จังหวัดโฮตัน
เขตปกครองโฮตัน (อุยกูร์: خوتەن ۋىلايىتى) เป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ โดยมีเมืองโฮตันเป็นศูนย์กลางการบริหาร เขตปกครองนี้มีพรมแดนติดกับเทือกเขาคุนหลุนและเขตปกครองตนเองทิเบต
จังหวัดโฮตัน
เขตปกครองโฮตัน (อุยกูร์: خوتەن ۋىلايىتى) เป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ โดยมีเมืองโฮตันเป็นศูนย์กลางการบริหาร เขตปกครองนี้มีพรมแดนติดกับเทือกเขาคุนหลุนและเขตปกครองตนเองทิเบตทางใต้ ทะเลทรายทาคลามากันและอักซูทางเหนือ เขตปกครองตนเองมองโกลบายิงโกลินทางตะวันออก และเขตปกครองคัชการ์ทางตะวันตก ทางตะวันตกเฉียงใต้ติดกับเทือกเขาคาราโครัมซึ่งเป็นพรมแดนยาว 210 กิโลเมตรกับแคชเมียร์ มีพื้นที่ทั้งหมด 248,100 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2026 เขตปกครองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 เมืองและอำเภอ 9 อำเภอ ตามสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,504,718 คน เมืองโฮตันตั้งอยู่ใจกลางทวีปยูเรเซีย มีสภาพภูมิอากาศแบบแห้งแล้งทั่วไป มีแม่น้ำ 36 สายที่มีขนาดแตกต่างกัน และเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของจีนในด้านพลังงานแสงอาทิตย์ เมืองนี้มีชื่อเสียงในด้านหยก ผ้าไหม พรม และผลไม้ และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 22 กลุ่ม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวอุยกูร์ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเติบโตขึ้น 6.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
วิวัฒนาการของชื่อ
ในสมัยโบราณ โฮตันรู้จักกันในชื่อ "หยูเถียน" ซึ่งหมายถึง "สถานที่ผลิตหยก" ในภาษาทิเบต เอกสารทางประวัติศาสตร์ เช่น คัมภีร์ราชวงศ์ถัง และบันทึกราชวงศ์ถังเกี่ยวกับดินแดนตะวันตก บันทึกชื่อต่างๆ ไว้มากมาย รวมถึง "กุซานา" (หมายถึง "น้ำนมแห่งดิน") ซึ่งสะท้อนถึงตำนานท้องถิ่นเกี่ยวกับกษัตริย์ที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากผืนดิน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หยวน บันทึกทางประวัติศาสตร์ได้ใช้ชื่อที่แตกต่างกันออกไป เช่น อู่ตัน หูตัน และหวู่ต้วน ซึ่งล้วนเป็นการออกเสียงชื่อสถานที่เดียวกันในภาษาต่างๆ
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ก่อนสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น ชนเผ่าโบราณต่างๆ รวมถึงผู้พูดภาษาอินโด-ยุโรปและจีน-ทิเบต ชาวซากะ ชาวฉาง และชาวเย่ว์จือ อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
หลังจากภารกิจของจางเฉียนไปยังดินแดนตะวันตก โฮตันจึงได้รับการบันทึกไว้ในตำราประวัติศาสตร์จีนเป็นครั้งแรก ในปี 60 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้สถาปนารัฐอารักขาดินแดนตะวันตก โดยรวมเอาโอเอซิสต่างๆ เช่น ปี่ซาน ยู่เถียน ยู่หมี่ ฉู่เล่อ จิงจือ และหรงหลู เข้ามาอยู่ภายใต้การปกครอง และผนวกโฮตันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนจีนอย่างเป็นทางการ ในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิน ยู่เถียนได้ผนวกเอานครรัฐใกล้เคียงเข้ามา ซึ่งอาณาเขตของยู่เถียนนั้นตรงกับเขตปกครองโฮตันในปัจจุบัน
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในปี ค.ศ. 675 ราชวงศ์ถังได้จัดตั้งกองบัญชาการเขตปี่ซาขึ้น โดยประกอบด้วย 10 มณฑล ในช่วงยุคห้าราชวงศ์ หลี่เซิงเทียนได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรมหาสมบัติหยูเทียน ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1279–1289) ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการปราบปรามขึ้น ทำให้ภูมิภาคนี้อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของราชวงศ์หยวนส่วนกลาง
สมัยหมิง-ชิง
ในสมัยราชวงศ์ชิง ชื่อของเหอเถียนได้เปลี่ยนจาก "หยูเถียน" เป็น "เหอเถียน" ในปี 1759 ราชสำนักชิงได้จัดตั้งสำนักกิจการเหอเถียนขึ้น หลังจากที่ยาคูบ เบ็กเข้ายึดครอง (1865) กองกำลังชิงภายใต้การนำของหลิว จินถังได้ยึดเหอเถียนคืนในปี 1878 ในปี 1883 เหอเถียนกลายเป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง และในปี 1902 ได้มีการจัดตั้งอำเภอพิซานและอำเภอล็อบขึ้น
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 เหอเถียนได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ และมีการปรับโครงสร้างการบริหารอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงยุคสาธารณรัฐ ในปี ค.ศ. 1933 มูฮัมหมัด อิมิน ได้ประกาศจัดตั้ง "สาธารณรัฐอิสลามเหอเถียน" ซึ่งมีอายุสั้นและถูกปราบปรามอย่างรวดเร็ว อำเภอนียาได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1947
สาธารณรัฐประชาชนจีน
เมืองโฮตันได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2492 จังหวัดโฮตันได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2514 และในปี พ.ศ. 2526 เมืองโฮตันได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 อำเภอใหม่สองแห่ง ได้แก่ อำเภอเหออันและอำเภอเหอคัง ได้ถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้เขตอำนาจของจังหวัดโฮตัน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 จังหวัดโฮตันประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 1 เมือง คือ เมืองโฮตัน และอำเภออีก 9 อำเภอ ได้แก่ อำเภอโฮตัน อำเภอโมหยู (คาราคาช) อำเภอพีซาน อำเภอลอป อำเภอคีรา อำเภอเคียริยา อำเภอนียา อำเภอเหออัน และอำเภอเหอคัง รวมทั้งหมด 93 ตำบล และ 5 อำเภอย่อย
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เขตปกครองโฮตันตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของซินเจียง โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ลองจิจูด 79.92° ตะวันออก และลองจิจูด 37.12° เหนือ มีพื้นที่ทอดยาวประมาณ 670 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 600 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 248,100 ตารางกิโลเมตร ทางใต้เป็นเทือกเขาคุนหลุน ทางเหนือเป็นทะเลทรายทาคลามากัน และทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นเทือกเขาคาราโครัมซึ่งติดกับแคชเมียร์
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาของภูมิภาคนี้ครอบคลุมแผ่นเปลือกโลกสามแผ่น ได้แก่ แผ่นทาริมทางเหนือ บล็อกฉางถางทางใต้ และแผ่นกังไดเซ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ชั้นหินมีอายุตั้งแต่ยุคอาร์เคียนถึงยุคซีโนโซอิก หยกโฮตันเกิดขึ้นในบริเวณที่หินอ่อนแมกนีเซียมสัมผัสกับหินอัคนีแทรกซึมที่มีความเป็นกรดปานกลางถึงสูงในยุควาริสกันตามแนวสันเขาคุนหลุนหลัก
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลดหลั่นจากทิศใต้ไปทิศเหนือเป็นสามระดับ ได้แก่ ที่ราบสูง เทือกเขาแอลป์ และที่ราบลุ่ม ยอดเขาคุนหลุนโดยทั่วไปสูงถึง 6,000 เมตร โดยยอดเขาที่สูงที่สุดสูงเกิน 7,000 เมตร แบ่งเขตธรณีสัณฐานออกเป็นเจ็ดเขตที่แตกต่างกัน ตั้งแต่เทือกเขาสูงที่สุด (สูงกว่า 5,200 เมตร ซึ่งมีธารน้ำแข็งในปัจจุบัน) ผ่านเทือกเขาแอลป์ เทือกเขากึ่งแอลป์ เทือกเขาระดับกลาง และเทือกเขาระดับต่ำ ลงมาถึงที่ราบลุ่มเชิงเขา (1,250–2,200 เมตร) และเขตทะเลทราย (ต่ำกว่า 1,250 เมตร) บริเวณขอบทะเลทรายทาคลามากัน
ภูมิอากาศ
โฮตันมีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายแห้งแล้งจัดในเขตยูเรเซียตอนใน โดยมีที่ราบสูงปามีร์และเทือกเขาเทียนซานอยู่ทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ และเทือกเขาคุนหลุนและคาราโครัมอยู่ทางทิศใต้ ซึ่งขวางกั้นกระแสน้ำชื้นจากมหาสมุทรอินเดีย ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเพียง 35 มิลลิเมตร ในขณะที่การระเหยสูงถึง 2,480 มิลลิเมตร ภูมิภาคนี้มีสภาพอากาศที่มีฝุ่นละอองมากกว่า 220 วันต่อปี รวมถึงพายุฝุ่นรุนแรงประมาณ 60 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 11.0°C ถึง 12.1°C ในที่ราบโอเอซิส มีเขตภูมิอากาศย่อย 3 เขต ได้แก่ ภูเขาทางตอนใต้ ที่ราบโอเอซิส และทะเลทรายทางตอนเหนือ
อุทกวิทยา
จังหวัดนี้มีแม่น้ำ 36 สาย รวมถึงแม่น้ำยูรุงกาช แม่น้ำคารากาช แม่น้ำเคริยา แม่น้ำนิยา แม่น้ำคิรา และแม่น้ำพิชัน โดยมีปริมาณน้ำไหลรวมต่อปี 7.4 พันล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำมีลักษณะตามฤดูกาลอย่างชัดเจน โดยฤดูร้อนมีปริมาณน้ำไหลถึง 75% ของปริมาณน้ำไหลทั้งหมดต่อปี ในขณะที่ฤดูใบไม้ผลิมีเพียง 9.6% ทำให้เกิดรูปแบบของภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิ น้ำท่วมในฤดูร้อน ขาดแคลนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง และน้ำลดในฤดูหนาว แม่น้ำส่วนใหญ่เป็นแม่น้ำภายในประเทศ ยกเว้นแม่น้ำชิปแชปที่ไหลลงสู่ประเทศอินเดีย โดยมีปริมาณน้ำไหลออกต่อปี 293 ล้านลูกบาศก์เมตร
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติที่สำคัญ ได้แก่ ลมแรงจัด ลมร้อนแห้งแล้ง น้ำท่วม ภัยแล้ง และน้ำค้างแข็ง ลมที่มีความเร็วเกิน 17 เมตรต่อวินาทีจะก่อให้เกิดพายุฝุ่น ในเดือนกันยายนปี 2559 น้ำท่วมและดินถล่มใน 6 มณฑลส่งผลกระทบต่อประชาชน 35,000 คน ทำลายบ้านเรือนเกือบ 400 หลัง และสร้างความเสียหายแก่พื้นที่เพาะปลูก 2,200 เฮกตาร์ ส่งผลให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจโดยตรงมากกว่า 32 ล้านหยวน (ประมาณ 4.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดมี 9.741 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณที่สามารถนำมาใช้ได้ 5.895 พันล้านลูกบาศก์เมตร โครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำ 50 แห่ง (ความจุรวม 871 ล้านลูกบาศก์เมตร) สถานีส่งน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 27 แห่ง และคลองชลประทานกว่า 33,000 กิโลเมตร โครงการที่โดดเด่น ได้แก่ โครงการควบคุมน้ำวูลูวาตี (ความสูงของเขื่อน 133 เมตร สูงที่สุดในจีน ความจุรวม 347 ล้านลูกบาศก์เมตร กำลังการผลิตติดตั้ง 60 เมกาวัตต์) และโครงการควบคุมน้ำยูรุงกาช (ความจุที่ควบคุมได้ตามแผน 540 ล้านลูกบาศก์เมตร ชลประทานพื้นที่เพาะปลูก 1.6 ล้านหมู่ในซินเจียงตอนใต้) การลงทุนด้านการอนุรักษ์น้ำสะสมสูงถึง 22.517 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรที่ดิน
เขตปกครองนี้มีพื้นที่ 247,400 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 3.32 ล้านหมู่ (ประมาณ 2,213 ตารางกิโลเมตร) และทุ่งหญ้า 64.09 ล้านหมู่ (ประมาณ 42,727 ตารางกิโลเมตร) พื้นที่ชุ่มน้ำครอบคลุม 408,500 เฮกตาร์ (10.35% ของพื้นที่ทั้งหมดของซินเจียง อยู่ในอันดับที่สามของภูมิภาค) พื้นที่ป่ารวม 15.18 ล้านหมู่ รวมถึงป่าธรรมชาติ 11.01 ล้านหมู่
แหล่งพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานความร้อน
เมืองโฮตันครองอันดับหนึ่งในซินเจียงในด้านทรัพยากรพลังงานแสงอาทิตย์ ปริมาณรังสีรวมต่อปีในที่ราบสูงถึง 138.1–151.5 กิโลแคลอรี/ตารางเซนติเมตร รองจากที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตเท่านั้น จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ที่ 2,470–3,000 ชั่วโมง และช่วงเวลาที่ปราศจากน้ำค้างแข็งยาวนาน 182–226 วันในที่ราบ
ทรัพยากรแร่
จังหวัดนี้มีแร่ธาตุ 61 ชนิด รวมถึงหยกโฮตัน ถ่านหิน ก๊าซธรรมชาติ ปิโตรเลียม เหล็ก ทองแดง ทองคำ พลวง ลิเธียม และโลหะหายาก มีเหมืองแร่ที่ดำเนินการอยู่ 338 แห่ง หยกโฮตันยังคงเป็นทรัพยากรที่เป็นเอกลักษณ์ โดยมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้ 33,000 ตัน
ทรัพยากรชีวภาพ
ภูมิภาคนี้เป็นแหล่งอาศัยของพืชมีเมล็ดป่า 445 ชนิด จาก 55 วงศ์ โดยวงศ์หญ้า (Poaceae) เป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุด มีการบันทึกนกไว้ประมาณ 300 ชนิด รวมถึงนกกระสาปากดำ หงส์ขาว นกอินทรีทอง และนกอินทรีทะเลหางขาว มีการจัดตั้งอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำระดับชาติ 4 แห่ง ได้แก่ นียา ลาลิกุน แม่น้ำเคริยา และคิรา ดามาโกว
ประชากร
ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,504,718 คน เขตปกครองนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวอุยกูร์ โดยมีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ อีก 22 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวฮุย ชาวคาซัค และชาวคีร์กีซ
ภาษาโคตันโบราณ (คริสต์ศตวรรษที่ 5-10) ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากอักษรพราห์มีของอินเดีย ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยภาษาอุยกูร์โบราณหลังจากอาณาจักรโคตันล่มสลายลงด้วยฝีมือของราชวงศ์คาราคานิดในปี ค.ศ. 1006 สำเนียงโคตันยังคงเป็นสำเนียงที่ใหญ่เป็นอันดับสองของภาษาอุยกูร์ โดยมีคำยืมจำนวนมากจากยุคชากาไต
ศาสนา
ในอดีต โฮตันเป็นที่ตั้งของศาสนาต่างๆ มากมาย ได้แก่ ศาสนามานิเคียน คริสต์นิกายเนสตอเรียน ศาสนาโซโรแอสเตอร์ ศาสนาเต๋า ศาสนาพุทธ และศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธเข้ามาในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช และได้รับการยอมรับเป็นศาสนาประจำรัฐของอาณาจักรหยูเถียน โดยเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิน ส่วนศาสนาอิสลามเข้ามาในศตวรรษที่ 9 และกลายเป็นศาสนาหลักหลังจากที่ราชวงศ์คาราคานิดพิชิตหยูเถียนได้ในปี 1006
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองโฮตันเติบโตขึ้น 6.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคอุตสาหกรรมหลักเติบโต 5.7% ภาคอุตสาหกรรมรอง 17.2% และภาคอุตสาหกรรมบริการ 4.2% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 9.9% โดยการลงทุนภาคเอกชนพุ่งสูงขึ้นถึง 20.5% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินเพิ่มขึ้น 12.0% และอัตราการพึ่งพาตนเองทางการคลังเพิ่มขึ้นจาก 12.38% เป็น 14.07%
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงเติบโต 5.9% จังหวัดผลิตเนื้อหมู 5,500 ตัน เนื้อวัว 29,400 ตัน เนื้อแกะ 66,300 ตัน และเนื้อสัตว์ปีก 22,000 ตัน จำนวนแกะเพิ่มขึ้นเป็น 3.99 ล้านตัว ผลผลิตผลไม้และถั่วชนิดพิเศษเติบโต 6.1%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมเติบโต 54.0% โดยอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตอย่างรวดเร็วถึง 63.2% ภาคเหมืองแร่มีการเติบโตมากที่สุดถึง 124.6% ตามมาด้วยภาคสาธารณูปโภค (+46.4%) และภาคการผลิต (+23.3%) ส่วนมูลค่าเพิ่มในภาคการก่อสร้างเติบโต 1.4%
อุตสาหกรรมบริการ
ภาคบริการเติบโต 4.2% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคเพิ่มขึ้น 4.4% โดยมีการเติบโตที่โดดเด่นในหมวดเสื้อผ้า (+102.9%) อุปกรณ์สื่อสาร (+101.6%) และของใช้ในชีวิตประจำวัน (+80.1%) เงินฝากของสถาบันการเงินเติบโต 18.7% และสินเชื่อเติบโต 22.5% สถาบันประกันภัย 8 แห่งมีรายได้จากเบี้ยประกันเพิ่มขึ้น 10.8%
เขตเศรษฐกิจ
นิคมอุตสาหกรรมที่สำคัญ ได้แก่ นิคมอุตสาหกรรมปักกิ่ง-โฮตัน (พื้นที่วางแผน: 15.5 ตารางกิโลเมตร) นิคมอุตสาหกรรมเทียนจิน อำเภอฉีรา (พัฒนาแล้ว 4.9 ตารางกิโลเมตร มี 29 บริษัท การลงทุนสะสมเกิน 1.02 พันล้านหยวน / ประมาณ 140 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และนิคมอุตสาหกรรมอำเภอเคียริยา ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 14 มีการส่งเสริมอุตสาหกรรมสำคัญ 7 ประเภท ได้แก่ การแปรรูปสินค้าเกษตรขั้นสูง รองเท้าและถุงเท้า สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม ผลิตภัณฑ์วิกผม การประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และการค้า/โลจิสติกส์
กิจการสังคม
ในปี 2025 จังหวัดโฮตันมีโรงเรียน 1,492 แห่ง สถานพยาบาล 2,307 แห่ง คณะการแสดง 9 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง ห้องสมุด 9 แห่ง (รวมหนังสือ 900,065 เล่ม) และสถานที่เล่นกีฬา 14 แห่ง หนังสือพิมพ์โฮตันเดลี่ตีพิมพ์ 16.17 ล้านฉบับ ใน 494 ฉบับ ความพยายามด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีรวมถึงโครงการที่ได้รับการอนุมัติ 155 โครงการ บริษัทไฮเทคที่ได้รับการรับรองใหม่ 29 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่เน้นด้านเทคโนโลยี 103 แห่ง การเข้าร่วมระบบประกันสังคมเติบโต 1.3% ครอบคลุมเงินบำนาญพื้นฐาน การรักษาพยาบาล การว่างงาน และประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน
การขนส่ง
ทางหลวง
ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 24,858 กิโลเมตร การขนส่งผู้โดยสารทางถนนให้บริการ 15.27 ล้านเที่ยว (+83.3% เมื่อเทียบกับปีก่อน) และการขนส่งสินค้าเคลื่อนย้าย 28.04 ล้านตัน (−6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อน)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟคัชการ์-โฮตัน เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2010 ทางรถไฟโฮตัน-รัวฉาง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2022 ทำให้เส้นทางรถไฟรอบทะเลทรายทาคลามากันสมบูรณ์ การขนส่งผู้โดยสารทางรถไฟให้บริการ 1.736 ล้านเที่ยว และขนส่งสินค้า 324,000 ตัน
การบิน
สนามบินโฮตัน คุงกัง ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองโฮตันไปทางใต้ 12 กิโลเมตร ให้บริการเที่ยวบินประจำไปยังอุรุมฉี สนามบินเคียริยา หวันฟาง ในอำเภอเคียริยา เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2020 ในปี 2025 ปริมาณผู้โดยสารทางอากาศสูงถึง 1.939 ล้านคน (+6.6% เมื่อเทียบกับปีก่อน) และปริมาณสินค้าทางอากาศอยู่ที่ 9,700 ตัน (+11.4% เมื่อเทียบกับปีก่อน)
วัฒนธรรม
อาหาร
อาหารโฮตันสะท้อนถึงประเพณีการบริโภคอาหารของศาสนาอิสลาม โดยหลีกเลี่ยงเนื้อหมู เลือด และแอลกอฮอล์ ชาฟู่จวน (ชาอิฐ) และขนมปังนานเป็นอาหารหลักที่รับประทานกันโดยทั่วไปในสองในสามมื้อต่อวัน พร้อมกับผลไม้แห้ง ถั่ว น้ำผึ้ง หรือแยม อาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง ได้แก่ เนื้อแกะเสียบไม้ย่าง แกะย่างทั้งตัว (อาหารจานเด่นสำหรับแขกผู้มีเกียรติ) และกระเพาะแกะยัดไส้ด้วยเนื้อปรุงรสแล้วย่างบนถ่านไฟเป็นเวลา 3-4 ชั่วโมง ซึ่งเป็นอาหารพลังงานสูงที่คิดค้นโดยคนเลี้ยงสัตว์ในทะเลทราย
ประเพณีและเทศกาล
กีฬาพื้นเมืองดั้งเดิม ได้แก่ เตียวหยาง (การแย่งแพะบนหลังม้า) และมวยปล้ำอุยกูร์ เทศกาลสำคัญ ได้แก่ อีดิลฟิตรี (เทศกาลถือศีลอด), อีดิลอัฎฮา (เทศกาลคอร์บัน) และนอว์รูซ (ปีใหม่เปอร์เซีย ซึ่งเฉลิมฉลองประมาณวันที่ 20 มีนาคม) เมชเรป—การรวมตัวกันของชุมชนที่ผสมผสานดนตรี การเต้นรำ การศึกษาด้านศีลธรรม และการจัดงานเลี้ยง—เป็นประเพณีทางวัฒนธรรมอันเป็นที่รักซึ่งจัดขึ้นในช่วงนอกฤดูกาลเพาะปลูก
ศิลปะ
โฮตันมีชื่อเสียงด้านดนตรีและการเต้นรำ โดยดนตรีหยูเถียนโบราณเคยถูกนำมาแสดงในราชสำนักฮั่น ในสมัยราชวงศ์ถัง ดนตรีหยูเถียนถูกผนวกเข้ากับ "สิบองค์ประกอบดนตรี" ของราชสำนัก เซเนมเป็นการเต้นรำพื้นบ้านของชาวอุยกูร์ที่แพร่หลายที่สุด โดยแสดงเป็นชุด 11 ท่วงทำนอง งานฝีมือการทำกระดาษจากเปลือกหม่อนแบบดั้งเดิมของชาวอุยกูร์ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้ในภูมิภาคนี้ หยกโฮตัน ผ้าไหมแอตลาส และพรมโฮตัน รวมกันเรียกว่า "สามสมบัติแห่งโฮตัน"
การท่องเที่ยว
ซากปรักหักพังนียา
ซากปรักหักพังนีย่า ตั้งอยู่บริเวณลุ่มน้ำนีย่าตอนล่างในอำเภอนีย่า เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ทางตอนใต้ของทะเลทรายทาคลามากัน มีอายุย้อนไปถึงยุคฮั่น-จิน (ประมาณ 1,800 ปีที่แล้ว) ซึ่งตรงกับอาณาจักรจิงจือโบราณ แหล่งโบราณคดีนี้ถูกค้นพบโดยออเรล สไตน์ ในปี ค.ศ. 1901 ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 27 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ และ 8 กิโลเมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก การขุดค้นพบเอกสารคารอชธี ตำราจีน โบราณวัตถุผ้าไหม เหรียญ และงานแกะสลักที่งดงาม ซึ่งเป็นหลักฐานอันล้ำค่าเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมบนเส้นทางสายไหมและการปกครองดินแดนทางตะวันตกโดยราชวงศ์จีนตอนกลาง
สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ
สถานที่สำคัญที่น่าสนใจ ได้แก่ ซากปรักหักพังของวัดราวัก (กลุ่มเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะคันธาราในอำเภอลอป ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติในปี 2544) เขตทัศนียภาพวูลูวาตี (ระดับ AAA) อุทยานทะเลสาบคุนหลุน (อุทยานที่ใหญ่ที่สุดในโฮตัน มีพื้นที่ 88,000 ตารางเมตร) และแม่น้ำยูรุงกาช (หยกขาว) ซึ่งมีชื่อเสียงในการผลิตหยกขาวโฮตันถึง 36 ชนิด จังหวัดนี้มีเขตทัศนียภาพระดับ 4A/5A จำนวน 6 แห่ง และเขตทัศนียภาพระดับ 3A และต่ำกว่าอีก 30 แห่ง นอกจากนี้ จังหวัดยังมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 253 แห่ง (ระดับชาติ 12 แห่ง) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 348 รายการ (ระดับชาติ 8 รายการ) และโบราณวัตถุที่เคลื่อนย้ายได้ 14,402 ชิ้น
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม