Hajnan
Hajnan – opis miasta. Hajnan, najdalej na południe wysunięty region administracyjny Chin, położony jest w całości na szelfie kontynentalnym Morza Południowochińskiego. Jego głównym obszarem lądowym jest wyspa Hajnan, druga co do wielkości wyspa w Chinach po Tajwanie.

Hajnan
Przegląd miasta

Hajnan, najdalej na południe wysunięty region administracyjny Chin o randze prowincji, leży w całości na szelfie kontynentalnym Morza Południowochińskiego. Jego głównym lądem jest wyspa Hajnan, druga co do wielkości wyspa w Chinach po Tajwanie. Wyspa ma eliptyczny kształt, rozciągający się z północnego wschodu na południowy zachód, z dłuższą osią o długości około 290 kilometrów i krótszą osią o długości około 18 kilometrów, zajmując łączną powierzchnię około 35 400 kilometrów kwadratowych. Od północy graniczy z Półwyspem Leizhou, po drugiej stronie Cieśniny Qiongzhou, która w najwęższym miejscu zwęża się do zaledwie 18 mil morskich. Na zachodzie leży Zatoka Beibu, naprzeciwko Wietnamu, a od wschodu i południa rozciąga się rozległe Morze Południowochińskie. Hajnan zarządza około 2 milionami kilometrów kwadratowych otaczającego ją terytorium morskiego.
Ukształtowanie terenu wyspy charakteryzuje się wyraźną, schodkową strukturą. Centralny region składa się z wyniesionych terenów górskich, z najwyższym szczytem – górą Wuzhi (1867 m n.p.m.). Pasma górskie, takie jak Yinggeling i Limu, rozciągają się promieniście w kierunku wybrzeża. Otaczają je łagodne wzgórza i płaskowyże, a następnie równiny przybrzeżne okrążające wyspę, tworząc geograficzny układ z wyższym terenem w centrum i niższym na obrzeżach. Rzeki Nandu, Changhua i Wanquan to trzy główne systemy rzeczne wyspy. Wszystkie mają swój początek w centralnych górach i spływają do morza, zasilając otaczające wyspę korytarze życiowe.
Pod koniec 2023 roku prowincja Hajnan liczyła około 10,27 miliona stałych mieszkańców. Grupa etniczna Han stanowi około 83%, a mniejszości etniczne, takie jak Li, Miao i Hui, około 17%. Li to najstarsi mieszkańcy Hajnanu i największa mniejszość etniczna na wyspie, licząca około 1,5 miliona mieszkańców, skoncentrowana głównie w centralnych i południowych regionach górskich. Prowincja Hajnan administruje czterema miastami na prawach prefektury (Haikou, Sanya, Sansha i Danzhou), pięcioma miastami na prawach powiatu, czterema powiatami i sześcioma powiatami autonomicznymi, a stolicą prowincji jest Haikou.
Status administracyjny Hajnanu przeszedł kilka transformacji. W 1988 roku został on oddzielony od prowincji Guangdong i ustanowiony jako niezależna prowincja, jednocześnie będąc największą specjalną strefą ekonomiczną Chin. Ta unikalna, podwójna tożsamość „prowincji + specjalnej strefy ekonomicznej” przetrwała do dziś. W 2018 roku Hajnan otrzymał nową misję strategiczną: budowę pilotażowej strefy wolnego handlu obejmującej całą prowincję oraz eksplorację portu wolnego handlu o chińskiej specyfice, co uczyniło go nowym punktem zwrotnym w erze reform i otwarcia Chin.
Hajnan ma wiele poetyckich przydomków. „Qiong” to jego oficjalny skrót, wywodzący się od Qiongzhou, które zostało założone tutaj w czasach dynastii Tang. Gazetteer dynastii Song z prefektury Qiongzhou odnotował, że nazwa pochodzi od góry Qiong. Znak „琼” pierwotnie oznacza „piękny jadeit”, doskonale oddając obraz tej południowej rajskiej wyspy. „Wyspa Kokosowa” odnosi się do niezliczonych palm kokosowych, które rosną na wyspie, ucieleśniając jej tropikalny krajobraz. „Hawaje Wschodu” to globalny dodatek do jej tropikalnego krajobrazu, a nazwy takie jak „Wyspa Słoneczna”, „Wyspa Długowieczności” i „Wyspa Ekologiczna” odzwierciedlają jej klimat, warunki do życia i środowisko naturalne. W starożytnych tekstach sprzed dynastii Qin Hajnan był znany również jako „Dan'er” i „Zhuya”, odzwierciedlając sposób, w jaki starożytni Chińczycy postrzegali i wyobrażali sobie tę odległą granicę.
Struktura miejska Hajnanu charakteryzuje się charakterystycznym, dwurdzeniowym modelem rozwoju. Haikou, położone na północnym krańcu wyspy, pełni funkcję politycznego, gospodarczego, kulturalnego i transportowego centrum prowincji, pełniąc funkcję głównego węzła komunikacyjnego łączącego Hajnan z Chinami kontynentalnymi. Jego PKB od dawna plasuje się na pierwszym miejscu wśród miast w prowincji. Sanya, położone na najbardziej wysuniętym na południe punkcie wyspy, to znane na całym świecie tropikalne miasto turystyczne, słynące z ekskluzywnych kurortów i będące wizytówką międzynarodowego wizerunku Hajnanu.
W ostatnich latach Danzhou (wraz ze Strefą Rozwoju Gospodarczego Yangpu) szybko stało się ważnym zachodnim ośrodkiem regionalnym. Jako pionier przemysłu w Porcie Wolnego Handlu Hajnanu i zachodnie miasto-węzeł, odgrywa kluczową rolę w logistyce portowej, przemyśle petrochemicznym i zaawansowanych materiałach. Qionghai na wschodnim wybrzeżu, będące stałym miejscem konferencji Boao Forum dla Azji, oraz Wanning, znane jako ośrodek surfingowy i rodzinne miasto Chińczyków z zagranicy, służą odpowiednio jako miejsce organizacji konferencji międzynarodowych i rozwoju turystyki. Centralne obszary górskie, w tym Wuzhishan i Qiongzhong, koncentrują się na ochronie środowiska i zachowaniu kultury etnicznej, tworząc „zielone płuca” i „korzenie kulturowe” Hajnanu. Ten funkcjonalny podział „rozwoju wybrzeża i ochrony centralnej” wyraźnie określa krajobraz gospodarczy prowincji.
Rozwój historyczny
Początki wyspy Hajnan sięgają około 80 milionów lat wstecz, do okresu ruchu Yanshanian, kiedy to pęknięcia skorupy ziemskiej i aktywność wulkaniczna spowodowały oddzielenie się wyspy od Półwyspu Leizhou i powstanie niezależnej wyspy. Działalność człowieka na tym terenie rozpoczęła się w późnym neolicie. Odkrycia archeologiczne wskazują, że około 6000–7000 lat temu przodkowie ludu Li przeprawili się przez morze z regionów Guangxi i Guangdong i stali się pierwszymi mieszkańcami Hajnanu. Pozostawili ślady starożytnej działalności ludzkiej w takich miejscach jak jaskinia Luobi w Sanya i stanowisko archeologiczne Shigong w Lingshui.
W pierwszym roku panowania cesarza Wu z ery Yuanfeng (110 p.n.e.) dynastia Han pokonała Nanyue i ustanowiła komanderie Zhuya i Dan'er na wyspie Hajnan, oficjalnie włączając wyspę do terytorium administracyjnego dynastii centralnej. To zapoczątkowało historię Hajnanu.
W okresie panowania dynastii Han i Tang, Hajnan wszedł w okres rządów pogranicza i pośredniej administracji. Kontrola ze strony władz centralnych była sporadyczna ze względu na odległe położenie wyspy, wilgotny klimat tropikalny i powszechne choroby, przez co Hajnan przez wieki był postrzegany przez dynastyczne Chiny jako miejsce wygnania i banicji. W 607 roku n.e., za panowania dynastii Sui, Yazhou przemianowano na komandorię Zhuya. W 622 roku n.e., za panowania dynastii Tang, formalnie ustanowiono urząd gubernatora Yazhou, który zarządzał całą wyspą.
Wielu znamienitych urzędników zostało zesłanych na Hajnan w czasach dynastii Tang, wśród których najsłynniejszym był kanclerz Li Deyu, zesłany na wygnanie, by pełnić funkcję niższego urzędnika w Yazhou. Pozostawił po sobie smutny werset: „Samotnie wspinam się na wieżę i spoglądam w stronę stolicy cesarskiej; nawet ptaki potrzebowałyby pół roku, żeby tam polecieć”. Kultura wygnania w tym okresie obiektywnie przyczyniła się do rozprzestrzenienia się kultury Równin Centralnych na Hajnan.
Dynastie Song i Yuan zapoczątkowały okres przyspieszonego rozwoju Hajnanu. W 971 roku n.e., za panowania Północnej Dynastii Song, Hajnan został podzielony na pięć prefektur: Qiongzhou, Yazhou, Danzhou, Wanzhou i Zhenzhou. Wielki pisarz Su Shi (Su Dongpo) został zesłany do Danzhou w 1097 roku, w epoce Shaosheng. Tam zakładał szkoły, nauczał, promował techniki rolnicze i budował studnie, znacząco przyczyniając się do rozwoju lokalnej edukacji i kultury. Jego pożegnalny wiersz: „Pierwotnie byłem mieszkańcem Dan’er, tymczasowo mieszkającym w zachodnim Shu”, ujawnia jego głęboką więź emocjonalną z tą ziemią.
Za czasów dynastii Yuan Hajnan znalazł się pod nadzorem Biura Pacyfikacyjnego Qiongzhou Okręgu Hajnańsko-Hajnańskiego, co wzmocniło jego więzi z Chinami kontynentalnymi. Warto zauważyć, że urzędnicy dynastii Song, tacy jak Li Gang, Zhao Ding i Hu Quan, również zostali zesłani na Hajnan, czyniąc z tego regionu symboliczne centrum duchowe ruchu oporu Południowego Song. W Haikou nadal zachowały się miejsca upamiętniające te postaci, w tym Świątynia Pięciu Urzędników i Świątynia Su Gong.
Dynastie Ming i Qing zapoczątkowały okres głębszej integracji Hajnanu z chińskim systemem administracyjnym i kulturalnym. W 1368 roku, w pierwszym roku panowania dynastii Ming, w Hajnanie utworzono prefekturę Qiongzhou, obejmującą trzy prefektury i dziesięć powiatów, z siedzibą administracyjną w Haikou. W tym okresie kwitła edukacja i kultura, co zaowocowało pojawieniem się wpływowych postaci, takich jak Qiu Jun i Hai Rui.
Qiu Jun pełnił funkcję Wielkiego Sekretarza Pawilonu Wenyuan i napisał „Suplement do rozszerzonego znaczenia Wielkiej Nauki”, stając się ważnym politykiem i ekonomistą dynastii Ming. Hai Rui zasłynął w całych Chinach swoją uczciwością i nieustraszonym przeciwstawianiem się korupcji, zyskując przydomek „Hai Qingtian (Nieprzekupny)”. Pod koniec dynastii Qing, w 1858 roku, traktat tianjiński ustanowił Qiongzhou (Haikou) portem traktatowym. Zachodni kupcy i misjonarze stopniowo wkraczali do regionu, a w dzielnicy Deshengsha w Haikou zaczęły pojawiać się budynki w stylu arkadowym, zwiastujące nadejście nowoczesnej cywilizacji.
Od czasów współczesnych Hajnan przeszedł dramatyczną transformację – od izolacji do otwartości. W latach 1939–1945 armia japońska okupowała Hajnan i prowadziła intensywną eksploatację zasobów mineralnych wyspy, budując jednocześnie linie kolejowe łączące Shilu z Basuo oraz Tiandu z Sanyą. W maju 1950 roku Ludowo-Wyzwoleńcza Armia rozpoczęła kampanię na wyspie Hajnan i wyzwoliła wyspę. Urząd Administracyjny Hajnanu został następnie przeniesiony do prowincji Guangdong.
13 kwietnia 1988 roku Siódmy Ogólnochiński Zjazd Przedstawicieli Ludowych zatwierdził utworzenie prowincji Hajnan poprzez zniesienie dawnego regionu administracyjnego Hajnan, a jednocześnie ustanowienie wyspy Hajnan specjalną strefą ekonomiczną. Decyzja ta przekształciła Hajnan z granicy obrony narodowej w awangardę chińskiego ruchu reform i otwarcia. W kwietniu 2018 roku rząd centralny ogłosił poparcie dla budowy pilotażowej strefy wolnego handlu na Hajnanie obejmującej całą prowincję oraz stopniowego rozwoju portu wolnego handlu o chińskiej specyfice, otwierając nowy rozdział w historii wyspy.
Dziedzictwo kulturowe
Tożsamość kulturowa Hajnanu została ukształtowana przez wielowarstwowość i interakcję wielu cywilizacji. Zachowuje on starożytne dziedzictwo grup etnicznych Baiyue, uwzględnia głęboki wpływ kultury chińskiej Han z Równin Centralnych i czerpie z otwartości cywilizacji morskiej, kształtując niepowtarzalny charakter kulturowy wyspy.
Krajobraz dialektów w Hajnanie jest niezwykle złożony i różnorodny, często opisywany jako „różne dźwięki co dziesięć mil”. Najpowszechniej używanym dialektem jest hajnański (znany również jako dialekt Qiong), który należy do gałęzi hajnańskiej południowej rodziny językowej Min. Z około 5 milionami użytkowników, jest szeroko rozpowszechniony na równinach przybrzeżnych i obszarach miejskich i stanowi najpopularniejszy dialekt w całej prowincji. Ponadto dialekt Danzhou (należący do rodziny języków kantońskich) jest używany w zachodnim Danzhou, podczas gdy dialekt Mai (odłam języka hakka) jest rozproszony w częściach centralnej i zachodniej części Hajnanu. Dialekt Jun (wariant północnego mandaryńskiego pozostawiony przez osady wojskowe z czasów dynastii Ming) zachował się w obszarach takich jak Yazhou w Sanya i Changjiang. Dialekt Lingao i dialekt Cun należą do rodziny językowej Zhuang-Dong i są niezależnymi językami blisko spokrewnionymi z językami Li. Wśród ludu Li pięć głównych grup dialektalnych – Ha, Qi, Run, Sai i Meifu – utrzymuje własne systemy językowe. Ta niezwykła różnorodność językowa stanowi najsilniejszy dowód bogatej historii migracji i integracji kulturowej Hajnanu.
W tradycji ludowej, Święto Trzeciego Dnia Trzeciego Miesiąca Księżycowego, obchodzone przez lud Li, jest najbardziej kultowym świętem regionalnym. Każdego roku, trzeciego dnia trzeciego miesiąca kalendarza księżycowego, mężczyźni i kobiety z plemienia Li noszą tradycyjne rurowe spódnice, gromadzą się na śpiewy antyfonalne, huśtają się na huśtawkach, delektują się pięciokolorowym ryżem i odprawiają ceremonie ku czci swojego legendarnego przodka Polong Kui. Święto zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin.
Chińskie Święto Junpo (znane również jako Święto Gongqi) to kolejne wyjątkowe święto zbiorowe na Hajnanie. Obchodzone od szóstego do dwunastego dnia drugiego miesiąca księżycowego, upamiętnia Lady Xian, przywódczynię wojskową i bohaterkę z okresu dynastii północnej i południowej. Wsie i miasteczka na zmianę organizują wielkie uroczystości zwane „świętowaniem Junpo”, prezentujące ekscytujące pokazy, takie jak wspinanie się po drabinach z ostrzami, przechodzenie przez ogień i przebijanie ciała tykami. Zwyczaje te odzwierciedlają głęboko zakorzenione wierzenia ludowe i silną lokalną tożsamość. Tradycje małżeńskie i pogrzebowe Hajnanu również zachowują wiele elementów kultury południowego Fujianu, w tym rytuały ślubne, takie jak „układanie łoża małżeńskiego”, „ceremonia upinania włosów” i „rozrzucanie ziarna”, a także praktyki pogrzebowe, takie jak „siedmiodniowe uroczystości upamiętniające” i „ceremonie pamięci drugiego roku”, odzwierciedlające konfucjańskie wartości czci przodków i okazywania szacunku zmarłym.
Hajnan to miejsce narodzin Opery Qiong, jednej z najważniejszych tradycyjnych form operowych Chin. Znana również jako „Opera Hajnańska”, jest wystawiana w dialekcie hajnańskim i powstała w okresie późnej dynastii Ming i wczesnej dynastii Qing. Łączy w sobie elementy opery południowego Fujianu, opery kantońskiej, opery Chaozhou oraz lokalnych pieśni ludowych. Do tradycyjnych dzieł należą m.in. „Pisanie wiersza o czerwonych liściach”, „Pies niosący złotą spinkę” i „Zhang Wenxiu”. Dzięki wdzięcznym melodiom i subtelnym wykonaniom, Opera Qiong odzwierciedla estetyczne upodobania mieszkańców Hajnanu. Ponadto teatr lalek Lingao, ludowy śpiew antyfonalny Danzhou i pieśni ludowe Yazhou zostały uznane za narodowe niematerialne dziedzictwo kulturowe, z których każde chroni pamięć kulturową różnych społeczności i regionów.
W dziedzinie tradycyjnej sztuki i rzemiosła, tradycyjne techniki przędzenia, farbowania, tkania i haftu stosowane przez lud Li stanowią niewątpliwie jeden z największych skarbów kultury Hajnanu. Z ponad 3000-letnią historią, rzemiosło to obejmuje cztery główne procesy: przędzenie, farbowanie, tkanie i haft. Używając krosien tkackich, kobiety Li tworzą brokat Li o wykwintnych wzorach i żywych kolorach. Jego wzory inspirowane są postaciami ludzkimi, zwierzętami i roślinami, i często określane są mianem „inskrypcji na kościach wróżebnych wyspy Hajnan”. W 2009 roku tradycja ta została wpisana przez UNESCO na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Wymagającego Pilnej Ochrony.
Palisander hainański (Dalbergia odorifera) to kolejny symbol kultury o światowej renomie. Dzięki swojej delikatnej fakturze i wspaniałym słojom, od czasów dynastii Ming i Qing był preferowanym materiałem do produkcji mebli cesarskich. Dziś, ze względu na swoją wyjątkową rzadkość, stał się jednym z najcenniejszych materiałów kolekcjonerskich.
W 2023 roku prowincja Hajnan posiadała 32 obiekty niematerialnego dziedzictwa kulturowego o randze krajowej i 82 obiekty niematerialnego dziedzictwa kulturowego o randze prowincjonalnej, obejmujące dziesięć głównych kategorii, w tym tradycyjną muzykę, taniec, teatr i zwyczaje ludowe. Pieśni ludowe Yazhou w Sanya, śpiew ludowy Danzhou, opera Qiong w Ding'an oraz bambusowo-drewniane instrumenty muzyczne Li w Baoting razem tworzą tętniący życiem i różnorodny krajobraz kulturowy.
Architektura i krajobrazy miejskie
Tradycyjna architektura Hajnanu została ukształtowana przez trzy główne siły: klimat, lokalne materiały i wpływy kulturowe, co zaowocowało powstaniem charakterystycznego, tropikalnego stylu architektonicznego wyspy. Domy kryte strzechą, przypominające kształtem łódź, należące do ludu Li (znane również jako „Longgui”), reprezentują najwcześniejszą formę lokalnej architektury. Zainspirowane kształtem przewróconej łodzi, konstrukcje te wykorzystują bambus i drewno jako szkielety ze strzechą i niskimi wejściami, skutecznie adaptując się do gorącego, wilgotnego klimatu Hajnanu i częstych tajfunów.
W osadach Chińczyków Han zazwyczaj stosowano domy z ceglano-drewnianymi dziedzińcami. „Domy Dziesięcioma Kolumnami” z północnego Hajnanu należą do najbardziej reprezentatywnych przykładów. Ich główne hale wsparte są na dziesięciu drewnianych kolumnach, a przednie korytarze i tylne pomieszczenia zapewniają wentylację i cień. Wspólnymi cechami tych tradycyjnych budynków są: głębokie, nawisające dachy chroniące przed deszczem i słońcem, częściowo otwarte przestrzenie mieszkalne pod okapem, grube ściany z lokalnej skały wulkanicznej lub suszonej cegły (adobe) zapewniające izolację oraz kompaktowe dziedzińce, które zapewniają naturalny przepływ powietrza.
Chociaż architektura Hajnanu była inspirowana tradycjami porządku rytualnego i zasadami feng shui z Centralnych Równin, nie była tak ściśle zorientowana zgodnie z zasadami północ-południe, jak architektura północna. Zamiast tego, układy domów często dostosowywano elastycznie do ukształtowania terenu i kierunku wiatru. W chińskich wioskach zamorskich w Qionghai i Wenchang powstało unikalne połączenie chińskich i zachodnich stylów architektonicznych, odzwierciedlające szerszą wizję kulturową przywiezioną przez Chińczyków powracających z Azji Południowo-Wschodniej.
Od czasów nowożytnych najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu architektonicznego Hajnanu są niewątpliwie budynki arkadowe (Qilou). Od końca XIX wieku do lat 30. XX wieku, gdy Haikou stało się portem traktatowym, wielu Chińczyków z Hajnanu powracało z Azji Południowo-Wschodniej z bogactwem i wpływami architektonicznymi. Zbudowali oni ciągłe dzielnice arkadowe wzdłuż ulic Deshengsha, Bo'ai, Zhongshan i Xinhua w Haikou.
Budynki te zazwyczaj mają od dwóch do czterech pięter, z lokalami komercyjnymi na parterze i apartamentami na wyższych piętrach. Ciągłe arkady tworzą zacienione i osłonięte od deszczu przestrzenie dla pieszych, idealnie dostosowane do klimatu tropikalnego. Ich fasady łączą zachodnie elementy architektoniczne z baroku, renesansu i islamu, połączone z tradycyjnymi chińskimi motywami, takimi jak kwiaty i ptaki, tworząc unikalny język architektoniczny. Na starej ulicy Qilou w Haikou wciąż znajduje się ponad 600 zabytkowych budynków i stanowi ona ważny przykład dla badań nad współczesną chińską architekturą zagraniczną oraz morską wymianą kulturową.
Struktura miejska Hajnanu charakteryzuje się wyraźną dwoistością. Stare miasto Haikou skupia się wokół dzielnic Qilou, z gęstymi i naturalnie zabudowanymi ulicami, odzwierciedlającymi naturalny rozwój miast portowych. Natomiast nowe dzielnice, powstałe po utworzeniu prowincji Hajnan w 1988 roku, przyjęły szerokie aleje i zaplanowane bloki miejskie, a aleje Binhai i Guoxing stały się nowymi osiami urbanistycznymi.
Układ urbanistyczny Sanyi jest jeszcze bardziej charakterystyczny. Miasto rozciąga się wzdłuż rzek Sanya i Linchun, rozwijając się w skupiskach wokół obszarów przybrzeżnych, takich jak zatoka Sanya, Dadonghai i zatoka Yalong. Przestrzenna organizacja turystyki i rozwoju kurortów stała się dominującą siłą kształtującą miasto, wykraczając poza tradycyjne schematy planowania mieszkaniowego i przemysłowego. Danzhou rozwinęło strukturę „podwójnego centrum”: stare miasto (Nada Town) pełni funkcje administracyjne i mieszkalne, a obszar portu Yangpu pełni funkcję lokomotywy przemysłowej i strefy rozwoju portu wolnego handlu.
Wśród charakterystycznych dzielnic miejskich, Stara Ulica Haikou Qilou to obowiązkowy punkt zwiedzania. Po latach renowacji i rewitalizacji, łączy obecnie kawiarnie, sklepy z kulturą i kreatywnością oraz butiki, stając się żywą przestrzenią miejską, gdzie historia spotyka się z nowoczesnością. Deptak Jiefang Road w Sanya i ulica kulturalna Li-Miao w dzielnicy Tianya oferują odmienną atmosferę: pierwszy z nich pełni funkcję centrum handlowego i konsumpcyjnego, drugi zaś przyciąga turystów poprzez etniczne symbole kulturowe.
Miasto Bo'ao słynie jako stałe miejsce organizacji Forum Boao dla Azji. Nowoczesne obiekty konferencyjne na wyspie Dongyu kontrastują z krajobrazem pobliskiej tradycyjnej wioski rybackiej, podkreślając unikalną tożsamość Hajnanu w jego drodze do internacjonalizacji.
Kultura kulinarna
Kuchnia hajnańska (kuchnia Qiong) należy do najważniejszych tradycji kulinarnych Chin, zachowując jednocześnie swoją odrębną tożsamość. Jej filozofię można streścić jako „zachowanie pierwotnego smaku i powrót do prostoty”. W przeciwieństwie do wielu kuchni kontynentalnych, które kładą nacisk na ciężki olej, mocne przyprawy lub intensywne przyprawy, kuchnia Qiong przywiązuje szczególną wagę do świeżości i naturalnego smaku składników. Jej główne metody gotowania obejmują gotowanie na parze, duszenie, blanszowanie i powolne gotowanie na wolnym ogniu, a przyprawy służą jedynie jako subtelne urozmaicenie, a nie dominują nad daniem. Ta kulinarna estetyka wywodzi się z obfitych zasobów tropikalnych zasobów morskich i górskich Hajnanu – od owoców morza i zwierząt gospodarskich po tropikalne owoce, warzywa i leśne przysmaki. Świeżość jest uważana za najwyższą zasadę, a nadmierne gotowanie jest postrzegane jako marnotrawstwo naturalnych właściwości składników.
Unikalna tradycja kulinarna Hajnanu, znana jako „Da Bian Lu” (gorący kociołek z klarownego bulionu), najlepiej odzwierciedla tę filozofię. Garnek czystej wody lub bulionu z kości przygotowuje się z kilkoma plasterkami imbiru i szczypiorkiem, a następnie dodaje się pojedynczo świeżo złowione ryby, krewetki i skorupiaki i zjada od razu po ugotowaniu. Sos do maczania zazwyczaj składa się z sosu sojowego, małej zielonej limonki, posiekanego czosnku i chili. Rezultatem jest czysta i niezapomniana świeżość, której nie trzeba opisywać. Ten styl gastronomiczny jest obecny wszędzie na Hajnanie, od ekskluzywnych restauracji po uliczne stragany z owocami morza, co czyni go jednym z najbardziej reprezentatywnych miejsc spotkań towarzyskich na wyspie.
Najbardziej kultowym daniem Hajnanu jest niewątpliwie kurczak Wenchang. Wykorzystuje on specjalną lokalną rasę kurczaka z miasta Wenchang, tradycyjnie hodowaną na wiórkach kokosowych, plackach z orzeszków ziemnych i innych naturalnych paszach. Mięso jest jędrne, a zarazem delikatne, o delikatnej konsystencji. Tradycyjnie kurczak jest gotowany w wodzie, ze złocistą skórką i białym mięsem, podawany z sosem imbirowo-czosnkowym, który pozwala w pełni uwolnić jego oryginalny aromat.
Kurczak Wenchang, wraz z kaczką Jiaji, kozą Dongshan i krabem Hele, tworzą słynne „Cztery Wielkie Dania Hainan”, reprezentujące najwyższy standard drobiu, kaczki, zwierząt gospodarskich i owoców morza. Kaczka Jiaji pochodzi z miasta Jiaji w Qionghai i jest hybrydą łączącą kaczki piżmowe z lokalnymi kaczkami. Charakteryzuje się cienką skórą i bogatym mięsem i jest powszechnie przygotowywana przez duszenie lub duszenie. Koza Dongshan pochodzi z regionu górskiego Dongshan w Wanning; jej mięso jest delikatne, delikatne i pozbawione silnego zapachu często kojarzonego z mięsem kozim, dzięki czemu nadaje się do duszenia lub gorącego garnka. Krab Hele to gatunek kraba błotnego z wód wokół miasta Hele w Wanning, słynącego z gotowania na parze i bogatej ikry kraba o konsystencji gładkiej jak skondensowany tłuszcz.
Przekąski na Hajnanie są równie imponujące. Hajnański makaron ryżowy (znany również jako Yan Fen) to tradycyjny wybór śniadaniowy dla mieszkańców wyspy. Wykwintny biały makaron ryżowy łączony jest z marynowanymi warzywami, orzeszkami ziemnymi, sezamem, suszoną wołowiną, kiełkami fasoli i kolendrą, a następnie polany specjalnym sosem, tworząc orzeźwiający i apetyczny smak. Qingbuliang, klasyczny letni deser, to idealne tropikalne orzeźwienie. Bazą jest mleko kokosowe lub świeża woda kokosowa, a łączy w sobie ponad dziesięć składników, w tym fasolę mung, czerwoną fasolę, jęczmień, sago, taro, arbuz i miąższ kokosa. Podawany na zimno, zapewnia słodki i orzeźwiający komfort podczas tropikalnych nocy.
Kwaśny makaron Lingshui wyróżnia się wśród hajnańskich przekąsek swoim unikalnym charakterem. Lekko sfermentowany makaron ryżowy ma charakterystyczny, kwaśny aromat i jest łączony z suszonymi robakami piaskowymi, suszonymi kalmarami i suszoną wołowiną, tworząc unikalną kombinację kwaśnych, pikantnych i wytrawnych smaków kuchni hajnańskiej. Herbata „Laoba” to kolejny ważny element codziennego życia Hajnanów. W herbaciarniach rozsianych po ulicach i dzielnicach, ludzie mogą usiąść z dzbankiem czarnej herbaty i kilkoma koszyczkami dim sum od rana do południa, rozmawiając i dzieląc się historiami. Odzwierciedla to spokojny rytm życia wyspy i ciepło lokalnej społeczności.
Zwyczaje kulinarne Hajnanu niosą ze sobą również głębokie znaczenie kulturowe. Powiedzenie „charakter człowieka widać po tym, jak je kurczaka” stanowi niepisaną zasadę społeczną: udka kurczaka tradycyjnie ofiarowuje się starszym i dzieciom, a osoba ciesząca się największym szacunkiem zaczyna jeść jako pierwsza, co stanowi elementarną etykietę, odzwierciedlającą wpływ etyki konfucjańskiej na codzienne posiłki. Z kolei powiedzenie „bez kurczaka nie ma uczty” oznacza, że podczas ważnych okazji, takich jak kult przodków, wesela i święta, musi być obecny w całości ugotowany kurczak. Jest to symboliczne danie łączące żyjących z przodkami i łączące ludzi z naturą.
Nowoczesny rozwój
Początki współczesnego rozwoju Hajnanu sięgają otwarcia Haikou jako portu handlowego w 1858 roku. Obszar Deshengsha w Haikou, będący jednym z portów traktatowych wyznaczonych na mocy Traktatu z Tianjin, utworzył urzędy celne i okręgi konsularne, stopniowo rozwijając połączenia handlowe między Qiongya (historycznym Hajnanem) a Azją Południowo-Wschodnią i krajami Zachodu.
Na początku XX wieku liczna rzesza Hajnańczyków wyemigrowała za granicę w poszukiwaniu możliwości rozwoju, tworząc liczne społeczności Hajnańczyków w Malezji, Singapurze, Tajlandii i innych regionach. Chińczycy z zagranicy nie tylko wysyłali przekazy pieniężne do ojczyzny, ale także sprowadzili na Hajnan tropikalne uprawy towarowe, takie jak kauczuk, kawa i pieprz, kładąc podwaliny pod tropikalny przemysł rolny na wyspie. W 1906 roku He Linshu, chiński przedsiębiorca z Lehui, sprowadził sadzonki kauczuku z Malezji i założył pierwszą w Chinach plantację kauczuku w Qionghai, co zapoczątkowało chiński przemysł gumowy.
Podczas okupacji japońskiej w latach 1939–1945, Japonia zbudowała linie kolejowe łączące kopalnie żelaza Shilu z portem Basuo oraz Tiandu z portem Sanya, aby eksploatować zasoby Hajnanu. Całkowita długość linii kolejowej osiągnęła około 240 kilometrów, stając się najwcześniejszym systemem kolejowym na Hajnanie. Jednocześnie japońskie wojsko zmusiło ogromną liczbę robotników do wydobywania rudy żelaza, kwarcu i fosforanów oraz budowy obiektów wojskowych i lotnisk. Infrastruktura ta stała się później częścią fundamentów powojennego rozwoju przemysłu.
Po wyzwoleniu Hajnanu w 1950 roku, jego szczególne strategiczne położenie sprawiło, że wyspa stała się w dłuższej perspektywie granicą obrony narodowej, a rozwój gospodarczy był ograniczony priorytetami wojskowymi. W 1952 roku Chiny utworzyły na Hajnanie bazę uprawy kauczuku naturalnego. Na wyspę przybyła duża liczba zdemobilizowanych żołnierzy i urzędników z innych regionów, którzy rozwijali plantacje kauczuku w takich obszarach jak Danzhou, Qiongzhong i Baoting, tworząc rozległy, państwowy system gospodarstw rolnych.
W tym okresie przemysł Hajnanu koncentrował się głównie na przetwórstwie żywności, produkcji soli i górnictwie, a jego ogólny poziom rozwoju znacznie odbiegał od chińskich regionów nadmorskich. Administracyjnie Hajnan pozostawał w prowincji Guangdong, co oznaczało ograniczoną alokację zasobów i wsparcie polityczne.
Rok 1988 był historycznym punktem zwrotnym dla Hajnanu. W tym roku Hajnan oficjalnie stał się niepodległą prowincją i specjalną strefą ekonomiczną, pełniąc rolę ważnego poligonu doświadczalnego chińskiej polityki reform. W pierwszych latach po utworzeniu wyspy, doświadczyła ona słynnej fali „100 000 talentów napływających na Hajnan”, gdy młodzi ludzie z całych Chin przybywali tam w poszukiwaniu możliwości rozwoju. Podania o pracę zapełniały „ścianę talentów” w dzielnicy Sanjiachi w Haikou, symbolizując nadzieje i ambicje związane z nową granicą ekonomiczną.
W latach 90. XX wieku Hajnan doświadczył gwałtownej bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomości. W latach 1991-1993 inwestycje w nieruchomości w Haikou gwałtownie wzrosły, ale po pęknięciu bańki pozostała duża liczba niedokończonych budynków i zadłużonych banków, co stało się klasycznym przykładem ostrzegawczym dla późniejszych działań regulacyjnych na rynku nieruchomości w całych Chinach.
W międzyczasie, w 1992 r. zatwierdzono utworzenie Strefy Rozwoju Gospodarczego Yangpu i wprowadzono specjalne zasady, które zakładały „otwarcie pierwszej linii i kontrolę drugiej linii”, dzięki czemu Yangpu stał się wówczas jednym z najbardziej otwartych regionów gospodarczych w Chinach.
Wkraczając w XXI wiek, Hajnan stopniowo wychodził z cienia kryzysu na rynku nieruchomości, a turystyka stała się jego filarem. W 2003 roku Sanya z sukcesem gościła 53. finał konkursu Miss World, znacząco zwiększając swoją rozpoznawalność na arenie międzynarodowej. W 2010 roku budowa Międzynarodowej Wyspy Turystycznej Hajnanu stała się strategią narodową, czemu towarzyszyło wprowadzenie polityki zakupów bezcłowych poza granicami kraju. W 2013 roku wpływ Forum Boao dla Azji nadal wzrastał, dodatkowo wzmacniając rolę Hajnanu na arenie międzynarodowej.
13 kwietnia 2018 roku, podczas obchodów 30. rocznicy powstania prowincji Hajnan, prezydent Xi Jinping ogłosił, że rząd centralny popiera budowę pilotażowej strefy wolnego handlu w prowincji Hajnan oraz stopniowy rozwój portu wolnego handlu o chińskiej specyfice. Decyzja ta umieściła Hajnan na czele chińskiego procesu reform i otwarcia.
W 2020 roku opublikowano Ogólny Plan Budowy Portu Wolnego Handlu na Hajnanie, proponujący wdrożenie operacji celnych na całej wyspie przed 2025 rokiem, w stosownych przypadkach, wraz ze specjalnym systemem podatkowym obejmującym „zerowe cła, niskie stawki podatkowe i uproszczony system podatkowy”. Port Yangpu stał się strefą demonstracyjną dla portu wolnego handlu, przejmując inicjatywę we wdrażaniu systemu zarządzania importem i eksportem opartego na zasadzie „otwarcia pierwszej linii i kontroli drugiej linii”. Jedenaście kluczowych stref rozwoju, w tym Nowy Obszar Haikou Jiangdong, Miasto Nauki i Technologii Zatoki Sanya Yazhou oraz Pilotażowa Strefa Międzynarodowej Turystyki Medycznej Boao Lecheng, stały się głównymi platformami innowacji instytucjonalnych.
Obecnie Hajnan wykształcił wyraźny regionalny podział przemysłowy. Haikou pełni funkcję kompleksowego centrum usług prowincji, koncentrując się na nowoczesnych usługach, gospodarce centralnej i przemyśle związanym z lotniskami. Sanya specjalizuje się w międzynarodowym ruchu turystycznym i badaniach głębinowych. Danzhou-Yangpu pełni podwójną rolę: węzła żeglugowego i nadmorskiego centrum przemysłowego. Qionghai-Boao wspiera międzynarodowe konferencje i turystykę medyczną. Region Wanning-Lingshui rozwija turystykę sportową i innowacje edukacyjne, podczas gdy centralne obszary górskie ściśle chronią granice ekologiczne i rozwijają tropikalne rolnictwo specjalistyczne oraz ekoturystykę kulturową.
Hajnan przechodzi obecnie historyczną transformację — z odległej tropikalnej wyspy w największy na świecie port wolnego handlu.
Transport i podróże
System transportowy Hajnanu jest w dużej mierze autonomiczny w obrębie wyspy, pozostając jednocześnie ściśle połączony z krajową siecią transportową poprzez połączenia morskie. Jako jedyna tropikalna prowincja wyspiarska Chin, rozwój transportu na Hajnanie zawsze napotykał dwa główne wyzwania: barierę Cieśniny Qiongzhou i częste tajfuny. Z czasem Hajnan rozwinął kompleksową infrastrukturę transportową charakteryzującą się „podwójnymi bramami lotniczymi i morskimi, okrążającą wyspę szybką siecią kolejową oraz rozległą siecią autostrad”.
W zakresie transportu zewnętrznego, Hajnan stworzył dwukanałowy system łączący trasy lotnicze i morskie. Sieć transportu lotniczego koncentruje się wokół międzynarodowego lotniska Haikou Meilan i międzynarodowego lotniska Sanya Phoenix. Lotnisko Meilan znajduje się około 25 kilometrów na południowy wschód od Haikou. Po zakończeniu drugiego etapu rozbudowy w 2021 roku, przepustowość lotniska osiągnęła 45 milionów pasażerów rocznie. Jego trasy obejmują główne miasta w Chinach, a także destynacje w Azji Południowo-Wschodniej, Japonii i Korei Południowej, co czyni je głównym portem lotniczym Hajnanu, łączącym wyspę z Chinami kontynentalnymi i rynkiem międzynarodowym.
Lotnisko Phoenix położone jest w pobliżu centrum Sanya i pełni funkcję dużego lotniska turystycznego, z siatką połączeń skupiającą się na popularnych destynacjach turystycznych i połączeniach międzynarodowych. Ponadto lotnisko Qionghai Bo'ao obsługuje kilka tras krajowych, głównie dla podróżnych służbowych.
System transportu morskiego koncentruje się wokół połączenia promowego przez Cieśninę Qiongzhou, obecnie najwygodniejszego kanału logistycznego i pasażerskiego między Hajnanem a Chinami kontynentalnymi. Trasa z portu Haikou Xinhai do portu Xuwen w Guangdongu zajmuje zaledwie około 1,5 godziny i stanowi bazę dla pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z wyspy. Prom kolejowy Guangdong-Hajnan stanowi kolejne niezwykłe osiągnięcie inżynieryjne – wagony kolejowe są dzielone na sekcje, ładowane na promy, przewożone przez cieśninę, a następnie ponownie składane po drugiej stronie. Pozostaje to jedyny działający prom kolejowy tego typu w Chinach.
Sieć transportowa na Hajnanie opiera się na systemie dróg ekspresowych o kształcie siatki oraz okrążającej wyspę szybkiej kolei. Autostrada G98 o długości około 613 kilometrów łączy nadmorskie miasta i powiaty, takie jak Haikou, Qionghai, Wanning, Lingshui, Sanya, Dongfang i Danzhou, pozwalając podróżnym podziwiać widoki na gaje kokosowe i tropikalne wybrzeże.
Nowo wybudowana autostrada G9811 Central Line Expressway przebiega przez wnętrze wyspy, łącząc Haikou i Sanya, a jednocześnie przechodząc przez regiony tropikalnego lasu deszczowego Wuzhishan. Znacznie skraca czas podróży z północy na południe i ułatwia dostęp do turystyki ekologicznej w centralnych obszarach górskich. Autostrada Wanyang Expressway (Wanning–Yangpu) stanowi poziome połączenie w sieci autostrad Hajnanu o układzie siatki, efektywnie łącząc wschodnie strefy turystyczne wybrzeża z zachodnimi portami przemysłowymi.
Szybka Kolej Okrągła wokół Wyspy Hajnańskiej to pierwszy w Chinach system kolei dużych prędkości, który okrąża całą wyspę. Został ukończony w dwóch etapach: pętla wschodnia i zachodnia. Pętla wschodnia została otwarta w 2010 roku i biegnie z Haikou przez Wenchang, Qionghai, Wanning i Lingshui do Sanya. Pokonując dystans około 308 kilometrów z zaprojektowaną prędkością 250 km/h, oferuje jeden z najlepszych sposobów na podziwianie tropikalnego krajobrazu Hajnanu, z zapierającymi dech w piersiach widokami z okien pociągu.
Zachodnia pętla została otwarta w 2015 roku, łącząc Sanyę z Ledong, Dongfang i Danzhou, a następnie wracając do Haikou. Jej łączna długość wynosi około 344 kilometrów. Razem obie linie tworzą 653-kilometrową, okrężną linię kolei dużych prędkości – jedyną tego typu na świecie – umożliwiającą pasażerom przebycie całej wyspy w około trzy godziny i łączącą główne miasta Hajnanu w wysoce zintegrowany „krąg życia w tym samym mieście”.
Podróżowanie po Hajnanie jest szczególnie różnorodne. Podróż szybką koleją okrążającą wyspę sama w sobie jest podróżą, szczególnie na odcinku Wanning–Lingshui wschodniej trasy, gdzie kolej biegnie blisko linii brzegowej. Przez okna pociągu widać głęboki, błękitny ocean, który pojawia się i znika za lasami kokosowymi, by nagle otworzyć się na rozległe, panoramiczne widoki.
Samodzielna jazda po wyspie oferuje kolejny poziom wolności. Wzdłuż drogi ekspresowej G98 znajduje się wiele odcinków, z których podróżni mogą podziwiać morze z lotu ptaka. Jazda przez góry Wuzhishan centralną trasą odsłania mgliste lasy tropikalne i kręte górskie drogi, tworząc naturalny krajobraz.
Dla podróżnych dysponujących większą ilością czasu, jazda rowerem po wyspie to kolejna doskonała opcja. Rozbudowana sieć dróg okrężnych Hajnanu i rozbudowana sieć kwater prywatnych sprawiły, że wyspa ta stała się jednym z najpopularniejszych miejsc w Chinach do uprawiania turystyki rowerowej i motocyklowej.
Rekomendacje podróżnicze
Najlepszy czas na wizytę w Hajnanie to okres od listopada do kwietnia następnego roku. Okres ten przypada na zimę na półkuli północnej, kiedy to w większości Chin kontynentalnych panuje chłód, a na Hajnanie panują komfortowe temperatury od 20°C do 28°C, co czyni go idealnym miejscem na zimowy wypoczynek. W tym okresie opady deszczu są ograniczone, słońca jest dużo, a woda morska pozostaje czysta i nadaje się do pływania i uprawiania różnych sportów wodnych.
Grudzień-luty to szczyt sezonu turystycznego, a ceny hoteli w popularnych destynacjach, takich jak Sanya, mogą znacznie wzrosnąć, dlatego zaleca się wcześniejszą rezerwację. Maj-październik to pora deszczowa i tajfunowa na Hajnanie, a sierpień-październik to okres największej aktywności tajfunów, co może mieć wpływ na loty i połączenia promowe. Jednak w tym okresie przyjeżdża mniej turystów, a ceny hoteli są niższe, co czyni to miejsce opłacalnym dla podróżnych z ograniczonym budżetem, którym nie przeszkadzają sporadyczne opady deszczu.
Okres przejściowy między wiosną a latem (od marca do maja) to najlepszy czas, aby obficie delektować się tropikalnymi kwiatami i owocami Hajnanu. Mango, liczi i longany pojawiają się sezonowo, wypełniając wyspę zapachem świeżych, tropikalnych produktów.
Pierwszą, obowiązkową atrakcją na Hajnanie są prawdziwe tropikalne wakacje nad morzem w Sanya. Zatoki Yalong i Haitang oferują światowej klasy kurorty i miękkie, piaszczyste plaże, gdzie goście mogą nurkować z rurką, żeglować lub po prostu zrelaksować się pod palmami kokosowymi z książką.
Jednocześnie podróżni powinni zarezerwować sobie czas na zwiedzanie lasu deszczowego Yanoda lub doliny Binglang, gdzie będą mogli doświadczyć tajemnic ekosystemów lasu tropikalnego i poznać głębię kulturową ludu etnicznego Li.
Drugim niezbędnym doświadczeniem jest spacer starą ulicą Haikou Qilou. Ta historyczna dzielnica skupia w sobie historię nowoczesnego otwarcia Hajnanu, gdzie wpływy Azji Południowo-Wschodniej mieszają się z lokalnym życiem codziennym. Miseczka deseru Qingbuliang i dzbanek herbaty Laoba z łatwością wypełnią całe popołudnie, pozwalając odwiedzającym doświadczyć relaksującej filozofii „powolnego Hajnanu”.
Po trzecie, sama podróż po wyspie szybką koleją jest wyjątkowym doświadczeniem. Wschodni odcinek wybrzeża od Sanya do Wenchang jest szczególnie piękny, z lasami kokosowymi, polami ryżowymi i linią brzegową, które nieustannie pojawiają się za oknem, co czyni go jedną z najbardziej malowniczych tras kolejowych w Chinach.
Po czwarte, podróżni odwiedzający wyspę w okresie Forum Bo'ao dla Azji (zazwyczaj pod koniec marca lub kwietnia) mogą doświadczyć międzynarodowej atmosfery miasta Bo'ao. Podczas forum znacznie wzrasta prawdopodobieństwo spotkania ze światowymi osobistościami polityki i biznesu. Ponadto, jazda rowerem po wyspie lub jazda główną autostradą przez tropikalny las deszczowy Wuzhishan oferuje miłośnikom aktywnego wypoczynku zupełnie inną perspektywę na Hajnan.
Praktyczne wskazówki dotyczące podróży: turyści powinni zabrać ze sobą krem z wysokim filtrem SPF, okulary przeciwsłoneczne, kapelusze przeciwsłoneczne i lekką, oddychającą odzież. Tropikalne promieniowanie ultrafioletowe na Hajnanie jest znacznie silniejsze, niż spodziewa się wielu podróżnych. Upał i wilgoć mogą łatwo powodować problemy skórne, dlatego zdecydowanie zaleca się również stosowanie repelentów na owady.
Chociaż płatności mobilne są powszechnie akceptowane na obszarach miejskich, w oddalonych wioskach i na lokalnych targowiskach nadal można płacić tylko gotówką, dlatego zaleca się noszenie przy sobie niewielkiej ilości gotówki. Kupując owoce morza na lokalnych targowiskach, zawsze sprawdzaj ceny i metody ważenia przed złożeniem zamówienia. Znajomość aktualnych cen rynkowych pomoże uniknąć niepotrzebnych sporów.
Wynajęcie samochodu to najbardziej elastyczny sposób zwiedzania Hajnanu. Zarówno lotniska w Hajnanie, jak i Sanya oferują usługi wynajmu samochodów. Podróżni muszą posiadać ważne prawo jazdy i kartę kredytową. Należy pamiętać, że na autostradach Hajnanu nie ma punktów poboru opłat, chociaż ceny paliwa są tam nieco wyższe niż na kontynencie.
Jeśli chodzi o lokalne zwyczaje, odwiedzający powinni szanować tradycyjne wierzenia i praktyki. W wioskach Li niektóre starożytne drzewa i duże kamienie mogą być uważane za święte i nie należy ich dotykać ani na nie wspinać się. „Stele zakazu” przy wejściach do wiosek, które zawierają zasady i zwyczaje danej społeczności, należy traktować z szacunkiem.
Podczas ludowych wydarzeń religijnych, takich jak Festiwal Junpo, rytuały przekłuwania ciała i chodzenia po ogniu mają święte znaczenie. Zwiedzający powinni obserwować je w ciszy i unikać nachalnych zdjęć, których motywacją jest jedynie ciekawość.
Podczas pływania zawsze trzymaj się wyznaczonych bezpiecznych stref i zwracaj uwagę na flagi ostrzegawcze na plaży. Czerwona flaga oznacza zakaz kąpieli, a żółta – konieczność zachowania szczególnej ostrożności. Na niektórych plażach Hajnanu mogą występować prądy wsteczne.
Wreszcie, słońce Hajnanu jest znacznie silniejsze, niż się wydaje. Nawet w pochmurne dni, zaledwie dwie lub trzy godziny aktywności na świeżym powietrzu mogą spowodować oparzenia słoneczne. Lokalna zasada jest prosta: „Bez kremu z filtrem, bez wychodzenia na zewnątrz”.
Informacje dotyczące podróży mogą ulec zmianie. Przed podróżą sprawdź aktualne godziny otwarcia, rezerwacje i wymagania wjazdowe.




Rozmowy podróżników
Rozpocznij rozmowę od przydatnej wskazówki lub pytania.