Anhui
AnhuiCity – przeglądAnhui, oficjalnie prowincja Anhui, to kraina poetyckiego uroku, położona w głębi wschodnich Chin. Aby zrozumieć Anhui, trzeba najpierw zrozumieć jego dwie wielkie rzeki – Jangcy i Huaihe. Niczym dwa smoki, płyną…

Anhui
Przegląd miasta

Anhui, oficjalnie prowincja Anhui, to kraina poetyckiego uroku, położona w głębi wschodnich Chin. Aby zrozumieć Anhui, trzeba najpierw zrozumieć jej dwie wielkie rzeki – Jangcy i Huaihe. Niczym dwa smoki, płyną one z zachodu na wschód przez całą prowincję, naturalnie dzieląc ją na trzy główne regiony geograficzne: Równinę Huaibei, region Jangcy‑Huaihe oraz region Jiangnan (na południe od Jangcy). Równina Huaibei rozciąga się jak okiem sięgnąć, a po niej przetaczają się fale pszenicy, niosąc ciężar kultury Nizin Centralnych. Pomiędzy Jangcy a Huaihe, faliste wzgórza i klimat przejściowy nadają temu obszarowi zarówno północny, jak i południowy charakter. Na południe od Jangcy, w górzystym regionie południowego Anhui, wznoszą się góry Huangshan i Jiuhua, a rzeka Xin'an płynie czystą, jadeitowozieloną wodą – to miejsce narodzin i kolebka kultury Hui. Zajmując powierzchnię około 140 100 kilometrów kwadratowych i zamieszkiwane przez około 61 milionów ludzi, Anhui, dzięki swojemu wyjątkowemu położeniu geograficznemu, stanowi naturalny tygiel, w którym spotykają się i przenikają cywilizacje północne i południowe, wschodnie i zachodnie.
Status administracyjny Anhui to prowincja we wschodnich Chinach, ze stolicą w Hefei. Jej skrócona nazwa, „Wan”, pochodzi od starożytnego państwa Wan, które istniało na tym terenie w okresie Wiosen i Jesieni. Słynna góra Tianzhu w tym regionie była niegdyś nazywana Górą Wan, a przez nią przepływa rzeka Wan. Ten skrót niesie w sobie tysiącletnią pamięć historyczną. Inną powszechnie znaną poetycką nazwą Anhui jest „kraina rzek Jangcy i Huaihe”, która precyzyjnie oddaje jego geograficzną i kulturową tożsamość. W krajobrazie prowincji Hefei, jako stolica i wszechstronne centrum nauki, pełni rolę serca i mózgu prowincji, napędzając silnik innowacyjnego rozwoju. Wuhu, położone nad brzegami Jangcy, wykorzystuje swój port i przemysł wytwórczy, aby służyć jako drugorzędne centrum wzrostu gospodarczego prowincji i brama do świata zewnętrznego. Na południu znajduje się region Huizhou, reprezentowany przez miasto Huangshan (chociaż jego historyczne centrum administracyjne się przeniosło, geny kulturowe pozostały), którego rolą jest zachowanie i przekazywanie wspaniałej kultury Huizhou — kulturowej wizytówki Anhui na świecie.
Kontekst historyczny
Anhui zostało ustanowione jako prowincja stosunkowo późno, ale historia jego rozwoju sięga czasów starożytnych. Jego bezpośrednim poprzednikiem administracyjnym był Południowy Obszar Metropolitalny (Nan Zhili) z czasów dynastii Ming. W 1667 roku, za panowania Kangxi z dynastii Qing, prowincja Jiangnan (dawniej Nan Zhili) została podzielona na dwie części. Przyjmując pierwsze znaki „Prefektury Anqing” i „Prefektury Huizhou”, powołano „Komisję Administracyjną Prowincji Anhui”, a prowincja Anhui formalnie pojawiła się na scenie historycznej. Jej stolica była początkowo administrowana z Jiangning (Nankinu) i przeniesiona do Anqing dopiero w 1760 roku. Ta nazwa administracyjna doskonale zapowiadała wielowiekowe wzajemne oddziaływanie dwóch głównych kultur Anhui – kultury Wanjiang reprezentowanej przez Anqing i kultury Hui reprezentowanej przez Huizhou.
Ewolucja historii Anhui to skondensowana historia zderzenia i fuzji cywilizacji chińskich. Faza I: Świt cywilizacji i fuzja Yi i Xia od prehistorii do okresu przed dynastią Qin (ok. 2500 lat temu). Stanowisko Lingjiatan w południowym Anhui (datowane na ok. 5800–5300 lat temu) dostarczyło cennych artefaktów z jadeitu, takich jak jadeitowe smoki i jadeitowe orły, dostarczając niezbitych dowodów na to, że dorzecze Jangcy było również ważną kolebką cywilizacji chińskiej. W czasach dynastii Xia i Shang dorzecze Huai było głównym obszarem aktywności plemion Dongyi; słynni ludzie „Huaiyi” stworzyli tu unikalną cywilizację. W okresie Wiosen i Jesieni oraz Walczących Królestw Anhui zostało podzielone między państwa Wu i Chu, stając się granicą intensywnej konfrontacji kulturowej, a ostatecznie doszło tu do połączenia różnych kultur.
Faza II: Węzły transportowe i twierdze wojskowe od okresu Han-Tang do Song-Yuan (202 p.n.e. – 1368 n.e.). Za panowania cesarza Wu z dynastii Han, Liu An, król Huainan, skompilował Huainanzi w Shouchun (obecnie powiat Shou), dzieło syntetyzujące myśl taoistyczną. Wykopanie Wielkiego Kanału w czasach dynastii Sui i Tang uczyniło z Kanału Tongji (obecnie rzeka Bian) w Anhui ważną arterię gospodarki narodowej, pobudzając dobrobyt miast wzdłuż jego przebiegu, takich jak Suzhou i Huaibei. W czasach południowej dynastii Song rzeka Huai stała się granicą między Song i Jin; północne Anhui padło pod naporem Jin, a region między Jangcy a Huaihe stał się linią frontu broniącą południowej połowy kraju. Bitwy w Caishiji i innych miejscach zmieniły bieg historii.
Faza III: Rozkwit kupców z Huizhou i rozkwit kultury w dynastiach Ming i Qing (1368–1840). To właśnie w tym okresie kultura regionu Anhui wywarła największy wpływ na Chiny. Kupcy z Huizhou, którzy „kochali naukę, nawet gdy zajmowali się interesami”, przez wieki dominowali w chińskim handlu, handlując solą, lombardami, herbatą i drewnem. O ich wpływie świadczy powiedzenie, że „żadne miasto nie jest kompletne bez kupca z Huizhou”. Przywieźli ogromne bogactwo do swoich rodzinnych miejscowości, budując wspaniałe wioski w stylu Hui, takie jak Xidi i Hongcun, oraz wspierając szkoły kulturalne, takie jak neokonfucjanizm z Xin’an, krytyka tekstów z Huizhou, szkoła malarstwa z Xin’an, opera z Hui i architektura w stylu Hui – wszystkie te dziedziny bezpośrednio ukształtowały krajobraz kulturowy Chin w epoce nowożytnej. W tym samym czasie szkoła prozy Tongcheng stała się dominującą siłą w literaturze dynastii Qing na ponad dwa stulecia, wydając na świat takie wybitne postacie, jak Fang Bao, Liu Dakui i Yao Nai.
Faza IV: Trudna modernizacja i pionierstwo przemysłowe (1840–1949). W 1876 roku chińsko‑brytyjska konwencja z Chefoo otworzyła Wuhu jako port traktatowy, umożliwiając zachodniej cywilizacji przemysłowej i ideom penetrację regionu. W 1861 roku Zeng Guofan założył Wewnętrzne Zakłady Uzbrojenia Anqing, gdzie Xu Shou i Hua Hengfang zbudowali później pierwszy chiński silnik parowy i pierwszy statek zmotoryzowany, Huanghu, czyniąc z niego ważne miejsce narodzin nowoczesnego przemysłu chińskiego. Podczas wojny oporu Anhui było główną bazą Nowej Czwartej Armii; wydarzenia takie jak incydent w Wannan wstrząsnęły narodem. W całej prowincji rozsiane są zabytki – starożytny ołtarz w Lingjiatan, mury miejskie z czasów dynastii Song w powiecie Shou, ruiny stolicy centralnej Ming w Fengyang oraz starożytne wioski i rodowe siedziby w Huizhou – wszystko to żywe księgi historii.
Dziedzictwo kulturowe
Kultura Anhui nie jest pojedynczą, monolityczną całością, ale kompozytem różnorodnych lokalnych kultur, wśród których kultura Hui i kultura Huaihe są najbardziej widoczne. Dialekty są najbardziej bezpośrednim odzwierciedleniem różnic kulturowych. Z północy na południe Anhui rozciąga się na cztery główne strefy dialektalne: mandaryński równin centralnych, mandaryński Jianghuai, dialekty Hui i dialekty Gan. Akcenty równiny Huaibei są zbliżone do akcentów Henan, ostre i bezpośrednie. W regionie centralnym, między Jangcy i Huaihe, Hefei i Anqing należą do podgrupy Hongchao mandaryńskiego Jianghuai, nosząc cechy przejściowe między równinami centralnymi a regionami Wu. Najbardziej charakterystyczne są dialekty Hui z południowych gór Anhui, które różnią się tak bardzo, że jeden grzbiet może oddzielić dwie wioski, w których mieszkańcy nie mogą się porozumieć; zachowują dużą liczbę archaicznych wymow i słownictwa, przez co zyskały miano „żywych skamieniałości dialektów”.
Tradycje ludowe również wykazują wyraźne kontrasty między północą a południem. Po obu brzegach rzeki Huaihe, w okresie Nowego Roku, ludzie gotują na parze duże bułki i smażą sazi (chrupiące, smażone skręcone ciasta); jarmarki świątynne są powszechne, a kult Boga Ziemi jest głęboko zakorzeniony. W Huizhou wpływ społeczeństwa klanowego jest nadal widoczny; prawie każda wioska ma salę przodków, a sezonowe festiwale, wesela i pogrzeby nawiązują do starożytnych obrzędów przekazywanych przez klany, takich jak procesje bogów i rytuały egzorcyzmów – pozostałości opery Nuo. Niematerialne dziedzictwo kulturowe na poziomie narodowym, „Chizhou Nuo Opera”, niesie w sobie starożytne wierzenia dotyczące egzorcyzmów i błogosławieństw; jej drewniane maski i prymitywne kroki taneczne stanowią żywy materiał do badań nad prehistorią chińskiego teatru. Jarmarki świątynne z okazji Święta Podwójnej Dziewiątki i jarmarki świątynne w Shangjiu pozostają ważnymi wydarzeniami gospodarczymi i społecznymi.
Tradycje artystyczne Anhui zajmują kluczowe miejsce w chińskiej historii kultury. W lokalnej operze opera Hui jest jednym z korzeni opery pekińskiej; jej styl wykonawczy jest odważny i surowy, a melodie piękne i pełne. Wejście zespołów operowych Hui do Pekinu w czasach dynastii Qing, w połączeniu z melodiami dynastii Han, ostatecznie dało początek operze pekińskiej. Inny artystyczny klejnot – Opera Huangmei – narodził się w regionie Huangmei na granicy Anhui i Hubei i dojrzał w Anqing. Jej śpiew jest prosty i płynny; jeden utwór, „Niebiańska Zapałka”, stał się narodową sensacją i pozostaje najbardziej olśniewającą wizytówką kulturową Anhui, a tradycję tę kontynuują mistrzowie tacy jak Yan Fengying i Ma Lan. W malarstwie i kaligrafii szkoła malarstwa Xin’an, która narodziła się pod koniec dynastii Ming i na początku Qing, reprezentowana przez Hongrena, charakteryzuje się oszczędnym, wyrafinowanym stylem inspirowanym Huang Shan, wznosząc estetykę chińskiego malarstwa pejzażowego na nowy poziom. W rzemiośle artystycznym trzy rzeźby Hui (ceglane, kamienne i drewniane) są kunsztownie wykonane, zdobiąc domy i rodowe sale, pełniąc zarówno funkcje estetyczne, jak i edukacyjne. Co więcej, rzemiosło z papieru Xuan, tuszu Hui i kamieni do tuszu She – kluczowych elementów „czterech skarbów nauki” – jest niezrównane, bezpośrednio wspierając i kształtując tysiącletnią tradycję kaligrafii i malarstwa w Chinach.
Wiele z tych osiągnięć kulturowych zostało wpisanych na listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Dziedzictwo niematerialne na poziomie krajowym obejmuje operę Huangmei, operę Hui, operę Lu, operę Mulian w południowym Anhui, taniec lampionów z bębnem kwiatowym, produkcję papieru w Xuan, produkcję tuszu w Hui, produkcję tuszu w She oraz produkcję kompasów w Wan'an. Stanowią one solidny rdzeń tożsamości kulturowej Anhui i są żywą duszą kulturową, której podróżnicy mogą osobiście doświadczyć.
Architektura i krajobraz miejski
Najbardziej uderzającym krajobrazem architektonicznym Anhui jest niewątpliwie architektura w stylu Hui. Rozrzucone niczym malowidła tuszem pośród zielonych wzgórz i czystych wód południowego Anhui, budynki w stylu Hui charakteryzują się „białymi ścianami, czarnymi dachówkami i szczytami w kształcie końskiej głowy”. Wysokie białe ściany i warstwowe czarne dachy wydają się szczególnie eleganckie i poetyckie w mżawce. Szczyt w kształcie końskiej głowy (znany również jako ściana ogniowa) pierwotnie miał służyć ochronie przeciwpożarowej, ale w rękach rzemieślników przekształcił się w rytmicznie falującą linię horyzontu i stał się duszą architektury Hui. Wnętrze koncentruje się na dziedzińcu „czterech wód powracających do sali”, symbolizującym, że „bogactwo nie powinno opuszczać rodziny”. Ogólna struktura podkreśla harmonijne współistnienie z naturalnym krajobrazem, a lokalizacja i układ wiosek często uwzględniają zasady feng shui. Xidi i Hongcun, wybitni przedstawiciele starożytnych wiosek południowego Anhui, zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO i stanowią kwintesencję tej filozofii architektonicznej.
Poza Huizhou, tkanka miejska Anhui prezentuje różnorodne style. Stolica prowincji, Hefei, przeszła ogromną transformację; panoramy Dzielnicy Spraw Rządowych i Nowej Strefy Binhu zmieniają się codziennie, symbolizując determinację i szybkość, z jaką Anhui wdraża modernizację. Park Xiaoyaojin i Park Pierścieni w starym mieście zachowały historyczne ślady z okresu Trzech Królestw, tworząc miejski rytm przeplatający się z elementami klasycznymi i nowoczesnymi. Anqing, będący stolicą prowincji przez stulecie, zachował deptak Daobaoshi i katedrę Notre-Dame, zachowując ślady nowoczesnego portu traktatowego i fuzji chińsko-zachodniej. Nadrzeczna promenada Wuhu i zabytkowe budynki, takie jak kościół katolicki, świadczą o dawnej prosperity miasta jako wiodącego „Czterech Wielkich Targów Ryżowych” i portu traktatowego.
Łącząc tradycję z nowoczesnością, Anhui rozwinęło szereg tętniących życiem, charakterystycznych obszarów. „Liyang in Lane” w Tunxi nie jest repliką starożytnej ulicy, lecz zbudowana jest na autentycznej tkance Liyang Old Street, łącząc odrestaurowane stare domy ze współczesnym designem komercyjnym, tworząc nowy rodzaj podróży i doświadczenia życia. Tachuan, niedaleko Hongcun, z jesiennymi liśćmi chińskiego łoju i krajobrazem wsi o białych murach i czarnych dachówkach, stał się jednym z najpiękniejszych miejsc w Chinach, gdzie można podziwiać jesienne krajobrazy, prezentując idealne połączenie architektury z naturalnym krajobrazem. Razem te obszary tworzą bogactwo miejskiego i wiejskiego krajobrazu Anhui: można przenieść się w czasie do starożytnych wiosek z czasów świetności kupieckiej dynastii Ming-Qing w Huizhou, jednocześnie odczuwając ambicje współczesnych miast. Warstwy historii są tu wyraźnie widoczne.
Kultura kulinarna
Kultura kulinarna Anhui jest głęboko zakorzeniona w geografii i historii. Jej filar, kuchnia Hui, jest jedną z ośmiu wielkich tradycji kulinarnych Chin. Rdzeń kuchni Hui odnosi się do dań pochodzących ze starożytnej prefektury Huizhou (obecnie region Huangshan). Największymi cechami kuchni Hui są nacisk na kontrolę temperatury i umiejętne wykorzystanie ognia, z wytrawnym profilem smakowym umami, gęstym olejem, intensywnymi barwnikami i dużym wykorzystaniem ognia. Jest to ściśle związane z otoczeniem geograficznym: góry były wilgotne i miazmatyczne, więc olej pomagał chronić przed zimnem; a historycznie kupcy z Huizhou podróżowali na duże odległości, więc żywność musiała być konserwowana i łatwa w transporcie, co doprowadziło do rozwoju wysoko rozwiniętych technik peklowania i fermentacji. Obecnie kuchnia centralnej Anhui, skoncentrowana w Hefei, oraz kuchnia nadrzeczna reprezentowana przez Wuhu i Anqing, łączą w sobie świeższe smaki rzek i jezior, a także są zazwyczaj lżejsze, tworząc pełny obraz kuchni Anhui.
Aby poczuć duszę kuchni Hui, nie można pominąć kilku klasycznych dań. Stinky Mandarin Fish – nazwa jest myląca; ma delikatny zapach, ale w ustach miąższ jest jędrny i rozpada się na płatki przypominające ząbki czosnku, wykwintnie świeży i aromatyczny, z długo utrzymującym się posmakiem. Powstał, gdy starzy kupcy z Huizhou transportowali mandarynki znad Jangcy w góry Huizhou i lekko je solili, aby zapobiec ich zepsuciu, nieumyślnie tworząc ten legendarny przysmak. Hairy Tofu – tofu jest sztucznie fermentowane, aż pokryje się delikatnym, białym meszkiem; smażone na złoty kolor i spożywane z sosem chili, jest chrupiące na zewnątrz i delikatne w środku, zadziwiająco aromatyczne. To kolejne arcydzieło fermentacji mikrobiologicznej, podobne do europejskiego sera pleśniowego. Gulasz w jednym garnku – warstwy suszonych pędów bambusa, wieprzowiny, sakiewek z tofu i pierożków jajecznych układane są w garnku i gotowane na wolnym ogniu przez wiele godzin; smaki przenikają się, tworząc harmonię mięsa i warzyw. To najwyższa forma gościnności w Huizhou, gdzie smaki pogłębiają się od góry do dołu garnka.
Poza daniami głównymi, przekąski i zwyczaje kulinarne Anhui są równie urocze. W Huainan, parująca miska zupy wołowej z Huainan ze świeżo upieczonym ciastem sezamowym stanowi sycące śniadanie. Zupa wołowa z makaronem makaronowym i skórką z tofu jest bogata i aromatyczna, z delikatną, rozpadającą się wołowiną – to skromne danie zakorzenione w kulturze portowej dorzecza rzeki Huai. W czasie Nowego Roku rodziny w okolicach Hefei smażą kleiste kulki ryżowe, symbolizujące zjednoczenie rodzinne. Za tymi nawykami żywieniowymi kryje się pracowity, prosty i powściągliwy regionalny charakter Anhui. „Ciężkie smaki” kuchni Huainan wywodzą się z górskiej mądrości przetrwania, podkreślającej, że „jedzenie i lekarstwa mają to samo źródło”; powszechność produktów z mąki pszennej w dorzeczu rzeki Huai bezpośrednio świadczy o więzach krwi z Równinami Centralnymi. Jedzenie w Anhui to nie tylko kwestia utrzymania się przy życiu – to także doświadczanie filozofii życia, która jest zgodna z naturą i kultywuje tradycję.
Rozwój nowoczesny i współczesny
Współczesny rozwój Anhui to droga, która prowadzi od tradycyjnego społeczeństwa agrarnego, przez trudną industrializację, do ery innowacji naukowych i technologicznych. Kluczowym punktem wyjścia było otwarcie nowoczesnego portu traktatowego. Po otwarciu Wuhu w 1876 roku, napływ towarów, kapitału i idei z Zachodu rzucił wyzwanie lokalnej gospodarce naturalnej, a jednocześnie wprowadził nowoczesny przemysł i infrastrukturę miejską. W 1905 roku w Anhui ukończono odcinek linii kolejowej Zhuzhou‑Pingxiang. Jednak ogólnie rzecz biorąc, w okresie ogarniętej wojną republiki Anhui rozwijało się powoli i pozostało typową prowincją rolniczą, z niejasnym wewnętrznym podziałem pracy.
Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej, państwo rozpoczęło zakrojoną na szeroką skalę budowę przemysłu, a mapa przemysłowa Anhui zaczęła nabierać kształtu. Podczas Pierwszej i Drugiej Pięciolatki, Anhui przejęło szereg przedsiębiorstw przemysłowych przeniesionych z Szanghaju, kładąc podwaliny pod przemysł węglowy, stalowy, energetyczny i tekstylny. Huaibei i Huainan stały się głównymi bazami energetycznymi we wschodnich Chinach, a „kopalnie węgla Lianghuai” były znane w całym kraju. Tongling, opierając się na swoich zasobach mineralnych, stworzyło ważną bazę przemysłu miedziowego w kraju. Ma'anshan rozwijał się dzięki sile stali, stając się kluczowym miastem hutniczym. W tym okresie wzmocniono również produkcję mechaniczną i stoczniową w Hefei, Anqing i Wuhu, tworząc początkowy podział regionalny, w którym południowe Anhui koncentrowało się na przemyśle ciężkim i surowcowym, a centralne na przetwórstwie przemysłowym.
Reformy i otwarcie, zwłaszcza po przełomie XXI wieku, przyniosły Anhui znaczącą transformację w rozwoju. W obliczu wyczerpywania się zasobów i trudności tradycyjnych gałęzi przemysłu, Anhui odważnie wykorzystało historyczną szansę rozwoju napędzanego innowacjami. Przełomowym wydarzeniem była relokacja Chińskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii do Hefei, centralnego miasta, wówczas niemal pozbawionego zasobów naukowych. Prowincja zmobilizowała się, aby wesprzeć tę decyzję i wykorzystując ją jako iskrę, rozpaliła marzenie o budowie „miasta innowacji naukowych i technologicznych”. Dziś Hefei jest wszechstronnym, krajowym centrum naukowym, z osiągnięciami o światowej renomie w pionierskich dziedzinach, takich jak informatyka kwantowa, synteza jądrowa i sztuczna inteligencja, co przyniosło mu przydomek „najlepszego chińskiego miasta kapitału wysokiego ryzyka”. Pod przewodnictwem Hefei, modernizacja przemysłu prowincji przyspiesza. W Wuhu utworzono klaster przemysłu samochodowego i części samochodowych, kierowany przez Chery Automobile, i aktywnie rozwija lotnictwo ogólne i robotykę. Ma'anshan, Tongling i Anqing wzdłuż Jangcy przyspieszają modernizację tradycyjnych gałęzi przemysłu, jednocześnie aktywnie wdrażając nowe materiały i produkcję wysokiej klasy sprzętu. Podział pracy między miastami prowincji staje się coraz wyraźniejszy: niezależna strefa pilotażowa innowacji Hefei-Wuhu-Bengbu stanowi centrum innowacji prowincji; strefa demonstracyjna transferu przemysłowego w pasie miejskim Wanjiang stanowi główne pole bitwy dla zaawansowanej produkcji; a północne Anhui, zapewniając bezpieczeństwo żywnościowe i energetyczne, aktywnie rozwija przetwórstwo żywności i nowe gałęzie przemysłu energetycznego. Dziś Anhui, niegdyś prowincja geograficznie nieleżąca ani na wschodzie, ani na zachodzie, dąży do stania się ważnym elementem zintegrowanego rozwoju delty Jangcy. Jej strategiczne położenie to „Trzy Miejsca i Jeden Region”: wpływowe źródło innowacji technologicznych, rozwijający się obszar klastra przemysłowego, pionierski obszar reform i otwarcia oraz kompleksowa strefa zielonej transformacji dla rozwoju gospodarczego i społecznego.
Transport i podróże
Anhui, położone we wschodnich Chinach, łączy wschód z zachodem, północ z południem i jest ważnym węzłem komunikacyjnym w skali kraju. Sieć transportowa prowincji skupia się wokół stolicy Hefei, rozchodząc się promieniście w kształcie gwiazdki (przypominającej chiński znak oznaczający ryż) i tworzy kompleksowy, trójwymiarowy system kolei dużych prędkości, kolei konwencjonalnych, dróg ekspresowych, złotego szlaku wodnego rzeki Jangcy oraz lotnictwa. W transporcie kolejowym Anhui jest jedną z prowincji o najgęstszej sieci kolei dużych prędkości w Chinach. Przez prowincję przebiegają krajowe magistrale kolei dużych prędkości, takie jak Pekin-Szanghaj, Pekin-Tajpej oraz linia nadrzeczna Jangcy. Dworzec Południowy w Hefei jest jednym z największych, kompleksowych węzłów komunikacyjnych we wschodnich Chinach. Z Hefei można dotrzeć w 1 godzinę do Nankinu, a w 2 godziny do Szanghaju, Hangzhou i Wuhan, uzyskując tym samym efekt miasta w głównych skupiskach miejskich delty rzeki Jangcy.
Sieć dróg ekspresowych jest równie rozległa. Krajowe drogi ekspresowe, takie jak G3 Pekin-Tajpej, G40 Szanghaj-Xi'an, G50 Szanghaj-Chongqing i G35 Jinan-Kanton, przecinają prowincję. Do końca 2022 roku Anhui osiągnęło „każdy powiat połączony z drogami ekspresowymi”, co sprawiło, że jazda autonomiczna jest niezwykle wygodna. W lotnictwie przoduje Międzynarodowy Port Lotniczy Hefei Xinqiao, a lotnisko Huangshan Tunxi jest punktem centralnym dla turystyki, wraz z lotniskami w Fuyang, Anqing i Wuhu-Xuanzhou, tworząc sieć usług obejmującą prowincję i łączącą ją z głównymi miastami krajowymi oraz niektórymi trasami międzynarodowymi. Warto zauważyć, że rzeki Jangcy i Huaihe zapewniają doskonałe warunki do żeglugi śródlądowej; Port Wuhu i port Ma'anshan to ważne porty głębokowodne na Jangcy, dostępne przez cały rok dla statków o wyporności 10 000 ton.
Dla podróżników najbardziej wyjątkowym doświadczeniem podróżniczym w Anhui jest „podróżowanie w obrazie”. Galeria Krajobrazu Rzeki Xin'an nie jest zwykłą drogą, ale malowniczą trasą wijącą się wzdłuż rzeki Xin'an. Wiosną, z kwitnącymi kwiatami rzepaku na obu brzegach i wioskami w stylu Hui odbijającymi się w wodzie, niezależnie od tego, czy jedziesz samochodem, czy rowerem, czujesz się jakbyś poruszał się przez obraz krajobrazowy. „Najpiękniejsza droga ekspresowa w Anhui” — odcinki drogi ekspresowej Hefei‑Tongling‑Huangshan, które łączą Huangshan i jezioro Taiping — sprawiają, że sama podróż jest malowniczym przeżyciem. W głębokich górach południowego Anhui tradycyjne „przejście górskie” ma nowoczesne alternatywy. Gęsta sieć kolei dużych prędkości pozwala odwiedzić Muzeum Nauki i Technologii Hefei rano i delektować się kuchnią Hui na Starej Ulicy Tunxi po południu; czas i przestrzeń uległy znacznemu skróceniu, dzięki czemu dogłębna eksploracja tego zróżnicowanego terenu na granicy północ-południe stała się niezwykle łatwa.
Wskazówki dotyczące podróży
Anhui można zwiedzać przez cały rok, ale najlepszymi sezonami na podróż są wiosna i jesień. Wiosną (marzec–maj) rzepak w południowym Anhui kwitnie sukcesywnie, od niskich do wysokich wysokości, tworząc złote plamy na tle białych murów i czarnych dachówek wiosek – idealny czas na fotografowanie. Jesienią (wrzesień–listopad), z czystym niebem i rześkim powietrzem, to najlepszy sezon na wspinaczkę na góry Huangshan i Jiuhua oraz podziwianie jesiennych liści; jesienne barwy Tachuan są szczególnie oszałamiające. Lato jest upalne, ale górskie tereny, takie jak Huangshan i Tianzhu, to doskonałe miejsca na letni wypoczynek, a po deszczu idealne do oglądania wodospadów i morza chmur. Zimą śnieg na Huangshan jest niezwykle piękny, niczym krystaliczna kraina czarów.
Atrakcje i doświadczenia, których nie można przegapić, zaczynają się od Parku Krajobrazowego Góry Huangshan. Jako obiekt wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO (zarówno przyrodniczego, jak i kulturowego), celebruje się go powiedzeniem: „Po zobaczeniu Pięciu Świętych Gór, żadne inne góry nie są warte zobaczenia; po zobaczeniu Huang Shan, Pięć Świętych Gór nie jest już warte zobaczenia”. Jego „cztery cuda” – osobliwe sosny, groteskowe skały, morze chmur i gorące źródła – są znane na całym świecie. Zaplanuj co najmniej dwa dni i spędź noc na górze, aby mieć szansę zobaczyć spektakularny wschód i zachód słońca. Po drugie, odwiedź starożytne wioski południowego Anhui, reprezentowane przez Xidi i Hongcun. Tutaj podróżowanie jest „powolne”. Zatrzymaj się w tradycyjnym zajeździe, przespaceruj się po ścieżkach z błękitnego kamienia wczesnym rankiem lub wieczorem, gdy turystów jest niewielu, i obserwuj odbicia w Jeziorze Południowym i Stawie Księżycowym, aby naprawdę poczuć spokój i głębię kultury Huizhou. Po trzecie, wybierz się na wędrówkę po starożytnych szlakach Huizhou. Wybierz malowniczy odcinek Starożytnego Szlaku Huihang, rozpoczynający się w Fuling Town w powiecie Jixi, i podążaj kamiennymi, górskimi ścieżkami, którymi starożytni kupcy z Huizhou podróżowali podczas swoich podróży handlowych. Trasa, prowadząca przez grzbiet Changfeng do Lin'an w Zhejiang, liczy około 15–20 kilometrów, oferując wspaniałe krajobrazy i głębokie poczucie ducha kupieckiego Huizhou. Po czwarte, poznaj naukę, technologię i humanistykę Hefei. Odwiedź Muzeum Anhui (nowe skrzydło) i Halę Innowacji Anhui. Pierwsza z nich oferuje przegląd kultury Huizhou; druga pozwala zapoznać się z najnowocześniejszymi technologiami, takimi jak komunikacja kwantowa, i być świadkiem niezwykłego połączenia starożytnej mądrości z nowoczesną innowacją w Anhui.
Praktyczne wskazówki: Kuchnia Anhui jest zazwyczaj pikantna; osoby o łagodniejszych smakach mogą wcześniej poinformować o tym restauracje. Większość starożytnych wiosek ma kamienne ścieżki, dlatego zalecane są wygodne, płaskie buty. Pogoda w górach jest zmienna; nawet latem warto zabrać lekką kurtkę na Huang Shan. Wiele starożytnych wiosek, takich jak Hongcun, oferuje trzydniowe bilety wstępu, umożliwiające dłuższy pobyt. W południowych górach Anhui, szczególnie podczas jazdy samochodem lub pieszych wędrówek, ważne jest sprawdzenie pogody i warunków drogowych; pora deszczowa może powodować sporadyczne osuwiska. Ponadto dialekty są bardzo zróżnicowane; komunikacja z miejscowymi osobami starszymi w mniej popularnych miejscach może wymagać cierpliwości i gestów. Anhui – kraina, która łączy śmiałość północy z elegancją południa – zaprasza do zwolnienia tempa i delektowania się jego bogactwem.
Informacje dotyczące podróży mogą ulec zmianie. Przed podróżą sprawdź aktualne godziny otwarcia, rezerwacje i wymagania wjazdowe.




Rozmowy podróżników
Rozpocznij rozmowę od przydatnej wskazówki lub pytania.