ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองฉินหวงเต่า

เมืองฉินหวงเต่า

เมืองฉินหวงเต่า (Qinhuangdao City) หรือเรียกย่อว่า "ฉิน" และรู้จักกันในชื่อเมืองกังเฉิง (Gangcheng หรือเมืองท่า) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย จัดเป็นเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 ตั้งอยู่ในภาคเหนือของจีน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหอเป่ย

เมืองฉินหวงเต่า

ฉินหวงเต่า หรือเรียกย่อว่า "ฉิน" และรู้จักกันในชื่อ กังเฉิง (เมืองท่า) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหอเป่ย จัดเป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 2 ตั้งอยู่ในภูมิภาคจีนตอนเหนือ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหอเป่ย หันหน้าไปทางทะเลโป๋ไห่ทางทิศใต้ ติดกับเทือกเขาเหยียนทางทิศเหนือ ติดกับมณฑลเหลียวหนิงทางทิศตะวันออก และอยู่ใกล้กับปักกิ่งและเทียนจินทางทิศตะวันตก ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของสองเขตเศรษฐกิจสำคัญ คือ จีนตอนเหนือและจีนตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้มีตำแหน่งสำคัญในเขตเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ ทำหน้าที่เป็นพื้นที่สำคัญของวงเศรษฐกิจเมืองหลวง และเป็นหนึ่งในกลุ่มเมืองชายฝั่งเปิดกลุ่มแรกๆ สภาแห่งรัฐกำหนดให้ฉินหวงเต่าเป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญของภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เมืองท่าสมัยใหม่ เมืองศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรของประเทศ รวมถึงเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวชายฝั่งระดับชาติด้วย ณ ปี 2025 เมืองฉินหวงเต่าปกครอง 4 เขตและ 3 อำเภอ มีพื้นที่บนบก 7,802 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางทะเล 1,805 ตารางกิโลเมตร และประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3,100,700 คน เมืองนี้ตั้งชื่อตามฉินซีฮวง จักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฉิน (ค.ศ. 221–206 ก่อนคริสตกาล) ผู้ซึ่งเสด็จผ่านที่นี่ระหว่างการตรวจราชการทางตะวันออกและส่งคนไปค้นหาเซียนในทะเล เป็นเมืองเดียวในประเทศจีนที่ตั้งชื่อตามพระราชอิสริยยศของจักรพรรดิ ตั้งอยู่ห่างจากปักกิ่ง 280 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 240 กิโลเมตร และห่างจากเสิ่นหยาง 380 กิโลเมตร มีเส้นทางรถไฟสายหลักของประเทศ 5 สายมาบรรจบกันที่นี่ ได้แก่ ทางรถไฟจิงซาน จิงฉิน ต้าฉิน ฉินเซิน และเสิ่นซาน ทางรถไฟความเร็วสูงจินฉิน, ทางด่วนจิงเสิน, ทางด่วนฉินปิน, ทางด่วนเฉิงฉิน, ทางด่วนฉินหวงเต่า-เสิ่นหยาง, ทางด่วนจิงฉิน และทางด่วนฉินถัง ตัดผ่านพื้นที่ทั้งหมด เขตซานไห่กวนเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ ท่าเรือฉินหวงเต่าเป็นท่าเรือหลักของจีนสำหรับการขนส่งถ่านหินจากเหนือจรดใต้ โดยมีการดำเนินงานทางทะเลครอบคลุมมากกว่า 130 ประเทศและภูมิภาค ในเดือนตุลาคม 2025 ได้รับรางวัลเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการปกครองตามหลักนิติธรรม ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองอยู่ที่ 220.04 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.9% จากปีก่อนหน้า

ประวัติศาสตร์

โบราณวัตถุที่ขุดพบจากถ้ำหินปูนในแหล่งโบราณสถานมนุษย์ลิงอู่ซาน อำเภอลู่หลง พิสูจน์ให้เห็นว่ามนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่ฉินหวงเต่ามาตั้งแต่ 500,000 ถึง 600,000 ปีที่แล้ว แหล่งโบราณสถานยุคหินใหม่เซียวเหมาซานในตำบลเมิ่งเจียง อำเภอซานไห่กวน และแหล่งโบราณสถานยุคหินใหม่เจียงจุนไท่ในหมู่บ้านเกาเจี้ยนจวง อำเภอซานไห่กวน แสดงให้เห็นเพิ่มเติมว่า ในช่วงยุคหินใหม่ บรรพบุรุษของฉินหวงเต่าได้เชี่ยวชาญเครื่องมือการผลิตที่ค่อนข้างก้าวหน้าและสร้างวัฒนธรรมในระดับสูงแล้ว

จากบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษร ชื่อสถานที่ที่เก่าแก่ที่สุดที่ปรากฏในพื้นที่ฉินหวงเต่าคือ เจียซือ ซึ่งบันทึกไว้ใน "หยู กง" (บรรณาการของหยู) ซึ่งเป็นของเมืองจี้โจว พื้นที่ฉินหวงเต่า ตั้งอยู่ในภูมิภาคเจียซือโบราณ ในสมัยราชวงศ์ชาง (ประมาณ ค.ศ. 1600–1046 ก่อนคริสตกาล) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐกู่จูที่เจริญรุ่งเรือง โดยมีเมืองหลวงตั้งอยู่ใกล้เมืองลู่หลงในปัจจุบัน หลังจากราชวงศ์ชางล่มสลาย กู่จูก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โจว (ค.ศ. 1046–256 ก่อนคริสตกาล) ในปี ค.ศ. 664 ก่อนคริสตกาล รัฐฉีได้พิชิตกู่จู ทำให้รัฐโบราณที่มีอายุยาวนานกว่า 1,100 ปีสิ้นสุดลง กู่จูเป็นรัฐโบราณทางตะวันออกเฉียงเหนือ

จากยุควัฒนธรรมหงซานและตระกูลชางเมื่อ 6,000 ปีก่อน จนถึงราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ในปี ค.ศ. 1381 รวมระยะเวลากว่า 4,000 ปี พื้นที่ฉินหวงเต่าเป็นส่วนหนึ่งของเหลียวซีมาโดยตลอด การสร้างด่านซานไห่กวนในสมัยราชวงศ์หมิงทำให้ฉินหวงเต่าถูกแยกออกจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ในเชิงวัฒนธรรมแล้วยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมเหลียวซีตะวันออกเฉียงเหนือ

ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว บริเวณนี้เป็นศูนย์กลางของรัฐกู่จู ในสมัยราชวงศ์ชุนชุม (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) รัฐจินได้พิชิตเผ่าเฟย และชาวเฟยได้หนีไปยังรัฐเหยียน ซึ่งพวกเขาได้รับอนุญาตให้ก่อตั้งรัฐเฟยจื่อขึ้น ในสมัยราชวงศ์สงคราม (475–221 ปีก่อนคริสตกาล) บริเวณนี้เป็นของมณฑลเหลียวซีแห่งรัฐเหยียน ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น ฉินหวงเต่าเป็นเส้นทางสำคัญสำหรับการเสด็จประพาสทางตะวันออกของจักรพรรดิ และเป็นสถานที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ทางการทหาร การเสด็จประพาสทางตะวันออกครั้งที่สี่ของฉินซีฮวงได้นำพระองค์มายังเจียซือ ซึ่งพระองค์ได้จารึกประตูเจียซือไว้ พระองค์ได้ส่งนักเล่นแร่แปรธาตุแห่งรัฐเหยียน ได้แก่ ลู่เซิง ฮั่นจง โหวกง และซือเซิง ไปค้นหาเซียนและน้ำอมฤตในทะเล ซึ่งเป็นที่มาของชื่อฉินหวงเต่า

ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นของอาณาจักรเหยียน ชาวเฟยได้อพยพมายังเหยียนและได้รับที่ดินในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองลู่หลงในปัจจุบัน ก่อตั้งเป็นแคว้นขุนนางที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรเหยียน

หลังจากฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวและแบ่งอาณาจักรออกเป็นสามสิบหกมณฑล พื้นที่นี้อยู่ในเขตปกครองเหลียวซี

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 9 ปีคริสต์ศักราช) พื้นที่นี้เป็นของเมืองหยูโจว ส่วนทางเหนือของเมืองฟู่หนิงและชิงหลงเป็นของมณฑลเป่ยผิง มีการจัดตั้งศูนย์กลางอำเภอหลี่เฉิงทางตะวันตกของเมืองฟู่หนิง เมืองลู่หลง ฉางหลี่ และเขตเมืองฉินหวงเต่าเป็นของมณฑลเหลียวซี มีการจัดตั้งศูนย์กลางอำเภอเฟยหรูทางเหนือของเมืองลู่หลง และมีการจัดตั้งศูนย์กลางอำเภอเหลยใกล้เมืองฉางหลี่

ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 25–220) ผ่านสมัยสามก๊กเว่ย (ค.ศ. 220–265) และราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 265–316) ฉินหวงเต่าเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหลียวซีแห่งโย่วโจว ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีการจัดตั้งศูนย์กลางอำเภอเฟยรู่ทางเหนือของเมืองลู่หลง และศูนย์กลางอำเภอหลินหยูที่หยูกวายในฝูหนิง โดยส่วนตะวันตกเป็นของอำเภอเฟยรู่ และส่วนตะวันออกเป็นของอำเภอหลินหยู ในสมัยสามก๊กเว่ย มีการจัดตั้งศูนย์กลางอำเภอเฟยรู่ทางเหนือของเมืองลู่หลง และศูนย์กลางมณฑลเหลียวซีและอำเภอหยางเล่อตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก ศูนย์กลางมณฑลและอำเภอหยางเล่อตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง ศูนย์กลางอำเภอเฟยรู่ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองลู่หลง กองทหารหลินหยูตั้งอยู่ที่หยูกวาย และส่วนเหนือของลู่หลงและส่วนใหญ่ของชิงหลงเป็นเขตของอำเภอเฟยรู่ ในขณะที่ฉางหลี่ตะวันตกเป็นเขตของไห่หยาง และส่วนที่เหลือเป็นเขตของอำเภอหยางเล่อ

ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและยุคสิบหกอาณาจักร (317–439) พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเหยียนเดิม แคว้นฉินเดิม แคว้นเหยียนตอนปลาย และแคว้นเหยียนเหนือ ตามลำดับ โดยทั้งหมดอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวซี โดยมีที่ตั้งของมณฑลอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองฟู่หนิง ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ (420–589) พื้นที่นี้เป็นของมณฑลผิงโจว ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (386–534) ที่ตั้งของมณฑลผิงโจว มณฑลเหลียวซี และอำเภอเฟยหรู ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองลู่หลง ในขณะที่ที่ตั้งของมณฑลเป่ยผิงและอำเภอซินชางอยู่ที่เมืองลู่หลง และที่ตั้งของอำเภอหยางเล่ออยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองฟู่หนิง ในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันออก (534–550) ที่ตั้งของมณฑลผิงโจวและมณฑลเหลียวซียังคงอยู่ทางทิศเหนือของเมืองลู่หลง ที่ตั้งของมณฑลและเขตการปกครองรวมกันอยู่ในเมืองเดียวกัน และที่ตั้งของมณฑลเป่ยผิงอยู่ที่เมืองลู่หลง ในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ. 550–577) ศูนย์กลางการปกครองของมณฑลอยู่ทางเหนือของเมืองลู่หลง ศูนย์กลางการบัญชาการอยู่ที่เมืองลู่หลง โดยมีอำเภอเฟยรูและอำเภอซินชางอยู่ภายใต้เขตอำนาจการปกครอง

ราชวงศ์สุย (581–618) ได้รวมอาณาจักรเหนือและใต้เข้าด้วยกัน โดยแบ่งอาณาจักรออกเป็น 57 มณฑล พื้นที่ฉินหวงเต่าถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือส่วนตะวันออกและส่วนตะวันตกโดยแม่น้ำไต้และแม่น้ำหยูกวยในปัจจุบัน ส่วนตะวันออกและชิงหลงอยู่ในเขตปกครองหลิวเฉิงของมณฑลเหลียวซี โดยมีที่ตั้งของมณฑลและเมืองศูนย์กลางอยู่ใกล้กับเมืองเฉาหยาง มณฑลเหลียวหนิงในปัจจุบัน ส่วนตะวันตกเดิมทีอยู่ในเขตปกครองผิงโจว โดยปกครองมณฑลซินชางและเฟยหรู ในปีที่หกแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิไค่หวง (586) เฟยหรูถูกรวมเข้ากับซินชาง และในปีที่สิบแปดแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิไค่หวง (598) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นลู่หลง โดยมีที่ตั้งของมณฑลและเมืองศูนย์กลางอยู่ที่เมืองลู่หลงในปัจจุบัน

ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองมณฑล ทางตะวันตกของหยูกวยคือผิงโจวแห่งมณฑลเหอเป่ย ในช่วงต้นราชวงศ์ถังคือมณฑลเป่ยผิง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นผิงโจวในปีที่สองของรัชสมัยหวู่เต๋อ (ค.ศ. 619) โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองลู่หลงในปัจจุบัน ปกครองอำเภอเฟยหรู (ศูนย์กลางอยู่ที่เมืองลู่หลง) และอำเภอหลินหยู (ศูนย์กลางอยู่ที่หยูกวยในฝูหนิง) ในปีเดียวกันนั้น เฟยหรูได้เปลี่ยนชื่อเป็นลู่หลง และมีการจัดตั้งอำเภอฝูหนิงขึ้น (ศูนย์กลางอยู่ที่เมืองฝูหนิง) ในปีที่เจ็ดของรัชสมัยหวู่เต๋อ อำเภอหลินหยูและฝูหนิงถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอลู่หลง ในปีที่สิบห้าของรัชสมัยเจิ้งกวน (ค.ศ. 641) อำเภอหลินหยูได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอซื่อเฉิงในปีที่สองของรัชสมัยว่านสุ่ยถงเทียน (ค.ศ. 697) ในปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิเทียนเป่า (742) ผิงโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเป่ยผิง และในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหยวน (758) ก็กลับมาใช้ชื่อผิงโจวอีกครั้ง ตั้งแต่ปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิไคหยวน (714) ถึงปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิเทียนเป่า (743) ได้มีการจัดตั้งรัฐอารักขาอันตงขึ้นในเมืองลู่หลง และถูกแทนที่ด้วยกองทัพลู่หลงในปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิเทียนเป่า (743) ทางตะวันออกของหยูกวยและทางเหนือของกำแพงเมืองจีนเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหลิวเฉิง เมืองอิงโจว มณฑลเหอเป่ย โดยมีที่ทำการจังหวัดและอำเภออยู่ใกล้กับเมืองเฉาหยาง มณฑลเหลียวหนิงในปัจจุบัน เมืองหยูกวยในปัจจุบันเคยเป็นเมืองรักษาการณ์ของหยูกวย

ในสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (ค.ศ. 907–960) บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของเมืองอิงโจวและผิงโจว ในสมัยราชวงศ์เหลียงและถัง เมืองผิงโจวและลู่หลงได้ถูกตั้งเป็นศูนย์กลางการปกครอง ในปีที่สามของรัชสมัยถงกวง (ค.ศ. 925) ชาวคิตันได้เข้ายึดครองอิงโจว ผิงโจว และเมืองอื่นๆ ในสมัยราชวงศ์จินตอนปลาย ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย และราชวงศ์โจวตอนปลาย พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของชาวคิตัน ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อราชวงศ์เป็นเหลียว

ในสมัยราชวงศ์เหลียว (ค.ศ. 907–1125) พื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำหยูกวยและแม่น้ำไดเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองหนานจิง โดยมีเมืองหลูหลงเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอผิงโจวและลู่หลง และมีกองทัพเหลียวซิงประจำการอยู่ อำเภออิงโจวและกวางหนิงตั้งอยู่ที่เมืองฉางหลี่ และมีกองทัพหลินไห่ประจำการอยู่ อำเภอหวังตูตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองหลูหลง และเมืองฟู่หนิงในขณะนั้นคือเมืองซินอัน อำเภออิงโจวและอำเภออื่นๆ ทั้งหมดอยู่ภายใต้การปกครองของผิงโจว ส่วนพื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำหยูกวยและแม่น้ำได และทางเหนือของกำแพงเมืองจีน เป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองจงจิง โดยมีเมืองซานไห่กวนเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอเฉียนโจวและเฉียนหมิน และมีกองทัพซิงซานประจำการอยู่ อำเภอรุนโจวและไห่หยางตั้งอยู่ที่เมืองไห่หยางในฟู่หนิง และมีกองทัพไห่หยางประจำการอยู่

หลังจากราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115–1234) พิชิตราชวงศ์เหลียว พื้นที่ฉินหวงเต่าในปัจจุบันจึงกลายเป็นดินแดนของราชวงศ์จิน พื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำหยูกวายและแม่น้ำไดเป็นของผิงโจวในเขตปกครองจงตู ผิงโจวและอำเภอลู่หลงตั้งอยู่ที่เมืองลู่หลง โดยมีกองทัพซิงผิงประจำการอยู่ที่นั่น ในช่วงต้นราชวงศ์จิน เมืองฉางหลี่ยังคงเป็นที่ตั้งของอำเภอกว่างหนิง ในปีที่ 29 แห่งรัชสมัยต้าติ้ง (ค.ศ. 1189) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอฉางหลี่ ในปีเดียวกันนั้น เมืองซินอันได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอฟู่หนิง (ที่ตั้งปัจจุบันอยู่ที่เมืองฟู่หนิง) อำเภอหวังตูในสมัยราชวงศ์เหลียวยังคงอยู่ และในปีที่ 7 แห่งรัชสมัยต้าติ้ง (ค.ศ. 1167) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอไห่ซาน พื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำหยูกวายและแม่น้ำได และทางเหนือของกำแพงเมืองจีนเป็นของรุ่ยโจวในเขตปกครองปักกิ่ง โดยมีเมืองไห่หยางในอำเภอฟู่หนิงเป็นที่ตั้งของอำเภอไห่หยาง และเมืองซานไห่กวนเป็นเมืองเฉียนหมิน

ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) พื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำหยูกวายและแม่น้ำไต้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองผิงโจว มณฑลจงซู ในปีที่สิบของรัชสมัยหยวนไท่จู่ (ค.ศ. 1215) กองทัพผิงโจวซิงผิงได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นเมืองซิงผิง ในปีแรกของรัชสมัยจงถง (ค.ศ. 1260) เมืองซิงผิงได้รับการยกฐานะเป็นเขตผิงหลัว ในปีที่สี่ของรัชสมัยต้าเต๋อ (ค.ศ. 1300) เนื่องจากเกิดน้ำท่วมบ่อยครั้งในพื้นที่ เขตผิงหลัวจึงเปลี่ยนชื่อเป็นเขตหย่งผิง โดยมีที่ตั้งของเขตและที่ตั้งของอำเภอลู่หลงอยู่ที่เมืองลู่หลงในปัจจุบัน ในปีที่สองของรัชสมัยจือหยวน (ค.ศ. 1265) ฟู่หนิง (ที่ตั้งในเมืองฟู่หนิงในปัจจุบัน) และไห่ซาน (ที่ตั้งของอำเภอไห่ซานเดิม) ถูกรวมเข้ากับอำเภอฉางหลี่ (ที่ตั้งในเมืองฉางหลี่ในปัจจุบัน) หนึ่งปีต่อมา อำเภอฉางหลี่ถูกยุบ และอำเภอฟู่หนิงและอำเภอไห่ซานได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ ในปีที่สี่ของรัชสมัยจือหยวน (1267) อำเภอฟู่หนิงและอำเภอไห่ซานถูกรวมเข้ากับอำเภอฉางหลี่อีกครั้ง ในปีที่เจ็ดของรัชสมัยจือหยวน (1270) อำเภอฟู่หนิงได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ และอำเภอฉางหลี่และอำเภอไห่ซานถูกรวมเข้ากับอำเภอฟู่หนิง ในปีที่สิบสองของรัชสมัยจือหยวน อำเภอฉางหลี่ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่อีกครั้ง พื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำหยูกวยและแม่น้ำไต้ และทางเหนือของกำแพงเมืองจีน อยู่ในเขตการปกครองต้าหนิงของมณฑลเหลียวหยาง โดยส่วนใต้ปกครองโดยคณะกรรมาธิการทหารสูงสุดแห่งรุ่ยโจว และมีกองทหารต้าหนิงไห่หยางตั้งอยู่ที่เมืองไห่หยาง ส่วนทางเหนืออยู่ในเขตปกครองลู่ซาน

ในสมัยต้นราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) พื้นที่นี้เป็นเขตปกครองหย่งผิง ขึ้นอยู่กับมณฑลซานตง ในปีที่สองของรัชสมัยหงหวู่ (ค.ศ. 1369) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองผิงหลัว และโอนไปอยู่กับมณฑลเป่ยผิง ในปีที่สี่ของรัชสมัยหงหวู่ (ค.ศ. 1371) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหย่งผิง และมีการจัดตั้งที่ทำการมณฑลขึ้น ในปีที่สิบเก้าของรัชสมัยหย่งเล่อ (ค.ศ. 1421) ได้ขึ้นอยู่กับเมืองหลวงโดยตรง มณฑลนี้ปกครองอำเภอลู่หลง อำเภอฉางหลี่ และอำเภอฟู่หนิง ในพื้นที่ฉินหวงเต่าในปัจจุบัน โดยมีที่ทำการอำเภออยู่ที่เมืองประจำอำเภอในปัจจุบัน ในเวลานั้น เขตอำนาจของอำเภอฟู่หนิงขยายไปทางทิศตะวันออกเลยซานไห่กวน และไปทางทิศเหนือรวมถึงส่วนใต้ของอำเภอชิงหลง ในปีที่สี่ของรัชสมัยหงหวู่ ได้มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์หย่งผิงทางใต้ของที่ทำการมณฑล และกองทหารรักษาการณ์ซานไห่ที่ซานไห่กวน ในปีแรกของรัชสมัยหย่งเล่อ (1403) ได้มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ฝูหนิงขึ้นทางเหนือของเมืองฝูหนิง และกองทหารรักษาการณ์ซ้ายของตงส์ขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ตั้งเมืองหลวง ต่อมาได้รวมเข้ากับกองทหารรักษาการณ์ลู่หลงที่จัดตั้งขึ้นใหม่ทางใต้ของที่ตั้งเมืองหลวง ซึ่งต่อมาได้รวมเข้ากับกองทหารรักษาการณ์หย่งผิง ในปีที่สามของรัชสมัยหลงชิง (1569) ได้มีการเพิ่มเส้นทางเหยียนเหอหยิง เส้นทางไท่โถวหยิง เส้นทางซื่อเหมินไห่ และเส้นทางซานไห่กวน ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของแม่ทัพใหญ่จี้โจว โดยแต่ละเส้นทางมีผู้บัญชาการประจำภูมิภาคประจำการอยู่

ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ฉินหวงเต่าเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหย่งผิง ในเขตปกครองถงหยง มณฑลจือหลี่ โดยมีเมืองลู่หลงเป็นศูนย์กลางการปกครอง ครอบคลุมอำเภอลู่หลง อำเภอฉางหลี่ และอำเภอฟู่หนิง ซึ่งแต่ละอำเภอมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองปัจจุบัน ในปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง (ค.ศ. 1737) ได้มีการจัดตั้งอำเภอหลินหยูขึ้นที่ซานไห่กวน และดินแดนทางตะวันออกของแม่น้ำเสินในฟู่หนิงถูกโอนไปเป็นอำเภอหลินหยู ส่วนตะวันออกของเขตปกครองตนเองชิงหลงแมนจูในปัจจุบันเป็นของอำเภอหลินหยู ส่วนกลางเป็นของอำเภอฟู่หนิง และส่วนตะวันตกเป็นของอำเภอเฉียนอัน ในช่วงต้นราชวงศ์ชิง มีรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดประจำอยู่ที่ซานไห่กวน และดำรงตำแหน่งนี้เรื่อยมาจนถึงปลายราชวงศ์ กองทหารรักษาการณ์ซานไห่กวนและกองทหารรักษาการณ์ฟู่หนิงก็ยังคงอยู่เช่นกัน ในปีแรกของรัชสมัยซุนจือ (1644) ได้มีการแต่งตั้งผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ซานไห่กวน และมีการจัดตั้งกองกำลังเสริมไท่โถวหยิงประจำการอยู่ที่เส้นทางซานไห่กวน เส้นทางซื่อเหมินไห่ และเส้นทางเหยียนเหอหยิง โดยแต่ละแห่งมีผู้บัญชาการประจำภูมิภาค ในปีที่หกของรัชสมัยซุนจือ (1649) ผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ซานไห่กวนถูกแทนที่ด้วยรองผู้บัญชาการ กองกำลังเคลื่อนที่ของกองพันซานเหยียนถูกแทนที่ด้วยรองผู้บัญชาการเสริมซานเหยียน รองผู้บัญชาการอี้หยวนโข่วถูกแทนที่ด้วยร้อยโท รองผู้บัญชาการไท่โถวหยิงถูกแทนที่ด้วยร้อยเอก ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็นนายทหารฝึก ผู้บัญชาการประจำภูมิภาคเส้นทางซานไห่กวนและเส้นทางซื่อเหมินไห่ถูกแทนที่ด้วยร้อยเอก ผู้บัญชาการประจำภูมิภาคหวงถุหลิงถูกแทนที่ด้วยนายทหารฝึก และผู้บัญชาการประจำภูมิภาคเส้นทางเหยียนเหอหยิงถูกแทนที่ด้วยนายทหารยศพันตรี ในปีที่เจ็ดของรัชสมัยซุนจือ (1650) กองทหารรักษาพระองค์ฟู่หนิงถูกรวมเข้ากับกองทหารรักษาพระองค์ซานไห่ และในปีที่สองของรัชสมัยเฉียนหลง กองทหารรักษาพระองค์ซานไห่ถูกยุบ ในปีที่เก้าของรัชสมัยซุนจือ (1652) รองผู้บัญชาการซานไห่กวนถูกรวมเข้ากับกองบัญชาการร่วมซานหยิง และในปีที่สิบสามของรัชสมัยซุนจือ ได้มีการแต่งตั้งกัปตันผู่เหอหยิง ในปีที่ยี่สิบสามของรัชสมัยเต้ากวง (1843) กัปตันเส้นทางซานไห่กวนถูกเปลี่ยนเป็นเจ้าหน้าที่กองกำลังเคลื่อนที่ และในปีที่ยี่สิบแปดของรัชสมัยเต้ากวง (1848) เขาถูกย้ายไปที่เมืองหย่งผิง ในปีที่ยี่สิบสี่ของรัชสมัยกวางซู (1898) จางอี้ เสนาบดีเหมืองแร่ ได้ทูลขอราชบัลลังก์ให้เปิดเมืองฉินหวงเต่าเป็นท่าเรือพาณิชย์ และได้มีการสร้างท่าเทียบเรือขนส่งถ่านหินขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนับจากนั้นมา เศรษฐกิจของฉินหวงเต่าก็พัฒนาอย่างรวดเร็ว

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน อำเภอลู่หลงถูกยุบเลิก ในขณะที่เมืองหย่งผิง อำเภอฉางหลี่ อำเภอฟู่หนิง และอำเภอหลินหยูยังคงอยู่ โดยทั้งหมดอยู่ภายใต้มณฑลจือหลี่ ในปีที่สามของสาธารณรัฐ (1914) อำเภอลู่หลงได้รับการฟื้นฟู เมืองหย่งผิงถูกยุบเลิก และอำเภอลู่หลง อำเภอฉางหลี่ อำเภอฟู่หนิง และอำเภอหลินหยูถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตการปกครองจินไห่ของมณฑลจือหลี่ โดยมีที่ตั้งอำเภอและเขตอำนาจศาลเหมือนกับในสมัยราชวงศ์ชิง ในปีที่สิบเจ็ดของสาธารณรัฐ (1928) เขตการปกครองจินไห่ถูกยุบเลิก มณฑลจือหลี่เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเหอเป่ย และอำเภอทั้งสี่อยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลโดยตรงของมณฑลเหอเป่ย ในปีต่อมา ได้มีการจัดตั้งสำนักบริหารตูซานขึ้นที่เมืองซวงซานจื่อในอำเภอชิงหลง เพื่อเตรียมการจัดตั้งอำเภอชิงหลง ในปีที่ 22 แห่งสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1933) อำเภอชิงหลงได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการที่เมืองต้าจางจื่อ (ปัจจุบันคือเมืองชิงหลง) โดยดินแดนส่วนใหญ่ทางเหนือของกำแพงเมืองจีนจากอำเภอเฉียนอัน และอำเภอฟู่หนิงและหลินหยูถูกโอนมาอยู่ในอำเภอชิงหลง ภายใต้มณฑลเหรินเหอ ในปีเดียวกันนั้น หลังจากลงนามในสนธิสัญญาถังกู่ พื้นที่ดังกล่าวก็กลายเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เขตปลอดทหาร"

ในปีที่ 24 แห่งสาธารณรัฐ (1935) รัฐบาลหุ่นเชิด "รัฐบาลปกครองตนเองต่อต้านคอมมิวนิสต์เหอเป่ยตะวันออก" ได้ถูกจัดตั้งขึ้นที่ถงเซียน และเขตลู่หลง ฉางหลี่ ฟู่หนิง และหลินหยู อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลหุ่นเชิดนี้ โดยมีการจัดตั้งรัฐบาลระดับอำเภอหุ่นเชิดขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ปีที่ 31 แห่งสาธารณรัฐ (1942) จนถึงการปลดปล่อย พื้นที่ดังกล่าวได้มีการจัดตั้งระบอบการปกครองแบบคู่ขนานขึ้น พรรคคอมมิวนิสต์จีนนำประชาชนในการจัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านญี่ปุ่นจี่เอ๋อเหลียว พัฒนาความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่อง โจมตีศัตรู ดำเนินการสงครามปฏิวัติระดับชาติ คุกคามเส้นทางรถไฟจิงเฟิงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ และใช้เป็นฐานในการรุกคืบเข้าสู่ตะวันออกเฉียงเหนือ ในปีที่ 31 แห่งสาธารณรัฐ (1942) สำนักงานร่วมอำเภอชิงฟู่หลินซุยหลิง และสำนักงานร่วมอำเภอเฉียนลู่ฟู่ฉาง ได้ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นระบอบประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่น ในปี 1943 สำนักงานร่วมสองแห่งนี้ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอร่วมชิงหลิงซุย อำเภอร่วมหลินฟุนฉาง อำเภอร่วมเฉียนลู่ฟุนฉาง และอำเภอร่วมฉางเล่อ ปีต่อมาได้มีการจัดตั้งสำนักงานภาคใต้ของอำเภอร่วมฟุนฉางขึ้น ในเดือนเมษายนของปีเดียวกัน อำเภอร่วมเฉียนลู่ฟุนฉางได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอร่วมลู่ฟุนฉาง โดยแยกอำเภอเฉียนอันออกไป และภายในสิ้นปีก็ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอร่วมลู่ฟุนฉางชิง ในเดือนกันยายนของปีที่สามสิบสี่แห่งสาธารณรัฐ (1945) หลังจากได้รับชัยชนะในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น อำเภอร่วมเหล่านี้ถูกยกเลิกและระบบอำเภอแบบเดิมก็ได้รับการฟื้นฟู คณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอชิงหลงตั้งอยู่ที่เมืองชิงหลง คณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอฟุนหนิงตั้งอยู่ที่เสินเหอ คณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอหลินหยูตั้งอยู่ที่ซานไห่กวน ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองไห่หยางในอำเภอฝูหนิง คณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอฉางหลี่ตั้งอยู่ที่หวงเต๋าจวงในอำเภอฉางหลี่ และคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอลู่หลงตั้งอยู่ที่เมืองลู่หลง ต่อมาได้ย้ายออกจากตัวเมืองอำเภอ ในเดือนพฤศจิกายน ปีที่ 34 แห่งสาธารณรัฐ (1945) กองกำลังชาตินิยมได้บุกเข้ายึดพื้นที่ที่ได้รับการปลดปล่อย และได้มีการจัดตั้งรัฐบาลอำเภอหุ่นเชิดขึ้นตามลำดับ ที่ซานไห่กวนสำหรับอำเภอหลินหยู ที่เมืองฝูหนิงสำหรับอำเภอฝูหนิง ที่เมืองฉางหลี่สำหรับอำเภอฉางหลี่ และที่เมืองลู่หลงสำหรับอำเภอลู่หลง ยกเว้นชิงหลงซึ่งอยู่ในเขตปกครองของมณฑลเหอเป่ย อำเภออื่นๆ ทั้งหมดอยู่ภายใต้เขตอำนาจของมณฑลเหอเป่ย

เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 1948 เมืองฉินหวงเต่าได้รับการปลดปล่อย ในเดือนนั้น เมืองฉินหยูถูกก่อตั้งขึ้นที่ฉินหวงเต่า โดยบริหารจัดการสำนักงานซานไห่กวน เขตที่ 1 (ปัจจุบันคือเขตไห่กังทางใต้ของทางรถไฟ) เขตที่ 2 เขตที่ 3 (ปัจจุบันคือเขตไห่กังทางเหนือของทางรถไฟ ส่วนตะวันออกและตะวันตก) เขตไห่ปิน และเขตซ่างจวงถัว ในเดือนมีนาคม 1949 ผู้มีอำนาจระดับสูงได้ตัดสินใจเปลี่ยนสถานะซานไห่กวนให้เป็นเมืองและจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวซี ในเวลาเดียวกัน เมืองฉินหยูได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉินหวงเต่า ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหอเป่ย

ในเดือนเมษายน ปี 1984 สภาแห่งรัฐได้กำหนดให้เมืองฉินหวงเต่าเป็นหนึ่งใน 14 เมืองชายฝั่งของจีนที่จะเปิดกว้างมากขึ้น

ในปี 1990 สนามกีฬาทางทะเลฉินหวงเต่าได้ถูกใช้เป็นสถานที่กลางแจ้งสำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ที่ปักกิ่ง โดยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเรือใบ

ในปี 2008 เมืองฉินหวงเต่าประสบความสำเร็จในการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในฐานะเมืองร่วมของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปักกิ่งปี 2008

หน่วยงานบริหาร

ประวัติของกองพล

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1948 เมืองฉินหยู (รวมถึงฉินหวงเต่า ซานไห่กวน และเป่ยไต้เหอ) และเมืองฉางหลี่ (ที่ตั้งของเขตพิเศษถังซาน) ได้ถูกก่อตั้งขึ้น อำเภอหลินหยูถูกก่อตั้งขึ้นที่เมืองไห่หยางในอำเภอฟู่หนิง อำเภอฟู่หนิงที่เมืองฟู่หนิง และอำเภอลู่หลงที่เมืองลู่หลง ทั้งหมดอยู่ภายใต้เขตพิเศษถังซานของมณฑลเหอเป่ย

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2492 ซานไห่กวนถูกโอนไปอยู่ในสังกัดมณฑลเหลียวซีและจัดตั้งเป็นเมืองซานไห่กวน ส่วนเมืองฉินหยูเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉินหวงเต่า ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของมณฑลเหอเป่ย ในเดือนมิถุนายน เมืองฉางหลี่ถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอฉางหลี่ และในเดือนกรกฎาคม อำเภอชิงผิงถูกโอนไปอยู่ในอำเภอชิงหลง ซึ่งขึ้นตรงกับมณฑลเรเหอ

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1952 เมืองซานไห่กวนถูกยุบและผนวกเข้ากับเมืองฉินหวงเต่า

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2497 อำเภอหลินหยูถูกยุบและผนวกเข้ากับอำเภอฟู่หนิง

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2499 การจัดตั้งมณฑลเรเหอถูกยกเลิก และอำเภอชิงหลงถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตพิเศษเฉิงเต๋อของมณฑลเหอเป่ย

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2491 เมืองฉินหวงเต่าเปลี่ยนสถานะจากเขตปกครองของมณฑลมาเป็นเขตปกครองพิเศษถังซาน ในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน อำเภอฟู่หนิงถูกรวมเข้ากับเมืองฉินหวงเต่า และพื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำหยางในอำเภอฟู่หนิงและอำเภอลู่หลงถูกรวมเข้ากับอำเภอฉางหลี่ ในปีเดียวกันนั้น สำนักงานเขตปกครองพิเศษถังซานได้ย้ายจากเมืองฉางหลี่มายังเมืองถังซาน

ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2504 การจัดตั้งเมืองฉินหวงเต่า อำเภอฟู่หนิง อำเภอฉางหลี่ และอำเภอลู่หลง ขึ้นใหม่ทั้งหมด ได้ถูกฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง โดยอยู่ภายใต้เขตปกครองพิเศษถังซาน มณฑลเหอเป่ย

ในปี 1963 อำเภอชิงหลงได้แบ่งอำเภอออกเป็น 5 อำเภอเพื่อจัดตั้งเป็นอำเภอกวนเฉิง ในขณะที่อำเภอชิงหลงยังคงอยู่ภายใต้เขตปกครองพิเศษเฉิงเต๋อ

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 1983 เขตปกครองถังซานถูกยุบ และนำระบบการปกครองแบบเมือง-อำเภอมาใช้ โดยอำเภอฟู่หนิง อำเภอฉางหลี่ อำเภอลู่หลง และอำเภอชิงหลง ถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของเมืองฉินหวงเต่า

ในเดือนพฤษภาคม ปี 1987 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เขตปกครองตนเองชิงหลงแมนจูจึงได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เขตฟู่หนิงจึงถูกจัดตั้งขึ้นในเมืองฉินหวงเต่า เมืองซื่อเหมินไห่ เมืองค่ายจูเฉา และเมืองตู้ ถูกโอนไปอยู่ในเขตไห่กัง และเมืองหนิวโถว่ยถูกโอนไปอยู่ในเขตเป่ยไต้เหอ

ในเดือนกันยายน ปี 2016 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เขตสาธิตนวัตกรรมอุตสาหกรรมชีวิตและสุขภาพเป่ยไต้เหอจึงถูกจัดตั้งขึ้น ซึ่งเป็นเขตสาธิตนวัตกรรมอุตสาหกรรมชีวิตและสุขภาพระดับชาติแห่งแรกของจีน

ภาพรวมของแผนก

ณ ปี 2022 เมืองฉินหวงเต่าบริหารจัดการเขตเทศบาล 4 เขต (เขตไห่กัง เขตซานไห่กวน เขตเป่ยไต้เหอ และเขตฟู่หนิง) อำเภอ 2 แห่ง (อำเภอฉางหลี่ และอำเภอลู่หลง) และอำเภอปกครองตนเอง 1 แห่ง (อำเภอปกครองตนเองชิงหลงแมนจู) ฉินหวงเต่ามีเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีฉินหวงเต่าระดับชาติ เขตปลอดภาษีครบวงจรฉินหวงเต่าระดับชาติ และเขตใหม่เป่ยไต้เหอ ซึ่งเป็นเขตใหม่ระดับรองจังหวัด ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองฉินหวงเต่าตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนชุยเฉา เขตไห่กัง

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองฉินหวงเต่าตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหอเป่ย หันหน้าไปทางทะเลโป๋ไห่ทางทิศใต้ ติดกับเทือกเขาเหยียนทางทิศเหนือ ติดกับมณฑลเหลียวหนิงทางทิศตะวันออก และอยู่ใกล้กับปักกิ่งและเทียนจินทางทิศตะวันตก ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของเขตเศรษฐกิจสำคัญสองแห่ง คือ จีนตอนเหนือและจีนตะวันออกเฉียงเหนือ ในพื้นที่ตอนกลางของเขตเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ ระหว่างละติจูด 39°24′–40°37′เหนือ และลองจิจูด 118°33′–119°51′ตะวันออก ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับอำเภอซุยจงและอำเภอเจียนชางของเมืองหูลู่เต่า มณฑลเหลียวหนิง และเมืองหลิงหยวนของเมืองเฉาหยาง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับอำเภอปกครองตนเองแมนจูกวนเฉิงของเมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย ทางทิศตะวันตกติดกับสี่อำเภอและเมือง ได้แก่ หลัวโจว เฉียนอัน เฉียนซี และหลัวหนาน ของเมืองถังซาน ทางทิศใต้ติดกับทะเลโป๋ไห่ อยู่ห่างจากปักกิ่ง 280 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 240 กิโลเมตร ห่างจากเสิ่นหยาง 380 กิโลเมตร และห่างจากต้าเหลียน 101 ไมล์ทะเล มีพื้นที่บนบก 7,802 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ในทะเล 1,805 ตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

เมืองฉินหวงเต่าตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นเนินเขาทางตะวันออกสุดของเทือกเขาเหยียนและเขตที่ราบเชิงเขา โดยภูมิประเทศลดหลั่นจากเหนือลงใต้ ก่อให้เกิดการเปลี่ยนผ่านจากพื้นที่ภูเขาสูงทางเหนือไปยังพื้นที่เนินเขาต่ำ ที่ราบลุ่มระหว่างภูเขา ที่ราบลุ่มน้ำ และที่ราบชายฝั่ง พื้นที่ภูเขาสูงทางเหนือตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองแมนจูชิงหลง มียอดเขาสูงเกิน 1,000 เมตร ได้แก่ ภูเขาตู้และภูเขาจู หน่วยทางธรณีวิทยาของฉินหวงเต่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงจีน-เกาหลี เข็มขัดพับเหียนซาน และส่วนหนึ่งของแอ่งรอยเลื่อนจีนตอนเหนือ ส่วนตะวันตกซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรอยเลื่อนหลักชิงหลง-ลวนเซียน เป็นส่วนหนึ่งของส่วนตะวันออกของสันนูนผสมมาลานหยู ซึ่งรวมถึงกลุ่มพับโดมจุนฮวาและกลุ่มพับเว้าจี้เซียน ส่วนตะวันออกเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงซานไห่กวน ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรอยเลื่อนหลักกู่อาน-ฉางหลี่ ส่วนทางใต้เป็นส่วนหนึ่งของเขตหนานเป่าของแอ่งที่ราบสูงหวงฮวา การเปิดเผยชั้นหินภายในเมืองค่อนข้างสมบูรณ์ โดยมีชั้นหินทุกยุคตั้งแต่ยุคอาร์เคียนถึงยุคซีโนโซอิกปรากฏให้เห็น ยกเว้นการขาดหายไปของชั้นหินยุคออร์โดวิเชียนตอนบน ยุคคาร์บอนิเฟอรัสตอนล่าง และยุคไทรแอสสิกตอนกลางและตอนล่าง

ภูมิอากาศ

เมืองฉินหวงเต่ามีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีปแบบมรสุม เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากมหาสมุทรอย่างมาก ฤดูใบไม้ผลิจึงแห้งแล้งมีฝนตกน้อย ฤดูร้อนอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจัด ฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายมีแดดจัดหลายวัน และฤดูหนาวยาวนานแต่ไม่หนาวจัด อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีของเมืองอยู่ที่ 11.1 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 24.8 องศาเซลเซียส และต่ำสุดเฉลี่ย -8.9 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 602.3 มิลลิเมตร และความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 61% จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ระหว่าง 2,500 ถึง 3,000 ชั่วโมง และความเร็วลมเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1.1–2.6 เมตรต่อวินาที

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ระบบแม่น้ำภายในเมืองฉินหวงเต่าเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำลวนและระบบแม่น้ำต่างๆ บริเวณชายฝั่งตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย เมืองนี้มีแม่น้ำ 50 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร โดยในจำนวนนี้มีแม่น้ำขนาดใหญ่ 23 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำลวนไหลผ่านอำเภอลู่หลงและเลียบชายแดนด้านตะวันตกและใต้ของอำเภอฉางหลี่ ไหลลงสู่ทะเลโป๋ไห่ที่หมู่บ้านโต่วหวางปู้ในอำเภอเหลาติง เมืองถังซาน และหมู่บ้านหลิวไท่จวงในอำเภอฉางหลี่ เมืองฉินหวงเต่า มีความยาวภายในเมือง 64.3 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 3,934.9 ตารางกิโลเมตร ส่วนแม่น้ำชิงหลง ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำลวน มีความยาวภายในเมือง 265 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 6,267 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรชีวภาพ

พืชพรรณของเมืองฉินหวงเต่าเป็นป่าผสมระหว่างไม้สนและไม้ผลัดใบในเขตอบอุ่น ประกอบด้วยพืชพรรณธรรมชาติและพืชที่ปลูกเลี้ยง โครงสร้างของพืชพรรณมีความซับซ้อนและหลากหลาย โดยปัจจุบันพบพืชชั้นสูง 159 วงศ์ 552 สกุล และ 1,424 ชนิดในเมืองนี้

สัตว์ป่าในเขตฉินหวงเต่าจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์ป่าเขตอบอุ่นที่อาศัยอยู่ในป่าสเตปป์และพื้นที่เกษตรกรรม พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือและเอเชียตะวันออก มีทรัพยากรสัตว์ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นจุดแวะพักที่สำคัญสำหรับนกอพยพ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม: 6 อันดับ 11 วงศ์ และมากกว่า 60 ชนิด รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดกลาง เช่น แมวป่า เสือดาว หมูป่า และแบดเจอร์หมู สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ได้แก่ เม่นตะวันออกเฉียงเหนือ พังพอนไซบีเรีย หนูแฮมสเตอร์ลาย และหนูแฮมสเตอร์ลายจีน แมวป่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ นก: มีการบันทึกนกป่า 503 ชนิดในเมือง (โดยมีมากกว่า 420 ชนิดที่สามารถพบเห็นได้ทุกปี) ซึ่งอยู่ใน 20 อันดับ และ 56 วงศ์ นก 31 ชนิดได้รับการคุ้มครองในระดับประเทศชั้นที่ 1 รวมถึงนกเป็ดน้ำแบร์, นกอินทรีปลาพัลลาส, นกอินทรีหางขาว, นกอินทรีทะเลสเตลเลอร์, นกอินทรีจุดใหญ่, นกอินทรีจักรพรรดิ, นกแร้งสีเทา, นกอินทรีจุดใหญ่, นกอินทรีทอง, เหยี่ยวซาเคอร์, นกกระทาใหญ่, นกกระทุงดัลเมเชียน, นกกระทุงขาวใหญ่, นกกระเรียนไซบีเรีย, นกกระเรียนคอขาว, นกกระเรียนมงกุฎแดง, นกกระเรียนหัวดำ, นกชายเลนปากช้อน, นกชายเลนเขียวของนอร์ดมันน์, นกนางนวลซอนเดอร์ส, นกนางนวลโบราณ, นกกระสาปากแดง, นกกระสาปากดำ, นกกระสาปากดำ, นกกระสาปากขาว, นกกระสาปากดำ, นกไอบิสสีดำ, นกช้อนปากหน้าดำ, นกกระยางจีน, นกชายเลนพัลลาส, นกชายเลนอกเหลือง, นกนางนวลหงอนจีน และนกเป็ดปากยาวข้างเกล็ด ส่วนนก 91 ชนิดได้รับการคุ้มครองในระดับประเทศชั้นที่ 2 จำนวนชนิดของนกทั้งหมดในเมืองคิดเป็น 34% ของจำนวนชนิดนกทั้งหมด 1,491 ชนิดทั่วประเทศ สัตว์เลื้อยคลาน: 2 อันดับ 5 วงศ์ และมากกว่า 10 ชนิด ส่วนใหญ่ได้แก่ จิ้งจก กิ้งก่าหญ้า กิ้งก่าวิ่งเร็ว และงูหนู สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก: 7 ชนิด โดยคางคกและกบจุดดำเป็นชนิดที่มีจำนวนมากที่สุด ปลา: 17 วงศ์ และ 44 ชนิด โดยปลาน้ำจืดในแผ่นดินส่วนใหญ่ได้แก่ ปลาคาร์พครูเซียน ปลาอะยุ ปลามูลเล็ต ปลาคาร์พธรรมดา ปลาแอ็บบอตตินา และปลาโมโรโกหิน

เมืองฉินหวงเต่ามีพืชทั้งหมด 138 วงศ์ และ 1,323 ชนิด โดยกว่า 1,000 ชนิดมีความสำคัญทางทรัพยากร พืชเหล่านี้ถูกจัดจำแนกออกเป็น 12 ประเภทตามการใช้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจ จากข้อมูลการสำรวจป่าไม้ ทุ่งหญ้า และพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติปี 2022 พื้นที่ป่าไม้ทั้งหมดของเมืองมีขนาด 279,900 เฮกเตอร์ คิดเป็น 35.88% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง โดยอิงจากอัตราการเติบโตเฉลี่ย พื้นที่ป่าไม้ของฉินหวงเต่าในปี 2022 มีขนาด 284,000 เฮกเตอร์ มีอัตราการปกคลุมของป่า 36.4% และปริมาณไม้ในป่า 4,770,000 ลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีฟาร์มป่าไม้ของรัฐ 7 แห่ง ได้แก่ ตูซาน จูซาน ซานไห่กวน ไห่ปิน โบไห่ ผิงซือจวง และตวนหลิน ในปี 2023 พื้นที่ป่าไม้ที่รัฐเป็นเจ้าของทั้งหมดมีจำนวน 27,930.25 เฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่ป่า 21,510.65 เฮกตาร์ และในปีเดียวกันนั้น พื้นที่เพาะปลูกต้นกล้าของเมืองมีจำนวน 1,287 เฮกตาร์ โดยมีพันธุ์ต้นกล้าหลัก ได้แก่ ต้นป็อปลาร์ ต้นเกาลัด ต้นสนจีน ต้นซีอิ๊ว ต้นสนดำ ต้นสนสปรูซ ต้นเมเปิล ต้นเมเปิล ต้นพริกเสฉวน ต้นเอล์มใบทอง ต้นบ็อกซ์เอลเดอร์ ต้นไหม ต้นพลัมแดง ต้นพลัมใบม่วง ต้นอัลมอนด์ออกดอก ต้นฮันนี่โลคัส ต้นแปะก๊วย ต้นวอลนัท ต้นเชอร์รี่ ต้นองุ่น ต้นเอล์ม ต้นหลิว ต้นทอร์ชทรี และต้นอินทนิล

ชนิดของไม้: มีมากกว่า 40 ชนิด ส่วนใหญ่ใช้สำหรับการก่อสร้าง เฟอร์นิเจอร์ และเครื่องมือ ชนิดหลักๆ ได้แก่ สนจีน สนลาร์ชจีนตอนเหนือ สนไซเปรสจีน ป็อปลาร์ วิลโลว์ โอ๊ค เบิร์ช ป็อปลาร์ภูเขา เอล์ม เมเปิล ลินเดน ตั๊กแตนดำ และฮอร์นบีม ชนิดของไม้ผล: มีมากกว่า 300 พันธุ์ ทั้งที่ปลูกและขึ้นเองตามธรรมชาติ โดยพันธุ์ที่ปลูกหลักๆ ได้แก่ แอปเปิล ลูกแพร์ ลูกพีช องุ่น เกาลัด วอลนัท และพุทรา และพันธุ์ป่าหลักๆ ได้แก่ เฮเซลนัท แอปริคอตภูเขา กีวี และพุทราป่า พันธุ์คุณภาพสูงที่โดดเด่น ได้แก่ แอปเปิลชิงหลงหลงฟู่ วอลนัทลู่หลงซื่อเหมิน แอปเปิลฟู่หนิงฟู่หนิง องุ่นฉางหลี่เจียซื่อ เชอร์รี่ซานไห่กวนเทียนกง และเกาลัดชิงหลง ชนิดพันธุ์ไม้ป่าเชิงนิเวศ: รวมถึงแนวกันลม ป่าเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ และป่าอนุรักษ์ดินและน้ำ ส่วนใหญ่ได้แก่ ต้นป็อปลาร์ ต้นหลิว ต้นตั๊กแตนดำ ต้นโอ๊กเหลียวตง ต้นเอล์มจีน ต้นซีบัคธอร์น ต้นถั่วลันเตา ต้นเลสเปเดซา ต้นสไปเรีย ต้นกุหลาบภูเขา ต้นแอปริคอตภูเขา และต้นเชอร์รี่ ชนิดพันธุ์ไม้ทุ่งหญ้า: มากกว่า 500 ชนิด โดยหญ้าและพืชตระกูลถั่วเป็นชนิดที่พบมากที่สุด รองลงมาคือพืชวงศ์ Compositae กุหลาบ สะระแหน่ และมัสตาร์ด พืชเส้นใย: มากกว่า 140 ชนิด พืชสำหรับทำเบียร์: มากกว่า 90 ชนิด พืชน้ำมัน: มากกว่า 100 ชนิด พืชหอม: มากกว่า 90 ชนิด พืชแทนนิน: มากกว่า 80 ชนิด พืชประดับ: เกือบ 100 ชนิด พืชสมุนไพร: มากกว่า 1,000 ชนิด พืชวิตามิน: ซีบัคธอร์น กุหลาบ กีวี พุทราป่า และอินทผลัม พืชที่ให้น้ำหวาน: ต้นตั๊กแตนดำ, ต้นวิเท็กซ์, พุทราป่า, ต้นลินเดนใบเล็ก, ต้นเลสเปเดซา, ต้นเอลชอลต์เซีย และต้นกุหลาบภูเขา พืชและเห็ดที่กินได้: เฟิร์น, ดอกลิลลี่, เห็ดหูหนู, เห็ดชนิดต่างๆ, ดอกลิลลี่กลางวัน และดอกตูม

น่านน้ำทะเลของเมืองฉินหวงเต่ามีสิ่งมีชีวิตในทะเลทั้งหมด 481 ชนิด โดยในจำนวนนี้มีแพลงก์ตอนพืช 133 ชนิดที่มีชนิดเด่น ได้แก่ สาหร่ายรากละเอียด สาหร่ายรากเซลล์ S สาหร่ายน็อคติลูคา และสาหร่ายโครงกระดูกเป็นริ้ว; แพลงก์ตอนสัตว์ 101 ชนิดที่มีชนิดเด่น ได้แก่ โคพีพอดเข็มท้อง โคพีพอดทรงกระบอกแปซิฟิก โคพีพอดทรงกระบอกสองขน และโคพีพอดขนาดเล็ก; สัตว์หน้าดิน 235 ชนิดที่มีชนิดเด่น ได้แก่ แอมฟิออกซัสชิงเต่า โพลีคีตของมาร์ติน ไอโซพอดญี่ปุ่น และปูขนละเอียด; และสัตว์น้ำ 12 ชนิดที่มีชนิดเด่น ได้แก่ ปลากะพงลายจุด ปลาแอนโชวี่ ปลาเหลืองตัวเล็ก และปลาลิ้นหมาตัวเล็ก

ทรัพยากรแร่

แหล่งแร่ฉินหวงเต่าค้นพบทรัพยากรแร่ 56 ชนิด รวมถึงโลหะเหล็ก 3 ชนิด โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก 7 ชนิด โลหะมีค่าและหายาก 8 ชนิด แร่ธาตุหายาก 2 ชนิด แร่กัมมันตรังสี 1 ชนิด แร่เชื้อเพลิง 5 ชนิด แร่ที่ไม่ใช่โลหะที่เป็นวัตถุดิบทางเคมี 4 ชนิด แร่ที่ไม่ใช่โลหะที่เป็นวัตถุดิบช่วยทางโลหะวิทยา 4 ชนิด แร่ที่ไม่ใช่โลหะสำหรับวัสดุก่อสร้างและอื่นๆ 20 ชนิด และแร่เหลว 2 ชนิด มีแหล่งแร่หลากหลายประเภท 548 แห่ง จากแร่ 56 ชนิด มี 22 ชนิดที่อยู่ในตารางปริมาณสำรอง โดยมีแหล่งแร่ 58 แห่ง รวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 7 แห่ง แหล่งแร่ขนาดกลาง 11 แห่ง และแหล่งแร่ขนาดเล็ก 40 แห่ง แร่ที่ไม่ใช่โลหะที่เป็นตะกอน เช่น ถ่านหิน หินปูน และดินเหนียวทนไฟ ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในแอ่งหลิวเจียง ส่วนแร่โลหะ เช่น ทองคำ เหล็ก ทองแดง ตะกั่ว และสังกะสี กระจายตัวอย่างกว้างขวางในพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือ และทรายก่อสร้าง น้ำบาดาล พลังงานความร้อนใต้พิภพ และน้ำแร่ส่วนใหญ่พบในพื้นที่ราบทางตอนใต้ ซึ่งก่อให้เกิดเขตทรัพยากรแร่สามเขตตามธรรมชาติ

ประชากร

ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองฉินหวงเต่ามีจำนวน 3,111,400 คน เพิ่มขึ้น 4,000 คนจากสิ้นปีที่แล้ว ในจำนวนนี้ ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรในเขตเมืองมีจำนวน 2,078,100 คน เพิ่มขึ้น 13,900 คน อัตราการเข้าเมืองของประชากรที่อยู่อาศัยถาวรอยู่ที่ 66.79% เพิ่มขึ้น 0.36 จุดเปอร์เซ็นต์จากสิ้นปีที่แล้ว

ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองฉินหวงเต่ามีจำนวน 3,107,400 คน เพิ่มขึ้น 9,300 คนจากสิ้นปีที่แล้ว ในจำนวนนี้ ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรในเขตเมืองมีจำนวน 2,064,100 คน เพิ่มขึ้น 35,800 คน อัตราการเข้าเมืองของประชากรที่อยู่อาศัยถาวรอยู่ที่ 66.43% เพิ่มขึ้น 0.96 จุดเปอร์เซ็นต์จากสิ้นปีที่แล้ว

เมืองฉินหวงเต่ามีกลุ่มชาติพันธุ์ 42 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวแมนจู ชาวหุย ชาวเกาหลี ชาวมองโกล และชาวจ้วง ประชากรกลุ่มน้อยส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในอำเภอปกครองตนเองชิงหลงแมนจู และหมู่บ้านซีหนานในอำเภอฟู่หนิงเป็นชุมชนชาวเกาหลีในมณฑลเหอเป่ย

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองฉินหวงเต่าอยู่ที่ 212.86 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.5% จากปีก่อนหน้า (คิดตามราคาคงที่) เมื่อแบ่งตามอุตสาหกรรม มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมปฐมภูมิอยู่ที่ 26.48 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% อุตสาหกรรมทุติยภูมิอยู่ที่ 66.60 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.7% และอุตสาหกรรมตติยภูมิอยู่ที่ 119.78 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% อุตสาหกรรมปฐมภูมิคิดเป็น 12.4% ของ GDP อุตสาหกรรมทุติยภูมิ 31.3% และอุตสาหกรรมตติยภูมิ 56.3% GDP ต่อหัวของเมืองอยู่ที่ 68,456 หยวน เพิ่มขึ้น 5.2% และผลิตภาพแรงงานรวมอยู่ที่ 150,759 หยวนต่อคน เพิ่มขึ้น 5.1% มูลค่าเพิ่มของภาคเอกชนในปีนี้อยู่ที่ 140.09 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2% คิดเป็น 65.8% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมือง

ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินของเมืองฉินหวงเต่าอยู่ที่ 17.417 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.9% รายได้จากภาษีอยู่ที่ 8.957 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.1% ส่วนรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 37.182 พันล้านหยวน ลดลง 1.7%

ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) เพิ่มขึ้น 8.9% การลงทุนในโครงการก่อสร้างเติบโต 14.7% ในขณะที่การลงทุนในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ลดลง 2.1% เมื่อพิจารณาตามอุตสาหกรรม การลงทุนในอุตสาหกรรมขั้นต้นเติบโต 93.7% การลงทุนในอุตสาหกรรมขั้นรองเติบโต 16.2% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 16.0% และการลงทุนในการปรับปรุงเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 7.1% และการลงทุนในอุตสาหกรรมขั้นที่สามเติบโต 1.7% การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานเติบโต 36.3% การลงทุนภาคเอกชนเติบโต 8.2% คิดเป็น 63.9% ของการลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) พื้นที่ก่อสร้างที่อยู่อาศัยทั้งหมดอยู่ที่ 14,711,300 ตารางเมตร พื้นที่ที่อยู่อาศัยที่สร้างเสร็จแล้วอยู่ที่ 1,037,800 ตารางเมตร และพื้นที่ขายที่อยู่อาศัยเชิงพาณิชย์อยู่ที่ 1,000,100 ตารางเมตร

ในปี 2024 ดัชนีราคาผู้บริโภคในเขตเมืองลดลง 0.1% จากปีก่อนหน้า เมื่อแบ่งตามหมวดหมู่ ราคาอาหาร ยาสูบ และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลดลง 1.8% ราคาเสื้อผ้าเพิ่มขึ้น 0.6% ราคาที่อยู่อาศัยทรงตัว ราคาสินค้าและบริการในชีวิตประจำวันเพิ่มขึ้น 0.1% ราคาการขนส่งและการสื่อสารลดลง 0.5% ราคาการศึกษา วัฒนธรรม และความบันเทิงเพิ่มขึ้น 2.1% ราคาการดูแลสุขภาพเพิ่มขึ้น 0.7% และราคาสินค้าและบริการอื่นๆ เพิ่มขึ้น 4.8%

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคคิดเป็น 45.2% ของมูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เพิ่มขึ้น 9.1 จุดเปอร์เซ็นต์ การลงทุนในอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโตขึ้น 77.3% โดยการลงทุนด้านการผลิตไฮเทคและบริการไฮเทคเติบโตขึ้น 77.0% และ 79.0% ตามลำดับ โครงสร้างอุตสาหกรรมยังคงได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง โดยอัตราส่วนของอุตสาหกรรมทั้งสามได้รับการปรับจาก 12.5:31.5:56.0 ในปีที่แล้ว เป็น 12.4:31.3:56.3

ในปี 2024 รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรอยู่ที่ 36,290 หยวน เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อแบ่งตามที่อยู่อาศัย รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรในเมืองอยู่ที่ 48,700 หยวน เพิ่มขึ้น 4.7% ส่วนรายได้สุทธิต่อหัวของประชากรในชนบทอยู่ที่ 21,513 หยวน เพิ่มขึ้น 6.7% อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 2.26 ลดลง 0.05 ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตต่อหัวอยู่ที่ 25,248 หยวน เพิ่มขึ้น 4.1% ค่าสัมประสิทธิ์ของ Engel อยู่ที่ 27.9% ลดลง 4.2 จุดเปอร์เซ็นต์

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมีจำนวน 130,160 เฮกตาร์ เพิ่มขึ้น 500 เฮกตาร์ หรือ 0.4% ผลผลิตธัญพืชต่อหมู่ (mu) อยู่ที่ 400.75 กิโลกรัม เพิ่มขึ้น 0.1% ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 782,500 ตัน เพิ่มขึ้น 0.5% พื้นที่เพาะปลูกพืชน้ำมันมีจำนวน 23,985 เฮกตาร์ เพิ่มขึ้น 1.7% โดยมีผลผลิตรวม 96,800 ตัน เพิ่มขึ้น 2.8% พื้นที่เพาะปลูกผักมีจำนวน 38,512 เฮกตาร์ เพิ่มขึ้น 2.7% โดยมีผลผลิต 2,699,200 ตัน เพิ่มขึ้น 5.2% ผลผลิตผลไม้สวนอยู่ที่ 835,200 ตัน เพิ่มขึ้น 5.3% ผลผลิตถั่วกินได้อยู่ที่ 95,400 ตัน เพิ่มขึ้น 10.1% ปศุสัตว์: จำนวนสุกรคงเหลือ 1,009,800 ตัว ลดลง 0.6%; จำนวนสุกรที่ถูกชำแหละ 2,058,300 ตัว ลดลง 6.1% จำนวนโคคงเหลือ 167,900 ตัว เพิ่มขึ้น 3.7%; จำนวนโคที่ถูกชำแหละ 141,300 ตัว เพิ่มขึ้น 0.3% จำนวนแกะคงเหลือ 905,700 ตัว ลดลง 0.2%; จำนวนแกะที่ถูกชำแหละ 2,189,900 ตัว ลดลง 3.7% จำนวนสัตว์ปีกคงเหลือ 16,694,800 ตัว เพิ่มขึ้น 6.1%; จำนวนสัตว์ปีกที่ถูกชำแหละ 51,471,300 ตัว เพิ่มขึ้น 2.6% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม 294,700 ตัน ลดลง 1.7%; ผลผลิตไข่ 86,300 ตัน เพิ่มขึ้น 4.6% ปริมาณผลผลิตนมอยู่ที่ 78,200 ตัน ลดลง 2.3% ส่วนปริมาณผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำโดยรวมอยู่ที่ 363,700 ตัน เพิ่มขึ้น 6.6%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวมอยู่ที่ 58.969 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.3% มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 9.1% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจที่รัฐควบคุมเติบโต 9.7% วิสาหกิจร่วมทุนเติบโต 9.4% และวิสาหกิจที่ลงทุนจากต่างประเทศ ฮ่องกง มาเก๊า และไต้หวันเติบโต 8.0% เมื่อพิจารณาตามภาคส่วน มูลค่าเพิ่มของภาคเหมืองแร่ลดลง 15.9% ภาคการผลิตเติบโต 10.3% และภาคการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำเติบโต 2.6% มูลค่าเพิ่มของภาคการผลิตอุปกรณ์เติบโต 10.1% โดยการผลิตอุปกรณ์รถไฟ เรือ การบินและอวกาศ และอุปกรณ์ขนส่งอื่นๆ เพิ่มขึ้น 26.0% การผลิตคอมพิวเตอร์ การสื่อสาร และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ เพิ่มขึ้น 48.6% การผลิตรถยนต์เพิ่มขึ้น 7.4% การแปรรูปอาหารเพิ่มขึ้น 4.4% การถลุงและรีดโลหะเหล็กเพิ่มขึ้น 9.4% และการผลิตยาเพิ่มขึ้น 9.9%

ในปี 2024 ในกลุ่มผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมหลัก น้ำมันพืชกลั่นบริโภคเติบโต 29.4% แป้งสาลีเติบโต 32.2% เนื้อสดและแช่เย็นเติบโต 4.4% เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลดลง 7.5% วัตถุดิบเคมีภัณฑ์สำหรับเภสัชกรรมเติบโต 13.3% กระจกแผ่นเรียบเติบโต 71.2% ผ้าใยแก้วเติบโต 15.7% แร่เหล็กดิบเติบโต 2.4% ผลิตภัณฑ์เหล็กเติบโต 15.6% เหล็กดิบลดลง 4.0% โครงสร้างเหล็กลดลง 15.5% ซีเมนต์ลดลง 5.3% และกระดาษและกระดาษแข็งที่ผลิตด้วยเครื่องจักรลดลง 2.6% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีกำไรสุทธิรวม 13.739 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 27.1%

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 9.768 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.0% มีวิสาหกิจก่อสร้าง 240 แห่งที่มีคุณสมบัติรับเหมาก่อสร้างทั่วไปหรือรับเหมาก่อสร้างเฉพาะทาง โดยมีมูลค่าผลผลิตรวม 23.471 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.3% และกำไรสุทธิรวม 651 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.5% พื้นที่ก่อสร้างที่อยู่อาศัยอยู่ที่ 9,215,900 ตารางเมตร ลดลง 12.6% และพื้นที่ก่อสร้างแล้วเสร็จอยู่ที่ 3,136,000 ตารางเมตร เพิ่มขึ้น 39.4%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 15.465 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1%; การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 22.467 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.2%; ที่พักและอาหาร 3.338 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.3%; อุตสาหกรรมการเงิน 11.912 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.5%; อสังหาริมทรัพย์ 12.520 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7%; การวิจัยทางวิทยาศาสตร์และบริการทางเทคนิค 4.187 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.9%; และบริการส่งข้อมูล ซอฟต์แวร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศ 4.244 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.1%

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 71.101 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 56.002 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.2% ยอดขายปลีกในชนบทอยู่ที่ 15.100 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4% ยอดขายปลีกของวิสาหกิจ (หน่วยงาน) ขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดอยู่ที่ 19.329 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.3%

ในปี 2024 มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 41.47 พันล้านหยวน ลดลง 2.1% การส่งออกรวมอยู่ที่ 27.77 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% การนำเข้ารวมอยู่ที่ 13.70 พันล้านหยวน ลดลง 10.9% การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 60.03 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 32.2%

ณ สิ้นปี 2567 ยอดคงเหลือเงินฝากสกุลเงินในประเทศและต่างประเทศในสถาบันการเงินอยู่ที่ 604.564 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.0% ยอดคงเหลือเงินกู้สกุลเงินในประเทศและต่างประเทศอยู่ที่ 357.477 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.7% มีบริษัทประกันภัย 46 แห่ง โดยมีรายได้จากเบี้ยประกันภัย 10.661 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.1%

ในปี 2024 รายได้จากธุรกิจไปรษณีย์อยู่ที่ 1.398 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.3% รายได้จากบริการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 1.087 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 15.9% รายได้จากธุรกิจโทรคมนาคมอยู่ที่ 2.703 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.3% จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์พื้นฐานอยู่ที่ 301,400 ราย จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 4,302,100 ราย รวมถึงผู้ใช้ 5G จำนวน 2,723,700 ราย อัตราการเข้าถึงโทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 138.3 ต่อ 100 คน จำนวนผู้ใช้บริการอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์อยู่ที่ 1,631,100 ราย จำนวนสถานีฐาน 5G อยู่ที่ 6,177 แห่ง เพิ่มขึ้น 68.0%

การขนส่ง

ณ สิ้นปี 2024 เมืองฉินหวงเต่ามีทางหลวงรวม 8,995 กิโลเมตร ซึ่งเป็นทางหลวงที่ได้รับการจัดประเภททั้งหมด รวมถึงทางด่วน 383 กิโลเมตร มีทางด่วน 8 สายตัดผ่านเมือง โดยมีจุดบริการ 16 แห่ง ปริมาณสินค้าขนส่งทางบกอยู่ที่ 72,909,900 ตัน เพิ่มขึ้น 1.7% ปริมาณผู้โดยสารทางบกอยู่ที่ 5,739,600 คน เพิ่มขึ้น 23.7% ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 187 ล้านตัน ลดลง 1.2% ปริมาณตู้คอนเทนเนอร์อยู่ที่ 539,300 TEU ลดลง 1.1% สนามบินให้บริการ 13 เมืองในประเทศ โดยมีปริมาณผู้โดยสารการบินพลเรือน 354,100 คน เพิ่มขึ้น 55.0% มีรถโดยสารประจำทางสาธารณะ 1,316 คัน โดยมีปริมาณผู้โดยสารรวมต่อปี 52,718,100 คน และมีรถแท็กซี่รับจ้าง 4,397 คัน จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลที่ประชาชนเป็นเจ้าของอยู่ที่ 974,700 คัน โดยเป็นรถยนต์ส่วนตัว 890,500 คัน ส่วนจำนวนรถยนต์พลังงานใหม่เป็นเจ้าของอยู่ที่ 46,800 คัน เพิ่มขึ้น 84.1%

ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 8,995 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่นของเครือข่ายถนนอยู่ที่ 115.3 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 7 สาย รวมระยะทาง 383 กิโลเมตร ทางหลวงสายหลักมาตรฐาน 31 สาย รวมระยะทาง 1,035 กิโลเมตร และถนนในชนบท 7,493 กิโลเมตร พร้อมสะพาน 3,273 แห่ง เมืองนี้มีทางด่วนเข้าถึงทุกอำเภอ ทางด่วนเข้าถึงทุกหมู่บ้าน และทางหลวงระดับ 2 ขึ้นไปเชื่อมต่อระหว่างเมืองและอำเภอ

ระบบรถไฟของเมืองฉินหวงเต่าอยู่ภายใต้การบริหารจัดการร่วมกันของสำนักงานรถไฟปักกิ่ง สำนักงานรถไฟไท่หยวน และสำนักงานรถไฟเสิ่นหยาง มีเส้นทางรถไฟสายหลัก 5 สายผ่านเมือง ได้แก่ สายรถไฟโดยสารฉินเซิน สายรถไฟจิงฮา สายรถไฟจินซาน สายรถไฟต้าฉิน และสายรถไฟโดยสารจินฉิน สถานีรถไฟประกอบด้วย สถานีฉินหวงเต่า สถานีเป่ยไต้เหอ สถานีซานไห่กวน สถานีฉางหลี่ สถานีลู่หลง และสถานีฟู่หนิง

สนามบินฉินหวงเต่าเป่ยไต้เหอ ตั้งอยู่ทางใต้ของหมู่บ้านซายเจียถัว ตำบลหลงเจียเตียน อำเภอฉางหลี่ มณฑลเหอเป่ย ห่างจากตัวเมืองฉินหวงเต่า 47 กิโลเมตร และห่างจากอำเภอเป่ยไต้เหอ 34 กิโลเมตร สนามบินแห่งนี้ได้รับการจัดอันดับเป็นสนามบินระดับ 4C ครอบคลุมพื้นที่ 2,194.73 หมู่ มีอาคารผู้โดยสารขนาด 10,600 ตารางเมตร รันเวย์ยาว 2,600 เมตร กว้าง 60 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่และขนาดกลางได้ มีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสาร 500,000 เที่ยวต่อปี สินค้าและไปรษณีย์ 1,200 ตัน และการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 5,781 เที่ยวต่อปี

กิจกรรมเพื่อสังคม

การศึกษา

ข้อมูลปี 2024 ระบุว่า ฉินหวงเต่ามีโรงเรียนอนุบาล 550 แห่ง มีเด็กลงทะเบียนเรียน 55,800 คน มีโรงเรียนประถมศึกษา 393 แห่ง มีนักเรียน 186,300 คน มีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 152 แห่ง มีนักเรียน 159,000 คน และอัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 95.3% มีโรงเรียนอาชีวศึกษา 39 แห่ง มีนักเรียน 36,800 คน และครูประจำ 3,279 คน และมีสถาบันอุดมศึกษา 12 แห่ง มีนักศึกษา 49,400 คน รวมทั้งหมด 159,100 คน ซึ่งรวมถึงนักศึกษาปริญญาโท 15,400 คน และครูประจำ 6,583 คน

วัฒนธรรมและกีฬา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองฉินหวงเต่ามีพิพิธภัณฑ์ 16 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง ศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรม 9 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 101 แห่ง และศูนย์วัฒนธรรมชุมชนและหมู่บ้านที่ได้รับการพัฒนา 30 แห่ง มีคณะการแสดงศิลปะ 46 คณะ และผู้สมัครรับชมเคเบิลทีวี 1,045,200 ราย อัตราความครอบคลุมประชากรโดยรวมสำหรับการออกอากาศอยู่ที่ 99.5% และสำหรับโทรทัศน์อยู่ที่ 99.6%

ห้องสมุดระดับชาติชั้นหนึ่ง: ห้องสมุดฉินหวงเต่า และห้องสมุดอำเภอลู่หลง

ห้องสมุดระดับชาติชั้น 2: ห้องสมุดอำเภอไห่กัง, ห้องสมุดอำเภอซานไห่กวน, ห้องสมุดอำเภอเป่ยไต้เหอ, ห้องสมุดอำเภอฟู่หนิง, ห้องสมุดอำเภอปกครองตนเองชิงหลงแมนจู และห้องสมุดอำเภอฉางหลี่

ณ สิ้นปี 2024 เมืองฉินหวงเต่ามีสถานที่จัดกีฬา 12,160 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 11,340,000 ตารางเมตร ระบบกีฬาได้จัดการแข่งขันกีฬา 28 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วม 33,410 คน นักกีฬาได้รับรางวัลเหรียญทอง 97 เหรียญ เหรียญเงิน 108 เหรียญ และเหรียญทองแดง 92 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนกีฬาสมัครเล่นเยาวชน 4 แห่ง โดยมีผู้ฝึกสอน 4,053 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2024 เมืองฉินหวงเต่าได้จัดทำโครงการแผนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 339 โครงการ โดย 97 โครงการได้รับเงินทุนสนับสนุนจากรัฐบาลระดับมณฑลจำนวน 36.95 ล้านหยวน มีการลงนามในสัญญาด้านเทคโนโลยีจำนวน 2,251 ฉบับ คิดเป็นมูลค่า 13.926 พันล้านหยวน มีการเพิ่มวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติใหม่ 29 แห่ง ทำให้มีจำนวนรวมเป็น 450 แห่ง จำนวนวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐานระดับชาติเพิ่มขึ้นเป็น 935 แห่ง มีการสร้างศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยี (ห้องปฏิบัติการสำคัญ) ระดับเทศบาลขึ้นไปใหม่ 36 แห่ง เมื่อสิ้นปี มีสถาบันวิจัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรมระดับมณฑล 3 แห่ง ศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยีระดับเทศบาลขึ้นไป 384 แห่ง ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจเทคโนโลยี 8 แห่ง (ระดับชาติ 5 แห่ง ระดับมณฑล 3 แห่ง) อุทยานวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยระดับชาติ 1 แห่ง และพื้นที่สร้างสรรค์ (maker space) 20 แห่ง (ระดับชาติ 3 แห่ง ระดับมณฑล 8 แห่ง) จำนวนสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้องมีจำนวน 8,059 ฉบับ เพิ่มขึ้น 13.0%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2567 อำเภอฉินหวงเต่ามีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 3,946 แห่ง (รวมถึงคลินิกในหมู่บ้าน) ซึ่งประกอบด้วยโรงพยาบาล 92 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 75 แห่ง ศูนย์บริการสุขภาพชุมชน (สถานี) 165 แห่ง และศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 8 แห่ง จำนวนเตียงในสถานพยาบาลทั้งหมดอยู่ที่ 23,117 เตียง ลดลง 3.1% บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 29,269 คน เพิ่มขึ้น 5.3% ซึ่งรวมถึงแพทย์ผู้ช่วย 12,644 คน เพิ่มขึ้น 7.2% และพยาบาลวิชาชีพ 13,147 คน เพิ่มขึ้น 3.5%

โรงพยาบาลระดับ 3 เกรด A ได้แก่ โรงพยาบาลฉินหวงเต่าแห่งแรก โรงพยาบาลสุขภาพแม่และเด็กฉินหวงเต่า โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนฉินหวงเต่า โรงพยาบาลฉินหวงเต่าแห่งที่สอง และโรงพยาบาลฟื้นฟูสมรรถภาพเป่ยไต้เหอ สังกัดกระทรวงการจัดการเหตุฉุกเฉิน

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2567 จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทมีจำนวน 1,215,900 คน ลดลง 15,300 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองมีจำนวน 1,125,900 คน เพิ่มขึ้น 31,700 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทมีจำนวน 1,942,900 คน ลดลง 58,100 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองมีจำนวน 916,700 คน ลดลง 4,800 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันการว่างงานมีจำนวน 477,800 คน เพิ่มขึ้น 6,000 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงานมีจำนวน 624,900 คน เพิ่มขึ้น 4,800 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันการคลอดบุตรมีจำนวน 676,000 คน ลดลง 5,000 คน

เมืองนี้มีสถานบริการด้านกิจการพลเรือนที่พักอาศัย 67 แห่ง รวมถึงสถานดูแลผู้สูงอายุ 61 แห่ง ซึ่งให้บริการเตียงนอน 10,625 เตียง (10,266 เตียงในสถานดูแลผู้สูงอายุ) นอกจากนี้ยังมีสถานบริการด้านกิจการพลเรือนและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่ใช่ที่พักอาศัย 1,542 แห่ง รวมถึงสถานบริการและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการดูแลผู้สูงอายุในชุมชน 1,541 แห่ง และมีการเพิ่มหน่วยที่อยู่อาศัยให้เช่าราคาประหยัดใหม่ 200 หน่วยในช่วงปีที่ผ่านมา

ณ สิ้นปี 2567 มีการจ้างงานใหม่ในเขตเมือง 49,000 คน ลดลง 8,500 คน การกลับเข้าทำงานของผู้ว่างงานในเขตเมือง 20,500 คน ลดลง 12,800 คน การจ้างงานของผู้ที่มีปัญหาในการหางาน 12,500 คน เพิ่มขึ้น 1,600 คน จำนวนผู้ว่างงานในเขตเมืองที่ลงทะเบียนไว้ ณ สิ้นปีคือ 10,400 คน ลดลง 2,800 คน อัตราค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับเขตเมืองอยู่ที่ 2,200 หยวนต่อเดือน ไม่เปลี่ยนแปลง สำหรับอำเภออยู่ที่ 2,000 หยวนต่อเดือน ไม่เปลี่ยนแปลง

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

วัฒนธรรมประจำภูมิภาค

ฉินหวงเต่าเป็นเมืองแห่งวัฒนธรรมที่ผสมผสานเสน่ห์ของเมืองหลวงโบราณเข้ากับความมีชีวิตชีวาในยุคปัจจุบัน โดยได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งในเขตสาธิตระดับชาติแห่งแรกสำหรับระบบบริการวัฒนธรรมสาธารณะ วัฒนธรรมภูเขาและทะเล วัฒนธรรมกำแพงเมืองจีน วัฒนธรรมการท่องเที่ยว และวัฒนธรรมพื้นบ้านมีความโดดเด่น ผสมผสานองค์ประกอบทางวัฒนธรรมจีนและตะวันตกที่หลากหลาย และมีสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมกระจายอยู่ทั่วเมือง

เมืองฉินหวงเต่าได้รับการยกย่องว่าเป็น "บ้านเกิดของวัฒนธรรมกำแพงเมืองจีน" "บ้านเกิดของวัฒนธรรมกู่จู" "บ้านเกิดของดนตรีเครื่องเป่าและเครื่องกระทบ" และ "บ้านเกิดของบทกวีพื้นบ้าน" วัฒนธรรมพื้นบ้าน เช่น การเต้นรำพื้นบ้านฉางหลี่ (Changli ground yangge) และดนตรีกลองและเครื่องกระทบฝูหนิง (Funing drum and wind music) ยังคงได้รับการจัดแสดงในระดับนานาชาติ ซึ่งเน้นย้ำถึงมรดกทางวัฒนธรรมของภูมิภาค ฉินหวงเต่าจัดงานเทศกาลประจำปี เช่น เทศกาลชมทะเล เทศกาลความรักของจีน และเทศกาลวัฒนธรรมทางทะเล การแสดงละครเวทีขนาดใหญ่ เช่น "จันทร์สว่างเหนือทะเล" "หยูเหยียนฉินหวง" และ "เพลงกู่จู" ต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว กิจกรรมแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมกับรัสเซีย เกาหลีใต้ และประเทศอื่นๆ ก็มีความคึกคักมากขึ้นเรื่อยๆ

ที่มาของชื่อ

ที่มาของชื่อฉินหวงเต่าหมายถึงตงซาน (เนินเขาตะวันออก) ในเขตไห่กังในปัจจุบัน ซึ่งเป็นเนินเขาที่เหลืออยู่จากการผุกร่อนของหินแกรนิต สูงประมาณ 20 เมตร และมีพื้นที่น้อยกว่า 1 ตารางกิโลเมตร ตงซานซึ่งปัจจุบันเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่แล้ว เคยเป็นเกาะอย่างแท้จริงเมื่อกว่า 200 ปีที่แล้ว จนกระทั่งปลายศตวรรษที่ 19 เมื่อมีการสร้างท่าเรือ เกาะแห่งนี้จึงเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่และเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่

ฉินหวงเต่าเป็นเมืองโบราณที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ตามตำนานเล่าว่า ชื่อเมืองนี้ตั้งตามชื่อจักรพรรดิฉินซีฮวงที่เสด็จผ่านที่นี่ระหว่างการตรวจราชการทางตะวันออก ในปี 215 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิฉินซีฮวงเสด็จเยือนตะวันออกถึง "เจียซือ" จารึก "จารึกประตูเจียซือ" และส่งลู่เซิง นักเล่นแร่แปรธาตุแห่งราชวงศ์เหยียนไปค้นหาเซียนในทะเล พระองค์ได้ตั้งค่ายอยู่ที่นี่ จึงเป็นที่มาของชื่อฉินหวงเต่า ("เกาะของจักรพรรดิฉิน")

ชื่อฉินหวงเต๋าปรากฏครั้งแรกในบทกวี "ฉินหวงเต๋า" โดยหยางจู ในรัชสมัยปีที่ 5 แห่งรัชกาลเทียนซุนของจักรพรรดิอิงจงแห่งราชวงศ์หมิง (1461) ซึ่งมีเนื้อหาว่า "ศาลโบราณอันไกลโพ้นผสานกับเมฆหมอกอันงดงาม ระเบียงที่พังทลายทอดตัวลงสู่สายน้ำที่ไหลริน"

ในรัชสมัยของจักรพรรดิหงจือแห่งราชวงศ์หมิง ปีที่ 14 (ค.ศ. 1501) หนังสือ "สารานุกรมเมืองหย่งผิง" ได้บรรยายถึงฉินหวงเต่าไว้ว่า "ฉินหวงเต่าอยู่ห่างจากอำเภอฟู่หนิงไปทางทิศตะวันออก 70 ลี้ มีภูเขาตั้งอยู่กลางทะเล ตามตำนานเล่าว่า จักรพรรดิฉินซีฮวงเคยมาตั้งค่ายพักแรมที่นี่เพื่อแสวงหาเซียน" ในรัชสมัยของจักรพรรดิว่านหลี่ เจียงอี้กวายได้ให้รายละเอียดเพิ่มเติมในหนังสือ "ฉางอานเคอฮวา" (เรื่องเล่าของนักเดินทางจากเมืองหลวง) ว่า "ห่างจากด่านซานไห่กวนไปทางใต้ 6 ลี้ มีภูเขาโดดเดี่ยวตั้งอยู่กลางทะเล ล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้าน เป็นที่รู้จักกันในชื่อฉินหวงเต่า... กล่าวกันว่าเมื่อจักรพรรดิองค์แรกเสด็จมายังภูเขานี้และเห็นพุ่มไม้หนาม พระองค์ทรงตกใจและตรัสว่า 'นี่คือไม้เรียวที่อาจารย์ใช้สอนข้าพเจ้าอ่านหนังสือ'" เขาลงจากหลังม้าและโค้งคำนับ หนามทั้งหมดก็โน้มลงสู่พื้นราวกับยอมจำนน และยังคงเป็นเช่นนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ บนหินมีรอยเท้าของจักรพรรดิองค์แรก จึงได้ชื่อว่า "ภูเขาฉินหวง" ต่อมา นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นและบทกวีของนักปราชญ์ได้กล่าวถึงภูเขานี้บ่อยครั้ง ในสมัยราชวงศ์ชิง ยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ฉินหวางเต่า ("เกาะของเจ้าชายฉิน") ชื่อฉินหวางเต่าปรากฏครั้งแรกในปีที่ 8 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี ใน "หนังสือประวัติศาสตร์อำเภอฝูหนิง" ซึ่งระบุว่า "ฉินหวางเต่า ซึ่งเรียกผิดว่าฉินหวงเต่า อยู่ห่างจากอำเภอไปทางทิศตะวันออก 70 ลี้ ล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้าน มีเพียงเกาะอยู่ตรงกลาง จักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ถังได้ตั้งค่ายอยู่ที่นี่ระหว่างการรบกับโกกูรยอ และหนามบนเกาะก็ล้มลง กล่าวกันว่าเจ้าชายฉินได้โค้งคำนับ และหนามเหล่านั้นก็โน้มลง" ชื่อฉินหวางเต๋าเกี่ยวข้องกับตำนานของหลี่ซื่อหมินที่เดินทางผ่านที่นี่ระหว่างการเดินทางกลับจากการรบกับโกกูรยอ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นและกวีนิพนธ์ต่างใช้ทั้งชื่อฉินหวงเต๋าและฉินหวางเต๋า

จุดชมวิว

ณ ปี 2022 เมืองฉินหวงเต่ามีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 32 แห่ง รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 1 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ 17 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A ของประเทศ 8 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A ของประเทศ 6 แห่ง ในปี 2024 เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวชาวจีนมาเยือน 89,457,200 คน เพิ่มขึ้น 11.5%

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

วอลนัท "ชิเมน" มีขนาดใหญ่ เปลือกบาง และรสชาติอร่อย มีประวัติการเพาะปลูกมายาวนานเกือบ 1,000 ปีในลู่หลง ในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง วอลนัท "ชิเมน" ได้กลายเป็นสินค้าขึ้นชื่อของท้องถิ่น และได้รับการยกย่องว่าเป็น "วอลนัทชิเมน สมบัติของโลก" ในเดือนธันวาคม 2552 วอลนัท "ชิเมน" ผ่านการตรวจสอบการคุ้มครองผลิตภัณฑ์ที่มีแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์จากสำนักงานตรวจสอบคุณภาพแห่งชาติ

ด้วยละติจูดที่ 39°เหนืออันเป็นเอกลักษณ์และสภาพภูมิอากาศที่ได้เปรียบ ทำให้อำเภอฉางหลี่ ในเมืองฉินหวงเต่า มณฑลเหอเป่ย กลายเป็นแหล่งผลิตองุ่นคุณภาพสูงที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ในปี 1983 ไวน์แดงแห้งขวดแรกในประเทศจีนได้ถูกผลิตขึ้นที่นี่ ไวน์ฉางหลี่มีกลิ่นหอมละมุนบริสุทธิ์ พร้อมรสชาติที่กลมกล่อม ฉางหลี่ได้รับการยกย่องในหลายด้าน เช่น "บ้านเกิดของไวน์แดงแห้งจีน" "บ้านเกิดขององุ่นไวน์จีน" และ "เมืองแห่งไวน์แดงแห้งจีน" ในปี 2019 สมาคมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แห่งประเทศจีนได้ให้การรับรองอย่างเป็นทางการแก่พื้นที่ผลิตไวน์บนภูเขาเจียซือในฉางหลี่ว่าเป็น "เขตผลิตไวน์ขนาดเล็กของจีน"

บุคคลที่มีชื่อเสียง

เมืองพี่น้อง

ณ ปี 2022 เมืองฉินหวงเต่าได้สร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจและการค้ากับกว่า 170 ประเทศและภูมิภาค โดยมีบริษัทใน Fortune Global 500 และบริษัทข้ามชาติที่มีชื่อเสียงกว่า 20 แห่งเข้ามาลงทุนในเมืองนี้ นอกจากนี้ยังได้สร้างความสัมพันธ์ฉันมิตรด้านการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือกับกว่า 20 เมืองในประเทศต่างๆ เช่น สหรัฐอเมริกา อิตาลี ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และแอฟริกาใต้

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองฉินหวงเต่าได้รับรางวัลเกียรติยศมากมายอย่างต่อเนื่อง รวมถึงเมืองชายฝั่งที่สวยที่สุดของจีน เมืองที่มีอารยธรรมเชิงนิเวศติดอันดับท็อป 10 ของประเทศ เมืองที่น่าอยู่ที่สุดในภาคเหนือของจีน เมืองพักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุดของจีน เมืองที่เอาใจใส่ที่สุดของจีน เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ และเมืองป่าไม้ระดับชาติ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

กำแพงเมืองจินซานหลิงในเฉิงเต๋อ

กำแพงเมืองจีนจินซานหลิง ตั้งอยู่ในเมืองบักซีหยิง อำเภอลวนผิง เมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นแหล่งมรด…

เขตทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน

อุทยานทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน ตั้งอยู่ในตำบลเป่ยเย่ อำเภอผิงซาน เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสานควา…

รีสอร์ททุ่งหญ้าดั้งเดิมจงตู

อุทยานทุ่งหญ้าธรรมชาติจงตู ตั้งอยู่ในอำเภอจางเป่ย เมืองจางเจียโข่ว มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และเป็นหนึ่งในทุ่งหญ…

แหล่งท่องเที่ยวสะพานจ้าวโจว

อุทยานทัศนียภาพสะพานจ้าวโจว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านต้าซีเฉียว เมืองจ้าวโจว อำเภอจ้าว เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นอุทยานทัศนียภาพระดับ 4A ของ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว