ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองตงเหลียว

เมืองตงเหลียว

เมืองทงเหลียว (Tongliao City) เดิมชื่อเขตปกครองจีเรม (Jirem League) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับเมืองซีผิง (มณฑลจีหลิน) ทางตะวันออก และติดกับเมืองฉีเฟิง (Chifeng) ทางตะวันออก

เมืองตงเหลียว

เมืองถงเหลียว หรือชื่อเดิมคือ สันปันน้ำจี่เรม เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับเมืองซีผิง (มณฑลจี๋หลิน) ทางตะวันออก สันปันน้ำจี่เฟิงและซีหลิงกอลทางตะวันตก เมืองเสิ่นหยาง ฟู่ซิน และเทียนหลิง (มณฑลเหลียวหนิง) ทางใต้ และสันปันน้ำฮิงกาน รวมทั้งเมืองไป่เฉิงและซงหยวน (มณฑลจี๋หลิน) ทางเหนือ ตั้งอยู่ในละติจูดกลาง มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีป อบอุ่นปานกลาง แห้งแล้ง และกึ่งแห้งแล้ง ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 59,535 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนตุลาคม 2565 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 อำเภอ 1 ตำบล และ 5 กองธง และดูแลเมืองระดับตำบล 1 แห่ง ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.7768 ล้านคน ถงเหลียวเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของชาติมองโกล ทุ่งหญ้าฮอร์ฉินเป็นแหล่งกำเนิดของเพลงพื้นบ้านที่มีชื่อเสียง 3 เพลง (ฮั่นซิวหยิง, ดานาบาล่า และ กาดาเหมยหลิน) และเพลงพื้นบ้านทำนองสั้นอีกกว่าพันเพลง ทางรถไฟ 5 สาย ได้แก่ จิงตง, ตงหรัง, ต้าเจิ้ง, ตงฮั่ว และจี้ตง มาบรรจบกันภายในเมือง และมีการเปิดให้บริการรถไฟขนส่งสินค้าระหว่างประเทศสายตงหม่าน-ยุโรปแล้ว เมืองนี้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญสำหรับโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและการเปิดประเทศมองโกเลียในไปทางเหนือ ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของวงเศรษฐกิจรอบอ่าวโป๋ไห่ เขตเศรษฐกิจตะวันออกเฉียงเหนือ และวงเศรษฐกิจเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการพบปะระหว่างภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือของจีน สนามบินพลเรือนตงเหลียวสามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่และขนาดกลาง เช่น โบอิง 737 และสถานีรถไฟตงเหลียวเป็นหนึ่งใน 36 สถานีศูนย์กลางการคมนาคมทางรถไฟที่สำคัญในประเทศจีน ในเดือนธันวาคม 2018 ได้รับการกำหนดให้เป็นเขตส่งเสริมผลิตภัณฑ์เกษตรกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของจีนรุ่นที่สอง และในเดือนตุลาคม 2020 ได้รับการตั้งชื่อให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ ถงเหลียวเป็นหนึ่งในฐานการผลิตธัญพืชที่สำคัญของประเทศ ในปี 2025 ถงเหลียวประสบความสำเร็จในการมีพื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมากกว่า 2 ล้านหมู่เป็นครั้งแรก เพิ่มผลผลิตต่อหมู่มากกว่า 400 จิน เมื่อเทียบกับการจัดการแบบดั้งเดิม โดยประสิทธิภาพการใช้น้ำและปุ๋ยดีขึ้น 30% ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของถงเหลียวสูงถึง 173.77 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่

ประวัติศาสตร์

อาณาจักรจีเรม ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเมืองถงเหลียว ก่อตั้งขึ้นในสมัยต้นราชวงศ์ชิง โดยมีอาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ลุ่มแม่น้ำเถาเอ๋อร์และแม่น้ำเนนเจียงทางใต้ของภูเขาซู่เยว่เอ๋อร์จีทางเหนือ ไปจนถึงลุ่มแม่น้ำเหลียวเหอตะวันออกและตะวันตกใกล้ภูเขาอู่ฮั่นเต๋อทางใต้ และจากภูเขาอู่ฮั่นทางตะวันตกไปจนถึงแม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำอี้ตุนทางตะวันออก

ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม (ประมาณ 771–476 ปีก่อนคริสตกาล) บริเวณนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าเร่ร่อน เช่น ชาวตงหูและชาวฉือเหวย พื้นที่ทางใต้ของกำแพงเมืองจีนฝั่งเหยียนอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวตงและเหลียวซีแห่งรัฐเหยียน ในสมัยราชวงศ์ฉิน บริเวณเหลียวเหอตะวันออกและตะวันตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวตงและเหลียวซี ในขณะที่ลุ่มน้ำเนนเจียงยังคงเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ของชาวตงหู

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชาวเซียนเป่ยและชาวอู่หวน ซึ่งเป็นลูกหลานของชาวตงหู ได้เร่ร่อนไปมาในลุ่มแม่น้ำเนนเจียงและเหลียวเหอ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกจนถึงยุคสามก๊ก ชาวเซียนเป่ยได้อพยพเข้าไปในแผ่นดินใหญ่เป็นจำนวนมาก ตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ผ่านราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง ทางเหนืออยู่ภายใต้การปกครองของชาวคีตัน และทางใต้อยู่ภายใต้การปกครองของชาวซือเว่ย ราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งเขตปกครองราโอลและซ่งโมในดินแดนของชาวคีตัน และเขตปกครองซือเว่ยในดินแดนของชาวซือเว่ย

ในสมัยราชวงศ์เหลียว จิน และหยวน ลุ่มแม่น้ำเนนเจียงและเหลียวเหออยู่ภายใต้การปกครองของเส้นทางและเขตการปกครองต่างๆ ในสมัยราชวงศ์หมิง พื้นที่นี้เป็นของสามองครักษ์อูริหยางไค (ตู้หยาน ฟู่หยู และไท่หนิง) ภายใต้คณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคต้าหนิง ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเล่อ ลูกหลานของคาบูตู คาซาร์ น้องชายของเจงกิสข่าน นำโดยกุยเมิงเกตาซีฮาลา ได้อพยพเข้ามาในลุ่มแม่น้ำเนนเจียง เรียกตัวเองว่าเนนฮอร์ฉิน และเข้าควบคุมสามองครักษ์อูริหยางไคได้อย่างรวดเร็ว

ในปี ค.ศ. 1626 โอบา ผู้สืบเชื้อสายจากกุยเมงเกตาสิฮาลา ได้นำเผ่าฮอร์ฉินยอมจำนนต่อราชวงศ์จินตอนปลาย ในปี ค.ศ. 1636 (ปีแรกของรัชสมัยฉงเต๋อ) ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งกองธงฮอร์ฉิน 5 กอง และกองธงกอร์ลอส 1 กอง ภายในปี ค.ศ. 1650 สันนิบาตจีเร็มประกอบด้วยกองธง 10 กอง โดยกองธงฮอร์ฉินอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ว่าราชการจังหวัดเสิ่นหยาง (เฟิงเทียน) และกองธงกอร์ลอส จาไลด์ และเดอร์เบิร์ต อยู่ภายใต้การดูแลของผู้ว่าราชการจังหวัดจีหลินและเฮยหลงเจียง ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ดินแดนมองโกลถูกเปิดให้ทำการเพาะปลูกและบริหารภายใต้เขตอำนาจศาลที่แยกต่างหาก นำไปสู่การก่อตั้งมณฑลจำนวนมาก รวมถึงฉางชุน ลี่ซู่ ฉางตู ฮวาเต๋อ หนงอาน และอื่นๆ

ในสมัยสาธารณรัฐจีน อำเภอถงเหลียวถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1914 ภายใต้ธงกลางปีกซ้ายของแคว้นฮอร์ฉิน ในช่วงยุครัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่น (1932–1945) ธงฮอร์ฉินถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลซิงอันซึ่งเป็นรัฐหุ่นเชิดเช่นกัน หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สันนิบาตจีเร็มได้ผ่านการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง ในปี 1949 สันนิบาตจีเร็มถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เมืองถงเหลียวถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1951 ในฐานะที่ตั้งของรัฐบาลสันนิบาต สันนิบาตถูกยุบและจัดตั้งขึ้นใหม่หลายครั้ง ในปี 1969 ถูกโอนไปยังมณฑลจี๋หลิน และกลับมาอยู่ภายใต้มองโกเลียในอีกครั้งในปี 1979 เมื่อวันที่ 13 มกราคม 1999 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยุบสันนิบาตจีเร็มและการจัดตั้งเมืองถงเหลียวระดับจังหวัด โดยเมืองถงเหลียวระดับอำเภอเดิมกลายเป็นอำเภอฮอร์ฉิน

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนตุลาคม 2565 เมืองถงเหลียวบริหารจัดการ 1 เขต (เขตฮอร์ฉิน), 1 อำเภอ (อำเภอไคหลู่), 5 ธง (ธงฮอร์ฉินปีกซ้ายตอนกลาง, ธงฮอร์ฉินปีกซ้ายตอนหลัง, ธงไน่หม่าน, ธงฮูเร และธงจารุด) และบริหารจัดการ 1 เมืองระดับอำเภอ (เมืองฮั่วหลิงกัวเล่อ) นอกจากนี้ยังมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยี 1 แห่ง คือ เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีถงเหลียว สำนักงานใหญ่ของเทศบาลตั้งอยู่บนถนนอากูลา ในเขตฮอร์ฉิน

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองถงเหลียวตั้งอยู่ทางตะวันออกของมองโกเลียใน บริเวณปลายด้านตะวันตกของที่ราบซงเหลียว และใจกลางทุ่งหญ้าฮอร์ฉิน ระหว่างละติจูด 42°15′–45°59′เหนือ และลองจิจูด 119°14′–123°43′ตะวันออก มีพรมแดนติดกับมณฑลจี๋หลินทางทิศตะวันออก มณฑลเหลียวหนิงทางทิศใต้ สันปันน้ำฉีเฟิงและซีหลิงกอลทางทิศตะวันตก และสันปันน้ำฮิงกานทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทอดยาวประมาณ 418 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ และ 370 กิโลเมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก รวมพื้นที่ทั้งหมด 59,535 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

เมืองถงเหลียวตั้งอยู่บนเนินเขาที่ลาดลงจากที่ราบสูงมองโกเลียไปยังที่ราบเหลียวเหอ ภูมิประเทศโดยรวมนั้นสูงทางตอนใต้และตอนเหนือ และต่ำราบเรียบในบริเวณตอนกลาง พื้นที่ทางตอนเหนือประกอบด้วยภูเขาหินและเนินเขาที่เชิงเขาทางใต้ของเทือกเขากังกังใหญ่ มีความสูง 400–1,300 เมตร คิดเป็น 22.8% ของพื้นที่เมือง ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาฮั่นซานตุนตูร์ สูง 1,444 เมตร พื้นที่ทางตอนใต้เป็นเนินเขาดินเลสและภูเขาเตี้ยๆ สูง 550–730 เมตร (7.0% ของพื้นที่) พื้นที่ตอนกลางเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลียวเหอตะวันตก สูง 120–320 เมตร มีเนินทรายกึ่งคงที่อยู่ตามขอบ คิดเป็น 70.7% ของพื้นที่ทั้งหมด

ภูมิอากาศ

เมืองถงเหลียวมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีป กึ่งแห้งแล้งถึงกึ่งแห้งแล้ง โดยมีลักษณะเด่นคือ ฤดูใบไม้ผลิแห้งและมีลมแรง ฤดูร้อนร้อนจัดและมีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงเย็นและสั้น และฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวเย็นมีหิมะตกน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 0–6°C ในบริเวณภูเขาทางเหนือ และสูงกว่า 6°C ในทางใต้ ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีแตกต่างกันไประหว่าง 305–485 มิลลิเมตร โดย 70% กระจุกตัวอยู่ในช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม จำนวนชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,868–3,111 ชั่วโมง ภัยแล้ง น้ำท่วม และลมแรงเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติหลักที่ส่งผลกระทบต่อการเกษตรและการเลี้ยงปศุสัตว์

อุทกวิทยา

ระบบน้ำของเมืองถงเหลียวประกอบด้วยระบบแม่น้ำเหลียวเหอตะวันตก หลิวเหอ ต้าหลิงเหอ และเนนเจียง รวมทั้งแม่น้ำเหลียวเหอตะวันออก ลุ่มน้ำเหลียวเหอตะวันตกครอบคลุมพื้นที่กว่า 60% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง มีแม่น้ำ 47 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ เมืองยังมีทะเลสาบธรรมชาติ 612 แห่ง โดยมีพื้นที่ลุ่มน้ำรวม 292.9 ตารางกิโลเมตร และความจุในการกักเก็บน้ำรวม 353 ล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ทรัพยากรน้ำของเมืองถงเหลียวมีการกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ โดยมีปริมาณน้ำฝนสูงกว่าในเทือกเขาทางเหนือและทางใต้มากกว่าในที่ราบตอนกลาง ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยหลายปีของเมืองอยู่ที่ 685 ล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำใต้ดินอยู่ที่ 3.683 พันล้านลูกบาศก์เมตร หลังจากหักลบปริมาณน้ำที่ทับซ้อนกันแล้ว ปริมาณน้ำทั้งหมดโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 4.264 พันล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรพืช

ทงเหลียวตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างป่าและทุ่งหญ้า ภูมิทัศน์ดั้งเดิมของที่นี่เป็นทุ่งหญ้าป่าโปร่งที่มีต้นเอล์มขึ้นอยู่ประปราย โดยมีพืชพรรณแบบสเตปป์เป็นพืชเด่น พืชพรรณธรรมชาติประกอบด้วย 112 วงศ์ 446 สกุล และ 1,169 ชนิด ซึ่ง 578 ชนิดมีคุณค่าทางอาหารสัตว์ พืชอาหารสัตว์ที่สำคัญ ได้แก่ Leymus chinensis, Stipa และ Cleistogenes พืชสมุนไพรป่า เช่น เอเฟดรา ชะเอมเทศ และซีบัคธอร์น มีคุณภาพที่เป็นเอกลักษณ์

ทรัพยากรสัตว์

เมืองถงเหลียวมีพืชและสัตว์ป่ามากกว่า 1,300 ชนิด สัตว์มีกระดูกสันหลังและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนบกประกอบด้วย 14 อันดับ 25 วงศ์ และ 33 ชนิด นกป่าประกอบด้วย 17 อันดับ 40 วงศ์ และ 152 ชนิด ปลาประกอบด้วย 5 อันดับ 11 วงศ์ และ 38 ชนิด เมืองนี้มีสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 5 ชนิด (นกกระเรียนมงกุฎแดง นกกระสาขาว นกกระเรียนปากแดง กวางซิกา และละมั่ง) และสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศเกือบ 30 ชนิด รวมถึงนกกระเรียนสีเทา นกกระเรียนเดโมเซลล์ เป็ดแมนดาริน หงส์ ลิงซ์ กวางแดง และละมั่งมองโกเลีย

ทรัพยากรแร่

เทือกเขาทางตอนเหนือของเมืองถงเหลียวอยู่ในส่วนกลางตอนใต้ของแถบแร่คิงอันตอนใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ 19,349 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้ได้ระบุแร่ธาตุ 63 ชนิด (รวมถึงชนิดย่อย) โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วสำหรับ 38 ชนิด รวมถึงถ่านหิน ปิโตรเลียม และทรายซิลิกา มีกิจการเหมืองแร่ 359 แห่ง โดย 150 แห่งกำลังดำเนินการอยู่ ปริมาณสำรองถ่านหิน ปิโตรเลียม และทรายควอตซ์ธรรมชาติมีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองถงเหลียวอยู่ที่ 173.77 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% เมื่อคิดจากราคาคงที่ มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 45.33 พันล้านหยวน (6.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ภาคอุตสาหกรรมขั้นกลางอยู่ที่ 50.35 พันล้านหยวน (6.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 78.10 พันล้านหยวน (10.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% สัดส่วนของสามภาคส่วนอยู่ที่ 26.1:29.0:44.9 และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 62,847 หยวน (8,670 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 ผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงเติบโตขึ้น 5.2% ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 20.21 พันล้านจิน (ประมาณ 10.1 ล้านตัน) เพิ่มขึ้น 4.1% ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 1.036 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 8.3%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 6.5% โดยภาคการผลิตเติบโต 11.3% ขณะที่ภาคเหมืองแร่ลดลง 1.5% ภาคส่วนการเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ การถลุงโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก (+6.9%) การผลิตไฟฟ้าและความร้อน (+9.2%) และการผลิตอาหาร (+10.9%) ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงพฤศจิกายน 2025 บริษัทอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 174.34 พันล้านหยวน (24.05 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.9% และมีกำไรสุทธิ 18.70 พันล้านหยวน (2.58 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 35.0%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการเติบโต 4.2% คิดเป็น 44.9% ของ GDP และขับเคลื่อนการเติบโตทางเศรษฐกิจ 2.0 จุดเปอร์เซ็นต์ ภาคค้าส่งและค้าปลีกเติบโต 7.2% ภาคที่พักและอาหารเติบโต 2.9% และภาคขนส่งเติบโต 6.4% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 37.59 พันล้านหยวน (5.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.1% การค้าต่างประเทศรวมอยู่ที่ 5.05 พันล้านหยวน (696 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.5% โดยเป็นการส่งออก 4.63 พันล้านหยวน (638 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และนำเข้า 410 ล้านหยวน (57 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 40.7%)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 โครงการพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ 3 โครงการ และโครงการวิจัยและพัฒนาและการแปลงผลงานสำคัญ 21 โครงการ ได้รับทุนสนับสนุน สิทธิบัตรมีจำนวน 724 ฉบับ ลดลง 36.6% สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ต่อประชากร 10,000 คน อยู่ที่ 3.0 เพิ่มขึ้น 13.3% มีการจดทะเบียนสัญญาเทคโนโลยีทั้งหมด 112 ฉบับ มูลค่าธุรกรรม 300 ล้านหยวน (41.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การศึกษา

เมืองถงเหลียวมีสถาบันอุดมศึกษาปกติ 3 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 42,076 คน (รวมนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเต็มเวลา 3,027 คน) และบุคลากร 3,146 คน (อาจารย์ประจำเต็มเวลา 2,145 คน) นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีโรงเรียน 958 แห่ง (อนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา และการศึกษาพิเศษ) มีนักเรียน 364,087 คน และครูประจำเต็มเวลา 36,164 คน

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 11 แห่ง และคณะการแสดงศิลปะระดับมืออาชีพ 9 คณะ ซึ่งจัดการแสดงไป 1,128 ครั้ง มีผู้เข้าชม 718,000 คน นอกจากนี้ยังมีสถานีวิทยุ 8 แห่ง ครอบคลุมประชากร 99.84%

การดูแลสุขภาพ

เมืองถงเหลียวมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 4,534 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 91 แห่ง และสถานพยาบาลปฐมภูมิ 4,415 แห่ง มีจำนวนเตียงที่ได้รับอนุญาตทั้งหมด 19,417 เตียง และมีบุคลากรทางการแพทย์ 35,717 คน ซึ่งรวมถึงผู้ช่วยแพทย์ 28,659 คน (แพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 12,154 คน และพยาบาลวิชาชีพ 11,577 คน)

กีฬา

ในปี 2025 นักกีฬาของเมืองถงเหลียวคว้าเหรียญทอง 11 เหรียญ เหรียญเงิน 10 เหรียญ และเหรียญทองแดง 10 เหรียญ ในการแข่งขันระดับชาติ และเหรียญทอง 84 เหรียญ เหรียญเงิน 119 เหรียญ และเหรียญทองแดง 112 เหรียญ ในระดับเขตปกครองตนเอง เมืองนี้มีศูนย์ออกกำลังกายชุมชน 3,200 แห่ง และผู้ฝึกสอนกีฬาชุมชน 11,032 คน

ประกันสังคม

ในปี 2025 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 34,119 หยวน (4,710 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% รายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยในเมืองอยู่ที่ 45,376 หยวน (6,259 ดอลลาร์สหรัฐ) ขณะที่ผู้อยู่อาศัยในชนบทและผู้เลี้ยงสัตว์อยู่ที่ 24,552 หยวน (3,387 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 23,628 หยวน (3,259 ดอลลาร์สหรัฐ) อัตราการเข้าร่วมระบบประกันสังคม: 2.017 ล้านคนสำหรับบำนาญ 2.686 ล้านคนสำหรับประกันสุขภาพ 253,000 คนสำหรับประกันการว่างงาน และ 296,000 คนสำหรับประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน ผู้รับเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองมีจำนวน 27,000 คน และในชนบทมีจำนวน 163,000 คน

การขนส่ง

ภาพรวม

ทางรถไฟ 5 สาย ได้แก่ จิงตง ตงหรัง ต้าเจิ้ง ตงฮั่ว และจี้ตง มาบรรจบกันที่เมืองตงเหลียว เมืองนี้มีทางด่วน 3 สาย ทางหลวงแห่งชาติ 6 สาย และทางหลวงประจำมณฑล 7 สาย ภายในรัศมี 800 กิโลเมตร มีเมืองที่มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคนถึง 15 เมือง เมืองนี้อยู่ห่างจากท่าเรือที่ใกล้ที่สุดคือท่าเรือจินโจว 400 กิโลเมตร ทำให้เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญสำหรับโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและการเปิดประเทศทางเหนือของมองโกเลียใน

ทางหลวง

ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ ทางด่วนซวงเหลียว-ถงเหลียว (93.6 กม.) ทางด่วนจินเป่าตุน-ชาริซู (44.6 กม.) และทางด่วนฉีเฟิง-ถงเหลียว ทางหลวงหมายเลข 111, 303 และ 304 ตัดผ่านเมือง ก่อให้เกิดเครือข่ายถนนสามแนวตั้ง สี่แนวนอน ที่เชื่อมไปยังมณฑลจี๋หลินทางเหนือ เมืองตานตงทางตะวันออก ปักกิ่งทางใต้ และซีหลิงกอลทางตะวันตก ณ สิ้นปี 2023 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 23,258.6 กม. รวมถึงทางด่วน 647.3 กม. ในปี 2025 ปริมาณสินค้าที่ขนส่งทางทางหลวงอยู่ที่ 109.96 ล้านตัน (+4.7%) และปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 37.26 ล้านคน (+1,211.8%)

ทางรถไฟ

ทุกพื้นที่ระดับอำเภอเชื่อมต่อกันด้วยทางรถไฟ มีทางรถไฟ 6 สาย (ผิงฉี จิงถง ถงหรัง ต้าเจิ้ง ถงฮั่ว และจี้ถง) ตัดผ่านเมือง สถานีรถไฟถงเหลียวเป็นสถานีชั้นหนึ่งภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานการรถไฟเสิ่นหยาง และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางรถไฟที่สำคัญที่เชื่อมต่อภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือของจีน ในปี 2025 จำนวนผู้โดยสารที่เดินทางโดยรถไฟรวม 6.06 ล้านคน (+2.5%) และปริมาณการขนส่งสินค้าทางรถไฟอยู่ที่ 56.87 ล้านตัน (+32.3%)

การบินพลเรือน

สนามบินถงเหลียวมีอาคารผู้โดยสารขนาด 11,500 ตารางเมตร และรันเวย์ยาว 2,700 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินโบอิ้ง 737 และเครื่องบินประเภทเดียวกันได้ ให้บริการ 14 เส้นทางไปยัง 13 เมือง ในปี 2025 ปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 1.52 ล้านคน (-5.0%) และปริมาณสินค้าอยู่ที่ 1,954.6 ตัน (+8.8%)

ระบบขนส่งสาธารณะ

เมืองถงเหลียวมีเส้นทางรถโดยสารประจำทางในเมือง 12 เส้นทาง พร้อมป้ายจอดรถกว่า 180 ป้าย ทำให้การเดินทางภายในเมืองสะดวกสบายยิ่งขึ้น

ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) ประชากรประจำของเมืองถงเหลียวมีจำนวน 2,873,168 คน โดยมีอัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 50.44% และ 49.56% ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำลดลงเหลือ 2.752 ล้านคน ลดลง 24,800 คนจากปีที่แล้ว อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 53.72% อัตราการเกิดอยู่ที่ 4.00 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 10.13 ต่อพันคน ส่งผลให้อัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -6.13 ต่อพันคน

จุดชมวิว

ในปี 2025 เมืองถงเหลียวมีนักท่องเที่ยวชาวจีนมาพัก 23.557 ล้านคน สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 29.48 พันล้านหยวน (4.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 37 แห่ง ซึ่งรวมถึงระดับ 4A จำนวน 10 แห่ง และระดับ 3A จำนวน 12 แห่ง

พื้นที่คุ้มครองที่สำคัญ ได้แก่ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติ 2 แห่ง (ต้าชิงโกวและฮั่นซาน) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับเขตปกครองตนเอง 4 แห่ง และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับอำเภอ 50 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีอุทยานทะเลทรายแห่งชาติ 2 แห่ง (ไน่หม่านเป่ากู่ตูและอ่าวหูเรหยินซา) อุทยานป่าไม้ 7 แห่ง (ระดับชาติ 1 แห่ง ระดับภูมิภาค 6 แห่ง) อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำ 4 แห่ง และอุทยานธรณีวิทยาระดับภูมิภาค 1 แห่ง

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

เมืองถงเหลียวส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เลี้ยงสัตว์ มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมองโกลและชาวฮั่น ชาวมองโกลขึ้นชื่อเรื่องอัธยาศัยไมตรีที่ดี โดยนิยมเสิร์ฟไวน์ชามใหญ่และแจกเนื้อสดๆ ในช่วงเทศกาลต่างๆ เนื่องจากอยู่ใกล้กับสามจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือ อาหารท้องถิ่นจึงคล้ายคลึงกับอาหารของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและอาหารพื้นเมืองของชาวฮั่น

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

บุคคลสำคัญ

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองเหวินโจว

เมืองเหวินโจว (Wenzhou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจ้อเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล หันหน้าไปทางทะเลจีนตะวันออกทางทิศตะวัน…

เมืองหนิงโป

เมืองหนิงโป (Ningbo) หรือเรียกย่อว่า "หยง" (Yong) เป็นเมืองระดับรองของมณฑลและเป็นเมืองที่วางแผนแยกต่างหากในมณฑลเจ้อเจียง ในอดีตเคยรู้จักกัน…

เมืองหางโจว

เมืองหางโจว (Hangzhou) หรือเรียกย่อว่า "หาง" เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เมืองขนาดใหญ่ และเมืองศูนย์กลางของเขตมห…

เจ้อเจียง

ภาพรวมเมืองเจ้อเจียง มณฑลเจ้อเจียงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตอนใต้ของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีพรมแดนติดกับทะเลจีนตะวันออ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว