล้านคน, สินค้า 458.09 ล้านตัน

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเป่าโถว-หลานโจวตัดผ่านเมืองนี้ รวมถึงทางรถไฟหลินเหอ-ฮามี และเส้นทางขนส่งถ่านหิน ส่วนของทางรถไฟความเร็วสูงเป่าโถว-หยินฉวนที่บายันนูร์มีสถานีใหม่ 5 แห่ง (สถานีหลินเหอตะวันตกใหญ่ที่สุด: 7,998.6 ตารางเมตร, 5 ชานชาลา, 12 ราง) เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2025 ส่วนของทางรถไฟเป่าโถว-หุยหนงได้เปิดให้บริการ ทำให้บายันนูร์เข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูง

การบิน

สนามบินเทียนจี้ไท่ (4C เปิดปี 2011): รันเวย์ยาว 2,600 เมตร จุดจอดเครื่องบิน 6 จุด ปี 2023: 5,433 เที่ยวบิน 361,857 ผู้โดยสาร สนามบินอูรัดมิดเดิลแบนเนอร์ (เปิดปี 2016): สนามบินการบินทั่วไปแห่งแรกในภาคเหนือของจีนที่มีศักยภาพในการขนส่งระยะสั้น

ระบบขนส่งสาธารณะ

มีการซื้อคืนเส้นทางรถโดยสารในชนบท 48 เส้นทาง และเส้นทางรถโดยสารระหว่างเมือง 1 เส้นทาง (ปี 2023) รัฐบาลส่งเสริมบริการขนส่งผู้โดยสาร ขนส่งสินค้า และไปรษณีย์แบบบูรณาการ โดยเพิ่มจุดบริการส่งของในหมู่บ้านใหม่ 620 แห่ง

วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์

ภาพรวม

มรดกอันล้ำค่าที่ผสมผสานวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำเหลือง การเกษตร ทุ่งหญ้า และป้อมปราการชายแดนมานานนับพันปี สถานที่ทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ภาพเขียนบนหินหยินซาน กำแพงเมืองจีนสมัยฉิน-ฮั่น และป้อมจี่หลู่ เรื่องราวที่โดดเด่น ได้แก่ การบุกเบิกดินแดนของเมิ่งเทียน และการออกเดินทางสู่ชายแดนของหวังจ้าวเจิน เพลงที่เป็นตัวแทน ได้แก่ "หงหยาน" (หงส์ห่าน) และ "เทียนฟู่เหอเถา"

อาหาร

เหอเทาขึ้นชื่อเรื่องอาหารที่ทำจากแป้งและอาหารประเภทเนื้อแกะ ซึ่งเป็นหัวใจหลักของอาหารเหอเทา เมนูเด่น ได้แก่ เนื้อแกะแกะที่จับด้วยมือ เนื้อแกะย่างทั้งตัว "เหอเทา สี่จานเด็ด" (หมูตุ๋น ไก่กรอบ ลูกชิ้น และเนื้อแกะนึ่ง ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้) บะหมี่เย็น และกะหล่ำปลีดองตุ๋น บะหมี่เย็นบามิง ทำจากแป้งสาลีเหอเทาคุณภาพสูง เรียกอีกอย่างว่า "บะหมี่แป้งจ้าวเจิน" ตามชื่อของหวังจ้าวเจินผู้มีชื่อเสียง

ศุลกากร

กิจกรรมพื้นบ้าน ได้แก่ เทศกาลนาอาดัม เทศกาลโคมไฟแม่น้ำ และงานแสดงโคมไฟแม่น้ำเหลืองเก้าโค้ง กีฬาแบบดั้งเดิมของมองโกล ได้แก่ โปโลอูฐ การแข่งม้า โบเกะ (มวยปล้ำ) และการยิงธนู นาอาดัม ("ความบันเทิง" ในภาษามองโกล) เป็นเทศกาลเก็บเกี่ยวประจำปีที่มีมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิมองโกล (ค.ศ. 1206) ประเพณีในเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ได้แก่ "กองไฟแห่งความเจริญรุ่งเรือง" การบูชาไฟเป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์และความเจริญรุ่งเรือง การแสดงนาโอเกะประกอบด้วยเรื่องราวในตำนาน โดยมีเด็กๆ นั่งอยู่บนโครงเหล็กที่ผู้ใหญ่แบก โบเกะต้องใช้ผู้เข้าร่วมเป็นกำลังสองคน ไม่มีรุ่นน้ำหนัก และไม่มีกำหนดเวลา

ศิลปะ

รูปแบบเพลงพื้นบ้านดั้งเดิม ได้แก่ ปาซานเตียว (เพลงภูเขา), เอ้อเหรินไท (ละครสองคน) และเพลงพื้นบ้านอูรัด ซึ่งแสดงถึงการผสมผสานทางดนตรีระหว่างมองโกลและฮั่นในภูมิภาคเหอเถา

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

แหล่งมรดกโลกประกอบด้วย 7 แหล่งในระดับชาติ และ 63 แหล่งในระดับภูมิภาค ภาพเขียนบนหินหยินซาน (มากกว่า 50,000 ภาพ) เป็นหนึ่งในแหล่งภาพเขียนบนหินที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในเจ็ดขุมทรัพย์ภาพเขียนบนหินที่สำคัญที่สุดของจีน กำแพงเมืองจีนสี่ส่วนมีความยาวรวม 1,007 กิโลเมตร คิดเป็น 5% ของกำแพงเมืองจีนทั้งหมด หลายส่วนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งสำคัญระดับชาติในปี 2020

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

มีมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 4 รายการ ระดับภูมิภาค 44 รายการ และระดับเทศบาล 303 รายการ (ปี 2022) มรดกระดับชาติ ได้แก่ ปาซานเตียว เพลงพื้นบ้านอูรัด โปโลอูฐมองโกล และงานหัตถกรรมทองแดงและเงินของอูรัด มรดกที่โดดเด่นอื่นๆ ได้แก่ การปั้นแป้งเหอเทา เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของอูรัด และเกมชากา (กระดูกข้อเท้า) โรงละครเอ้อร์เหรินไท่พัฒนาผ่านหกขั้นตอน จากความบันเทิงแบบไม่เป็นทางการไปสู่โรงละครมืออาชีพ โดยผสมผสานประเพณีดนตรีของมณฑลชานซี มณฑลฉานซี และมองโกล

จุดชมวิว

สถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 37 แห่ง (8 แห่งระดับ 4A) ที่ผสมผสานทัศนียภาพทางธรรมชาติเข้ากับมรดกทางวัฒนธรรมที่สืบทอดมายาวนานนับพันปี ทั้งวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำเหลือง ทุ่งหญ้า การเกษตร และวัฒนธรรมชายแดน

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ: เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแม่น้ำเหลืองเหอเถา (ระดับ 4A พื้นที่ 6.03 ตารางกิโลเมตร ในอำเภอหลินเหอ), ทะเลสาบอูหลานซูไห่ (หนึ่งในแปดทะเลสาบน้ำจืดที่สำคัญของจีน พื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ พื้นที่ 293 ตารางกิโลเมตร), เขตท่องเที่ยวทะเลสาบทะเลทรายอูหลานบู (ระดับ 3A), อุทยานธรณีแห่งชาติบายันนูร์ (ภูเขา ทะเลทราย ทะเลสาบที่มีฟอสซิลไดโนเสาร์), อุทยานป่าไม้แห่งชาติอูลา (ใหญ่ที่สุดใน 45 อุทยานป่าไม้แห่งชาติแห่งแรกของจีน พื้นที่ 1.4 ล้านหมู่), พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมการอนุรักษ์น้ำแม่น้ำเหลือง และเขตทัศนียภาพการอนุรักษ์น้ำแห่งชาติซานเซิงกง (เขื่อนชลประทานแบบที่ราบขนาดใหญ่ที่สุดในเอเชีย)

การแลกเปลี่ยนภายนอก

เมืองนี้เป็นประตูสำคัญที่เชื่อมต่อจีนและมองโกเลียผ่านทางท่าเรือกานฉีเหมาตู และมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในความร่วมมือตามโครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและการบูรณาการทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค

เกียรติยศที่สำคัญ

เมืองสวนแห่งชาติ (2017), เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2020), เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ (2021)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองเหวินโจว

เมืองเหวินโจว (Wenzhou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจ้อเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล หันหน้าไปทางทะเลจีนตะวันออกทางทิศตะวัน…

เมืองหนิงโป

เมืองหนิงโป (Ningbo) หรือเรียกย่อว่า "หยง" (Yong) เป็นเมืองระดับรองของมณฑลและเป็นเมืองที่วางแผนแยกต่างหากในมณฑลเจ้อเจียง ในอดีตเคยรู้จักกัน…

เมืองหางโจว

เมืองหางโจว (Hangzhou) หรือเรียกย่อว่า "หาง" เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เมืองขนาดใหญ่ และเมืองศูนย์กลางของเขตมห…

เจ้อเจียง

ภาพรวมเมืองเจ้อเจียง มณฑลเจ้อเจียงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตอนใต้ของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีพรมแดนติดกับทะเลจีนตะวันออ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว