ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / ไหหลำ

ไหหลำ

ภาพรวมของเมืองไห่หนาน ไห่หนานเป็นเขตการปกครองระดับมณฑลที่อยู่ทางใต้สุดของจีน ตั้งอยู่บนไหล่ทวีปของทะเลจีนใต้ทั้งหมด แผ่นดินหลักของไห่หนานคือเกาะไห่หนาน ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีนรองจากไต้หวัน

ไหหลำ

ไหหลำ

ภาพรวมของเมือง

ภูมิศาสตร์เขตร้อนของเกาะไหหลำทะเลจีนใต้ — ภาพถ่ายโดย 光曦 刘

มณฑลไห่หนาน ซึ่งเป็นเขตการปกครองระดับมณฑลทางใต้สุดของจีน ตั้งอยู่บนไหล่ทวีปของทะเลจีนใต้ทั้งหมด พื้นที่หลักของมณฑลคือเกาะไห่หนาน ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีนรองจากเกาะไต้หวัน เกาะมีรูปร่างเป็นวงรีทอดยาวจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีแกนยาวประมาณ 290 กิโลเมตร และแกนสั้นประมาณ 180 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 35,400 ตารางกิโลเมตร ทางทิศเหนือติดกับคาบสมุทรเหลยโจวข้ามช่องแคบฉงโจว ซึ่งแคบที่สุดเพียง 18 ไมล์ทะเล ทางทิศตะวันตกติดกับอ่าวเป่ยปู ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเวียดนาม ในขณะที่ทางทิศตะวันออกและทิศใต้เปิดออกสู่ทะเลจีนใต้ที่กว้างใหญ่ มณฑลไห่หนานบริหารจัดการน่านน้ำโดยรอบประมาณ 2 ล้านตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศของเกาะแสดงให้เห็นโครงสร้างแบบขั้นบันไดอย่างชัดเจน บริเวณตอนกลางประกอบด้วยพื้นที่ภูเขาสูง โดยมีภูเขาอู่จือ (1,867 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล) เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด เทือกเขาต่างๆ เช่น เทือกเขาอิงเกอหลิงและเทือกเขาลีมู่ทอดยาวออกไปทางชายฝั่ง ล้อมรอบด้วยเนินเขาและที่ราบสูง ตามด้วยที่ราบชายฝั่งที่ล้อมรอบเกาะ ทำให้เกิดรูปแบบทางภูมิศาสตร์ที่มีพื้นที่สูงในตอนกลางและพื้นที่ต่ำรอบๆ ขอบเกาะ แม่น้ำหนานตู แม่น้ำฉางฮวา และแม่น้ำว่านฉวน เป็นระบบแม่น้ำสายหลักสามสายของเกาะ ทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากภูเขาตอนกลางและไหลออกสู่ทะเล หล่อเลี้ยงเส้นทางน้ำที่สำคัญซึ่งล้อมรอบเกาะ

ณ สิ้นปี 2023 มณฑลไห่หนานมีประชากรอาศัยอยู่ถาวรประมาณ 10.27 ล้านคน กลุ่มชาติพันธุ์ฮั่นคิดเป็นประมาณ 83% ในขณะที่กลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ เช่น หลี่ เหมียว และหุย คิดเป็นประมาณ 17% ชาวหลี่เป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมของไห่หนานและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะ มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในเขตภูเขาตอนกลางและตอนใต้ มณฑลไห่หนานประกอบด้วยเมืองระดับจังหวัด 4 เมือง (ไห่โข่ว ซานย่า ซานซา และตานโจว) เมืองระดับอำเภอ 5 เมือง อำเภอ 4 แห่ง และอำเภอปกครองตนเอง 6 แห่ง โดยไห่โข่วเป็นเมืองหลวงของมณฑล

สถานะทางการปกครองของไห่หนานมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ในปี 1988 ไห่หนานถูกแยกออกจากมณฑลกวางตุ้งและจัดตั้งเป็นมณฑลอิสระ ขณะเดียวกันก็ได้รับการกำหนดให้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ใหญ่ที่สุดของจีน เอกลักษณ์คู่ขนานที่ไม่เหมือนใครนี้ คือ “มณฑล + เขตเศรษฐกิจพิเศษ” ยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน ในปี 2018 ไห่หนานได้รับภารกิจเชิงกลยุทธ์ใหม่ คือ การสร้างเขตการค้าเสรีนำร่องทั่วทั้งมณฑล และการสำรวจความเป็นไปได้ในการจัดตั้งท่าเรือการค้าเสรีที่มีลักษณะเฉพาะของจีน ทำให้ไห่หนานกลายเป็นจุดสำคัญใหม่ในยุคการปฏิรูปและการเปิดประเทศของจีน

ไห่หนานมีชื่อเล่นที่ไพเราะมากมาย “ฉง” เป็นชื่อย่ออย่างเป็นทางการ มาจากฉงโจว ซึ่งก่อตั้งขึ้นที่นี่ในสมัยราชวงศ์ถัง บันทึกภูมิศาสตร์ของมณฑลฉงโจวในสมัยราชวงศ์ซ่งระบุว่าชื่อนี้มาจากภูเขาฉง ตัวอักษร “琼” เดิมหมายถึง “หยกสวยงาม” ซึ่งสื่อถึงภาพลักษณ์ของเกาะสวรรค์ทางใต้แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ “เกาะมะพร้าว” หมายถึงต้นมะพร้าวจำนวนนับไม่ถ้วนที่เติบโตทั่วเกาะ สะท้อนถึงทัศนียภาพเขตร้อน “ฮาวายแห่งตะวันออก” เป็นคำชมระดับโลกที่ยกย่องทัศนียภาพเขตร้อน ในขณะที่ชื่อต่างๆ เช่น “เกาะแสงแดด” “เกาะอายุยืน” และ “เกาะเชิงนิเวศ” สะท้อนถึงสภาพภูมิอากาศ ความน่าอยู่ และสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ในตำราโบราณก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน ไห่หนานยังเป็นที่รู้จักในชื่อ “ตานเอ๋อร์” และ “จูยา” ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าชาวจีนโบราณมองและจินตนาการถึงดินแดนชายแดนอันห่างไกลแห่งนี้อย่างไร

โครงสร้างเมืองของไห่หนานมีรูปแบบการพัฒนาแบบสองแกนที่โดดเด่น ไห่โข่ว ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของเกาะ ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการคมนาคมของมณฑล และเป็นประตูหลักที่เชื่อมต่อไห่หนานกับจีนแผ่นดินใหญ่ โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ในอันดับหนึ่งของเมืองต่างๆ ในมณฑลมาอย่างยาวนาน ส่วนซานย่า ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้สุดของเกาะ เป็นเมืองท่องเที่ยวชายฝั่งเขตร้อนที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ โด่งดังในด้านอุตสาหกรรมรีสอร์ทหรู และเป็นตัวอย่างแสดงภาพลักษณ์ของไห่หนานในระดับนานาชาติ

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมืองตานโจว (รวมถึงเขตพัฒนาเศรษฐกิจหยางปู่) ได้เติบโตอย่างรวดเร็วและกลายเป็นศูนย์กลางภูมิภาคตะวันตกที่สำคัญ ในฐานะที่เป็นผู้บุกเบิกอุตสาหกรรมของท่าเรือการค้าเสรีไห่หนานและเป็นเมืองศูนย์กลางทางตะวันตก เมืองตานโจวมีบทบาทสำคัญในด้านโลจิสติกส์ท่าเรือ ปิโตรเคมี และอุตสาหกรรมวัสดุขั้นสูง ส่วนเมืองฉงไห่ทางชายฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานถาวรของเวทีเปาอองเพื่อเอเชีย และเมืองว่านหนิง ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะจุดหมายปลายทางสำหรับการเล่นกระดานโต้คลื่นและบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเล ต่างก็ทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนานาชาติและส่งเสริมการพัฒนาการท่องเที่ยวที่กำลังเติบโต ขณะที่พื้นที่ภูเขาตอนกลาง รวมถึงภูเขาอู๋จือซานและฉงจง เน้นการอนุรักษ์ระบบนิเวศและการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชนเผ่า ก่อให้เกิด “ปอดสีเขียว” และ “รากเหง้าทางวัฒนธรรม” ของไห่หนาน การแบ่งหน้าที่ตามหน้าที่ระหว่าง “การพัฒนาชายฝั่งและการปกป้องส่วนกลาง” นี้ แสดงให้เห็นถึงภูมิทัศน์ทางเศรษฐกิจของมณฑลอย่างชัดเจน

การพัฒนาทางประวัติศาสตร์

การก่อตัวของเกาะไห่หนานสามารถสืบย้อนไปได้ประมาณ 80 ล้านปีก่อน ในช่วงการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกในยุคเหยียนซาน เมื่อรอยแตกของเปลือกโลกและกิจกรรมทางภูเขาไฟทำให้เกาะแยกตัวออกจากคาบสมุทรเหลยโจวและกลายเป็นเกาะอิสระ กิจกรรมของมนุษย์บนแผ่นดินนี้เริ่มต้นขึ้นในช่วงปลายยุคหินใหม่ การค้นพบทางโบราณคดีบ่งชี้ว่าเมื่อประมาณ 6,000-7,000 ปีก่อน บรรพบุรุษของชาวหลี่ได้ข้ามทะเลมาจากภูมิภาคกวางซีและกวางตุ้ง และกลายเป็นผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกๆ ของไห่หนาน พวกเขาได้ทิ้งร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์โบราณไว้ในแหล่งโบราณคดีต่างๆ เช่น ถ้ำหลัวปี้ในซานย่า และแหล่งโบราณคดีซื่อกงในหลิงสุ่ย

ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นยุคหยวนเฟิง (110 ปีก่อนคริสตกาล) ราชวงศ์ฮั่นได้เอาชนะหนานเยว่และสถาปนาเมืองจูยาและตานเอ๋อร์บนเกาะไห่หนาน ซึ่งเป็นการผนวกเกาะนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตการปกครองของราชวงศ์กลางอย่างเป็นทางการ นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ของไห่หนาน

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นและถัง เกาะไห่หนานเข้าสู่ยุคการปกครองแบบชายแดนและการบริหารทางอ้อม การควบคุมจากรัฐบาลกลางเป็นไปอย่างไม่ต่อเนื่องเนื่องจากที่ตั้งที่ห่างไกล สภาพอากาศแบบเขตร้อนชื้น และการแพร่ระบาดของโรค ทำให้ไห่หนานถูกมองว่าเป็นสถานที่เนรเทศและถูกขับไล่โดยราชวงศ์จีนมานานหลายศตวรรษ ในปี ค.ศ. 607 ในสมัยราชวงศ์สุย เมืองหย่าโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลจูหย่า และในปี ค.ศ. 622 ในสมัยราชวงศ์ถัง สำนักงานผู้ว่าการหย่าโจวได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเพื่อบริหารจัดการเกาะทั้งหมด

ในสมัยราชวงศ์ถัง ข้าราชการผู้มีชื่อเสียงหลายท่านถูกเนรเทศไปยังไห่หนาน โดยผู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออัครมหาเสนาบดีหลี่เต๋อหยู ซึ่งถูกเนรเทศไปเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยในเมืองหย่าโจว ท่านได้ทิ้งบทกวีอันเศร้าโศกไว้ว่า “ข้าพเจ้าปีนหอคอยเพียงลำพัง มองไปยังเมืองหลวง แม้แต่นกก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งปีจึงจะบินไปถึงที่นั่นได้” วัฒนธรรมการเนรเทศในยุคนี้มีส่วนช่วยอย่างเป็นรูปธรรมในการเผยแพร่วัฒนธรรมภาคกลางของฝรั่งเศสไปทั่วไห่หนาน

ราชวงศ์ซ่งและหยวนเป็นช่วงเวลาที่ไห่หนานมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 971 ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ไห่หนานถูกแบ่งออกเป็นห้าเมือง ได้แก่ ฉงโจว หย่าโจว ตานโจว ว่านโจว และเจิ้นโจว นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ ซู่ซือ (ซู่ตงโป) ถูกเนรเทศไปยังตานโจวในปี ค.ศ. 1097 ในสมัยราชวงศ์เส้าเซิง ที่นั่นเขาได้ก่อตั้งโรงเรียน สอนนักเรียน ส่งเสริมเทคนิคการเกษตร และพัฒนาบ่อน้ำ ทำให้การศึกษาและการพัฒนาวัฒนธรรมในท้องถิ่นก้าวหน้าอย่างมาก บทกวีอำลาของเขาที่ว่า “เดิมทีข้าพเจ้าเป็นคนตานเอ๋อร์ มาอาศัยอยู่ในซู่ตะวันตกชั่วคราว” แสดงให้เห็นถึงความผูกพันทางอารมณ์อย่างลึกซึ้งของเขากับแผ่นดินนี้

ในสมัยราชวงศ์หยวน ไห่หนานอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานปราบปรามฉงโจวแห่งวงจรไห่เป่ย-ไห่หนาน ซึ่งเสริมสร้างความเชื่อมโยงกับจีนแผ่นดินใหญ่ ที่สำคัญ ข้าราชการในสมัยราชวงศ์ซ่ง เช่น หลี่กัง จ้าวติง และหู่ฉวน ก็ถูกเนรเทศมายังไห่หนาน ทำให้ภูมิภาคนี้กลายเป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณเชิงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวต่อต้านของราชวงศ์ซ่งใต้ ไห่โข่วยังคงอนุรักษ์สถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่ระลึกถึงบุคคลเหล่านี้ไว้ รวมถึงวัดห้าขุนนางและวัดซู่กง

ราชวงศ์หมิงและชิงเป็นช่วงเวลาที่ไห่หนานได้ผนวกรวมเข้ากับระบบการปกครองและวัฒนธรรมของจีนอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในปี ค.ศ. 1368 ซึ่งเป็นปีแรกของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง ได้มีการจัดตั้งมณฑลฉงโจวขึ้นในไห่หนาน ครอบคลุมสามมณฑลและสิบอำเภอ โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่ไห่โข่ว ในช่วงเวลานี้ การศึกษาและวัฒนธรรมเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ก่อให้เกิดบุคคลสำคัญระดับชาติ เช่น ชิวจุนและไห่รุ่ย

ชิวจุนดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ของศาลาเหวินหยวน และเขียนภาคผนวกของความหมายขยายของมหาปัญญา ทำให้เขากลายเป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์คนสำคัญในราชวงศ์หมิง ไห่รุ่ยมีชื่อเสียงไปทั่วจีนในด้านความซื่อสัตย์และต่อต้านการทุจริตอย่างไม่เกรงกลัว จนได้รับฉายาว่า “ไห่ชิงเทียน (ผู้ไม่ทุจริต)” ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1858 สนธิสัญญาเทียนจินกำหนดให้ฉงโจว (ไห่โข่ว) เป็นเมืองท่า พ่อค้าและมิชชันนารีชาวตะวันตกค่อยๆ เข้ามาในภูมิภาคนี้ และอาคารทรงซุ้มโค้งเริ่มปรากฏขึ้นในย่านเต๋อเซิงซาของไห่โข่ว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการมาถึงของอารยธรรมสมัยใหม่

นับตั้งแต่ยุคสมัยใหม่ เกาะไห่หนานได้เปลี่ยนแปลงอย่างมากจากความโดดเดี่ยวไปสู่การเปิดรับ ในช่วงปี 1939 ถึง 1945 กองทัพญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองไห่หนานและทำการขุดค้นทรัพยากรแร่ของเกาะอย่างกว้างขวาง พร้อมทั้งสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างเมืองซีหลูและเมืองบาซัว รวมถึงเมืองเทียนตูและเมืองซานย่า ในเดือนพฤษภาคม ปี 1950 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้เปิดฉากการรุกคืบเพื่อยึดเกาะไห่หนานและปลดปล่อยเกาะได้สำเร็จ ต่อมาสำนักงานบริหารเกาะไห่หนานได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลกวางตุ้ง

เมื่อวันที่ 13 เมษายน 1988 สภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 7 ได้อนุมัติการจัดตั้งมณฑลไห่หนาน โดยยกเลิกเขตการปกครองไห่หนานเดิม พร้อมทั้งกำหนดให้เกาะไห่หนานเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ การตัดสินใจครั้งนี้เปลี่ยนไห่หนานจากพรมแดนด้านการป้องกันประเทศไปสู่แนวหน้าของการปฏิรูปและการเปิดประเทศของจีน ในเดือนเมษายน 2018 รัฐบาลกลางได้ประกาศสนับสนุนการสร้างเขตการค้าเสรีนำร่องทั่วทั้งมณฑลในไห่หนาน และพัฒนาท่าเรือการค้าเสรีที่มีลักษณะเฉพาะของจีนอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งเป็นการเปิดบทใหม่ในประวัติศาสตร์ของเกาะแห่งนี้

มรดกทางวัฒนธรรม

เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของไห่หนานถูกหล่อหลอมขึ้นจากการผสมผสานและการปฏิสัมพันธ์ของอารยธรรมหลายแห่ง โดยยังคงรักษามรดกอันเก่าแก่ของกลุ่มชาติพันธุ์ไป่เยว่ ผนวกรวมอิทธิพลอันลึกซึ้งของวัฒนธรรมชาวฮั่นจากที่ราบภาคกลาง และโอบรับความเปิดกว้างของอารยธรรมทางทะเล ก่อให้เกิดลักษณะเฉพาะทางวัฒนธรรมของเกาะแห่งนี้

ภูมิทัศน์ทางภาษาถิ่นในมณฑลไห่หนานมีความซับซ้อนและหลากหลายอย่างมาก มักถูกอธิบายว่า “เสียงต่างกันทุกๆ สิบไมล์” ภาษาถิ่นที่พูดกันอย่างแพร่หลายที่สุดคือภาษาไห่หนาน (หรือที่รู้จักกันในชื่อภาษาถิ่นฉง) ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาหมิ่นใต้สาขาไห่หนาน มีผู้พูดประมาณ 5 ล้านคน กระจายอยู่ทั่วที่ราบชายฝั่งและเขตเมือง และเป็นภาษาถิ่นที่ใช้กันมากที่สุดทั่วทั้งมณฑล นอกจากนี้ ภาษาถิ่นตานโจว (อยู่ในตระกูลภาษาจีนกวางตุ้ง) พูดกันในตานโจวตะวันตก ขณะที่ภาษาถิ่นหม่าย (สาขาหนึ่งของภาษาฮักกา) กระจายอยู่ทั่วบางส่วนของไห่หนานตอนกลางและตะวันตก ภาษาถิ่นจุน (รูปแบบหนึ่งของภาษาจีนกลางตอนเหนือที่หลงเหลือมาจากการตั้งถิ่นฐานทางทหารในสมัยราชวงศ์หมิง) ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้ในพื้นที่ต่างๆ เช่น หย่าโจวในซานย่าและฉางเจียง ภาษาถิ่นหลิงเกาและภาษาถิ่นชุนอยู่ในตระกูลภาษาจ้วงตงและเป็นภาษาอิสระที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาหลี่ ในหมู่ชาวหลี่ มีกลุ่มภาษาถิ่นหลักห้ากลุ่ม ได้แก่ ฮา ฉี รุน ไซ และเหมยฟู่ แต่ละกลุ่มรักษาระบบภาษาของตนเองไว้ ความหลากหลายทางภาษาอันน่าทึ่งนี้ถือเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดที่แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของการอพยพและการผสมผสานทางวัฒนธรรมของเกาะไห่หนาน

ในแง่ของประเพณีพื้นบ้าน เทศกาลวันที่สามของเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติของชาวหลี่ถือเป็นงานเฉลิมฉลองระดับภูมิภาคที่โดดเด่นที่สุด ทุกปีในวันที่สามของเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ ชายและหญิงชาวหลี่จะสวมกระโปรงทรงกระบอกแบบดั้งเดิม มารวมตัวกันร้องเพลงประสานเสียง เล่นชิงช้า รับประทานข้าวห้าสี และประกอบพิธีกรรมเพื่อบูชาบรรพบุรุษในตำนานของพวกเขาคือ โปหลงกุย เทศกาลนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติจีนแล้ว

เทศกาลจุนโป (หรือที่รู้จักกันในชื่อเทศกาลกงฉี) ของชาวฮั่นเป็นอีกหนึ่งเทศกาลเฉลิมฉลองร่วมกันที่เป็นเอกลักษณ์ของไห่หนาน จัดขึ้นตั้งแต่วันที่หกถึงวันที่สิบสองของเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ เพื่อรำลึกถึงท่านหญิงเซียน ผู้นำทางทหารหญิงและวีรสตรีจากยุคราชวงศ์เหนือและใต้ หมู่บ้านและเมืองต่างๆ จะผลัดกันเป็นเจ้าภาพจัดงานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ที่เรียกว่า “การเฉลิมฉลองจุนโป” ซึ่งมีการแสดงที่น่าตื่นเต้น เช่น การปีนบันไดใบมีด การเดินฝ่ากองไฟ และการเจาะร่างกายด้วยไม้ ประเพณีเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อพื้นบ้านที่ฝังรากลึกและอัตลักษณ์ท้องถิ่นที่เข้มแข็ง ประเพณีการแต่งงานและงานศพของไห่หนานยังคงรักษาองค์ประกอบหลายอย่างของวัฒนธรรมฝูเจี้ยนตอนใต้ไว้ รวมถึงพิธีกรรมการแต่งงาน เช่น “การจัดเตียงเจ้าสาว” “พิธีปักผม” และ “การโปรยเมล็ดพืช” ตลอดจนพิธีกรรมงานศพ เช่น “พิธีรำลึกเจ็ดวัน” และ “พิธีรำลึกครบรอบสองปี” ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของลัทธิขงจื๊อในการเคารพบรรพบุรุษและแสดงความเคารพต่อผู้ล่วงลับ

ไห่หนานเป็นแหล่งกำเนิดของงิ้วฉง ซึ่งเป็นหนึ่งในรูปแบบงิ้วดั้งเดิมที่สำคัญของจีน หรือที่รู้จักกันในชื่อ “งิ้วไห่หนาน” แสดงด้วยภาษาถิ่นไห่หนาน และมีต้นกำเนิดในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง งิ้วฉงผสมผสานองค์ประกอบของงิ้วฝูเจี้ยนตอนใต้ งิ้วกวางตุ้ง งิ้วเฉาโจว และเพลงพื้นบ้านท้องถิ่น ผลงานดั้งเดิมได้แก่ การเขียนบทกวีบนใบไม้สีแดง สุนัขคาบปิ่นปักผมทองคำ และจางเหวินซิ่ว ด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะและการแสดงที่ประณีต งิ้วฉงสะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมทางสุนทรียศาสตร์ของชาวไห่หนาน นอกจากนี้ โรงละครหุ่นกระบอกหลิงเกา การร้องเพลงประสานเสียงพื้นบ้านตานโจว และเพลงพื้นบ้านหย่าโจว ล้วนได้รับการยอมรับว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ ซึ่งแต่ละอย่างได้อนุรักษ์ความทรงจำทางวัฒนธรรมของชุมชนและภูมิภาคต่างๆ ไว้

ในด้านศิลปะและหัตถกรรมดั้งเดิม เทคนิคการปั่นด้าย ย้อมสี ทอผ้า และปักผ้าแบบดั้งเดิมของชาวหลี่ ถือเป็นหนึ่งในสมบัติทางวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเกาะไห่หนานอย่างไม่ต้องสงสัย งานฝีมือนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 3,000 ปี ประกอบด้วยกระบวนการหลักสี่อย่าง ได้แก่ การปั่นด้าย การย้อมสี การทอผ้า และการปักผ้า สตรีชาวหลี่ใช้เครื่องทอแบบคาดเอวในการสร้างผ้าไหมหลี่ที่มีลวดลายประณีตและสีสันสดใส ลวดลายของผ้าไหมนั้นมีพื้นฐานมาจากรูปคน สัตว์ และพืช และมักถูกอธิบายว่าเป็น “จารึกกระดูกทำนายของเกาะไห่หนาน” ในปี 2009 ประเพณีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยองค์การยูเนสโกในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ต้องการการอนุรักษ์อย่างเร่งด่วน

ไม้โรสวูดไห่หนาน (Dalbergia odorifera) เป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับโลก ด้วยเนื้อสัมผัสที่ละเอียดและลวดลายไม้ที่งดงาม จึงเป็นวัสดุที่ได้รับความนิยมในการทำเฟอร์นิเจอร์ของราชสำนักมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงและชิง ปัจจุบัน เนื่องจากหายากมาก จึงกลายเป็นหนึ่งในวัสดุที่ล้ำค่าที่สุดในโลกของการสะสม

ในปี 2023 มณฑลไห่หนานมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 32 รายการ และระดับมณฑล 82 รายการ ครอบคลุม 10 หมวดหมู่หลัก ได้แก่ ดนตรีพื้นบ้าน การเต้นรำ ละคร และประเพณีพื้นบ้าน เพลงพื้นบ้านยาโจวในซานย่า การร้องเพลงพื้นบ้านตานโจว งิ้วฉงในติงอาน และเครื่องดนตรีไม้ไผ่และไม้หลี่ในเป่าติ้ง ล้วนก่อให้เกิดภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวาและหลากหลาย

สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์เมือง

สถาปัตยกรรมดั้งเดิมของไห่หนานได้รับอิทธิพลจากสามปัจจัยหลัก ได้แก่ สภาพภูมิอากาศ วัสดุในท้องถิ่น และอิทธิพลทางวัฒนธรรม ส่งผลให้เกิดรูปแบบสถาปัตยกรรมเกาะเขตร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ บ้านทรงเรือของชาวหลี่ (หรือที่รู้จักกันในชื่อ “หลงกุย”) เป็นตัวแทนของสถาปัตยกรรมท้องถิ่นรูปแบบแรกสุด โดยได้รับแรงบันดาลใจจากรูปทรงของเรือคว่ำ โครงสร้างเหล่านี้ใช้ไม้ไผ่และไม้เป็นโครงสร้าง มีหลังคามุงจากและทางเข้าต่ำ ซึ่งปรับตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพกับสภาพอากาศร้อนชื้นและพายุไต้ฝุ่นที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งของไห่หนาน

โดยทั่วไปแล้วชุมชนชาวจีนฮั่นมักสร้างบ้านแบบมีลานภายในด้วยอิฐและไม้ บ้าน "สิบเสา" ทางตอนเหนือของไห่หนานเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด บ้านเหล่านี้มีห้องโถงหลักที่รองรับด้วยเสาไม้สิบต้น มีระเบียงด้านหน้าและห้องด้านหลังที่ออกแบบมาเพื่อระบายอากาศและให้ร่มเงา ลักษณะร่วมของอาคารแบบดั้งเดิมเหล่านี้ ได้แก่ หลังคาที่ยื่นออกมามากเพื่อป้องกันฝนและแสงแดด พื้นที่อยู่อาศัยกึ่งกลางแจ้งใต้ชายคา ผนังหนาที่ทำจากหินภูเขาไฟหรือดินเหนียวในท้องถิ่นเพื่อเป็นฉนวนกันความร้อน และลานภายในขนาดกะทัดรัดที่ออกแบบมาเพื่อสร้างการไหลเวียนของอากาศตามธรรมชาติ

แม้ว่าสถาปัตยกรรมของไห่หนานจะได้รับอิทธิพลจากประเพณีการจัดวางตามพิธีกรรมและหลักฮวงจุ้ยของภาคกลาง แต่ก็ไม่ได้วางแนวตามหลักเหนือ-ใต้เคร่งครัดเหมือนสถาปัตยกรรมทางภาคเหนือ แต่กลับปรับผังเมืองให้ยืดหยุ่นตามสภาพภูมิประเทศและทิศทางลม ในหมู่บ้านชาวจีนโพ้นทะเลในเมืองฉงไห่และเหวินชาง เกิดการผสมผสานที่เป็นเอกลักษณ์ระหว่างสถาปัตยกรรมจีนและตะวันตก ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ทางวัฒนธรรมที่กว้างขวางยิ่งขึ้นที่ชาวจีนโพ้นทะเลนำกลับมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

นับตั้งแต่ยุคสมัยใหม่ ภูมิทัศน์ทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นที่สุดในไห่หนานก็คืออาคารที่มีซุ้มประตูโค้ง (ฉีโหลว) อย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ถึงทศวรรษ 1930 เมื่อไห่โข่วกลายเป็นเมืองท่าสนธิสัญญา ชาวจีนโพ้นทะเลในไห่หนานจำนวนมากได้เดินทางกลับจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับความมั่งคั่งและอิทธิพลทางสถาปัตยกรรม พวกเขาได้สร้างย่านที่มีซุ้มประตูโค้งต่อเนื่องกันไปตามถนนเต๋อเซิงซา ถนนป๋ออ้าย ถนนจงซาน และถนนซินหัวในไห่โข่ว

อาคารเหล่านี้โดยทั่วไปมีสองถึงสี่ชั้น โดยมีพื้นที่เชิงพาณิชย์อยู่ชั้นล่างและที่พักอาศัยอยู่ด้านบน ทางเดินที่มีหลังคาคลุมต่อเนื่องกันสร้างพื้นที่ทางเดินเท้าที่ร่มรื่นและป้องกันฝน เหมาะอย่างยิ่งกับสภาพอากาศเขตร้อน ด้านหน้าอาคารผสมผสานองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมตะวันตกจากสไตล์บาโรก เรเนซองส์ และอิสลาม เข้ากับลวดลายจีนดั้งเดิม เช่น ดอกไม้และนก ทำให้เกิดภาษาทางสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ถนนสายเก่าฉีโหลวในไห่โข่วยังคงอนุรักษ์อาคารเก่าแก่กว่า 600 หลัง และเป็นตัวอย่างที่สำคัญสำหรับการศึกษาเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมชาวจีนโพ้นทะเลสมัยใหม่และการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมทางทะเล

โครงสร้างเมืองของไห่หนานแสดงให้เห็นถึงลักษณะสองด้านที่ชัดเจน เมืองเก่าของไห่โข่วตั้งอยู่รอบเขตฉีโหลว มีถนนที่หนาแน่นและพัฒนาขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ สะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบการเติบโตตามธรรมชาติของเมืองท่าการค้า ในทางตรงกันข้าม เขตใหม่ที่พัฒนาขึ้นหลังจากการก่อตั้งมณฑลไห่หนานในปี 1988 ได้นำเอาถนนสายหลักที่กว้างขวางและบล็อกเมืองที่วางแผนไว้มาใช้ โดยถนนปินไห่และถนนกัวซิงกลายเป็นแกนหลักใหม่ของเมือง

รูปแบบเมืองของซานย่ามีความโดดเด่นยิ่งกว่า เมืองนี้ทอดยาวไปตามแม่น้ำซานย่าและแม่น้ำหลินชุน พัฒนาเป็นกลุ่มๆ รอบพื้นที่ชายฝั่ง เช่น อ่าวซานย่า ต้าตงไห่ และอ่าวย่าหลง การจัดระเบียบพื้นที่เพื่อการท่องเที่ยวและการพัฒนารีสอร์ทได้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนหลักที่กำหนดรูปร่างของเมือง แซงหน้าแบบแผนการวางผังเมืองเพื่อที่อยู่อาศัยและอุตสาหกรรมแบบดั้งเดิม ส่วนเมืองตานโจวได้พัฒนาโครงสร้างแบบ “สองศูนย์กลาง” คือ เมืองเก่า (เมืองนาดา) ทำหน้าที่ด้านการบริหารและที่อยู่อาศัย ในขณะที่พื้นที่ท่าเรือหยางปู่ทำหน้าที่เป็นเครื่องยนต์ทางอุตสาหกรรมและเขตพัฒนาท่าเรือการค้าเสรี

ในบรรดาเขตเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ถนนสายเก่าฉีโหลวในไห่โข่วเป็นจุดหมายปลายทางที่ห้ามพลาด หลังจากการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายปี ปัจจุบันที่นี่ได้รวมเอาคาเฟ่ ร้านค้าสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม และที่พักบูติกเข้าไว้ด้วยกัน กลายเป็นพื้นที่เมืองที่มีชีวิตชีวาซึ่งประวัติศาสตร์และชีวิตสมัยใหม่มาบรรจบกัน ส่วนถนนคนเดินเจียฟางในซานย่าและถนนวัฒนธรรมหลี่เมี่ยวในเขตเทียนย่ามีบรรยากาศที่แตกต่างกัน ถนนเจียฟางเป็นศูนย์กลางการค้าและการบริโภค ในขณะที่ถนนหลี่เมี่ยวพยายามดึงดูดนักท่องเที่ยวด้วยสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชนเผ่าต่างๆ

เมืองโบ๋อ่าวมีชื่อเสียงในฐานะสถานที่จัดงานถาวรของการประชุมโบ๋อ่าวเพื่อเอเชีย สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการประชุมที่ทันสมัยบนเกาะตงหยูมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดกับภูมิทัศน์หมู่บ้านชาวประมงแบบดั้งเดิมที่อยู่ใกล้เคียง แสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์เฉพาะตัวของไห่หนานในเส้นทางสู่ความเป็นสากล

วัฒนธรรมการทำอาหาร

อาหารไห่หนาน (อาหารฉง) เป็นหนึ่งในประเพณีการทำอาหารที่สำคัญของจีน ในขณะเดียวกันก็รักษาเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของตนเองไว้ ปรัชญาหลักของอาหารไห่หนานสามารถสรุปได้ว่า “รักษารสชาติเดิมและกลับสู่ความเรียบง่าย” แตกต่างจากอาหารจีนแผ่นดินใหญ่หลายประเภทที่เน้นน้ำมันมาก เครื่องเทศจัดจ้าน หรือการปรุงรสจัด อาหารฉงให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อความสดใหม่และรสชาติตามธรรมชาติของวัตถุดิบ วิธีการปรุงอาหารหลัก ได้แก่ การนึ่ง การต้ม การลวก และการเคี่ยวไฟอ่อน โดยใช้เครื่องปรุงรสเป็นเพียงส่วนเสริมเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้เป็นส่วนประกอบหลักของอาหาร สุนทรียภาพทางด้านการทำอาหารนี้มีที่มาจากทรัพยากรทางทะเลและภูเขาเขตร้อนที่อุดมสมบูรณ์ของไห่หนาน ตั้งแต่อาหารทะเลและปศุสัตว์ ไปจนถึงผลไม้เขตร้อน ผัก และอาหารป่า ความสดใหม่ถือเป็นหลักการสูงสุด และการปรุงอาหารมากเกินไปถือเป็นการสิ้นเปลืองคุณสมบัติตามธรรมชาติของวัตถุดิบ

ประเพณีการรับประทานอาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของไห่หนานที่เรียกว่า “ต้าเปียนลู่” (หม้อไฟน้ำใส) สะท้อนปรัชญานี้ได้ดีที่สุด โดยจะต้มน้ำเปล่าหรือน้ำซุปกระดูก ใส่ขิงและต้นหอมซอยเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยๆ ใส่ปลา กุ้ง และหอยที่จับมาใหม่ๆ ทีละอย่าง แล้วรับประทานทันทีเมื่อสุก น้ำจิ้มมักประกอบด้วยซีอิ๊ว มะนาวเขียวลูกเล็ก กระเทียมสับ และพริก ผลลัพธ์ที่ได้คือความสดชื่นบริสุทธิ์ที่ยากจะลืมเลือน รูปแบบการรับประทานอาหารนี้พบได้ทั่วไปในไห่หนาน ตั้งแต่ร้านอาหารหรูไปจนถึงร้านขายอาหารทะเลริมทาง ทำให้เป็นหนึ่งในประสบการณ์การรับประทานอาหารทางสังคมที่เป็นตัวแทนมากที่สุดของเกาะนี้

อาหารขึ้นชื่อที่สุดของไหหลำคือไก่เหวินชางอย่างไม่ต้องสงสัย ไก่ชนิดนี้ใช้ไก่สายพันธุ์พิเศษจากเมืองเหวินชาง ซึ่งเลี้ยงแบบดั้งเดิมด้วยมะพร้าวขูด ถั่วลิสงอบแห้ง และอาหารธรรมชาติอื่นๆ เนื้อไก่จึงแน่นแต่ก็อ่อนนุ่ม มีเนื้อสัมผัสที่ละเอียดอ่อน วิธีการปรุงแบบดั้งเดิมคือการต้มไก่จนหนังเหลืองกรอบ เนื้อขาว เสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้มขิงกระเทียม ทำให้กลิ่นหอมดั้งเดิมของไก่เด่นชัดขึ้น

ไก่เหวินชาง ร่วมกับเป็ดเจียจี้ แพะตงซาน และปูเหอเล่อ คือ "สี่สุดยอดอาหารไหหลำ" ที่ขึ้นชื่อ ซึ่งแสดงถึงมาตรฐานสูงสุดของสัตว์ปีก เป็ด ปศุสัตว์ และอาหารทะเล ตามลำดับ เป็ดเจียจี้มีต้นกำเนิดจากเมืองเจียจี้ในฉงไห่ เป็นเป็ดลูกผสมระหว่างเป็ดมัสโควีกับเป็ดท้องถิ่น มีลักษณะเด่นคือหนังบาง เนื้อแน่น และนิยมปรุงด้วยการต้มหรือตุ๋น แพะตงซานมาจากบริเวณภูเขาตงซานในเมืองว่านหนิง เนื้อนุ่ม ละมุน และไม่มีกลิ่นฉุนที่มักพบในเนื้อแพะ ทำให้เหมาะสำหรับการตุ๋นหรือหม้อไฟ ปูเหอเล่อเป็นปูโคลนสายพันธุ์หนึ่งจากน่านน้ำรอบเมืองเหอเล่อในเมืองว่านหนิง มีชื่อเสียงในด้านการนึ่งและไข่ปูที่เข้มข้น มีเนื้อสัมผัสเนียนนุ่มราวกับไขมันข้น

อาหารว่างของไหหลำก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ก๋วยเตี๋ยวไหหลำ (หรือที่รู้จักกันในชื่อ เหยียนเฟิน) เป็นอาหารเช้าแบบดั้งเดิมของชาวเกาะ เส้นก๋วยเตี๋ยวสีขาวละเอียดผสมกับผักดอง ถั่วลิสง งา เนื้อแห้ง ถั่วงอก และผักชี ราดด้วยซอสสูตรพิเศษ ทำให้ได้รสชาติที่สดชื่นและน่ารับประทาน ชิงปู้เหลียง ขนมหวานคลาสสิกประจำฤดูร้อน เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนแบบเขตร้อนที่ดีที่สุด โดยใช้กะทิหรือน้ำมะพร้าวสดเป็นส่วนประกอบหลัก ผสมส่วนผสมมากกว่าสิบอย่าง เช่น ถั่วเขียว ถั่วแดง ข้าวบาร์เลย์ สาคู เผือก แตงโม และเนื้อมะพร้าว เสิร์ฟเย็นๆ จะให้ความหวานและความเย็นสบายในค่ำคืนเขตร้อน

บะหมี่เปรี้ยวหลิงสุ่ยโดดเด่นในบรรดาอาหารว่างของไหหลำด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัว เส้นบะหมี่ข้าวที่ผ่านการหมักเล็กน้อยมีกลิ่นเปรี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ เสิร์ฟพร้อมหนอนทรายแห้ง ปลาหมึกแห้ง และเนื้อวัวแห้ง ทำให้เกิดรสชาติเปรี้ยว เผ็ด และกลมกล่อมที่หาได้ยากในอาหารไหหลำ “ชาลาวปา” ก็เป็นอีกส่วนสำคัญของชีวิตประจำวันของชาวไหหลำ ในร้านน้ำชาที่กระจายอยู่ทั่วถนนและย่านต่างๆ ผู้คนสามารถนั่งจิบชาดำและทานติ่มซำหลายตะกร้าตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง พูดคุยและแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ สะท้อนให้เห็นถึงจังหวะชีวิตที่ผ่อนคลายและความอบอุ่นของชุมชนท้องถิ่นบนเกาะแห่งนี้

ธรรมเนียมการรับประทานอาหารของไห่หนานยังแฝงไปด้วยความหมายทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง คำกล่าวที่ว่า “ดูได้จากวิธีการกินไก่ว่าคนเป็นอย่างไร” เป็นกฎทางสังคมที่ไม่ได้เขียนไว้ โดยทั่วไปแล้ว ขาไก่จะมอบให้แก่ผู้สูงอายุและเด็ก และผู้ที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดจะเริ่มรับประทานก่อน ซึ่งเป็นมารยาทพื้นฐานที่สะท้อนให้เห็นถึงอิทธิพลของจริยธรรมขงจื๊อต่อมื้ออาหารในชีวิตประจำวัน ขณะเดียวกัน คำกล่าวที่ว่า “ไม่มีไก่ ก็ไม่มีงานเลี้ยง” หมายความว่า ในโอกาสสำคัญต่างๆ เช่น การบูชาบรรพบุรุษ งานแต่งงาน และเทศกาลต่างๆ จะต้องมีไก่ต้มทั้งตัว ไก่ต้มทำหน้าที่เป็นอาหารเชิงสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงคนรุ่นปัจจุบันกับบรรพบุรุษ และเชื่อมโยงมนุษย์กับธรรมชาติ

การพัฒนาสมัยใหม่

จุดเริ่มต้นของการพัฒนาสมัยใหม่ของไห่หนานสามารถสืบย้อนไปได้ถึงการเปิดเมืองไห่โข่วเป็นท่าเรือการค้าในปี 1858 ในฐานะหนึ่งในท่าเรือตามสนธิสัญญาที่กำหนดไว้ภายใต้สนธิสัญญาเทียนจิน เขตเต๋อเซิงซาของไห่โข่วได้จัดตั้งสำนักงานศุลกากรและเขตการกงสุล ซึ่งค่อยๆ เพิ่มการเชื่อมโยงทางการค้าระหว่างฉงหย่า (ไห่หนานในอดีต) กับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประเทศตะวันตก

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ชาวไหหลำจำนวนมากเดินทางไปต่างประเทศเพื่อแสวงหาโอกาส ทำให้เกิดชุมชนชาวจีนไหหลำขนาดใหญ่ในมาเลเซีย สิงคโปร์ ไทย และภูมิภาคอื่นๆ ชาวจีนโพ้นทะเลเหล่านี้ไม่เพียงแต่ส่งเงินกลับบ้านเกิดเท่านั้น แต่ยังนำพืชเศรษฐกิจเขตร้อน เช่น ยางพารา กาแฟ และพริกไทย มาปลูกในไหหลำ ซึ่งเป็นการวางรากฐานให้กับอุตสาหกรรมเกษตรเขตร้อนของเกาะ ในปี ค.ศ. 1906 เหอ หลินซู นักธุรกิจชาวจีนโพ้นทะเลจากเล่อฮุย ได้นำต้นกล้ายางพาราจากมาเลเซียมาปลูกและก่อตั้งสวนยางพาราแห่งแรกของจีนในฉงไห่ ซึ่งถือเป็นการกำเนิดของอุตสาหกรรมยางพาราของจีน

ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างปี 1939 ถึง 1945 ญี่ปุ่นได้สร้างทางรถไฟเชื่อมเหมืองแร่เหล็กชิลูเข้ากับท่าเรือบาซูโอ และเทียนตูเข้ากับท่าเรือซานย่า เพื่อแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากรของไห่หนาน ทางรถไฟมีความยาวรวมประมาณ 240 กิโลเมตร กลายเป็นระบบทางรถไฟที่เก่าแก่ที่สุดของไห่หนาน ในขณะเดียวกัน กองทัพญี่ปุ่นได้บังคับใช้แรงงานจำนวนมากในการขุดแร่เหล็ก ควอตซ์ และฟอสเฟต รวมถึงก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหารและสนามบิน โครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ต่อมาได้เป็นรากฐานส่วนหนึ่งของการพัฒนาอุตสาหกรรมหลังสงคราม

หลังจากไห่หนานได้รับการปลดปล่อยในปี 1950 ทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญทำให้ไห่หนานกลายเป็นพรมแดนป้องกันประเทศในระยะยาว โดยการพัฒนาเศรษฐกิจถูกจำกัดด้วยลำดับความสำคัญทางทหาร ในปี 1952 จีนได้จัดตั้งฐานเพาะปลูกยางพาราขึ้นในไห่หนาน ทหารและข้าราชการที่ปลดประจำการจำนวนมากจากภูมิภาคอื่น ๆ ได้เข้ามาในเกาะและพัฒนาสวนยางพาราในพื้นที่ต่าง ๆ เช่น ตานโจว ฉงจง และเป่าติ้ง ก่อให้เกิดระบบฟาร์มเกษตรกรรมขนาดใหญ่ของรัฐ

ในช่วงเวลานั้น อุตสาหกรรมของไห่หนานส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในด้านการแปรรูปอาหาร การผลิตเกลือ และการทำเหมืองแร่ และระดับการพัฒนาโดยรวมนั้นล้าหลังกว่าภูมิภาคชายฝั่งของจีนมาก ในด้านการบริหาร ไห่หนานยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งหมายความว่าการจัดสรรทรัพยากรและการสนับสนุนด้านนโยบายมีจำกัด

ปี 1988 ถือเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญทางประวัติศาสตร์สำหรับไห่หนาน ในปีนั้น ไห่หนานได้กลายเป็นมณฑลเอกราชและเขตเศรษฐกิจพิเศษอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นพื้นที่ทดลองสำคัญสำหรับนโยบายปฏิรูปของจีน ในช่วงแรกหลังการก่อตั้ง เกาะแห่งนี้ได้ประสบกับปรากฏการณ์ "คลื่นคนเก่ง 100,000 คนย้ายมาไห่หนาน" อันโด่งดัง เนื่องจากคนหนุ่มสาวจากทั่วประเทศจีนต่างหลั่งไหลเข้ามาแสวงหาโอกาส ใบสมัครงานเต็มไปหมดบน "กำแพงคนเก่ง" ในเขตซานเจียฉี เมืองไห่โข่ว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและความทะเยอทะยานที่อยู่รอบๆ พรมแดนทางเศรษฐกิจใหม่นี้

ในช่วงทศวรรษ 1990 มณฑลไห่หนานประสบกับภาวะฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์ครั้งใหญ่ ระหว่างปี 1991 ถึง 1993 การลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ในเมืองไห่โข่วขยายตัวอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากฟองสบู่แตก อาคารที่สร้างไม่เสร็จและหนี้สินจากธนาคารจำนวนมากยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งกลายเป็นตัวอย่างเตือนใจที่สำคัญสำหรับความพยายามในการควบคุมอสังหาริมทรัพย์ในเวลาต่อมาทั่วประเทศจีน

ในขณะเดียวกัน เขตพัฒนาเศรษฐกิจหยางปู่ได้รับการอนุมัติในปี 1992 และได้นำนโยบายพิเศษที่มีลักษณะ "เปิดทางแรก ควบคุมทางที่สอง" มาใช้ ทำให้เป็นหนึ่งในเขตเศรษฐกิจที่เปิดกว้างที่สุดในจีนในขณะนั้น

เมื่อเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 ไห่หนานค่อยๆ ก้าวพ้นเงาของวิกฤตอสังหาริมทรัพย์ โดยมีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเป็นเสาหลัก ในปี 2546 เมืองซานย่าประสบความสำเร็จในการเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดมิสเวิลด์ รอบชิงชนะเลิศ ครั้งที่ 53 ซึ่งช่วยเพิ่มชื่อเสียงในระดับนานาชาติอย่างมาก ในปี 2553 การก่อสร้างเกาะท่องเที่ยวระหว่างประเทศไห่หนานกลายเป็นยุทธศาสตร์ระดับชาติ ควบคู่ไปกับการนำนโยบายการช้อปปิ้งปลอดภาษีนอกชายฝั่งมาใช้ ในปี 2556 อิทธิพลของเวทีเปาอองเพื่อเอเชียยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ซึ่งยิ่งเสริมสร้างบทบาทของไห่หนานในเวทีระหว่างประเทศให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2561 ในระหว่างการเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของมณฑลไห่หนาน ประธานาธิบดีสี จิ้นผิง ได้ประกาศว่ารัฐบาลกลางสนับสนุนการก่อสร้างเขตการค้าเสรีนำร่องทั่วทั้งมณฑลไห่หนาน และการพัฒนาท่าเรือการค้าเสรีที่มีลักษณะเฉพาะของจีนอย่างค่อยเป็นค่อยไป การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้ไห่หนานก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในกระบวนการปฏิรูปและเปิดประเทศของจีน

ในปี 2020 แผนโดยรวมสำหรับการก่อสร้างท่าเรือการค้าเสรีไห่หนานได้รับการเผยแพร่ โดยเสนอให้ดำเนินการด้านศุลกากรทั่วทั้งเกาะก่อนปี 2025 เมื่อเหมาะสม พร้อมกับระบบภาษีพิเศษที่มีลักษณะ “อัตราภาษีเป็นศูนย์ อัตราภาษีต่ำ และระบบภาษีที่ง่ายขึ้น” ท่าเรือหยางปู่กลายเป็นเขตสาธิตสำหรับท่าเรือการค้าเสรี โดยเป็นผู้นำในการนำระบบการจัดการนำเข้าส่งออกแบบ “เปิดด่านแรก ควบคุมด่านที่สอง” มาใช้ เขตพัฒนาสำคัญ 11 แห่ง รวมถึงเขตพัฒนาใหม่ไห่โข่วเจียงตง เมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอ่าวหย่าโจวซานย่า และเขตนำร่องการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์นานาชาติป๋ออ่าวเล่อเฉิง กลายเป็นแพลตฟอร์มหลักสำหรับการสร้างนวัตกรรมเชิงสถาบัน

ปัจจุบัน มณฑลไห่หนานได้พัฒนาการแบ่งเขตอุตสาหกรรมตามภูมิภาคอย่างชัดเจน ไห่โข่วทำหน้าที่เป็นศูนย์บริการครบวงจรของมณฑล โดยมุ่งเน้นที่บริการสมัยใหม่ เศรษฐกิจสำนักงานใหญ่ และอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับสนามบิน ซานย่าเชี่ยวชาญด้านการบริโภคการท่องเที่ยวระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมการวิจัยทางทะเลลึก ตานโจว-หยางปู่มีบทบาทสองด้านคือเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางเรือและศูนย์กลางอุตสาหกรรมชายฝั่ง ฉงไห่-ป๋ออ่าวสนับสนุนการประชุมระหว่างประเทศและการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ว่านหนิง-หลิงสุ่ยสำรวจการท่องเที่ยวเชิงกีฬาและนวัตกรรมการศึกษา ในขณะที่พื้นที่ภูเขาตอนกลางปกป้องขอบเขตทางนิเวศวิทยาอย่างเข้มงวดและพัฒนาเกษตรกรรมเฉพาะทางเขตร้อนและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางวัฒนธรรม

ไห่หนานกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์ จากเกาะเขตร้อนห่างไกลกลายเป็นท่าเรือการค้าเสรีที่ใหญ่ที่สุดในโลก

การขนส่งและการเดินทาง

ระบบขนส่งของไห่หนานส่วนใหญ่พึ่งพาตนเองภายในเกาะ ในขณะเดียวกันก็เชื่อมต่ออย่างใกล้ชิดกับเครือข่ายการขนส่งระดับชาติผ่านทางเส้นทางทะเล ในฐานะที่เป็นมณฑลเกาะเขตร้อนแห่งเดียวของจีน การพัฒนาด้านการขนส่งของไห่หนานจึงเผชิญกับความท้าทายสำคัญสองประการมาโดยตลอด ได้แก่ อุปสรรคของช่องแคบฉงโจวและพายุไต้ฝุ่นที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป ไห่หนานได้พัฒนากรอบการขนส่งที่ครอบคลุม ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ “ประตูทางอากาศและทางทะเลคู่ขนาน โครงข่ายรถไฟความเร็วสูงที่ล้อมรอบเกาะ และเครือข่ายทางหลวงที่กว้างขวาง”

ในด้านการคมนาคมขนส่งภายนอก ไห่หนานได้พัฒนาระบบสองช่องทางที่ผสมผสานเส้นทางทางอากาศและทางทะเล เครือข่ายการขนส่งทางอากาศมีศูนย์กลางอยู่ที่สนามบินนานาชาติไห่โข่วเหม่ยหลานและสนามบินนานาชาติซานย่าฟีนิกซ์ สนามบินเหม่ยหลานตั้งอยู่ห่างจากไห่โข่วไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 25 กิโลเมตร หลังจากการขยายระยะที่สองเสร็จสมบูรณ์ในปี 2021 ขีดความสามารถในการรองรับผู้โดยสารของสนามบินก็เพิ่มขึ้นเป็น 45 ล้านคนต่อปี เส้นทางบินครอบคลุมเมืองสำคัญต่างๆ ทั่วประเทศจีน รวมถึงจุดหมายปลายทางในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ทำให้สนามบินแห่งนี้เป็นประตูการบินหลักของไห่หนานที่เชื่อมต่อเกาะกับจีนแผ่นดินใหญ่และตลาดระหว่างประเทศ

สนามบินฟีนิกซ์ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองซานย่า และเป็นสนามบินหลักที่เน้นการท่องเที่ยว โดยมีเครือข่ายเส้นทางบินที่มุ่งเน้นสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมและการเชื่อมต่อระหว่างประเทศ นอกจากนี้ สนามบินฉงไห่ป๋ออ่าว ยังให้บริการเส้นทางบินภายในประเทศหลายเส้นทาง โดยส่วนใหญ่ให้บริการนักธุรกิจ

ระบบการขนส่งทางทะเลมีศูนย์กลางอยู่ที่บริการเรือข้ามฟากช่องแคบฉงโจว ซึ่งปัจจุบันเป็นช่องทางที่สะดวกที่สุดสำหรับการขนส่งสินค้าและผู้โดยสารระหว่างไห่หนานและจีนแผ่นดินใหญ่ เส้นทางจากท่าเรือซินไห่ในไห่โข่วไปยังท่าเรือซูเหวินในมณฑลกวางตุ้งใช้เวลาเพียงประมาณ 1.5 ชั่วโมง และเป็นเส้นทางสำคัญสำหรับยานพาหนะที่เข้าและออกจากเกาะ เรือข้ามฟากรถไฟกวางตุ้ง-ไห่หนานเป็นอีกหนึ่งความสำเร็จทางวิศวกรรมที่น่าทึ่ง โดยตู้รถไฟจะถูกแบ่งออกเป็นส่วนๆ บรรทุกขึ้นเรือข้ามฟาก ขนส่งข้ามช่องแคบ และประกอบใหม่ที่อีกฝั่งหนึ่ง ปัจจุบันยังคงเป็นระบบเรือข้ามฟากรถไฟเพียงแห่งเดียวที่ยังคงใช้งานอยู่ในประเทศจีน

ภายในมณฑลไห่หนาน เครือข่ายการคมนาคมขนส่งสร้างขึ้นโดยใช้ระบบทางด่วนแบบ "ตาราง" และทางรถไฟความเร็วสูงที่วิ่งรอบเกาะ ทางด่วนวงแหวนไห่หนาน G98 ซึ่งมีความยาวประมาณ 613 กิโลเมตร เชื่อมต่อเมืองและอำเภอชายฝั่งทะเล ได้แก่ ไห่โข่ว ฉงไห่ ว่านหนิง หลิงสุ่ย ซานย่า ตงฟาง และตานโจว ทำให้ผู้เดินทางสามารถเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ของสวนมะพร้าวและชายฝั่งเขตร้อนตลอดการเดินทาง

ทางด่วนสายกลาง G9811 ที่สร้างขึ้นใหม่นี้วิ่งผ่านใจกลางเกาะ เชื่อมต่อเมืองไห่โข่วและซานย่า โดยผ่านพื้นที่ป่าฝนเขตร้อนของภูเขาอู๋จือซาน ช่วยลดเวลาในการเดินทางจากเหนือจรดใต้ได้อย่างมาก และทำให้การท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่ภูเขาตอนกลางเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ทางด่วนว่านหยาง (ว่านหนิง-หยางปู่) ทำหน้าที่เป็นเส้นทางเชื่อมต่อแนวนอนภายในโครงข่ายทางหลวงรูปตารางของไห่หนาน เชื่อมโยงเขตท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออกกับท่าเรืออุตสาหกรรมทางตะวันตกได้อย่างมีประสิทธิภาพ

รถไฟความเร็วสูงรอบเกาะไห่หนานเป็นระบบรถไฟความเร็วสูงแห่งแรกของจีนที่วิ่งรอบเกาะทั้งเกาะ สร้างเสร็จในสองช่วง คือ ช่วงตะวันออกและช่วงตะวันตก ช่วงตะวันออกเปิดให้บริการในปี 2553 วิ่งจากไห่โข่ว ผ่านเหวินฉาง ฉงไห่ ว่านหนิง และหลิงสุ่ย ไปยังซานย่า ครอบคลุมระยะทางประมาณ 308 กิโลเมตร ด้วยความเร็วสูงสุดที่ออกแบบไว้ 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เป็นหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดในการสัมผัสทิวทัศน์เขตร้อนของไห่หนาน ด้วยทัศนียภาพอันงดงามที่มองเห็นได้จากหน้าต่างรถไฟ

เส้นทางฝั่งตะวันตกเปิดให้บริการในปี 2558 เชื่อมต่อเมืองซานย่ากับเมืองเล่อตง ตงฟาง และตานโจว ก่อนจะวกกลับมายังไห่โข่ว โดยมีระยะทางรวมประมาณ 344 กิโลเมตร เมื่อรวมกันแล้ว เส้นทางทั้งสองนี้จะกลายเป็นทางรถไฟความเร็วสูงแบบวงกลมที่มีความยาว 653 กิโลเมตร ซึ่งเป็นแห่งเดียวในโลก ทำให้ผู้โดยสารสามารถเดินทางรอบเกาะได้ในเวลาประมาณสามชั่วโมง และเชื่อมโยงเมืองสำคัญต่างๆ ของไห่หนานเข้าด้วยกันในรูปแบบ "วงจรการใช้ชีวิตในเมืองเดียวกัน" ที่บูรณาการอย่างสูง

ประสบการณ์การท่องเที่ยวในไห่หนานนั้นมีความหลากหลายเป็นพิเศษ การนั่งรถไฟความเร็วสูงที่วิ่งรอบเกาะนั้นก็เป็นการเดินทางที่น่าประทับใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเส้นทางว่านหนิง-หลิงสุ่ย ทางฝั่งตะวันออก ที่ทางรถไฟวิ่งเลียบชายฝั่ง จากหน้าต่างรถไฟ คุณจะเห็นมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้มปรากฏและหายไปหลังป่ามะพร้าว ก่อนที่จะเปิดออกสู่ทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลอย่างฉับพลัน

การขับรถเที่ยวรอบเกาะด้วยตนเองมอบอิสรภาพอีกระดับหนึ่ง ตามเส้นทางด่วน G98 มีหลายช่วงที่นักท่องเที่ยวสามารถมองเห็นทะเลได้อย่างชัดเจน การขับรถผ่านเทือกเขาอู๋จือซานบนเส้นทางสายกลางเผยให้เห็นป่าฝนเขตร้อนที่ปกคลุมไปด้วยหมอกและถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวสร้างภาพทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม

สำหรับนักท่องเที่ยวที่มีเวลาเหลือเฟือ การปั่นจักรยานรอบเกาะก็เป็นอีกทางเลือกที่ยอดเยี่ยม เครือข่ายถนนรอบเกาะที่พัฒนาแล้วและเครือข่ายโฮมสเตย์ที่กว้างขวางของไห่หนาน ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางยอดนิยมที่สุดของจีนสำหรับการท่องเที่ยวด้วยจักรยานและมอเตอร์ไซค์

คำแนะนำในการท่องเที่ยว

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเยี่ยมชมไห่หนานคือตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนเมษายนของปีถัดไป ช่วงเวลานี้ตรงกับฤดูหนาวในซีกโลกเหนือ ซึ่งหลายพื้นที่ในจีนแผ่นดินใหญ่มีอากาศหนาวเย็น ในขณะที่ไห่หนานมีอุณหภูมิที่สบายระหว่าง 20 ถึง 28 องศาเซลเซียส ทำให้เป็นจุดหมายปลายทางที่เหมาะสำหรับการพักผ่อนในฤดูหนาว ในช่วงฤดูนี้ ปริมาณน้ำฝนมีน้อย แสงแดดส่องถึงตลอดวัน และน้ำทะเลใสสะอาด เหมาะสำหรับการว่ายน้ำและกิจกรรมทางน้ำต่างๆ

ช่วงเดือนธันวาคมถึงกุมภาพันธ์เป็นช่วงฤดูท่องเที่ยวที่คึกคักที่สุด และราคาโรงแรมในแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม เช่น ซานย่า อาจสูงขึ้นอย่างมาก ดังนั้นจึงแนะนำให้จองล่วงหน้า ส่วนช่วงเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคมเป็นฤดูฝนและฤดูพายุของไห่หนาน โดยช่วงเดือนสิงหาคมถึงตุลาคมเป็นช่วงที่มีพายุไต้ฝุ่นรุนแรงที่สุด ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อเที่ยวบินและบริการเรือข้ามฟาก อย่างไรก็ตาม ในช่วงนี้มีนักท่องเที่ยวน้อยกว่าและราคาโรงแรมก็ต่ำกว่า ทำให้เป็นตัวเลือกที่คุ้มค่าสำหรับนักท่องเที่ยวที่มีงบประมาณจำกัดและไม่รังเกียจฝนตกปรอยๆ

ช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน (มีนาคมถึงพฤษภาคม) เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการชมดอกไม้และผลไม้เมืองร้อนของไห่หนานอย่างเต็มที่ มะม่วง ลิ้นจี่ และลำไยจะทยอยออกผลตามฤดูกาล ทำให้เกาะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของผลผลิตสดใหม่จากเขตร้อน

ประสบการณ์แรกที่ห้ามพลาดในไห่หนานคือการพักผ่อนริมชายฝั่งเขตร้อนอย่างแท้จริงในซานย่า อ่าวหย่าหลงและอ่าวไห่ถางมีรีสอร์ทระดับโลกและหาดทรายขาวละเอียดที่นักท่องเที่ยวสามารถดำน้ำตื้น ล่องเรือ หรือเพียงแค่พักผ่อนใต้ต้นมะพร้าวพร้อมหนังสือสักเล่ม

ในขณะเดียวกัน นักท่องเที่ยวควรจัดสรรเวลาเพื่อสำรวจป่าฝนยาโนดาหรือหุบเขาบิงหลาง ซึ่งพวกเขาจะได้สัมผัสกับความลึกลับของระบบนิเวศป่าฝนเขตร้อนและความลึกซึ้งทางวัฒนธรรมของชาวเผ่าหลี่

ประสบการณ์สำคัญประการที่สองคือการเดินชมถนนสายเก่าฉีโหลวในไห่โข่ว ย่านประวัติศาสตร์แห่งนี้รวบรวมประวัติศาสตร์การเปิดประเทศสมัยใหม่ของไห่หนานไว้ได้อย่างครบถ้วน โดยอิทธิพลจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผสมผสานเข้ากับชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น ขนมชิงปู้เหลียงสักถ้วยและชาลาวปาสักกา สามารถใช้เวลาช่วงบ่ายได้อย่างเพลิดเพลิน ช่วยให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสกับปรัชญาแห่งความผ่อนคลายของ “ไห่หนานแบบช้าๆ”

ประการที่สาม การเดินทางข้ามเกาะด้วยรถไฟความเร็วสูงนั้นเป็นประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงชายฝั่งตะวันออกจากซานย่าไปยังเหวินชางนั้นงดงามมาก มีป่ามะพร้าว ทุ่งนา และชายฝั่งทะเลปรากฏให้เห็นอยู่ตลอดทาง ทำให้เป็นหนึ่งในเส้นทางรถไฟที่สวยงามที่สุดของจีน

ประการที่สี่ นักท่องเที่ยวที่มาเยือนในช่วงที่มีการจัดงาน Bo'ao Forum for Asia (โดยปกติจะจัดในช่วงปลายเดือนมีนาคมหรือเมษายน) จะได้สัมผัสบรรยากาศนานาชาติของเมืองโบอ่าว ในช่วงการจัดงาน โอกาสที่จะได้พบปะกับบุคคลสำคัญทางการเมืองและธุรกิจระดับโลกก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก นอกจากนี้ การปั่นจักรยานรอบเกาะหรือการขับรถไปตามทางหลวงสายกลางที่ตัดผ่านป่าฝนเขตร้อนอู๋จือซาน จะมอบมุมมองที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงให้กับผู้ที่ชื่นชอบกิจกรรมกลางแจ้งในเกาะไห่หนาน

สำหรับคำแนะนำในการเดินทางที่เป็นประโยชน์ นักท่องเที่ยวควรเตรียมครีมกันแดดที่มีค่า SPF สูง แว่นกันแดด หมวกกันแดด และเสื้อผ้าที่เบาและระบายอากาศได้ดี รังสีอัลตราไวโอเลตในเขตร้อนของไห่หนานนั้นแรงกว่าที่นักท่องเที่ยวหลายคนคาดคิดไว้มาก สภาพอากาศร้อนชื้นอาจทำให้เกิดปัญหาผิวหนังได้ง่าย ดังนั้นจึงควรพกยาไล่แมลงไปด้วย

แม้ว่าการชำระเงินผ่านมือถือจะเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในเขตเมือง แต่หมู่บ้านห่างไกลและตลาดท้องถิ่นอาจยังคงรับเฉพาะเงินสด ดังนั้นจึงควรพกเงินสดติดตัวไว้บ้างเล็กน้อย เมื่อซื้ออาหารทะเลที่ตลาดท้องถิ่น ควรตรวจสอบราคาและวิธีการชั่งน้ำหนักก่อนสั่งซื้อเสมอ การเข้าใจราคาตลาดปัจจุบันจะช่วยหลีกเลี่ยงข้อพิพาทที่ไม่จำเป็นได้

การเช่ารถเป็นวิธีที่ยืดหยุ่นที่สุดในการสำรวจเกาะไห่หนาน ทั้งสนามบินไห่โข่วและสนามบินซานย่ามีบริการเช่ารถ นักท่องเที่ยวจำเป็นต้องมีใบขับขี่และบัตรเครดิตที่ยังไม่หมดอายุ และควรทราบว่าทางด่วนของไห่หนานไม่มีด่านเก็บค่าผ่านทาง แม้ว่าราคาน้ำมันจะสูงกว่าบนแผ่นดินใหญ่เล็กน้อยก็ตาม

ในส่วนของขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่น นักท่องเที่ยวควรเคารพความเชื่อและประเพณีดั้งเดิม ในหมู่บ้านของชาวหลี่ ต้นไม้โบราณและหินขนาดใหญ่บางก้อนอาจถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และไม่ควรสัมผัสหรือปีนป่าย ศิลาจารึกข้อห้ามที่ทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งบันทึกกฎและขนบธรรมเนียมประเพณีของชุมชน ควรได้รับการเคารพ

ในช่วงเทศกาลทางศาสนาพื้นบ้าน เช่น เทศกาลจุนโป การแสดงต่างๆ เช่น พิธีกรรมเจาะร่างกายและการเดินบนไฟ ล้วนมีความหมายศักดิ์สิทธิ์ นักท่องเที่ยวควรชมอย่างเงียบๆ และหลีกเลี่ยงการถ่ายภาพที่รุกล้ำความเป็นส่วนตัวหากทำไปเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็น

ขณะว่ายน้ำ โปรดอยู่ในบริเวณที่กำหนดไว้เสมอ และให้ความสนใจกับธงเตือนภัยบนชายหาด ธงสีแดงหมายถึงห้ามว่ายน้ำ ในขณะที่ธงสีเหลืองหมายถึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ กระแสน้ำวนอาจเกิดขึ้นได้ในบางชายหาดของเกาะไห่หนาน

สุดท้ายนี้ แสงแดดของไห่หนานนั้นแรงกว่าที่เห็นมาก แม้ในวันที่เมฆมาก การทำกิจกรรมกลางแจ้งเพียงสองหรือสามชั่วโมงก็อาจทำให้ผิวไหม้แดดได้ กฎง่ายๆ ของคนท้องถิ่นก็คือ “ถ้าไม่ทาครีมกันแดด ก็อย่าออกไปข้างนอก”

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมป่าฝนยาโนดา

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมป่าฝนยาโนดะตั้งอยู่ในเมืองซานต้า อำเภอปกครองตนเองชาวหลี่และเหมียวเป่าติ้ง มณฑลไห่หนาน บนเส้นทางสายกลางไห่หยูจากซาน…

เขตท่องเที่ยวเกาะอู๋จือโจว เมืองซานย่า

เขตท่องเที่ยวเกาะอู๋จือโจวในเมืองซานย่า ตั้งอยู่ในอ่าวไห่ถาง เมืองซานย่า มณฑลไห่หนาน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เกาะอู๋จือโจวมีร…

พื้นที่ท่องเที่ยว Tianya Haijiao ในซานย่า

แหล่งท่องเที่ยวเทียนย่าไห่เจียวในเมืองซานย่า ตั้งอยู่ห่างจากเมืองซานย่าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 23 กิโลเมตร ในมณฑลไห่หนาน บนแหลมที่อยู…

แหล่งท่องเที่ยวหนานซาน ต้า เสี่ยวตงเทียน ในซานย่า

แหล่งท่องเที่ยวต้าเสี่ยวตงเทียนในซานย่า ตั้งอยู่ในเขตหย่าโจว เมืองซานย่า มณฑลไห่หนาน ห่างจากตัวเมืองซานย่าประมาณ 40 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งห…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว