ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / ชิงไห่

ชิงไห่

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และภาพรวมของมณฑลชิงไห่ มณฑลชิงไห่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศจีน ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เป็นเขตการปกครองระดับมณฑลที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของจีนเมื่อพิจารณาจากพื้นที่

ชิงไห่

ชิงไห่

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และภาพรวมระดับจังหวัด

ภูมิประเทศที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต — ภาพถ่ายโดย แมน ฟง หว่อง

มณฑลชิงไห่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศจีน ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เป็นเขตการปกครองระดับมณฑลที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของจีนเมื่อพิจารณาจากพื้นที่ เมื่อมองจากด้านบน ภูมิประเทศของชิงไห่ดูคล้ายกับผลงานชิ้นเอกทางธรณีวิทยาขนาดใหญ่ที่ถูกแกะสลักโดยพลังธรณีแปรสัณฐานมหาศาล ภูมิภาคทางใต้ประกอบด้วยที่ราบสูงชิงไห่ตอนใต้อันงดงาม ติดกับเขตปกครองตนเองทิเบต โดยมีความสูงเฉลี่ยเกิน 4,200 เมตร ทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นแอ่งไฉ่ตัมอันกว้างใหญ่ ล้อมรอบด้วยเทือกเขาอัลตุน เทือกเขาฉีเหลียน และเทือกเขาคุนหลุน ทางตะวันออกเป็นหุบเขาเหอหวงที่ค่อนข้างราบเรียบ เป็นทางเดินแคบๆ ที่ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฉีเหลียนและเทือกเขาลาจี แม้ว่าหุบเขานี้จะมีพื้นที่น้อยกว่า 5% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑล แต่ก็เป็นที่อยู่อาศัยของประชากรเกือบสองในสามของชิงไห่

มณฑลชิงไห่เป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำสายสำคัญ 3 สายของจีน ได้แก่ แม่น้ำแยงซี แม่น้ำเหลือง และแม่น้ำล้านชาง (หรือที่รู้จักในระดับสากลว่าแม่น้ำโขง) จึงได้รับฉายาว่า "หอคอยน้ำของจีน" แม่น้ำเหลืองไหลคดเคี้ยวเป็นระยะทางเกือบ 1,700 กิโลเมตรภายในมณฑล เริ่มต้นจากลำธารเล็กๆ ในลุ่มน้ำเยว่กู่จงเหลีย ก่อนที่จะเติบโตเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่มีคลื่นโคลนเชี่ยวกรากเมื่อไหลออกจากมณฑลชิงไห่

ทะเลสาบชิงไห่ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล เป็นทะเลสาบน้ำเค็มในแผ่นดินที่ใหญ่ที่สุดของจีน ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 3,196 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4,549 ตารางกิโลเมตร (ข้อมูลปี 2022) ปรากฏให้เห็นราวกับพลอยไพลินขนาดมหึมาท่ามกลางทุ่งหญ้าบนที่ราบสูง

มณฑลชิงไห่มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 722,300 ตารางกิโลเมตร ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 1,200 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 800 กิโลเมตร จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ของจีนในปี 2020 มณฑลนี้มีประชากรอาศัยอยู่ถาวรประมาณ 5.924 ล้านคน ทำให้เป็นมณฑลที่มีประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับสองในจีนรองจากทิเบต โดยมีความหนาแน่นของประชากรเฉลี่ยต่ำกว่า 9 คนต่อตารางกิโลเมตร

ในด้านการบริหาร มณฑลชิงไห่ประกอบด้วยเมืองระดับมณฑล 2 เมือง ได้แก่ ซีหนิงและไห่ตง และเขตปกครองตนเอง 6 แห่ง ได้แก่ เขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ย เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน เขตปกครองตนเองมองโกลและทิเบตไห่ซี เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน เขตปกครองตนเองทิเบตโกโล และเขตปกครองตนเองทิเบตหยูซู่

เมืองซีหนิง เมืองหลวงของมณฑล ตั้งอยู่ในหุบเขาเหอหวง ทางตะวันออกของมณฑลชิงไห่ และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตทางตะวันออกเฉียงเหนือ นอกจากนี้ยังเป็นเมืองเดียวของมณฑลที่มีประชากรเกินหนึ่งล้านคน

เมืองไห่ตง ซึ่งตั้งอยู่เป็นประตูทางตะวันออกของมณฑลชิงไห่ ทำหน้าที่เป็นสะพานสำคัญที่เชื่อมต่อมณฑลกับมณฑลกานซูและภาคกลางของจีน เมืองโกลมุด ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลไห่ซี เป็นเมืองหลักของแอ่งไฉ่ตัมและเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญที่เชื่อมระหว่างทิเบตและซินเจียง ทั้งทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตและทางหลวงชิงไห่-ทิเบตมาบรรจบกันที่นี่ก่อนที่จะมุ่งหน้าลงใต้

เมืองหยูซู ซึ่งตั้งอยู่บนที่ราบสูงชิงไห่ตอนใต้ เป็นศูนย์กลางสำคัญของวัฒนธรรมทิเบต เมืองนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางหลังจากการบูรณะครั้งใหญ่หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวหยูซูในปี 2010 และปัจจุบันเป็นหนึ่งในพื้นที่หลักของอุทยานแห่งชาติซานเจียงหยวน

มณฑลชิงไห่ มักถูกเรียกว่า "ต้นกำเนิดของแม่น้ำ" ซึ่งสะท้อนถึงบทบาทอันโดดเด่นในฐานะต้นน้ำของแม่น้ำสายสำคัญหลายสายในเอเชีย อีกชื่อหนึ่งที่นิยมใช้คือ "หลังคาตะวันออกของโลก" ซึ่งเน้นย้ำถึงเอกลักษณ์ทางภูมิศาสตร์ที่สำคัญของมณฑล ในฐานะที่เป็นส่วนสำคัญของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มณฑลนี้มีความสูงเฉลี่ยมากกว่า 3,000 เมตร ทำให้เป็นส่วนสำคัญในการทำความเข้าใจภูมิศาสตร์ของจีนตะวันตก

---

การพัฒนาทางประวัติศาสตร์

กิจกรรมของมนุษย์ในชิงไห่สามารถสืบย้อนไปได้หลายหมื่นปีถึงยุคหินเก่า เมื่อประมาณ 4,000 ปีที่แล้ว หุบเขาเหอหวงกลายเป็นแหล่งบ่มเพาะวัฒนธรรมเครื่องปั้นดินเผาที่เฟื่องฟู ซึ่งเป็นหนึ่งในภูมิภาคหลักของวัฒนธรรมหม่าเจียเหยาในลุ่มน้ำเหลืองตอนบน

ในยุคสำริด เมื่อประมาณ 3,500 ถึง 2,600 ปีก่อน ทางตะวันออกของชิงไห่ได้เห็นการกำเนิดของวัฒนธรรมกะเยว่ที่มีเอกลักษณ์ ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหลักฐานทางโบราณคดีของชาวฉางยุคแรก ชาวฉางได้รับการบันทึกว่าเป็นผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกสุดที่รู้จักของชิงไห่ในตำราประวัติศาสตร์จีน พวกเขาก่อตั้งชุมชนชนเผ่าจำนวนมากทั่วที่ราบสูง โดยการเลี้ยงสัตว์เป็นรากฐานของวิถีชีวิตของพวกเขา

ราชวงศ์ฮั่น: ราชวงศ์ชิงไห่ปรากฏสู่บันทึกประวัติศาสตร์จีน

ราชวงศ์ฮั่นถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชิงไห่ได้รับการบันทึกชื่อในประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการ

ในปี 121 ก่อนคริสตศักราช นายพลทหารม้าฮั่น Huo Qubing เอาชนะ Xiongnu และก่อตั้งศาลา Xiping ใกล้กับเมือง Xining ในปัจจุบัน ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการบริหารของรัฐบาลกลางที่มีประสิทธิภาพเหนือภูมิภาค Hehuang

ในรัชสมัยของจักรพรรดิอู่แห่งฮั่น ได้มีการจัดตั้งตำแหน่งผู้พิทักษ์ชาวฉางขึ้นเพื่อดูแลความสัมพันธ์กับชนเผ่าฉาง ต่อมาในปี ค.ศ. 4 หวังหมังได้ก่อตั้งมณฑลซีไห่ขึ้นในบริเวณอำเภอไห่หยานในปัจจุบัน โดยรวมเอาทะเลสาบชิงไห่เข้าไว้ในกรอบการบริหารของรัฐบาลกลางอย่างเป็นทางการ

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การก่อตั้งเมืองซีผิงได้เปลี่ยนภูมิภาคเหอหวงให้กลายเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญที่เชื่อมต่อภาคกลางของจีนกับภาคตะวันตก

หนึ่งในโบราณสถานสำคัญที่สุดจากยุคนี้คือเมืองโบราณซีไห่ ในอำเภอไห่หยาน ซึ่งกำแพงดินที่ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นหลักฐานยืนยันถึงขนาดของเมืองในอดีต

อาณาจักรทูยูฮุนและเส้นทางสายไหม

ระหว่างศตวรรษที่ 4 ถึง 6 ในสมัยราชวงศ์เว่ย ราชวงศ์จิน และราชวงศ์เหนือและใต้ ชิงไห่กลายเป็นจุดเชื่อมต่อของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ที่แข่งขันกัน

ชาวทูหยูหุน ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของชาวเซียนเป่ยที่ดั้งเดิมมาจากเหลียวตง ได้อพยพไปทางตะวันตกและก่อตั้งอาณาจักรทูหยูหุน (313–663) โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบชิงไห่ อาณาจักรที่ทรงอำนาจแห่งนี้ดำรงอยู่ยาวนานกว่า 350 ปี และควบคุมเส้นทางการค้าที่เชื่อมระหว่างจีนตอนกลาง ภูมิภาคตะวันตก และทิเบต

เส้นทางเหล่านี้รู้จักกันในชื่อเส้นทางทู่หยูหุนหรือเส้นทางชิงไห่ และเป็นเส้นทางสาขาสำคัญของเส้นทางสายไหม

เศรษฐกิจของเมืองทูหยูหุนส่วนใหญ่พึ่งพาการเลี้ยงสัตว์ โดยเฉพาะการเพาะพันธุ์ม้า ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่ง ม้าพันธุ์ชิงไห่ฉงที่มีชื่อเสียงเป็นที่ชื่นชอบของราชวงศ์จีนในยุคต่อๆ มาในฐานะม้าศึกชั้นยอด

สุสานโบราณในเขตดูหลานในปัจจุบันได้ค้นพบผ้าไหม ทองคำ เงิน และสิ่งของล้ำค่าอื่นๆ จำนวนมาก ซึ่งเป็นหลักฐานที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับการค้าขายระหว่างตะวันออกและตะวันตกที่เฟื่องฟูซึ่งเคยผ่านมณฑลชิงไห่ในอดีต

จักรวรรดิทิเบตและเส้นทางโบราณถัง-ทิเบต

ในช่วงกลางศตวรรษที่ 7 จักรวรรดิทิเบตที่กำลังขยายอำนาจได้พิชิตอาณาจักรทูยู่หุนในปี 663 ทำให้ดินแดนส่วนใหญ่ของชิงไห่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของทิเบต

ตลอดสองศตวรรษต่อมา ชาวทิเบตจำนวนมากได้อพยพเข้ามาในภูมิภาคนี้ และค่อยๆ ผสมผสานกับชาวฉางพื้นเมืองและลูกหลานของชาวทูยู่หุน รวมกันเป็นรากฐานของประชากรชาวทิเบตในมณฑลชิงไห่ในปัจจุบัน

ถนนโบราณถัง-ทิเบตกลายเป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมฉางอานกับลาซา เมืองซานโจว (ปัจจุบันคือเมืองเล่อตู) และเมืองซานเฉิง (ปัจจุบันคือเมืองซีหนิง) ทำหน้าที่เป็นจุดแวะพักที่สำคัญตามเส้นทางนี้

ทั้งเจ้าหญิงเหวินเฉิงและเจ้าหญิงจินเฉิงเดินทางไปยังทิเบตโดยใช้เส้นทางนี้ ทำให้เกิดตำนานและสถานที่ทางประวัติศาสตร์มากมาย รวมถึงวัดเจ้าหญิงเหวินเฉิงในยู่ซู่

หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิทิเบตในช่วงกลางศตวรรษที่ 9 ราชวงศ์ชิงไห่ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความแตกแยกทางการเมืองอย่างยาวนาน ซึ่งถูกครอบงำโดยอำนาจของชนเผ่าต่างๆ ที่แข่งขันกัน

ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 11 ลูกหลานของราชวงศ์ทิเบตได้ก่อตั้งอาณาจักรกูซิหลัว (ประมาณ ค.ศ. 1008–1104) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองซีหนิงในปัจจุบัน

อาณาจักรจินร่วมมือกับราชวงศ์ซ่งต่อต้านราชวงศ์ซีเสี่ย ทำให้ทางตะวันออกของชิงไห่กลายเป็นพรมแดนที่ทั้งสองมหาอำนาจแย่งชิงกัน ในปี ค.ศ. 1104 กองทัพซ่งยึดครองซานโจวได้สำเร็จ แม้ว่าในไม่ช้าราชวงศ์จินจะเข้ามาแทนที่ซ่งในฐานะมหาอำนาจที่โด1เด่นในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนก็ตาม

ในช่วงศตวรรษที่สิบสาม การขึ้นมาของจักรวรรดิมองโกลทำให้ชิงไห่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมองโกล หลังจากที่เจงกิสข่านพิชิตอาณาจักรซีเสี่ยได้สำเร็จ

ในสมัยราชวงศ์หมิง รัฐบาลกลางได้นำระบบการตั้งกองทหารรักษาการณ์แบบเว่ย-ซั่วมาใช้ ป้อมซีหนิงกลายเป็นป้อมปราการชายแดนที่สำคัญ ในขณะที่การค้าชาและม้าเฟื่องฟู ดึงดูดพ่อค้าชาวหุยจำนวนมากให้มาตั้งถิ่นฐานถาวรในหุบเขาเหอหวง

ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบหก การก่อสร้างวัดคุมบุม ซึ่งเป็นบ้านเกิดของซงคาปา ผู้ก่อตั้งนิกายเกลุกแห่งพุทธศาสนาทิเบต ได้เริ่มต้นขึ้น และค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญที่สุดของภูมิภาคอัมโด

หลังจากที่อัลตัน ข่าน ผู้นำของชาวมองโกลทูเมด เข้ามามีอิทธิพลรอบทะเลสาบชิงไห่และก่อตั้งพันธมิตรกับนิกายเกลุก ชุมชนชาวมองโกลและชาวทิเบตในชิงไห่ก็ประสบกับความขัดแย้งและการผสมผสานทางวัฒนธรรมมานานหลายศตวรรษ ซึ่งหล่อหลอมภูมิทัศน์พหุชาติพันธุ์อันโดดเด่นของมณฑลนี้

ชิงไห่สมัยใหม่

ในสมัยราชวงศ์ชิง หลังจากที่จักรพรรดิหย่งเจิ้งปราบปรามการกบฏที่นำโดยเจ้าชายมองโกล ล็อบจาง ตันจิน ในปี 1724 กองทหารรักษาพระองค์ซีหนิงก็ได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นมณฑลซีหนิง และมีการจัดตั้งสำนักงานผู้แทนพระองค์ในซีหนิงขึ้น เพื่อบริหารกิจการของมองโกลและทิเบตโดยตรง

ระบบการปกครองนี้คงอยู่มานานกว่าศตวรรษ โดยใช้ระบบการปกครองแยกกันสำหรับชุมชนชาวมองโกลและชาวทิเบต พร้อมทั้งเคารพขนบธรรมเนียมและประเพณีของแต่ละฝ่าย

ในปี ค.ศ. 1929 ในช่วงสาธารณรัฐจีน ชิงไห่ได้รับการสถาปนาเป็นมณฑลอย่างเป็นทางการ โดยมีซีหนิงเป็นเมืองหลวง ต่อมาเมืองนี้ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการพัฒนาสู่ความทันสมัย

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐบาลประชาชนมณฑลชิงไห่ได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1950 การพัฒนาลุ่มน้ำไจ่ตัมกลายเป็นวาระสำคัญระดับชาติในไม่ช้า และผู้สร้างจากทั่วประเทศจีนได้เปลี่ยนทะเลทรายโกบีที่เคยแห้งแล้งให้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมใหม่ เช่น โกลมุดและเต๋อหลิงฮา

ทุกวันนี้ มรดกทางประวัติศาสตร์อันล้ำค่าของชิงไห่ยังคงปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ตั้งแต่หอสัญญาณสมัยราชวงศ์ฮั่นและสุสานโบราณตุยหยุนหุน ไปจนถึงรอยเท้าสัตว์ที่หลงเหลืออยู่ตามเส้นทางโบราณถัง-ทิเบต และหลังคาปิดทองและเจดีย์สีขาวของวัดคุมบุม อนุสรณ์สถานทุกแห่งล้วนบอกเล่าเรื่องราวของอารยธรรมที่พัฒนามานับพันปีบนที่ราบสูงอันน่าอัศจรรย์แห่งนี้

มรดกทางวัฒนธรรม

ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของชิงไห่เป็นผลผลิตจากการอยู่ร่วมกันของกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายมานานหลายศตวรรษ โดยมีชาวทิเบต ชาวหุย ชาวตู ชาวซาลาร์ และชาวมองโกลเป็นผู้มีอิทธิพล มณฑลนี้ได้พัฒนาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นด้วยลักษณะภูมิประเทศที่สูงชัน ที่นี่ อารยธรรมเร่ร่อนและอารยธรรมเกษตรกรรมเจริญรุ่งเรืองเคียงข้างกัน ในขณะที่พุทธศาสนาแบบทิเบตและศาสนาอิสลามอยู่ร่วมกันอย่างใกล้ชิด ตลอดระยะเวลาหลายพันปีของการปฏิสัมพันธ์ ภาษา รูปแบบการแต่งกาย ขนบธรรมเนียม และประเพณีที่แตกต่างกันได้รักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ ในขณะเดียวกันก็มีอิทธิพลและเสริมสร้างซึ่งกันและกันอย่างต่อเนื่อง

ภาษาเป็นสิ่งที่สะท้อนความหลากหลายทางวัฒนธรรมของมณฑลชิงไห่ได้ชัดเจนที่สุด ภูมิทัศน์ทางภาษาของมณฑลนี้แบ่งออกเป็นสองระบบหลัก ระบบแรกคือภาษาจีนถิ่นชิงไห่ หรือที่เรียกง่ายๆ ว่า ชิงไห่ฮวา ซึ่งส่วนใหญ่พูดกันในหุบเขาเหอหวง โดยมีผู้พูดประมาณสามล้านคน ชิงไห่ฮวายังคงรักษาลักษณะเด่นหลายอย่างของคำศัพท์และไวยากรณ์ภาษาจีนคลาสสิกไว้ ในขณะเดียวกันก็มีการนำคำยืมจากภาษาทิเบตและมองโกลมาใช้เป็นจำนวนมาก ส่งผลให้เกิดเป็นภาษาถิ่นลูกผสมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ระบบภาษาหลักที่สองคือภาษาทิเบตอัมโด ซึ่งพูดกันเป็นหลักในที่ราบสูงชิงไห่ตอนใต้ และเขตเลี้ยงสัตว์อันกว้างใหญ่ของไห่เป่ยและไห่ซี ด้วยจำนวนผู้พูดประมาณ 1.5 ล้านคน ชิงไห่จึงเป็นหนึ่งในแหล่งสำคัญของภาษาถิ่นอัมโด ซึ่งยังคงรักษาลักษณะหลายอย่างของภาษาทิเบตโบราณไว้

นอกจากนี้ ภาษาตู (ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาตระกูลอัลไต สาขามองโกลิก) ภาษาซาลาร์ (ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาตระกูลเตอร์กิก) และภาษามองโกล ยังคงมีการพูดกันในชุมชนชาติพันธุ์ของตนเอง

ในภูมิภาคเหอหวง ผู้พูดภาษาจีน ทิเบต และตู มักใช้คำศัพท์ร่วมกันมากพอสำหรับการสื่อสารในชีวิตประจำวัน การผสมผสานทางภาษาที่น่าทึ่งนี้มักถูกอธิบายด้วยสำนวนท้องถิ่นว่า "ลมพัดหิมะ" ซึ่งเป็นคำอุปมาที่ชัดเจนสำหรับการผสมผสานทางภาษาและวัฒนธรรมอย่างเป็นธรรมชาติ

ประเพณีพื้นบ้านและเทศกาลต่างๆ

เทศกาลดั้งเดิมของมณฑลชิงไห่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากความเชื่อทางศาสนาและจังหวะของฤดูกาล

เทศกาลสวดมนต์ใหญ่ซึ่งจัดขึ้นในเดือนแรกของปฏิทินทิเบตเป็นงานเฉลิมฉลองประจำปีที่สำคัญที่สุดสำหรับวัดพุทธในทิเบต หนึ่งในไฮไลท์คือนิทรรศการประติมากรรมเนยอันโด่งดังที่วัดคุมบุมในวันที่สิบห้าของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ในช่วงฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ช่างฝีมือจะแกะสลักรูปปั้นที่ซับซ้อนจากเนยสีอย่างพิถีพิถัน โดยบอกเล่าเรื่องราวทางพุทธศาสนา บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ดอกไม้ นก และสัตว์มงคล ประติมากรรมเหล่านี้มีชื่อเสียงในด้านฝีมืออันยอดเยี่ยมและสีสันที่สดใส และได้รับการยกย่องไปทั่วโลกทิเบต

อีกหนึ่งเทศกาลทางวัฒนธรรมที่สำคัญคือเทศกาลเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นพิธีกรรมพื้นบ้านดั้งเดิมที่เป็นเอกลักษณ์ของภูมิภาคเรกง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองถงเหริน หมู่บ้านต่างๆ จะผลัดกันเป็นเจ้าภาพจัดพิธีกรรมตลอดช่วงครึ่งหลังของเดือนที่หกตามปฏิทินทิเบต โดยงานเฉลิมฉลองจะกินเวลานานกว่าสิบวัน พิธีกรรมต่างๆ ประกอบด้วยการรำหน้ากากศักดิ์สิทธิ์ การแสดงตีกลองมังกร และพิธีกรรมเจาะร่างกาย ในปี 2009 ประเพณีเหล่านี้ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโก

สำหรับชุมชนมุสลิมในมณฑลชิงไห่ เทศกาลอีดิลฟิตรีและอีดิลอัฎฮาเป็นเทศกาลสำคัญที่มีการรวมตัวกันละหมาดอย่างยิ่งใหญ่ ณ มัสยิดใหญ่ตงกวนในเมืองซีหนิง ซึ่งมีผู้ศรัทธานับหมื่นคนมารวมตัวกันเพื่อแสดงความศรัทธาทางศาสนาอย่างงดงาม

เทศกาลนาดุนของชาวตูมักถูกกล่าวถึงว่าเป็น "เทศกาลที่ยาวนานที่สุดในโลก" โดยเริ่มตั้งแต่วันที่สิบสองของเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ จนถึงวันที่สิบห้าของเดือนเก้า แต่ละหมู่บ้านจะจัดงานเฉลิมฉลองต่อเนื่องกันด้วยการสวดมนต์แบบพุทธ การรำจวงเจียฉี และการแสดงงิ้วหนูแบบดั้งเดิม เทศกาลนี้เป็นเหมือนฟอสซิลที่มีชีวิตของความเชื่อทางไสยศาสตร์โบราณและพิธีกรรมทางการเกษตร

ประเพณีทางศิลปะ

ศิลปะเรกงเป็นหนึ่งในสมบัติทางวัฒนธรรมที่โด่งดังที่สุดของมณฑลชิงไห่

คำว่า เรคง (Regong) ซึ่งมีความหมายว่า "หุบเขาทองคำที่ความฝันเป็นจริง" ในภาษาทิเบต หมายถึงพื้นที่โดยรอบเมืองถงเหริน (Tongren City) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นศูนย์กลางทางศิลปะของภูมิภาคอัมโดทิเบตมาอย่างยาวนาน

ศิลปะเรกองประกอบด้วยรูปแบบหลักสี่อย่าง ได้แก่ ภาพเขียนทังกา ภาพจิตรกรรมฝาผนัง งานปักผ้า และประติมากรรม ด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานหลายศตวรรษ ศิลปะเรกองผสมผสานอิทธิพลทางศิลปะจากอินเดีย เนปาล และศิลปะพุทธศาสนาจีนดั้งเดิม สร้างสรรค์ผลงานที่มีลักษณะเด่นคือสีสันสดใสและเส้นสายที่ประณีตงดงาม

เมืองเรกงได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากสมาคมวรรณกรรมและศิลปะพื้นบ้านจีนว่าเป็น "บ้านเกิดของศิลปะทังก้าจีน" และในปี 2009 ศิลปะของเมืองเรกงได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโก

ในภูมิภาคนี้ การวาดภาพทังกาเป็นทักษะที่แพร่หลายอย่างมากในหมู่ผู้ชาย และศิลปินผู้มากฝีมือหลายคนได้ก่อตั้งสตูดิโอไม่เพียงแต่ในลาซาและเฉิงตูเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในต่างประเทศด้วย

อีกหนึ่งประเพณีศิลปะที่โดดเด่นคือ ชิงไห่ฮวาเอ๋อร์ ซึ่งเป็นรูปแบบการร้องเพลงพื้นบ้านที่เฟื่องฟูทั่วหุบเขาเหอหวง เพลงเหล่านี้เรียกอีกอย่างว่า "เส้าเหนียน" ร้องเป็นภาษาจีนด้วยทำนองที่ไพเราะและมักเป็นการร้องแบบด้นสด ตามประเพณีแล้วจะร้องสลับกันในทุ่งนาหรือในงานเทศกาลฮวาเอ๋อร์โดยเฉพาะ ซึ่งแสดงถึงมรดกทางวัฒนธรรมร่วมกันที่ชาวฮั่น ชาวหุย ชาวตู ชาวซาลา ชาวทิเบต และชุมชนชาติพันธุ์อื่นๆ ยึดถือ

ในปี 2009 แคว้นกานซู ฮวาเอ๋อร์ ซึ่งรวมถึงประเพณีชิงไห่ ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโกเช่นกัน

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

มณฑลชิงไห่มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน

ณ ปี 2023 จังหวัดนี้มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่เป็นตัวแทนที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจำนวน 236 โครงการ ซึ่งรวมถึงรายการระดับชาติ 73 รายการ ในบรรดาโครงการที่มีความสำคัญมากที่สุด ได้แก่ มหากาพย์วีรบุรุษทิเบตเรื่องกษัตริย์เกสาร การปักผ้าของชาวตู (ปานซิว) และเทศกาลโคมไฟแถวหวงหยวน

มหากาพย์กษัตริย์เกสาร์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นตำนานมหากาพย์ที่สืบทอดกันมายาวนานที่สุดในโลก ในเขตปกครองของทิเบตในมณฑลชิงไห่ นักเล่าเรื่องชั้นครูที่รู้จักกันในชื่อ จงเคิน สามารถท่องจำมหากาพย์ได้หลายแสนบรรทัดโดยไม่ต้องดูต้นฉบับ เล่าถึงวีรกรรมอันเลื่องชื่อของกษัตริย์เกสาร์ในการปราบปีศาจและรวมเผ่าต่างๆ ที่เป็นศัตรูกัน

ในปี 2009 มหากาพย์เกซาร์ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโก

---

สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์เมือง

ภูมิทัศน์ทางสถาปัตยกรรมของชิงไห่เป็นเหมือนผืนผ้าสามมิติที่ถูกถักทอขึ้นจากภูมิศาสตร์ ประเพณีของชนเผ่า และความเชื่อทางศาสนา ตั้งแต่บ้านเรือนที่มีลานภายในเป็นดินอัดในหุบเขาเหอหวง ไปจนถึงเต็นท์ที่ทำจากขนจามรีสีดำบนทุ่งหญ้า จากหลังคาสีทองและกำแพงสีขาวของวัดพุทธทิเบต ไปจนถึงสถาปัตยกรรมอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของเมืองต่างๆ ที่ผุดขึ้นจากทะเลทรายโกบี มณฑลแห่งนี้ได้นำเสนอเรื่องราวที่น่าประทับใจของสถานที่และวัฒนธรรม

สถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิม

รูปแบบที่อยู่อาศัยแบบดั้งเดิมที่เป็นตัวแทนมากที่สุดในชิงไห่คือบ้านทรงจ้วงโข่ว ซึ่งพบได้ทั่วหุบเขาเหอหวง

บ้านทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสนี้ล้อมรอบด้วยกำแพงดินอัดขนาดใหญ่สูง 4-5 เมตร หนาประมาณ 1 เมตร โดยมีส่วนบนสุดปิดทับด้วยอิฐดินเหนียวเพื่อป้องกันทั้งลมแรงและฤดูหนาวที่หนาวจัด บ้านเหล่านี้มีลักษณะคล้ายป้อมปราการขนาดเล็ก โดยทั่วไปจะหันหน้าไปทางทิศใต้ บ้านหลักตั้งอยู่ทางด้านเหนือ และอาคารย่อยตั้งอยู่ตามปีกด้านตะวันออกและตะวันตก โดยทั่วไปแล้วจะมีการปลูกต้นไม้ผลและไม้ดอกในบริเวณลานบ้าน

วัสดุก่อสร้างทุกอย่างมาจากแหล่งในท้องถิ่น รวมถึงดินเลส ไม้ และฟางข้าวสาลี ผนังดินสีเหลืองอบอุ่นกลมกลืนกับเนินดินเลสโดยรอบ สร้างความกลมกลืนที่น่าทึ่งระหว่างสถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์

ในเขตเลี้ยงสัตว์ทางตอนใต้ของที่ราบสูงชิงไห่ บ้านเรือนแบบดั้งเดิมของชาวทิเบตมีลักษณะเป็นบ้านทรงหอคอยที่สร้างจากหิน โดยทั่วไปจะมีสองชั้น ชั้นล่างใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ ส่วนชั้นบนเป็นที่อยู่อาศัย ผนังหินหนาและหน้าต่างขนาดเล็กช่วยป้องกันความหนาวเย็นจากสภาพอากาศบนที่สูงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เต็นท์ขนจามรีสีดำเป็นรูปแบบที่อยู่อาศัยที่เก่าแก่ที่สุดของชาวทิเบตเร่ร่อน สร้างขึ้นบนโครงไม้และคลุมด้วยผ้าทอจากขนจามรีสีดำ เต็นท์ทรงสี่เหลี่ยมเหล่านี้ให้ความอบอุ่นในฤดูหนาว ป้องกันฝนในฤดูร้อน และสามารถถอดประกอบและขนย้ายได้ง่าย

วัดพุทธทิเบต

วัดพุทธทิเบตเป็นแลนด์มาร์คทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นที่สุดในมณฑลชิงไห่

วัดคุมบุม ตั้งอยู่ในเขตหวงจง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1560 ในสมัยราชวงศ์หมิง เป็นสถานที่เกิดของซงคาปา ผู้ก่อตั้งนิกายเกลุกแห่งพุทธศาสนาทิเบต และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในหกวัดสำคัญของนิกายเกลุก

วัดแห่งนี้มีพื้นที่มากกว่า 600 หมู่ (ประมาณ 40 เฮกตาร์) ตั้งอยู่บนเนินเขา โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงประมาณ 80 เมตร ระหว่างประตูทางเข้าและหอหลังคาทองคำอันยิ่งใหญ่ที่งดงาม

วัดคุมบุมเป็นผลงานชิ้นเอกของการผสมผสานสถาปัตยกรรมฮั่นและทิเบต หอหลังคาทองคำอันยิ่งใหญ่มีหลังคาแบบจีนดั้งเดิม ทรงจั่วและทรงปั้นหยา ประดับด้วยกระเบื้องทองสัมฤทธิ์ปิดทอง ซึ่งเป็นของขวัญที่จักรพรรดิเฉียนหลงพระราชทาน โดยมีรายงานว่าต้องใช้ทองคำถึง 1,300 ตำลึง อย่างไรก็ตาม ภายในวัดมีการจัดวางตามแบบสถาปัตยกรรมวัดทิเบตคลาสสิก ประดิษฐานต้นไม้จันทน์ขาวศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อกันว่าเติบโต ณ สถานที่ประดิษฐานพระธาตุของซงคาปา พร้อมด้วยเจดีย์บรรจุพระธาตุเงินอันงดงาม

สิ่งก่อสร้างต่างๆ เช่น หอหลังคาทองคำเล็ก หอภาวนาใหญ่ และหอพระเมตไตรย ตั้งเรียงรายไปตามเนินเขา ผนังสีขาวและหลังคาสีทองอร่ามส่องประกายเจิดจ้าภายใต้แสงแดดจัดของที่ราบสูง

ภายในหอภาวนาใหญ่ เสาไม้แกะสลักอย่างประณีต 108 ต้น รองรับพื้นที่ภายในอันกว้างขวางซึ่งสามารถรองรับพระสงฆ์มากกว่า 2,000 รูปให้สวดมนต์พร้อมกันได้ ภาพเขียนทังกาที่แขวนอยู่และธงภาวนาหลากสีสันสร้างบรรยากาศแห่งความศรัทธาทางจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง

หนึ่งในแลนด์มาร์คที่โดดเด่นที่สุดของวัดคือเจดีย์มงคลแปดองค์ ซึ่งเป็นเจดีย์สีขาวแปดองค์เรียงกันเป็นสัญลักษณ์แทนคุณงามความดีแปดประการในชีวิตของพระพุทธเจ้า

อีกหนึ่งสมบัติทางสถาปัตยกรรมคือวัดฉู่ถานในเขตเล่อตู ซึ่งมักถูกเรียกว่า "เมืองต้องห้ามน้อย" วัดแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1392 ในรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง ผังโดยรวมของวัดคล้ายคลึงกับพระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ตามแนวแกนกลางประกอบด้วยประตูภูเขา หอวัชระ หอฉู่ถาน หอเป่ากวง และหอหลงกัว ขณะที่ระเบียงทางเดินที่มีหลังคาคลุมขนาบข้างทั้งสองด้าน โครงสร้างไม้ที่ทาสีอย่างประณีตงดงามนั้นเป็นหนึ่งในตัวอย่างสถาปัตยกรรมราชวงศ์หมิงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ดีที่สุดของจีนในเขตชายแดน

ภูมิทัศน์เมือง

เมืองซีหนิง เมืองหลวงของมณฑล แสดงให้เห็นถึงลักษณะคลาสสิกของเมืองที่ตั้งอยู่ในหุบเขา

เขตเมืองของเมืองนี้ทอดยาวจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกตามหุบเขาแม่น้ำหวงสุ่ย โดยมีภูเขาล้อมรอบทั้งด้านเหนือและด้านใต้ ทำให้เกิดรูปทรงเมืองที่เป็นเอกลักษณ์คล้ายริบบิ้น ซึ่งมักถูกอธิบายว่า "แม่น้ำสายเดียวคั่นกลางภูเขาสองลูก"

เมืองเก่าพัฒนามาจากป้อมปราการซีหนิงในสมัยราชวงศ์หมิง แม้ว่ากำแพงเมืองโบราณจะหายไปแล้ว แต่ผังเมืองแบบตารางสี่เหลี่ยมที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ตงกวน ต้าซีจื่อ และซีเหมิน ยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

มัสยิดใหญ่ตงกวน สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดในมณฑลชิงไห่ ออกแบบในสไตล์พระราชวังจีนดั้งเดิม สามารถรองรับผู้มาละหมาดได้ประมาณ 4,000 คนพร้อมกัน ชุมชนชาวฮุยโดยรอบได้พัฒนาเป็นชุมชนอิสลามแบบดั้งเดิมโดยมีมัสยิดเป็นศูนย์กลาง

จนกระทั่งถึงต้นศตวรรษที่ 21 เส้นขอบฟ้าของเมืองซีหนิงส่วนใหญ่ประกอบด้วยอาคารที่มีความสูงไม่เกินหกชั้น อย่างไรก็ตาม ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา ข้อจำกัดด้านที่ดินในหุบเขาแม่น้ำที่แคบได้ผลักดันให้เกิดการก่อสร้างอาคารสูงอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้รูปลักษณ์ของเมืองเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ในทางตรงกันข้าม เมืองโกลมุดถือกำเนิดขึ้นจากทะเลทรายโกบี ก่อตั้งขึ้นในปี 1954 หลังจากการสร้างทางหลวงชิงไห่-ทิเบตเสร็จสมบูรณ์ ผังเมืองของเมืองนี้จึงวางตามแนวแกนหลักของทางหลวง สถาปัตยกรรมที่เน้นประโยชน์ใช้สอยและใช้งานได้จริงเป็นสิ่งที่โดดเด่นในภูมิทัศน์เมือง ขณะที่ถนนกว้างที่เรียงรายไปด้วยแนวต้นไม้กันลมยังคงเป็นลักษณะเด่นทางทัศนียภาพของเมืองทะเลทรายที่ยังใหม่แห่งนี้

วัฒนธรรมการทำอาหาร

อาหารของมณฑลชิงไห่เป็นผลผลิตจากภูมิปัญญาการเอาชีวิตรอดในที่สูง ผสมผสานกับประเพณีการทำอาหารของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ด้วยระดับความสูงเฉลี่ยเกิน 3,000 เมตร ผลผลิตทางการเกษตรของมณฑลจึงเน้นพืชที่ทนความหนาวเย็นและแห้งแล้ง เช่น ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลี และมันฝรั่ง ในขณะที่พื้นที่เลี้ยงสัตว์ส่วนใหญ่พึ่งพาจามรีและแกะทิเบต สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่โหดร้ายได้หล่อหลอมให้เกิดอาหารที่เน้นแคลอรี่สูง เก็บได้นาน และอิ่มท้อง ในขณะเดียวกัน ประชากรที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมของชิงไห่ก็ได้มอบความลึกซึ้งและความหลากหลายที่น่าทึ่งให้กับประเพณีการรับประทานอาหารของมณฑลนี้

อาหารชิงไห่เป็นสาขาเฉพาะของอาหารจีนตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีลักษณะเด่นที่สามารถอธิบายได้ว่า "เรียบง่ายแต่มีคุณค่า" ความเรียบง่ายอยู่ที่เทคนิคการปรุงอาหารที่ไม่ซับซ้อน โดยส่วนใหญ่ใช้การต้ม ตุ๋น และย่าง ซึ่งเน้นรสชาติธรรมชาติของวัตถุดิบ ส่วนคุณค่าทางโภชนาการมาจากรสชาติที่เข้มข้น อาหารมักมีรสเค็มและเข้มข้น มีเนื้อวัวและเนื้อแกะในปริมาณมาก ใช้เครื่องเทศหอมเพื่อลดกลิ่นคาว และให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับอาหารหลักที่ทำจากข้าวสาลี อาหารทิเบตมีส่วนประกอบหลักคือซัมปา (แป้งข้าวบาร์เลย์คั่ว) เนื้อจามรี และชาเนย ซึ่งสะท้อนถึงความต้องการของวิถีชีวิตแบบเร่ร่อน อาหารฮุยและซาลาห์ปฏิบัติตามกฎการบริโภคอาหารของศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด และมีชื่อเสียงเป็นพิเศษในด้านการทำก๋วยเตี๋ยวและอาหารฮาลาลที่ทำจากเนื้อวัวและเนื้อแกะ อาหารฮั่นผสมผสานองค์ประกอบจากทั้งสองประเพณี ในขณะที่ยังคงรักษาลักษณะเฉพาะของมรดกทางอาหารของที่ราบภาคกลางไว้ ประเพณีการทำอาหารทั้งสามนี้มาบรรจบกันในเมืองต่างๆ เช่น ซีหนิงและไห่ตง ก่อให้เกิดวัฒนธรรมอาหารเหอหวงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ในบรรดาอาหารขึ้นชื่อมากมายของมณฑลชิงไห่ มีอาหารสี่อย่างที่โดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์

อย่างแรกคือโยเกิร์ตพื้นเมืองชิงไห่ (เหลาซวนไน่) ของอร่อยขึ้นชื่อประจำท้องถิ่นนี้ ทำจากนมสดของจามรีหรือนมวัวที่หมักตามธรรมชาติ โดยไม่ใช้เจลาตินหรือสารเพิ่มความข้นใดๆ มีเนื้อสัมผัสเนียนนุ่มคล้ายเต้าหู้ และมีชั้นครีมสีเหลืองอ่อนบางๆ อยู่บนผิวหน้า ต่างจากโยเกิร์ตที่เติมความหวานขายทั่วไป โยเกิร์ตชิงไห่มักรับประทานแบบไม่เติมน้ำตาล ให้รสชาติเปรี้ยวอมหวานอย่างลงตัว และมีกลิ่นหอมของนมที่เข้มข้นเป็นพิเศษ ในถนนโมเจียและตรอกซุยจิงในเมืองซีหนิง มีโยเกิร์ตทำสดใหม่ขายอยู่ทั่วไปในถ้วยเล็กๆ

อย่างที่สองคือเนื้อแกะต้มฉีกมือ (Shouzhua Yangrou) นี่คืออาหารจานสำคัญที่กลุ่มชาติพันธุ์ทุกกลุ่มในชิงไห่รับประทานร่วมกันเมื่อต้อนรับแขก เนื้อแกะทิเบตชั้นดีจากชิงไห่—โดยปกติจะเป็นซี่โครงหรือขา—จะนำมาต้มในน้ำเปล่าโดยใส่เกลือและพริกเสฉวนเพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงฉีกเนื้อด้วยมือและรับประทานขณะร้อน เนื้อแกะฉีกมือชั้นเยี่ยมจะนุ่มมากแทบไม่มีกลิ่นสาบ มักจะจิ้มกับกระเทียมบดและเกลือปรุงรส แล้วเสิร์ฟพร้อมน้ำซุปแกะร้อนๆ ที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า เทียนถัง ("ซุปเติม") แกะทิเบตที่เลี้ยงในทุ่งหญ้าบนที่สูงเหนือระดับน้ำทะเล 3,000 เมตร จะกินสมุนไพร ทำให้ได้เนื้อที่มีคุณภาพยอดเยี่ยม โดยแกะจากอำเภอฉีเหลียนในมณฑลไห่เป่ยและอำเภอกุ้ยหนานในมณฑลไห่หนานถือว่าดีที่สุด

อย่างที่สามคือ รังผี (แผ่นแป้งสาลีอบไอน้ำ) นี่คืออาหารว่างริมทางที่พบได้ทั่วไปในแคว้นเหอหวง แป้งสาลีจะถูกล้างเพื่อแยกกลูเตนออกจากแป้ง แป้งที่ละลายน้ำแล้วจะถูกนำไปนึ่งจนเป็นแผ่นบางๆ หั่นเป็นเส้น แล้วคลุกเคล้ากับน้ำมันพริก น้ำส้มสายชู ซอสกระเทียม มัสตาร์ด และต้นหอมซอย ผลลัพธ์ที่ได้คือ เย็น เคี้ยวหนึบ และสดชื่น เมื่อเทียบกับเหลียงผีของมณฑลฉานซีแล้ว รังผีของมณฑลชิงไห่จะหนากว่า เคี้ยวหนึบกว่า และปรุงรสเปรี้ยวเผ็ดจัดจ้านกว่า ร้านขายรังผีสามารถพบได้แทบทุกถนนในซีหนิง ทำให้เป็นหนึ่งในอาหารประจำวันที่ราคาไม่แพงและเป็นของแท้ที่สุดของเมือง

อันดับที่สี่คือ "แพนเค้กฉี่หมา" (Gou Jiao Niao) แม้จะมีชื่อแปลกๆ แต่ก็เป็นแป้งแผ่นทอดแบบดั้งเดิม ชื่อนี้มาจากวิธีการปรุง: เทน้ำมันเรพซีดร้อนๆ จากกาต้มน้ำปากแคบๆ รอบขอบกระทะ ซึ่งน้ำมันจะไหลลงมาตามด้านข้างในลักษณะที่ว่ากันว่าคล้ายกับการที่สุนัขกำลังฉี่ แพนเค้กที่ทำจากแป้งที่ลวกจนร้อนจัด จะมีเปลือกนอกที่กรอบและหอม ในขณะที่ด้านในยังคงนุ่มและเคี้ยวหนึบกำลังดี นิยมรับประทานกับน้ำตาลทรายขาวหรือเสิร์ฟคู่กับชานม และยังคงได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ชาวตูและชาวฮั่น

ธรรมเนียมการรับประทานอาหารของชิงไห่สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะนิสัยของผู้คน แขกที่มาเยือนบ้านชาวทิเบตที่เลี้ยงแกะมักได้รับการต้อนรับด้วยชาเนยและเนื้อแกะฉีกด้วยมือ เมื่อรับประทานเนื้อสัตว์ ผู้รับประทานอาหารควรรับประทานคำใหญ่ๆ มากกว่าที่จะค่อยๆ จิบ เพราะการรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยถือเป็นการแสดงความขอบคุณต่อความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของเจ้าบ้าน ครอบครัวชาวฮุยจะเสิร์ฟชาแปดสมบัติ (Gaiwan Tea) ซึ่งชงจากใบชา ลำไย พุทราแดง โกจิเบอร์รี่ น้ำตาลกรวด และส่วนผสมอื่นๆ มารยาทที่ถูกต้องคือการถือจานรองด้วยมือซ้าย ขณะที่ยกฝาขึ้นเบาๆ ด้วยมือขวา แล้วค่อยๆ ปิดถ้วยหลังจากจิบแต่ละครั้งเพื่อแสดงถึงความประณีตและความยับยั้งชั่งใจ ผู้คนในชิงไห่ผสมผสานทั้งความเปิดกว้างของวัฒนธรรมเร่ร่อนและความประหยัดของชุมชนเกษตรกรรม ความรักในการรับประทานเนื้อสัตว์ปริมาณมากและการแบ่งปันเครื่องดื่มนั้นเข้ากันได้ดีกับความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อเมล็ดข้าวบาร์เลย์ทุกเมล็ดบนที่สูง บนที่ราบสูงชิงไห่ ซึ่งการดำรงชีวิตไม่เคยเป็นเรื่องง่าย ทั้งความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และความประหยัดจึงเป็นกลไกการปรับตัวที่ลึกซึ้งต่อสภาพแวดล้อม

การพัฒนาสมัยใหม่

การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคใหม่ของชิงไห่เป็นเรื่องราวของการพัฒนาจากดินแดนชายแดนที่ห่างไกลกลายเป็นหนึ่งในฐานการพัฒนาทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของจีน การเปลี่ยนแปลงนี้เริ่มต้นขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ผลักดันให้มณฑลที่แทบไม่มีอุตสาหกรรมสมัยใหม่ก้าวเข้าสู่เส้นทางของการพัฒนาอุตสาหกรรมและการขยายตัวของเมืองภายในเวลาเพียงเจ็ดหรือแปดทศวรรษ เปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรและภูมิทัศน์ทางเศรษฐกิจอย่างลึกซึ้ง

บทแรกของการพัฒนาสู่ความทันสมัยของชิงไห่เริ่มต้นขึ้นในแอ่งไฉ่ตัม เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ทางหลวงชิงไห่-ทิเบตได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ เชื่อมต่อเมืองซีหนิงและลาซาด้วยถนนยาว 2,100 กิโลเมตรที่ตัดผ่าน "หลังคาโลก" ภายใต้การนำของพลเอกมู่เซิงจง ทีมสร้างถนนได้สร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้เสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงเจ็ดเดือนกับอีกสี่วัน เต็นท์หลังแรกที่กางริมแม่น้ำโกลมุดเป็นสัญลักษณ์ของการกำเนิดเมืองโกลมุด ในปี พ.ศ. 2498 การสำรวจทางธรณีวิทยาได้ค้นพบแหล่งน้ำมันเหลิงหู ตามมาด้วยการพัฒนาเหมืองแร่ใยหินมังยา เหมืองแร่ตะกั่ว-สังกะสีซีตี้ซาน และแหล่งแร่โพแทสขนาดใหญ่ของทะเลสาบเกลือคาร์ฮาน สิ่งที่เคยถูกอธิบายว่าเป็น "พื้นที่รกร้างว่างเปล่า 800 ลี้" ค่อยๆ กลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมของชิงไห่ ในช่วงเวลานั้น ช่างก่อสร้างหลายพันคนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน เซี่ยงไฮ้ เหอหนาน และที่อื่นๆ ได้อพยพเข้ามาในภูมิภาคนี้ ทำให้เกิดเมืองใหม่ๆ ขึ้น เช่น โกลมุด เต๋อหลิงฮา และต้าไฉ่ตาน

การก่อสร้างทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตถือเป็นขั้นตอนสำคัญที่สองของการพัฒนาประเทศให้ทันสมัย ​​งานก่อสร้างส่วนซีหนิง-โกลมุด (834 กิโลเมตร) เริ่มขึ้นในปี 1958 แต่ข้อจำกัดทางเทคโนโลยีและลำดับความสำคัญของประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปทำให้การก่อสร้างล่าช้าไปเกือบ 25 ปี ก่อนที่ทางรถไฟจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในปี 1984 ทางรถไฟสายนี้ผ่านทะเลสาบชิงไห่ ภูเขากวนเจียว และทะเลสาบเกลือคาร์ฮาน ช่วยลดต้นทุนการขนส่งทรัพยากรแร่ในแอ่งไฉ่ตัมได้อย่างมาก เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2006 ส่วนโกลมุด-ลาซา (1,142 กิโลเมตร) ได้เปิดให้บริการ ซึ่งเสริมสร้างบทบาทเชิงยุทธศาสตร์ของชิงไห่ในฐานะประตูการขนส่งหลักของจีนสู่ทิเบตอย่างมีนัยสำคัญ ด้วยเหตุนี้ ซีหนิงจึงกลายเป็นทั้งจุดเริ่มต้นของทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตและศูนย์กลางการเปลี่ยนถ่ายหลักสำหรับนักเดินทางที่มุ่งหน้าไปยังที่ราบสูงทิเบต

ควบคู่ไปกับการพัฒนาอุตสาหกรรมหนัก คือการพัฒนาทรัพยากรพลังงานน้ำในแม่น้ำเหลืองตอนบนอย่างกว้างขวาง สถานีไฟฟ้าพลังน้ำหลงหยางเซี่ย (1.28 ล้านกิโลวัตต์ หน่วยผลิตไฟฟ้าแรกเริ่มใช้งานในปี 1987) และสถานีไฟฟ้าพลังน้ำหลี่เจียเซี่ย (2 ล้านกิโลวัตต์ เริ่มใช้งานในปี 1997) ได้เปลี่ยนแม่น้ำเหลืองตอนบนให้กลายเป็นฐานผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกของจีน ปริมาณไฟฟ้าที่อุดมสมบูรณ์และราคาถูกดึงดูดอุตสาหกรรมที่ใช้พลังงานสูง เช่น การถลุงอะลูมิเนียม กลุ่มอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เกิดขึ้นรอบๆ บริษัท Qinghai Qiaotou Aluminum & Power ในอำเภอ Datong ใกล้กับเมืองซีหนิง และอุตสาหกรรมอะลูมิเนียมอิเล็กโทรไลต์ในอำเภอ Minhe พลังงานน้ำยังคงเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักของมณฑลชิงไห่ และกำลังการผลิตไฟฟ้าที่ติดตั้งตามแนวแม่น้ำเหลืองตอนบนยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง

นับตั้งแต่การปฏิรูปและการเปิดประเทศของจีน โดยเฉพาะในศตวรรษที่ 21 ภูมิทัศน์อุตสาหกรรมของชิงไห่ได้พัฒนาขึ้นผ่านการอยู่ร่วมกันของอุตสาหกรรมทรัพยากรแบบดั้งเดิมและภาคส่วนสีเขียวที่กำลังเติบโต ในด้านอุตสาหกรรมดั้งเดิม เขตนำร่องเศรษฐกิจหมุนเวียนไจ่ตัมได้กลายเป็นหนึ่งในพื้นที่สาธิตเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติแห่งแรกของจีนในปี 2548 โดยใช้ประโยชน์จากทรัพยากรโพแทสเซียม โซเดียม แมกนีเซียม และลิเธียมที่อุดมสมบูรณ์ของทะเลสาบเกลือคาร์ฮาน ได้พัฒนาห่วงโซ่อุตสาหกรรมแบบบูรณาการที่เชื่อมโยงสารเคมีจากทะเลสาบเกลือ โลหะวิทยาที่ไม่ใช่เหล็ก และการแปรรูปน้ำมันและก๊าซ บริษัท ชิงไห่ ซอลท์ เลค อินดัสตรี จำกัด ได้กลายเป็นผู้ผลิตปุ๋ยโพแทสรายใหญ่ที่สุดของจีน

ในขณะเดียวกัน การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมได้กลายเป็นลำดับความสำคัญเชิงกลยุทธ์อันดับต้น ๆ ของมณฑลชิงไห่ มีการจัดตั้งเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติซานเจียงหยวนขึ้นในปี 2543 ตามมาด้วยการเปิดตัวโครงการนำร่องอุทยานแห่งชาติซานเจียงหยวนในปี 2559 ซึ่งเป็นโครงการนำร่องอุทยานแห่งชาติแห่งแรกในประเทศจีน และได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอย่างเป็นทางการในปี 2564 อุทยานแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 190,700 ตารางกิโลเมตร มากกว่าหนึ่งในสี่ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑล และมีข้อห้ามอย่างเข้มงวดเกี่ยวกับการพัฒนาอุตสาหกรรมและการขุดแร่ภายในเขตคุ้มครอง ความท้าทายอย่างต่อเนื่องในการสร้างสมดุลระหว่างการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมกับการเติบโตทางเศรษฐกิจยังคงเป็นหนึ่งในประเด็นสำคัญของมณฑลชิงไห่

มณฑลชิงไห่กำลังดำเนินตามแนวทางที่สามซึ่งเน้นอุตสาหกรรมสีเขียวและการพัฒนาอย่างยั่งยืน โครงการพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลมขนาดใหญ่ในมณฑลไห่หนานและไห่ซีได้กลายเป็นเครื่องยนต์ขับเคลื่อนการเติบโตทางเศรษฐกิจใหม่ นิคมอุตสาหกรรมพลังงานแสงอาทิตย์ทาลาตัน ซึ่งมีกำลังการผลิตติดตั้งมากกว่า 10 ล้านกิโลวัตต์ ถือเป็นโรงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในขณะเดียวกัน เมืองซีหนิงกำลังพยายามสร้างตัวเองให้เป็นศูนย์บริการที่ทันสมัยของที่ราบสูงทิเบตตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านการพัฒนาเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีแห่งชาติ เขตมหาวิทยาลัย และเมืองใหม่ทางรถไฟความเร็วสูง ซึ่งแสดงถึงขั้นตอนล่าสุดของการพัฒนาเมือง

ในปี 2023 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลชิงไห่มีมูลค่าประมาณ 375 พันล้านหยวน (ประมาณ 52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) แม้ว่าผลผลิตทางเศรษฐกิจโดยรวมจะอยู่ในอันดับต่ำที่สุดในบรรดามณฑลระดับจังหวัดของจีน แต่ GDP ต่อหัวยังคงอยู่ในระดับกลางของประเทศ ปัญหาสำคัญในการพัฒนาของมณฑลชิงไห่คือ เขตคุ้มครองสิ่งแวดล้อมขนาดใหญ่จำกัดพื้นที่สำหรับการขยายตัวทางอุตสาหกรรมอย่างมาก แต่ในฐานะที่เป็นแหล่งน้ำสำหรับประชากรหลายร้อยล้านคนในพื้นที่ปลายน้ำ มณฑลแห่งนี้จึงแบกรับความรับผิดชอบด้านสิ่งแวดล้อมอย่างมหาศาล ซึ่งมูลค่านั้นไม่สามารถวัดได้อย่างครบถ้วนด้วยสถิติ GDP เพียงอย่างเดียว นี่คือความรับผิดชอบที่ "หอคอยน้ำ" ของจีนต้องแบกรับ

การขนส่งและการเดินทาง

เครือข่ายคมนาคมของมณฑลชิงไห่เป็นระบบโครงสร้างพื้นฐานที่ได้รับการออกแบบภายใต้สภาพทางภูมิศาสตร์ที่ท้าทายที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภารกิจพื้นฐานคือการเอาชนะอุปสรรคของที่ราบสูงทิเบตและเชื่อมต่อภูมิภาคภายในอันกว้างใหญ่นี้กับโลกภายนอก โดยมีเมืองซีหนิงเป็นศูนย์กลาง ระบบขนส่งของมณฑลแผ่ขยายออกไปในทุกทิศทาง บูรณาการทางรถไฟ ทางหลวง และการบินเข้าเป็นเครือข่ายการขนส่งแบบหลายรูปแบบที่ครอบคลุม

ทางรถไฟเป็นกระดูกสันหลังของระบบคมนาคมของมณฑลชิงไห่ ทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตเป็นเส้นทางที่สำคัญที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เริ่มต้นจากเมืองซีหนิง ผ่านเมืองหวงหยวนและไห่หยาน เลียบชายฝั่งทางเหนือของทะเลสาบชิงไห่ ข้ามภูเขากวนเจียว ซึ่งอุโมงค์กวนเจียวเดิมที่ระดับความสูง 3,690 เมตร เคยเป็นอุโมงค์รถไฟที่สูงที่สุดในโลก ขณะที่อุโมงค์กวนเจียวใหม่ความยาว 32.6 กิโลเมตร เปิดใช้งานในปี 2014 ปัจจุบันเป็นอุโมงค์รถไฟที่ยาวที่สุดของจีน ก่อนที่จะเข้าสู่แอ่งไฉ่ตัม จากนั้นก็ผ่านเมืองเต๋อหลิงฮาและโกลมุด แล้วไต่ขึ้นข้ามช่องเขาคุนหลุนและช่องเขาถังกลาเข้าสู่ทิเบต ในเดือนกรกฎาคม 2023 การปรับปรุงส่วนซีหนิง-โกลมุด ทำให้รถไฟความเร็วสูงฟู่ซิงสามารถวิ่งบนที่ราบสูงทิเบตได้เป็นครั้งแรก ลดเวลาเดินทางที่เร็วที่สุดระหว่างซีหนิงและโกลมุดเหลือต่ำกว่าห้าชั่วโมงครึ่ง

ทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-ซินเจียงวิ่งผ่านทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลชิงไห่ โดยให้บริการที่สถานีเล่อตูใต้ในอำเภอไห่ตง แต่ไม่ได้เชื่อมต่อไปยังเมืองซีหนิง อย่างไรก็ตาม ด้วยการสร้างทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-จางเย่เสร็จสมบูรณ์ เมืองซีหนิงจึงสามารถเข้าถึงเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงแห่งชาติของจีนได้อย่างมีประสิทธิภาพผ่านศูนย์กลางที่หลานโจว ช่วยลดเวลาการเดินทางระหว่างซีหนิงและหลานโจวเหลือประมาณหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาที นอกจากนี้ ทางรถไฟตุนหวง-โกลมุด ซึ่งเปิดให้บริการในปี 2019 ยังเป็นเส้นทางเชื่อมต่อที่สำคัญทางเหนือของมณฑลชิงไห่ไปยังระเบียงเหอซีของมณฑลกานซูอีกด้วย

เครือข่ายทางด่วนของมณฑลประกอบด้วยเส้นทางหลักหลายสาย ได้แก่ ทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบต (G6 ซึ่งปัจจุบันเปิดให้บริการช่วงซีหนิง-โกลมุดแล้ว) ทางด่วนซีหนิง-ลี่เจียง ทางด่วนฉากา-เต๋อหลิงฮา และทางด่วนเต๋อหลิงฮา-เสี่ยวไฉ่ตาน ทางด่วน G6 เข้าสู่มณฑลชิงไห่จากหลานโจว ผ่านซีหนิง เลียบชายฝั่งทางเหนือของทะเลสาบชิงไห่ และต่อไปยังโกลมุดผ่านเต๋อหลิงฮา ทำหน้าที่เป็นเส้นทางคมนาคมหลักของมณฑล ทางด่วนซีหนิง-ลี่เจียงมุ่งหน้าลงใต้ผ่านกงเหอ มาโด่ย และหยูซู่ โดยตามแนวถนนโบราณถัง-ทิเบตที่ระดับความสูงเกิน 4,000 เมตร ทำให้เป็นหนึ่งในเส้นทางหลักที่ตัดผ่านทางตอนใต้ของชิงไห่ ภายในปี 2023 มณฑลชิงไห่มีทางด่วนรวมประมาณ 4,500 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม ถนนหลายช่วงเป็นทางหลวงชั้นสองที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว ไม่ใช่ทางด่วนที่มีทางเข้าออกเต็มรูปแบบ ในขณะที่ทางด่วนหลายเลนที่แท้จริงนั้นกระจุกตัวอยู่ภายในรัศมีประมาณ 100 กิโลเมตรจากซีหนิง การเดินทางไปยังเมืองหลวงของมณฑลที่อยู่ห่างไกล เช่น โกหลก หรือ ยูซู มักต้องใช้เวลาขับรถเจ็ดถึงแปดชั่วโมง โดยสภาพถนนได้รับผลกระทบอย่างมากจากสภาพอากาศตามฤดูกาล

เครือข่ายการบินพลเรือนของมณฑลชิงไห่ใช้รูปแบบ "ศูนย์กลางหลักหนึ่งแห่งที่มีสนามบินระดับภูมิภาคหลายแห่ง" สนามบินนานาชาติซีหนิง เฉาเจียเปา ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองซีหนิงไปทางทิศตะวันออกประมาณ 28 กิโลเมตร ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบินหลักของมณฑล ในปี 2023 สนามบินแห่งนี้รองรับผู้โดยสารมากกว่า 8 ล้านคน (รวมถึงผู้โดยสารต่อเครื่อง) และให้บริการเที่ยวบินไปยังเมืองสำคัญๆ ของจีน เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู ซีอาน และลาซา รวมถึงบริการเช่าเหมาลำระหว่างประเทศไปยังจุดหมายปลายทางต่างๆ เช่น ฮ่องกงและกรุงเทพฯ นับเป็นประตูการบินที่ใหญ่ที่สุดในที่ราบสูงทิเบตตะวันออกเฉียงเหนือ สนามบินระดับภูมิภาค ได้แก่ สนามบินโกลมุด สนามบินหยูซูบาตัง สนามบินเต๋อหลิงฮา สนามบินโกโล๊กมาฉิน สนามบินหัวตูโกว สนามบินฉีเหลียน และสนามบินหวงหนานที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง สนามบินหยูซูบาตังตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 3,905 เมตร เป็นสนามบินพลเรือนที่สูงที่สุดเป็นอันดับสี่ของจีน แม้ว่าปัจจุบันสนามบินระดับภูมิภาคจะให้บริการครอบคลุมทุกเขตการปกครองระดับจังหวัดแล้ว แต่ความถี่ของเที่ยวบินยังคงมีจำกัด สภาพอากาศในฤดูหนาวมักทำให้เที่ยวบินถูกยกเลิก และค่าโดยสารเครื่องบินมักค่อนข้างแพง

การเดินทางผ่านมณฑลชิงไห่เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ ในเส้นทางรถไฟชิงไห่-ทิเบต ผู้โดยสารที่ออกเดินทางจากซีหนิงจะได้เห็นทิวทัศน์ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ตั้งแต่เนินเขาดินเลสในหุบเขาแม่น้ำหวงสุ่ย ไปจนถึงผืนน้ำสีฟ้าสดใสของทะเลสาบชิงไห่ จากนั้นข้ามทะเลทรายในแอ่งไฉ่ตัม ก่อนจะขึ้นสู่ที่ราบสูงที่ปกคลุมด้วยหิมะ ตู้โดยสารรถไฟติดตั้งระบบออกซิเจนเสริม ขณะที่หน้าต่างป้องกันรังสียูวีที่ออกแบบมาเป็นพิเศษช่วยให้นักเดินทางได้ชมละมั่งทิเบตวิ่งอย่างอิสระในทุ่งหญ้าโฮห์ซิล

การขับรถมอบอิสระสูงสุดในการสำรวจพื้นที่ภายในอันกว้างใหญ่ของชิงไห่ บนทางหลวงที่ทอดยาวไปตามทุ่งหญ้าเขียวขจี การเดินทางหลายสิบกิโลเมตรโดยไม่พบเห็นผู้คนอื่นเลยนั้นเป็นเรื่องปกติ ขณะที่เส้นขอบฟ้าทอดยาวไปทุกทิศทางอย่างไม่มีอะไรมาบดบัง อย่างไรก็ตาม นักท่องเที่ยวต่างชาติควรทราบว่าบางส่วนของชิงไห่ยังคงมีข้อจำกัดในการเข้าถึงสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบางอำเภอในเขตปกครองหยูซู่และโกหลก ซึ่งต้องขออนุญาตพิเศษล่วงหน้า

เคล็ดลับการเดินทาง

ชิงไห่เป็นจุดหมายปลายทางที่มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่ละฤดูกาลมีเสน่ห์เฉพาะตัว แต่ถ้าถามว่าควรไปเที่ยวช่วงไหนดี ชาวบ้านส่วนใหญ่จะแนะนำเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน เพราะเป็นช่วงเวลาท่องเที่ยวที่ดีที่สุดของมณฑล ในช่วงเดือนเหล่านี้ ทุ่งดอกเรพซีดรอบทะเลสาบชิงไห่จะบานสะพรั่งเต็มที่ สร้างพรมสีเหลืองสดใสที่ทอดยาวจากริมทะเลสาบไปจนถึงเชิงเขา ตัดกับสีน้ำเงินเข้มของทะเลสาบและภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอย่างสวยงาม อุณหภูมิในเวลากลางวันโดยทั่วไปจะอยู่ระหว่าง 15°C ถึง 25°C ทำให้รู้สึกเย็นสบายในขณะที่หลายพื้นที่ของจีนมีอากาศร้อนจัดในฤดูร้อน นี่เป็นช่วงเวลาของเทศกาลสำคัญของชาวทิเบต รวมถึงการแข่งม้าและการเฉลิมฉลองหลิวเยว่ฮุยด้วย

ในช่วงปลายเดือนกันยายน ชิงไห่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงอันแสนสั้น ทุ่งหญ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม จำนวนนักท่องเที่ยวลดลงอย่างเห็นได้ชัด และราคาสินค้าลดลง ทำให้เป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมสำหรับนักเดินทางที่ต้องการอากาศดีๆ โดยปราศจากฝูงชน ตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงเมษายน มณฑลนี้จะประสบกับฤดูหนาวอันยาวนาน โดยอุณหภูมิอาจลดลงต่ำกว่า -20 องศาเซลเซียส เส้นทางภูเขาหลายแห่งถูกปกคลุมด้วยหิมะ แต่ในช่วงฤดูนี้ วัดคุมบุม (วัดทาเออร์) ที่มีผู้แสวงบุญเดินรอบวัดหลังจากหิมะตก จะมีเสน่ห์อันเงียบสงบและสงบเงียบเป็นพิเศษ ขณะที่ภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะรอบๆ โกลมุดและภูมิประเทศที่เยือกแข็งของทะเลสาบเกลือการ์ฮานเผยให้เห็นที่ราบสูงในความงามอันโดดเด่นที่สุด เดือนพฤษภาคมและมิถุนายนโดยทั่วไปเป็นเดือนที่มีลมแรง และบางครั้งพายุฝุ่นก็พัดผ่านแอ่งไฉ่ตัม ทำให้ไม่เหมาะสำหรับการเดินทาง

ในบรรดาสถานที่ท่องเที่ยวมากมายของมณฑลชิงไห่ ทะเลสาบชิงไห่สมควรได้รับความสนใจเป็นอันดับต้นๆ หากคุณไม่ได้พักอยู่ใกล้ตัวเมืองซีหนิงและมีแผนอื่น คุณควรจัดเวลาอย่างน้อยหนึ่งวันเต็มเพื่อสำรวจทะเลสาบ เส้นทางคลาสสิกเริ่มต้นจากซีหนิงและตามทางหลวงหมายเลข 109 เลียบชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบ ผ่านภูเขาริเยว่และแม่น้ำต้าวถังไปยังเขตทัศนียภาพเอ๋อหลางเจี้ยน อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ที่คุ้มค่ากว่าคือการหลีกเลี่ยงเขตท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์และไปเยี่ยมชมชายฝั่งทะเลสาบที่เปิดโล่งใกล้กับตำบลเหย่หม่าเหอทางฝั่งตะวันตก หรือรอบเกาะนกและเกาะทรายใกล้เคียงทางตอนเหนือ ที่นี่ นักท่องเที่ยวจะได้พบกับผู้คนน้อยลง ในขณะที่ทะเลสาบแสดงให้เห็นถึงการไล่ระดับสีที่สวยงามจากสีฟ้าครามใกล้ชายฝั่งไปจนถึงสีน้ำเงินเข้มไพลินไกลออกไป โดยมียอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะสะท้อนอยู่ในผืนน้ำ ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงมิถุนายน นกอพยพหลายหมื่นตัว รวมถึงห่านหัวลายและนกนางนวลหัวน้ำตาล จะมาทำรังรอบเกาะนก ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดสำหรับการดูนกในประเทศจีน ที่ระดับความสูงประมาณ 3,200 เมตร นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาจากระดับความสูงที่ต่ำกว่าอาจมีอาการป่วยจากความสูงเล็กน้อย และควรค่อยๆ ทำกิจกรรมต่างๆ พร้อมทั้งหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายอย่างหนัก

สถานที่ท่องเที่ยวแห่งที่สองที่ไม่ควรพลาดคือ วัดคุมบุม (วัดต้าเอ๋อร์) ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองซีหนิงประมาณ 40 นาทีโดยรถยนต์ นักท่องเที่ยวควรเผื่อเวลาอย่างน้อยครึ่งวัน โดยควรมาถึงในตอนเช้าและเดินตามผู้แสวงบุญวนตามเข็มนาฬิการอบวัด ค่าเข้าชมในปี 2023 อยู่ที่ 80 หยวน และบางอาคาร—รวมถึงหอหลังคาทองใหญ่และหอหลังคาทองเล็ก—ต้องมีการตรวจสอบบัตรเข้าชมเพิ่มเติม จุดเด่นที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่อาคารที่สวยงามตระการตาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบรรยากาศโดยรอบด้วย: ด้านนอกหอประชุมใหญ่ พระหนุ่มจะร่วมกันอภิปรายธรรมอย่างสนุกสนานพร้อมเสียงปรบมือเป็นจังหวะ ขณะที่หอประติมากรรมเนยจัดแสดงประติมากรรมที่งดงามซึ่งสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันภายใต้สภาพอากาศที่หนาวจัด และจะมีการสร้างใหม่ทุกปีหลังเทศกาลโคมไฟ นักท่องเที่ยวควรถอดหมวกก่อนเข้าวัด หลีกเลี่ยงการใช้แฟลชถ่ายภาพประติมากรรมเนย และควรขออนุญาตก่อนถ่ายภาพพระสงฆ์เสมอ

ประสบการณ์ที่ห้ามพลาดอันดับสามคือ ซานเจียงหยวนและโฮซีล์ ควรทราบว่าเขตอนุรักษ์หลักของอุทยานแห่งชาติซานเจียงหยวนนั้นไม่เปิดให้สำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไป อย่างไรก็ตาม นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางผ่านเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติโฮซีล์ได้โดยใช้ทางหลวงชิงไห่-ทิเบต (ทางหลวงหมายเลข 109) เริ่มต้นจากเมืองโกลมุด เส้นทางจะผ่านช่องเขาคุนหลุน (4,768 เมตร) บู่ตงฉวน อู๋ต้าเหลียง และสุดท้ายคือถัวถัวเหอ เป็นระยะทางประมาณ 420 กิโลเมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในเส้นทางขับรถท่องเที่ยวที่น่าประทับใจที่สุดของชิงไห่ ระหว่างทาง นักท่องเที่ยวอาจพบเห็นละมั่งทิเบต ลาป่าทิเบต และกวางทิเบต โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อนที่สัตว์ป่ามักจะออกมาหากินอยู่ใกล้ทางหลวง

มีข้อควรพิจารณาเชิงปฏิบัติหลายประการที่ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษ เพื่อลดผลกระทบจากอาการแพ้ความสูง นักท่องเที่ยวควรปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศในเมืองซีหนิง (2,261 เมตร) สักหนึ่งหรือสองวันก่อนเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางที่สูงกว่า เช่น ทะเลสาบชิงไห่ หรือซานเจียงหยวน นักท่องเที่ยวอาจต้องการปรึกษาแพทย์ในประเทศของตนเกี่ยวกับยาอะเซตาโซลาไมด์ พกถังออกซิเจนแบบพกพา (หาซื้อได้ทั่วไปในร้านขายยาในซีหนิง) และนำยาไอบูโพรเฟนสำหรับอาการปวดหัวที่เกิดจากความสูง การป้องกันแสงแดดก็มีความสำคัญเช่นกัน รังสีอัลตราไวโอเลตบนที่ราบสูงนั้นแรงกว่าในระดับความสูงที่ต่ำกว่ามาก ดังนั้นครีมกันแดด SPF 50+ หมวกปีกกว้าง และแว่นกันแดดคุณภาพสูงจึงเป็นสิ่งจำเป็น การครอบคลุมเครือข่ายโทรศัพท์มือถือจะไม่น่าเชื่อถือในพื้นที่นอกเขตเมือง ดังนั้นควรดาวน์โหลดแผนที่แบบออฟไลน์ล่วงหน้า นักท่องเที่ยวต่างชาติควรพกหนังสือเดินทางและสำเนาวีซ่าติดตัวตลอดเวลา และเมื่อเข้าพักในโรงแรมในสถานที่ต่างๆ เช่น โกลมุด หรือหยูซู่ โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้ลงทะเบียนผู้เข้าพักต่างชาติภายใน 24 ชั่วโมง

นอกจากนี้ ยังมีข้อควรระวังที่สำคัญหลายประการที่ควรคำนึงถึง พื้นที่ส่วนใหญ่ของชิงไห่เป็นพื้นที่อ่อนไหวทางสิ่งแวดล้อมหรืออยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพ ชาวต่างชาติจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากระดับจังหวัดเพื่อเข้าสู่พื้นที่หลักของซานเจียงหยวนหรือเขตอนุรักษ์ธรรมชาติโฮซิล และการเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตอาจส่งผลให้ถูกลงโทษ บางอำเภอ—รวมถึงบางส่วนของอำเภอเซกูในเขตปกครองหวงหนานและอำเภอบันมาในเขตปกครองโกโล—ยังคงจำกัดการเข้าถึงของชาวต่างชาติ นักท่องเที่ยวควรตรวจสอบระเบียบข้อบังคับปัจจุบันกับบริษัทท่องเที่ยวในท้องถิ่นหรือหน่วยงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะก่อนออกเดินทาง เมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับชาวทิเบต ชาวหุย หรือชุมชนชาติพันธุ์อื่นๆ ควรขออนุญาตก่อนถ่ายรูปเสมอ ควรแต่งกายสุภาพเมื่อเข้ามัสยิดหรือวัดพุทธทิเบต และหลีกเลี่ยงการชี้นิ้วไปที่พระพุทธรูป ผู้สูงอายุ หรือผู้อื่นโดยตรง เพราะถือว่าเป็นการไม่เคารพในหลายวัฒนธรรมท้องถิ่น

ชิงไห่อาจไม่ใช่จุดหมายปลายทางที่เน้นความสะดวกสบายหรือความหรูหรา แต่ที่นี่มอบโอกาสให้คุณได้สัมผัสธรรมชาติในรูปแบบดั้งเดิมที่สุด และได้สังเกตว่าอารยธรรมมนุษย์ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่ท้าทายที่สุดของโลกได้อย่างไร ความกว้างใหญ่และความเงียบสงบของที่นี่มอบมุมมองที่ยากจะลืมเลือนเกี่ยวกับจีนตะวันตก ซึ่งหาได้ยากในที่อื่นๆ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยววัดต้าเอ๋อร์ในเมืองซีหนิง

วัดต้าเอ๋อร์ตั้งอยู่ในเมืองลู่ซาเอ๋อร์ เขตหวงจง เมืองซีหนิง มณฑลชิงไห่ ประเทศจีน ห่างจากใจกลางเมืองซีหนิงประมาณ 25 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในหกวั…

เขตทัศนียภาพทะเลสาบชิงไห่

ทะเลสาบชิงไห่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลชิงไห่ ในเขตตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เป็นทะเลสาบน้ำเค็มในแผ่นดินที่ใหญ่ที่สุดของจี…

พื้นที่ท่องเที่ยวบ้านเกิดของชาวหูจูตูในไห่ตง

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านเกิดของชนชาติหูจูตู ตั้งอยู่ในเมืองเหวยหยวน อำเภอปกครองตนเองหูจูตู เมืองไห่ตง มณฑลชิงไห่ ห่างจากเมืองซีหนิ…

เขตทัศนียภาพอามิ ตงซูโอ

อุทยานธรรมชาติอามิ ตงซูโอ ตั้งอยู่ในอำเภอฉีเหลียน เขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ย มณฑลชิงไห่ ห่างจากตัวเมืองฉีเหลียน 9 กิโลเมตร ระดับความสูงอยู่…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว