Miasto Bayannur
Miasto BayannurBayannur (znane również jako Bashi lub Bameng) to miasto o statusie prefektury w Autonomicznym Regionie Mongolii Wewnętrznej w Chinach. W języku mongolskim „Bayannur” oznacza „bogate jezioro”. Położone jest między 40°13'–42°28'N a 105°12'–109°53'E,
Miasto Bayannur
Bayannur (znany również jako Bashi lub Bameng) to miasto o randze prefektury w Autonomicznym Regionie Mongolii Wewnętrznej w Chinach. W języku mongolskim „Bayannur” oznacza „bogate jezioro”. Położone między 40°13'–42°28'N a 105°12'–109°53'E, znajduje się w zachodniej Mongolii Wewnętrznej, granicząc z Ligą Alxa, Ordos i Baotou od zachodu, południa i wschodu, a z Mongolią od północy, o łącznej powierzchni 65 000 kilometrów kwadratowych. Miasto administruje siedmioma prowincjami, powiatami i dystryktami. Na koniec 2024 roku liczba mieszkańców wynosiła 1,4894 miliona, a wskaźnik urbanizacji wynosił 62,74%. Teren miasta obejmuje równinę Urad na północy, góry Yinshan w centrum i równinę Hetao na południu. Przez miasto przepływa Rzeka Żółta, porośnięta licznymi jeziorami. W Bayannur panuje klimat umiarkowany kontynentalny monsunowy.
Osadnictwo ludzkie sięga czasów prymitywnego społeczeństwa. Od okresu przed dynastią Qin, aż do czasów dynastii Ming, region znajdował się pod naprzemiennymi rządami koczowniczych reżimów Chin centralnych i północnych. W 1956 roku powstała Liga Bayannur, a w 2003 roku Bayannur uzyskał status prefektury. Bayannur jest ważnym krajowym ośrodkiem produkcji zbóż, oleju i mięsa baraniego, a wysokiej jakości produkty rolne są eksportowane do 93 krajów. W 2017 roku miasto uzyskało tytuł Narodowego Miasta Ogrodu, a w 2021 roku Narodowego Miasta Higieny. W 2025 roku PKB osiągnął 127,76 miliarda juanów (około 17,5 miliarda dolarów), co oznacza wzrost o 4,5%.
Ewolucja nazw
Obszar ten historycznie nie miał jednolitej nazwy. Po tym, jak Rzeka Żółta przesunęła się na południe za czasów dynastii Wei Północnej, stał się znany jako „Tylna Pętla Rzeki Żółtej”. W 1954 roku prowincja Suiyuan została włączona do Mongolii Wewnętrznej, a obszar ten został uznany za Region Administracyjny Hetao. W 1956 roku w Bayanhot utworzono Ludowy Komitet Ligi Bayannur, co dało początek nazwie „Liga Bayannur” (w skrócie „Bameng”). W 2003 roku liga została przekształcona w miasto, tworząc miasto Bayannur i dystrykt Linhe (w skrócie „Bashi”).
Ewolucja historyczna
Okres przed Qin
Osadnictwo ludzkie na północ od gór Yinshan sięga czasów prymitywnego społeczeństwa. W okresie Walczących Królestw południe należało do komandorii Yunzhong państwa Zhao, a północ była pastwiskiem Xiongnu.
Qin do dynastii północnych i południowych
W 221 roku p.n.e. obszar ten należał do komanderii Jiuyuan. W 211 roku p.n.e. Qin Shi Huang przeniósł 30 000 gospodarstw domowych nad rzekę Beihe (dzisiejszą rzekę Wujia) w celu rozwoju rolnictwa. W okresie zachodnich dynastii Han obszar na południe od rzeki Wujia został podzielony między komanderie Wuyuan i Shuofang. W okresie północnej dynastii Wei (386–534 n.e.) Żółta Rzeka przesunęła się na południe, a dawne koryto stało się rzeką Wujia, co dało początek koncepcji „tylnej pętli Żółtej Rzeki”.
Sui, Tang do Song i Yuan
W 585 roku n.e. dynastia Sui ustanowiła Fengzhou, aby zarządzać obszarem Hetao. W 647 roku n.e. dynastia Tang ustanowiła Protektorat Yanran. W okresie Pięciu Dynastii (907–979) obszar ten był kontrolowany przez Liao. W 1034 roku dynastia Xia Zachodnia utworzyła Komisję Wojskową Weifu z Czarnej Góry w dzisiejszej Tylnej Chorągwi Urad. Za panowania dynastii Yuan (ok. 1330 r.) obszar ten był zarządzany przez Sekretariat Oddziału Gansu.
Ming i Qing
W początkach dynastii Ming obszar na południe od Yinshan znajdował się pod władzą Gwardii Ningxia (Shaanxi), podczas gdy chorągwie Uradu pod władzą Gwardii Dongsheng (Shanxi). Po 1462 roku plemiona mongolskie wkroczyły do regionu Hetao. W 1697 roku dynastia Qing włączyła obszar Dengkou do Chorągwi Alxa Khoshut. W 1903 roku utworzono departament Wuyuan.
Republika Chińska
W 1914 roku obszar ten został włączony do Specjalnego Regionu Administracyjnego Suiyuan. W 1939 roku, po upadku Hohhot, władze prowincji Suiyuan przeniosły swoją siedzibę do miasta Shanba (obecnie Hangjin Rear Banner), czyniąc je kluczowym ośrodkiem wojskowym na północno-zachodnim froncie antyjapońskim. 19 września 1949 roku obszar ten został pokojowo wyzwolony.
Po założeniu Chińskiej Republiki Ludowej
W 1956 roku powstała Liga Bayannur. W 1958 roku władze ligi przeniosły się do powiatu Dengkou. W 2003 roku Rada Stanu zatwierdziła przekształcenie ligi w miasto. Miasto Bayannur administruje obecnie siedmioma powiatami i dystryktami – Hangjin Rear Banner, Urad Rear Banner, Urad Middle Banner, Urad Front Banner, powiatem Wuyuan, powiatem Dengkou i dystryktem Linhe – a także jedną strefą rozwoju gospodarczego na szczeblu krajowym, jedną krajową strefą demonstracyjną zaawansowanych technologii rolniczych oraz portem Ganqimaodu.
Geografia naturalna
Lokalizacja
Bayannur leży na północnej granicy Chin w zachodniej Mongolii Wewnętrznej, dzieląc 369-kilometrową granicę z Mongolią na północy. Całkowita powierzchnia: 65 000 kilometrów kwadratowych.
Klimat
Klimat umiarkowany kontynentalny, monsunowy, z dużym nasłonecznieniem, niskimi opadami i dużymi wahaniami temperatury. Średnia temperatura roczna: 3,7–7,6°C. Roczne nasłonecznienie: 3110–3300 godzin – jeden z najbogatszych w energię słoneczną regionów Chin. Okres bezprzymrozkowy: 126 dni. Średnie roczne opady wynoszą zaledwie 188 mm, a parowanie sięga 2032–3179 mm. Średnia prędkość wiatru: 2,5–3,4 m/s.
Geologia
Miasto leży na pasie tektonicznym Yinshan-Tianshan, na pograniczu platformy północnochińskiej i strefy fałdów paleozoicznych Mongolii Wewnętrznej. Znajduje się tu słynny polimetaliczny pas metalogeniczny Gór Langshan-Zhartai.
Topografia
Trzy typy terenu: płaskowyż północny (trawiaste równiny Urad, 1000–1800 m n.p.m.), góry centralne (Langshan 280 km, szczyt Ula 2334 m n.p.m., lesistość 27,75%) oraz południowa równina Hetao (1018–1050 m n.p.m.), znana jako „Jiangnan za Wielkim Murem” ze względu na żyzne, nawadniane tereny. Pustynia Ułan Buh na zachodzie jest jedną z ośmiu głównych pustyń Chin.
Hydrologia
Rzeka Żółta przepływa przez miasto na długości 333,5 km, a jej średni roczny przepływ wynosi 31,5 miliarda metrów sześciennych. Ponad 300 jezior zajmuje łączną powierzchnię 47 000 hektarów, z czego największym jest jezioro Ulansuhai o powierzchni 30 000 hektarów. Okręg nawadniający Hetao, skupiony w centrum wodnym Sanshenggong Water Conservancy Hub, nawadnia ponad 10 milionów mu (około 667 000 hektarów).
Gleba
Do rodzajów gleby zalicza się lekką glebę wapienną o barwie kasztanowca, nawadnianą glebę zamuloną i glebę słoną. Średnie pH wynosi 8,55, co wskazuje na znaczne zasolenie.
Klęski żywiołowe
Główne klęski żywiołowe: powodzie, susze i burze piaskowe. W latach 2008–2012 powodzie dotknęły 897 000 hektarów upraw i spowodowały straty w wysokości 940 milionów juanów (około 129 milionów dolarów amerykańskich). W 2018 roku pięć powodzi spowodowało straty bezpośrednie w wysokości 4,486 miliarda juanów (około 615 milionów dolarów amerykańskich). Susza ma charakter przewlekły na górskich obszarach pastwiskowych (opady poniżej 200 mm, parowanie powyżej 2000 mm). Burze piaskowe są częste – tylko wiosną 2024 roku odnotowano 11 dużych opadów pyłu – ze względu na położenie miasta po zawietrznej stronie pustyni Gobi i kilku pustyń.
Zasoby naturalne
Zasoby wodne
Całkowite zasoby wody: około 5,8 miliarda metrów sześciennych. Dostępność wody na mieszkańca: 600 metrów sześciennych (30% średniej krajowej), co wskazuje na niedobór strukturalny. W 2022 roku całkowite zużycie wody wyniosło 5,003 miliarda metrów sześciennych, z czego 88% przeznaczono na cele rolnicze.
Zasoby gruntowe
Powierzchnia całkowita: 64 400 kilometrów kwadratowych. Grunty orne: 905 100 hektarów (13,58 miliona mu). Tereny trawiaste: 3,898 miliona hektarów (58,47 miliona mu). Lasy: 516 700 hektarów (7,75 miliona mu).
Zasoby mineralne
46 gatunków minerałów zidentyfikowano w polimetalicznym pasie gór Langshan-Zhartai. Piryt zajmuje pierwsze miejsce w regionie. Potwierdzony krystaliczny grafit: 92,99 mln ton. Ropa naftowa: 252 mln ton. Cynk: 10,61 mln ton. Ołów: 3,22 mln ton. Miedź: 1,69 mln ton. Żelazo: 706 mln ton. Węgiel: 3,21 mld ton (głównie lignit).
Różnorodność biologiczna
106 chronionych gatunków zwierząt (86 krajowych: 21 klasy I, 65 klasy II), w tym orzeł afrykański i sokół raróg. Jezioro Ulansuhai jest siedliskiem 258 gatunków ptaków (95% wszystkich gatunków w mieście). Jedenaście chronionych gatunków roślin to facai, lukrecja i cistanche – ten ostatni jest produktem objętym krajowym oznaczeniem geograficznym, nazywanym „żeń-szeniem pustyni”.
Rezerwaty przyrody
Sześć rezerwatów przyrody o randze prowincjonalnej lub wyższej (2 krajowe, 4 prowincjonalne).
Energia odnawialna
Bogate zasoby wiatru i słońca: średnia prędkość wiatru powyżej 8 m/s, roczne nasłonecznienie około 3200 godzin. Zainstalowana nowa moc energetyczna: 9,556 mln kW (2023 r.).
Podział administracyjny
Siedem okręgów, powiatów i dystryktów – dystrykt Linhe, Urad Front Banner, Urad Middle Banner, Urad Rear Banner, powiat Wuyuan, Hangjin Rear Banner i powiat Dengkou – plus jedna strefa rozwoju gospodarczego na szczeblu krajowym, jedna krajowa strefa demonstracyjna zaawansowanych technologii rolniczych oraz port Ganqimaodu. Siedziba gminy: dystrykt Linhe.
Polityka
Siedziba władz miejskich znajduje się w dystrykcie Linhe, a kieruje nimi Komunistyczna Partia Chin.
Populacja
Wielkość populacji
Liczba mieszkańców na koniec 2024 r.: 1,4894 mln, wskaźnik urbanizacji 62,74%. Struktura wiekowa: 11,0% w wieku 0–14 lat, 72,0% w wieku 15–64 lata, 17,0% w wieku 65+. Stosunek płci: 104,48. Przyrost naturalny: -5,65 promila.
Grupy etniczne
Chińczycy Han 92,7%, Mongołowie 5,5%, inne mniejszości 1,8%. 39 mniejszości etnicznych o szerokim rozproszeniu i małej koncentracji. 124 gacha (wioski) z 45 wioskami skupionymi wśród mniejszości.
Język
Lokalny dialekt mongolski: odgałęzienie dialektu czaharsko-xi-uradskiego w dialekcie mongolskim wewnętrznym. Dialekt chiński: podgrupy Dabao i Wutai języka jin.
Religia
Region wielowyznaniowy, w którym praktykuje się buddyzm, islam i chrześcijaństwo. Świątynia Agui jest jedyną świątynią buddyjską sekty ningma w Mongolii Wewnętrznej. Inne świątynie buddyzmu tybetańskiego to świątynia Qianli i świątynia Xire. Do chińskich świątyń buddyjskich należą świątynia Ganlu i świątynia Baolian. Islam jest praktykowany głównie przez ludność Hui.
Gospodarka
Przegląd
Główna krajowa baza zbóż i olejów, największa w Chinach baza produkcji ekologicznego mleka surowego, nasion słonecznika i suszonych warzyw oraz druga co do wielkości baza przetwórstwa pomidorów. Produkty eksportowane do 93 krajów, pierwsze miejsce pod względem wolumenu obrotów handlowych w regionie przez 11 kolejnych lat.
PKB w 2024 r.: 124,23 mld juanów (ok. 17,0 mld USD), wzrost o 5,7%. Wkład poszczególnych sektorów: sektor pierwotny 32,86 mld juanów, sektor wtórny 36,24 mld juanów, sektor trzeci 55,13 mld juanów. Dochód rozporządzalny na mieszkańca: 36 113 juanów (ok. 4950 USD). Wskaźnik dochodów miejskich do wiejskich: 1,54, niższy niż krajowy 2,34. Dochody budżetu publicznego: 8,62 mld juanów (ok. 1,18 mld USD), wzrost o 7,6%. Inwestycje w aktywa trwałe wzrosły o 22,4%, głównie dzięki nowym źródłom energii (35,8% całości) i infrastrukturze (wzrost o 33,9%).
Przemysł podstawowy
Położone na 40. stopniu szerokości geograficznej północnej, na złotym pasie upraw. Produkcja rolna w 2024 roku: 55,04 miliarda juanów (około 7,54 miliarda dolarów), wzrost o 6,0%. Produkcja zbóż: 5,87 miliarda jin (2,935 miliona ton), ponad 5 miliardów jin przez siedem kolejnych lat. Populacja owiec przekroczyła 22 miliony, zajmując pierwsze miejsce w regionie. Produkcja mleka: 1,489 miliona ton. Marka „Tianfu Hetao” zdobyła wiele nagród krajowych. Eksport produktów rolnych w 2025 roku: 8,63 miliarda juanów (około 1,18 miliarda dolarów), 62% całkowitego eksportu regionu, pierwsze miejsce przez 17 kolejnych lat.
Przemysł wtórny
Skupione na górnictwie i produkcji. Wartość dodana w przemyśle ponadskalowym wzrosła w 2024 r. o 7,3%, a w górnictwie o 19,3% (18 miesięcy dwucyfrowego wzrostu). Ropa naftowa i wytwarzanie energii elektrycznej wzrosły odpowiednio o 64,4% i 14,0%. Małe i mikroprzedsiębiorstwa (313 z 348 firm) przyczyniły się do wzrostu wartości dodanej o 17,4%.
Przemysł usługowy
Dominują usługi i turystyka. Bayannur integruje kulturę i turystykę poprzez wydarzenia takie jak Międzynarodowy Festiwal Kultury Wielbłądów w Urad. Sektor usług w 2024 roku odpowiadał za 42,3% wzrostu. Sprzedaż detaliczna: 24,25 mld juanów (około 3,32 mld USD), wzrost o 3,5%. Handel zagraniczny: 44,51 mld juanów (około 6,10 mld USD). Port Ganqimaodu przeładował 40,72 mln ton ładunków, w tym 39,21 mln ton importowanego węgla.
Strefy funkcjonalne ekonomiczne
Strefa Rozwoju Gospodarczego i Technologicznego Bayannur (o zasięgu krajowym od 2012 roku) skupia 37 przedsiębiorstw high-tech z 33 patentami na wynalazki. Narodowa Strefa Demonstracyjna Przemysłu Rolniczego High-Tech (założona w 2022 roku) koncentruje się na rolnictwie ekologicznym w okręgu nawadniającym Hetao, pełniąc funkcję centrum współpracy rolniczej w ramach inicjatywy Pasa i Szlaku.
Sprawy społeczne
Edukacja
355 szkół, 194 000 studentów i 23 000 wykładowców (2023). Uniwersytet Hetao to wszechstronna uczelnia oferująca studia licencjackie. Inner Mongolia Art Vocational College oferuje wyższe wykształcenie w dziedzinie sztuk pięknych.
Opieka zdrowotna
1749 placówek medycznych z 14 993 pracownikami służby zdrowia i 12 148 łóżkami. Szpital Miejski Bayannur (zał. 1958) to szpital trzeciego stopnia referencyjnego klasy A, obsługujący ponad 1,5 miliona mieszkańców.
Nauka i technologia
261 ważnych patentów na wynalazki (1,7 na 10 000 mieszkańców). Przyznano 859 patentów w 2023 r. Wartość kontraktów technologicznych: 99,23 mln juanów (ok. 13,6 mln USD).
Głoska bezdźwięczna
Jedna miejska stacja nadawcza, sześć powiatowych centrów medialnych. Zasięg radiowy i telewizyjny: 99,88% każdy. Dzienny nakład roczny „Bayannur”: 707 000 egzemplarzy.
Kultura
7 zespołów sztuk performatywnych, 8 centrów kultury, 8 bibliotek publicznych, 13 muzeów. Muzeum Kultury Hetao (o powierzchni 29 000 metrów kwadratowych) eksponuje prawie 5000 artefaktów w siedmiu jednostkach tematycznych.
Lekkoatletyka
6071 zarejestrowanych instruktorów sportów towarzyskich, 5482 obiektów (5,494 mln metrów kwadratowych, 3083 metrów kwadratowych na mieszkańca). Medale w 2023 r.: 76 złotych, 75 srebrnych, 97 brązowych.
Ochrona środowiska
Ekologiczna zabudowa leśna w 2023 roku: 463 000 mu (około 30 900 hektarów). Zalesienie: 6,7%. Miasto jest częścią struktury „Trzy Strefy, Cztery Pasy”, z obszarami w Północnym Pasie Zapobiegania Wysypisku Piasku i Strefie Ekologicznej Klucza Rzeki Żółtej.
Ubezpieczenie społeczne
1,125 mln uczestników ubezpieczenia emerytalnego (2023 r.). Diety: 94,55 mln juanów (ok. 13 mln USD) dla 13 806 beneficjentów w miastach i 281,74 mln juanów (ok. 38,6 mln USD) dla 62 016 beneficjentów na obszarach wiejskich. Pomoc medyczna: 118,58 mln juanów (ok. 16,3 mln USD), z której skorzystało 179 000 osobo-godzin.
Transport
Przegląd
Kluczowe miasto-węzeł Pasa i Szlaku na skrzyżowaniu chińskiej sieci transportowej „Dziesięć Pionowych i Dziesięć Poziomych”. Jedyne miasto w Mongolii Wewnętrznej z „dwoma korytarzami i jednym kanałem”. Przecinają się tu drogi ekspresowe G6 Pekin-Tybet i G7 Pekin-Xinjiang, a także 12 autostrad krajowych/wojewódzkich. Lotnisko Tianjitai obsługuje 8 miast.
Autostrady
386 km dróg ekspresowych, 470 km dróg pierwszej klasy, 1314 km dróg drugiej klasy, 20 041 km dróg wiejskich, łącznie 23 000 km (gęstość: 35,6 km na 100 km2). Łącznie w latach 2016–2020: 38,84 mln pasażerów, 458,09 mln ton ładunków.
Koleje
Przez miasto przebiega linia kolejowa Baotou-Lanzhou, a także linia kolejowa Linhe-Hami i linie transportu węgla. Odcinek Bayannur kolei dużych prędkości Baotou-Yinchuan ma pięć nowych stacji (największa to Linhe West: 7998,6 m², 5 peronów, 12 torów). 23 grudnia 2025 roku otwarto odcinek Baotou-Huinong, wprowadzając Bayannur w erę kolei dużych prędkości.
Lotnictwo
Lotnisko Tianjitai (4C, otwarte w 2011 r.): pas startowy o długości 2600 metrów, 6 stanowisk parkingowych. 2023 r.: 5433 loty, 361 857 pasażerów. Lotnisko Urad Middle Banner (otwarte w 2016 r.): pierwsze lotnisko lotnictwa ogólnego w północnych Chinach, obsługujące połączenia krótkodystansowe.
Transport publiczny
Odkupiono 48 wiejskich linii autobusowych i 1 linię międzymiastową (2023). Rząd promuje zintegrowane usługi przewozu pasażerów i ładunków pocztowych, tworząc 620 nowych wiejskich punktów dostaw.
Kultura i nauki humanistyczne
Przegląd
Bogate dziedzictwo łączące kulturę Żółtej Rzeki, rolnictwa, pastwisk i twierdz granicznych przez tysiąclecia. Do miejsc historycznych należą sztuka naskalna w Yinshan, Wielki Mur Qin-Han i twierdza Jilu. Do znanych historii należą rekultywacja ziemi przez Meng Tiana i opuszczenie granicy przez Wang Zhaojuna. Reprezentatywne pieśni to „Hongyan” (Łabędzia Gęś) i „Tianfu Hetao”.
Kuchnia jako sposób gotowania
Słynie z potraw mącznych i dań z jagnięciny – rdzenia kuchni Hetao. Dania firmowe: baranina z ręki, pieczona jagnięcina w całości, „Hetao Hard Four Plates” (duszona wieprzowina, chrupiący kurczak, klopsiki, gotowana na parze jagnięcina – niematerialne dziedzictwo kulturowe), zimny makaron ze skórką i duszona kiszona kapusta. Zimny makaron ze skórką Bameng, wytwarzany z najwyższej jakości mąki pszennej Hetao, nazywany jest również „Zhaojun skin” na cześć legendarnego Wanga Zhaojuna.
Odprawa celna
Do ludowych atrakcji należą festiwal Naadam, Festiwal Latarni Rzecznych i Jarmark Latarni nad Żółtą Rzeką w Dziewięciu Zakolach. Tradycyjne sporty mongolskie: polo na wielbłądach, wyścigi konne, boke (zapasy) i łucznictwo. Naadam (po mongolsku „rozrywka”) to coroczne święto plonów, którego początki sięgają czasów Imperium Mongolskiego (1206). Zwyczaje związane ze Świętem Wiosny obejmują „ognie dobrobytu”. Kult ognia symbolizuje świętość i dobrobyt. Spektakle Naoge opowiadają mitologiczne historie z dziećmi siedzącymi na żelaznych ramach niesionych przez dorosłych. Boke wymaga udziału w parach, bez podziału na kategorie wagowe i bez ograniczeń czasowych.
Sztuka
Tradycyjne style pieśni ludowych: Pashandiao (melodie górskie), Errentai (teatr dwuosobowy) i pieśni ludowe Urad — reprezentujące połączenie muzyki mongolskiej i hanskiej w regionie Hetao.
Miejsca historyczne
7 obszarów chronionych na szczeblu krajowym i 63 na szczeblu regionalnym. Sztuka naskalna Yinshan (ponad 50 000 malowideł) to jedna z najbogatszych kolekcji na świecie i jeden z siedmiu największych skarbów sztuki naskalnej w Chinach. Cztery sekcje Wielkiego Muru rozciągają się na długości 1007 km – 5% całkowitej powierzchni Chin. Kilka sekcji zostało w 2020 roku uznanych za ważne dla kraju.
Niematerialne dziedzictwo kulturowe
4 obiekty dziedzictwa narodowego, 44 regionalne i 303 miejskie (2022). Obiekty dziedzictwa narodowego: Pashandiao, pieśni ludowe Urad, mongolskie polo na wielbłądach oraz rzemiosło miedziano-srebrne Urad. Inne ważne dziedzictwo: rzeźba z ciasta Hetao, tradycyjny strój Urad oraz gra w szagę (kość skokową). Teatr Errentai ewoluował przez sześć scen, od rozrywki rekreacyjnej do teatru profesjonalnego, łącząc tradycje muzyczne Shanxi, Shaanxi i Mongołów.
Malownicze miejsca
37 atrakcji turystycznych na poziomie A (8 na poziomie 4A), łączących naturalne krajobrazy z dziedzictwem kulturowym Rzeki Żółtej, łąk, rolnictwa i kultur pionierskich na przestrzeni tysiącleci.
Ważne miejsca widokowe
Główne atrakcje: Obszar Turystyki Kulturowej Rzeki Żółtej Hetao (4A, 6,03 km² w dystrykcie Linhe), Jezioro Ulansuhai (jedno z ośmiu największych jezior słodkowodnych w Chinach, obszar podmokły Ramsar, 293 km²), Obszar Turystyczny Jeziora Pustyni Ulan Buh (3A), Narodowy Geopark Bayannur (góry, pustynie, jeziora ze skamieniałościami dinozaurów), Narodowy Park Leśny Góry Ula (największy z pierwszych 45 chińskich parków leśnych, 1,4 mln mu), Muzeum Kultury Ochrony Wód Rzeki Żółtej i Park Krajobrazowy Narodowej Ochrony Wód Sanshenggong (największa w Azji jednorodzajowa tama irygacyjna).
Wymiana zewnętrzna
Ważny port łączący Chiny i Mongolię przez port Ganqimaodu. Miasto aktywnie uczestniczy we współpracy w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku oraz regionalnej integracji gospodarczej.
Ważne wyróżnienia
Narodowe Miasto Ogrodu (2017), Narodowe Miasto Modelu Podwójnego Wsparcia (2020), Narodowe Miasto Higieny (2021).
Informacje dotyczące podróży mogą ulec zmianie. Przed podróżą sprawdź aktualne godziny otwarcia, rezerwacje i wymagania wjazdowe.

Rozmowy podróżników
Rozpocznij rozmowę od przydatnej wskazówki lub pytania.