ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองกู่หยวน

เมืองกู่หยวน

เมืองกู่หยวน (Guyuan City) หรือเรียกย่อว่า "กู่" เดิมชื่อต้าหยวน (Dayuan), เกาผิง (Gaoping), เสี่ยวกวน (Xiaoguan) และหยวนโจว (Yuanzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (Ningxia Hui Autonomous Region) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของหนิงเซี่ย ในบริเวณเทือกเขาหลิวปาน (Liupan Mountain Area) มีภูมิประเทศสูงชัน

เมืองกู่หยวน

กู่หยวน (Guyuan) หรือเรียกย่อว่า "กู่" เดิมชื่อต้าหยวน (Dayuan), เกาผิง (Gaoping), เสี่ยวกวน (Xiaoguan) และหยวนโจว (Yuanzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (Ningxia Hui Autonomous Region) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของหนิงเซี่ยในเขตเทือกเขาหลิวปาน (Liupan Mountain Area) โดยมีภูมิประเทศสูงทางใต้และต่ำทางเหนือ ติดกับเมืองชิงหยาง (Qingyang) และผิงเหลียง (Pingliang) ของมณฑลกานซู (Gansu) ทางตะวันออก ผิงเหลียง (Pingliang) ทางใต้ เมืองไป่หยิน (Baiyin) ทางตะวันตก และจงเหวย (Zhongwei) และอู๋จง (Wuzhong) ของหนิงเซี่ย (Ningxia) ทางเหนือ มีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปทั่วไป มีพื้นที่ทั้งหมด 10,500 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2026 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 อำเภอและ 4 ตำบล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,133,800 คน เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2001 จังหวัดกู่หยวนถูกยุบและจัดตั้งเป็นเมืองกู่หยวนขึ้น กู่หยวนเป็นเมืองศูนย์กลางรองของหนิงเซี่ย ตั้งอยู่ใจกลางสามเหลี่ยมที่เกิดจากเมืองซีอาน หลานโจว และหยินฉวน เป็นเมืองเดียวที่ไม่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเหลืองในบรรดาเมืองระดับมณฑลทั้งห้าของหนิงเซี่ย ตั้งอยู่บนจุดตัดระหว่างวัฒนธรรมการเกษตรในที่ราบภาคกลางและวัฒนธรรมการเร่ร่อนทางเหนือ จึงเป็นเส้นทางสำคัญบนเส้นทางสายเหนือของเส้นทางสายไหมตะวันออก ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 48.807 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6%

ประวัติศาสตร์

กิจกรรมของมนุษย์มีมาตั้งแต่ยุคหินเก่าเมื่อ 27,000–32,000 ปีก่อน ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฉิน ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการก่อตั้งอำเภออู๋ซือขึ้น และในปี 114 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิหวู่แห่งฮั่นได้ก่อตั้งเมืองอันติง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอเกาผิง (ปัจจุบันคือเขตหยวนโจว)

ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเว่ยเหนือ เว่ยตะวันตก และโจวเหนือ ตามลำดับ ในปี ค.ศ. 436 ได้มีการก่อตั้งกองทหารรักษาการณ์เกาผิงขึ้น ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นหยวนโจวในปี ค.ศ. 524 ในสมัยราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลผิงเหลียง ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) หยวนโจวได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ แต่ต่อมาก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของตูโบ (ค.ศ. 763–764)

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) บริเวณนี้ประกอบด้วยกองทัพเจิ้นหรง กองทัพฮวาได กองทัพเต๋อซุน และกองทัพซีอานโจว ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้มีการก่อตั้งกองทัพกู่หยวนโจวและกองทหารรักษาการณ์กู่หยวนขึ้น ในปี ค.ศ. 1452 ชื่อ "กู่หยวน" ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก โดยมาจาก "หยวนโจวเดิม" ซึ่งเปลี่ยนจาก "เดิม" (กู่) เป็น "มั่นคง" (กู่) ในปี ค.ศ. 1502 กู่หยวนกลายเป็นที่ตั้งของกองทัพกู่หยวนโจวและกองทหารรักษาการณ์กู่หยวน ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้ากองทหารรักษาการณ์ชายแดน

ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) กู่หยวนโจวอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลกานซู ในปี ค.ศ. 1873 ได้รับการยกฐานะเป็นรัฐโจวที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง ในปี ค.ศ. 1913 ได้กลายเป็นอำเภอกู่หยวน ในปี ค.ศ. 1936 กองทัพแดงได้จัดตั้งรัฐบาลโซเวียตอำเภอกู่หยวนเหนือขึ้น ในปี ค.ศ. 1949 กู่หยวนได้รับการปลดปล่อย ในปี ค.ศ. 1953 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองซีไห่กู่หุยขึ้น ในปี ค.ศ. 1955 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองกู่หยวนหุย ในปี ค.ศ. 1958 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยขึ้น และเขตปกครองตนเองถูกยกเลิกไป แทนที่ด้วยเขตพิเศษกู่หยวน ในปี ค.ศ. 1983 ได้มีการจัดตั้งอำเภอเผิงหยางขึ้น ในปี ค.ศ. 2001 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองกู่หยวนระดับจังหวัด ในปี ค.ศ. 2002 เมืองกู่หยวนได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 2004 อำเภอไห่หยวนถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของจงเหวย

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองกู่หยวนปกครอง 1 เขต (หยวนโจว) และ 4 อำเภอ (ซีจี้ หลงเต๋อ จิงหยวน เผิงหยาง) โดยมีตำบลและเมือง 62 แห่ง ตำบลย่อย 3 แห่ง หมู่บ้าน 795 แห่ง และชุมชน 68 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองตั้งอยู่ในเขตหยวนโจว

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองกู่หยวนตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาหลิวปานทางตอนใต้ของหนิงเซี่ย ระหว่างละติจูดเหนือ 35°14'–36°31' และลองจิจูดตะวันออก 105°19'–106°57' มีพื้นที่ทั้งหมด 10,500 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ใจกลางสามเหลี่ยมที่เกิดจากเมืองซีอาน หลานโจว และหยินฉวน และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการคมนาคมทางหลวง 179 แห่งของจีน

ภูมิประเทศ

ตั้งอยู่ทางขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของที่ราบสูงโลส โดยมีเทือกเขาหลิวปานเป็นแนวยาวแบ่งเมืองออกเป็นตะวันออกและตะวันตก ระดับความสูงส่วนใหญ่อยู่ที่ 1,500–2,200 เมตร มีลักษณะเป็นเนินเขาโลส สันเขา เนินดิน และหุบเขา ยอดเขาหลักของเทือกเขาหลิวปาน คือ ภูเขาเหมยเกา (ภูเขาหมี่กัง) สูงถึง 2,942 เมตร

ภูมิอากาศ

เมืองกูหยวนมีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปทั่วไปในเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้งของที่ราบสูงโลส คือ ฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวเย็น ฤดูใบไม้ผลิที่แปรปรวน ฤดูร้อนที่สั้นและเย็นสบาย ฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว มีช่วงอุณหภูมิระหว่างวันกว้าง และมีความแตกต่างของปริมาณน้ำฝนในแต่ละภูมิภาคอย่างมาก อุณหภูมิเฉลี่ย: 6.7–8.8°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 458.6–668.2 มม. แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 2,056.9–2,384.4 ชั่วโมง

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติหลักๆ ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำค้างแข็ง คลื่นความหนาวเย็น และลูกเห็บ ลูกเห็บตกในช่วงเดือนเมษายนถึงตุลาคม โดยเฉลี่ย 11 วันต่อปี และจะตกมากที่สุดในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคม พายุลูกเห็บรุนแรงเมื่อวันที่ 23-24 มิถุนายน พ.ศ. 2543 สร้างความเสียหายแก่พืชผลทางการเกษตรกว่า 12,000 เฮกตาร์ คิดเป็นมูลค่าความเสียหายโดยตรงกว่า 8 ล้านหยวน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ระบบแม่น้ำหลายสาย รวมถึงแม่น้ำจิง แม่น้ำชิงสุ่ย แม่น้ำหูลู่ และแม่น้ำซู่หลี่ มีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปีประมาณ 730 ล้านลูกบาศก์เมตร แหล่งน้ำใต้ดินมีปริมาณ 324 ล้านลูกบาศก์เมตร ซึ่งสามารถนำมาใช้ได้ 244 ล้านลูกบาศก์เมตร พื้นที่เทือกเขาหลิวปานเป็นแหล่งทรัพยากรน้ำที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของหนิงเซี่ย รู้จักกันในชื่อ "หอคอยน้ำธรรมชาติ" มีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 210 ล้านลูกบาศก์เมตร และมีศักยภาพในการควบคุมน้ำป่าไม้ 28.4 ล้านตัน

ทรัพยากรชีวภาพ

เขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขาหลิวปานมีพืชเศรษฐกิจที่มีคุณค่า เช่น เฟิร์นใบเล็ก บัคธอร์นทะเล และฟาไฉ รวมถึงพันธุ์ไม้คุ้มครอง เช่น แอสตรากาลัส ไม้เนื้ออ่อนที่มีคุณค่า ได้แก่ ต้นสน ต้นสนจีน ต้นสนหัวซาน และต้นเถ้าแมนจูเรีย มีพืชสมุนไพรป่า 530 ชนิด สัตว์คุ้มครอง ได้แก่ เสือดาว กวางมัสก์ป่า นกอินทรีทอง และไก่ฟ้าท้องแดง

ทรัพยากรแร่

ปริมาณสำรองถ่านหิน: 9.3 พันล้านตัน ใน 5 แหล่ง; ทรายควอตซ์: 1.6 พันล้านตัน ใน 4 แหล่ง; ยิปซัม: 3 พันล้านตัน ใน 10 แหล่ง; หินปูน: 130 ล้านตัน; เกลือ: ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วมากกว่า 17 พันล้านตัน ในพื้นที่แกนกลาง 30 ตารางกิโลเมตร โดยมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้มากกว่า 100 พันล้านตัน; น้ำมันและก๊าซ: 492 ล้านตัน

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,133,800 คน ลดลง 7,000 คน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 542,900 คน (อัตราการเป็นเมือง 47.88% เพิ่มขึ้น 0.93 จุดเปอร์เซ็นต์) และประชากรในเขตชนบทมีจำนวน 590,900 คน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

กู่หยวนเป็นพื้นที่ที่มีหลายเชื้อชาติ โดยมีชาวฮั่นเป็นประชากรส่วนใหญ่ และมีชาวฮุยจำนวนมาก รวมถึงชาวแมนจู มองโกล จ้วง เกาหลี ทิเบต ตู ตง เมี่ยว บูยี่ ตูเจีย อุยกูร์ ตงเซียง อี๋ ฉาง และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 48.807 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 9.102 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 10.902 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 28.803 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3% สัดส่วนโครงสร้าง: 18.7:22.3:59.0 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัว: 42,915 หยวน เพิ่มขึ้น 6.2% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 8.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 1.532 พันล้านหยวน ลดลง 4% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 28.777 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.1% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 39,803 หยวน เพิ่มขึ้น 5.3%; เขตชนบท: 17,675 หยวน เพิ่มขึ้น 6.4%

อุตสาหกรรมหลัก

พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 3,131,100 หมู่ ผลผลิต 836,400 ตัน ผัก: 2,054,300 ตัน เพิ่มขึ้น 5.3% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม: 113,900 ตัน เพิ่มขึ้น 13.3% (เนื้อวัว 68,900 ตัน เพิ่มขึ้น 14.1%; เนื้อแกะ 24,000 ตัน เพิ่มขึ้น 18%) จำนวนปศุสัตว์: 703,100 ตัว เพิ่มขึ้น 4.4%; แกะ: 991,500 ตัว เพิ่มขึ้น 0.7%; สุกร: 141,600 ตัว เพิ่มขึ้น 14.3%; สัตว์ปีก: 3,555,900 ตัว เพิ่มขึ้น 22.3%

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 6.181 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.3% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 1.2% (เหมืองแร่ลดลง 12.3%; การผลิตเพิ่มขึ้น 13.5%; ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำลดลง 2.5%) กำลังการผลิตติดตั้งรวม: 2,139.1 เมกะวัตต์ เพิ่มขึ้น 12% (พลังงานความร้อน 705 เมกะวัตต์; พลังงานลม 640.1 เมกะวัตต์ เพิ่มขึ้น 8.8%; พลังงานแสงอาทิตย์ 389 เมกะวัตต์ เพิ่มขึ้น 84%) กำไรส่วนเกิน: 678 ล้านหยวน ลดลง 38.7%

อุตสาหกรรมบริการ

ค้าส่ง/ค้าปลีก: 3.417 พันล้าน เพิ่มขึ้น 6.8% การขนส่ง: 1.89 พันล้าน เพิ่มขึ้น 5.5% ที่พัก/ร้านอาหาร: 873 ล้าน เพิ่มขึ้น 8.1% การเงิน: 2.017 พันล้าน เพิ่มขึ้น 4.1% อสังหาริมทรัพย์: 1.792 พันล้าน เพิ่มขึ้น 2.0% ไอที: 1.639 พันล้าน เพิ่มขึ้น 10.1% ยอดขายปลีกรวม: 14.484 พันล้าน เพิ่มขึ้น 5.4% นักท่องเที่ยวในประเทศ: 18.4487 ล้านคน รายได้จากการท่องเที่ยว: 8.544 พันล้านหยวน บริการจัดส่งด่วน: 17.9088 ล้านชิ้น ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 5G: 906,800 คน เงินฝากรวม: 76.241 พันล้าน เพิ่มขึ้น 10.3% สินเชื่อรวม: 73.373 พันล้าน เพิ่มขึ้น 8.3% เบี้ยประกันภัย: 1.601 พันล้าน เพิ่มขึ้น 2.2%

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตพัฒนาเศรษฐกิจหนิงเซี่ยกู่หยวน: เขตระดับมณฑลที่จัดตั้งขึ้นในปี 1993 และได้รับการปรับโครงสร้างใหม่ในปี 2018 เป็น "หนึ่งเขต สามนิคม" (นิคมวัสดุใหม่ นิคมอุตสาหกรรมเบา และนิคมอุตสาหกรรมแม่น้ำชิงสุ่ย) ครอบคลุมพื้นที่ 1,901.43 เฮกตาร์ มีสถานประกอบการที่ดำเนินงานอยู่ 132 แห่ง (72 แห่งเป็นอุตสาหกรรม และ 20 แห่งเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ขึ้นไป)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ศูนย์วิจัยวิศวกรรมเขตปกครองตนเอง 6 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญ 2 แห่ง ผลงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่จดทะเบียน 80 รายการ สิทธิบัตร 352 ฉบับ (สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้ได้จริง 145 ฉบับ คิดเป็น 1.27 ต่อประชากร 10,000 คน) มูลค่าการทำสัญญาด้านเทคโนโลยี: 125.3947 ล้านหยวน

การศึกษา

โรงเรียน 606 แห่ง บุคลากร 20,719 คน อัตราการเข้าเรียนระดับก่อนวัยเรียน: 94.19%; ระดับประถมศึกษา: 100%; ระดับมัธยมต้น: 113.14%; อัตราสำเร็จการศึกษา 9 ปี: 101.43% สถาบันอุดมศึกษา: มหาวิทยาลัยครูหนิงเซี่ย และวิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคกู่หยวน

วัฒนธรรม

พิพิธภัณฑ์สาธารณะ 8 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง, และหอจดหมายเหตุ 6 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 1,172 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 30 แห่ง (รัฐ 11 แห่ง เอกชน 19 แห่ง) สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 1,125 แห่ง (ศูนย์สุขภาพตำบล 62 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 804 แห่ง) และสถานพยาบาลสาธารณสุขเฉพาะทาง 15 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 11,615 คน (ด้านเทคนิค 9,628 คน: แพทย์ 3,618 คน พยาบาล 4,191 คน) เตียงผู้ป่วย 7,812 เตียง (ในโรงพยาบาล 6,172 เตียง) ผู้ป่วยนอกมาใช้บริการ 5.8946 ล้านราย และผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล 221,300 ราย

สิ่งแวดล้อม

คุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 94.2% เสียงรบกวนในเมือง: 48.6 dB(A) ระดับ 1 (ดี)

ประกันสังคม

เงินบำนาญของบริษัท: 153,900 เพิ่มขึ้น 3,200; เงินบำนาญในเมือง-ชนบท: 659,300 ลดลง 5,300; ค่ารักษาพยาบาลพนักงาน: 129,800 เพิ่มขึ้น 4,400; ค่ารักษาพยาบาลในเมือง-ชนบท: 1,132,400 ลดลง 30,200; การว่างงาน: 93,300 เพิ่มขึ้น 3,000; การบาดเจ็บจากการทำงาน: 126,500 เพิ่มขึ้น 4,200; การคลอดบุตร: 98,900 เพิ่มขึ้น 3,600 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 9,539 ตำแหน่ง และโยกย้ายแรงงานจากชนบท 317,000 ตำแหน่ง

การขนส่ง

ภาพรวม

ตั้งอยู่ใจกลางสามเหลี่ยมซีอาน-หลานโจว-หยินฉวน ซึ่งเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญบนเส้นทางสายไหมตะวันออกมาอย่างยาวนาน ในปี 2025: การขนส่งสินค้าทางบก 7.2 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 5.6%; ผู้โดยสารทางรถไฟ 285,000 คน เพิ่มขึ้น 0.7%; การขนส่งสินค้าทางรถไฟ 6.8554 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 12%; ผู้โดยสารการบินพลเรือน 58,500 คน เพิ่มขึ้น 12%

ทางหลวง

ทางด่วนสายฝูหยิน (ฝูโจว-หยินชวน), ชิงหลาน (ชิงเต่า-หลานโจว), จิงหัว, กูซี, ซีฮุย, เผิงชิง, หยินคุน และเฮยไห่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22, 309, 312, 327, 341, 344, 566 ทางหลวงจังหวัด S101, S203, S202.

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเป่าหลานวิ่งผ่านเมืองกู่หยวน โดยมีรถไฟจากเมืองหยินฉวน ซีอาน หลานโจว เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู กวางโจว และอุรุมฉี จอดที่สถานีกู่หยวน นอกจากนี้ สถานีเผิงหยางก็ให้บริการในพื้นที่นี้ด้วย

รถไฟความเร็วสูง

แผนงาน: รถไฟความเร็วสูงหลานไถ (ไท่หยวน-หลู่เหลียง-เอียนอัน-ชิงหยาง-กู่หยวน-หลานโจว) และเส้นทางเฉพาะสำหรับผู้โดยสารเป่าจง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ศาสนา

มีศาสนาหลักสี่ศาสนา ได้แก่ ลัทธิเต๋า พุทธศาสนา อิสลาม และคริสต์ศาสนา อิสลามเป็นศาสนาของชาวฮุย ส่วนศาสนาอื่นๆ นั้นมีชาวฮั่นบางส่วนนับถือ สำนักงานกิจการศาสนาของเมืองและสมาคมอิสลามเป็นผู้ดูแลกิจการศาสนา

เทศกาลต่างๆ

ภาษา

ภาษาถิ่นซีไห่กู่จัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางภาคกลาง โดยเฉพาะกลุ่มย่อยฉินหลง ซึ่งแตกต่างจากภาษาถิ่นกวนจงของมณฑลฉานซีและภาษาถิ่นหลงจงของมณฑลกานซู

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม 225 รายการ โดยมีผู้สืทอด 554 ราย ประกอบด้วย 6 รายการระดับชาติ (ประติมากรรมดินเผาตระกูลหยาง, ม้าเชฮั่วเกาไท่, งานแกะสลักอิฐกู่หยวน, นิทานจิงหยวนฮุย, คำอวยพรจากข้าราชการในฤดูใบไม้ผลิซีจี้, เทคนิคการก่อสร้างแบบดั้งเดิมของกู่หยวน), 34 รายการระดับเขตปกครองตนเอง, 55 รายการระดับเทศบาล และ 132 รายการระดับอำเภอ

ประเพณีพื้นบ้าน

เพลงพื้นบ้าน (Hua'er): เพลงภูเขาที่มีทั้งทำนองเร็วและช้า ใช้การเปรียบเทียบและการพรรณนาอย่างมีชั้นเชิง พิณปาก: เครื่องดนตรีพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในหมู่สตรีชาวหุยในเขตซีไห่กู่ ระบำเท้า: พัฒนามาจากศิลปะการต่อสู้แบบ "เตะขา" ที่ชาวหุยอพยพจากมณฑลฉานซีนำมายังอำเภอจิงหยวน การตัดกระดาษ: งานฝีมือดั้งเดิมที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ทำในช่วงฤดูหนาว งานปัก: เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย รวมถึงการตกแต่งปลายหมอน รองเท้าเด็ก เครื่องประดับงานแต่งงาน และถุงหอม เช่อฮั่ว: รู้จักกันในฐานะ "ฟอสซิลมีชีวิตของศิลปะพื้นบ้าน" ประกอบด้วยการแสดงบนเวทีสูง เช่อฮั่วขี่ม้า การเดินบนไม้ค้ำ การรำเรือ การรำสิงโต และหยางเกอ (ระบำพื้นบ้าน)

ชื่อสถานที่

ชื่อ "กู่หยวน" มีที่มาจากปี ค.ศ. 1452 ในสมัยราชวงศ์หมิง ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า หลังจากที่หยวนโจวตกอยู่ภายใต้การปกครองของทูโบแล้ว ก็ถูกปกครองโดยผิงเหลียงและเจิ้นหยวน และถูกเรียกว่า "หยวนโจวเดิม" (กู่ หมายถึง "เดิม") ต่อมาเปลี่ยนเป็น กู่ หมายถึง "มั่นคง" อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า ราชวงศ์เว่ยเหนือได้ก่อตั้งหยวนโจวขึ้นที่นี่ และตั้งชื่อตามภูมิประเทศที่ "มั่นคงและป้องกันได้ง่าย"

จุดชมวิว

ภาพรวม

ณ สิ้นปี 2022 กู่หยวนมีพื้นที่ท่องเที่ยว 20 แห่ง ประกอบด้วยระดับ 4A จำนวน 6 แห่ง ระดับ 3A จำนวน 6 แห่ง และระดับ 2A จำนวน 8 แห่ง

จุดชมวิวหลัก

เมืองโบราณกู่หยวน: เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมบนเส้นทางสายไหมโบราณ เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 114 ก่อนคริสต์ศักราช ในฐานะศูนย์กลางการปกครองของอันติง กำแพงเมืองสมัยราชวงศ์หมิงนั้นงดงามที่สุดแห่งหนึ่งในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มีอุทยานซากกำแพงเมืองโบราณอยู่ทางตอนใต้ของเมือง

สวนพฤกษศาสตร์เชิงนิเวศภูเขาหลิวปาน: ตั้งอยู่ระหว่างช่องเขาเหลียงเตียนและเซียวหนานฉวน มีพื้นที่ 390 เฮกตาร์ ที่ระดับความสูง 1,900–2,590 เมตร ประกอบด้วยสวนตามธีม 24 แห่ง รวมถึงสวนฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน

ถ้ำซู่หม่าน: ห่างจากเมืองกู่หยวนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 55 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในกลุ่มถ้ำที่ใหญ่ที่สุดสิบอันดับแรกของจีน เริ่มแกะสลักครั้งแรกในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 477–499) และมีการต่อเติมต่อเนื่องมาจนถึงสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) เป็นกลุ่มถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในหนิงเซี่ย และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติในปี 1982

แหล่งท่องเที่ยวลาโอหลงถาน: ห่างจากอำเภอจิงหยวนไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 22 กิโลเมตร เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำจิง ซึ่งรู้จักกันในนาม "หอน้ำธรรมชาติ" แห่งที่ราบสูงโลส มีลักษณะเป็นสระน้ำสี่แห่งที่เชื่อมต่อกันเป็นรูปซิกแซก ล้อมรอบด้วยหน้าผาสูงชันและพืชพรรณเขียวชอุ่ม

อุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติหั่วซือไจ้: ตั้งอยู่ทางเหนือของอำเภอซีจี้ 15 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร เป็นภูมิประเทศแบบดานเซียที่มีหน้าผาสีแดง ต้นไม้สีเขียว และท้องฟ้าสีคราม ก่อให้เกิดทัศนียภาพทางธรรมชาติที่งดงาม ประกอบด้วยเมืองหินธรรมชาติ ถ้ำ และโพรงหิน

อุทยานแห่งชาติภูเขาหลิวปาน: ครอบคลุมพื้นที่ 678 ตารางกิโลเมตร ในเมืองจิงหยวน หลงเต๋อ และหยวนโจว โดยมียอดเขาสูงสุดที่ 2,942 เมตร มีพื้นที่ป่าปกคลุมมากกว่า 80% อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 5.8 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 676 มิลลิเมตร เป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำจิง ชิงสุ่ย และหูลู่

หลิวปานเทียนฉี (สระน้ำสหภาพเหนือ): ห่างจากอำเภอหลงเต๋อไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 20 กิโลเมตร ที่ระดับความสูง 2,530 เมตร เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำหูลู่ เชื่อกันว่าเป็นสถานที่เกิดของฟู่ซี งานเทศกาลประจำปีที่จัดขึ้นในวันที่หกของเดือนหกตามปฏิทินจันทรคติ ดึงดูดผู้แสวงบุญกว่า 10,000 คน

พิพิธภัณฑ์กู่หยวน: หนึ่งใน 70 พิพิธภัณฑ์สำคัญที่ได้รับการกำหนดโดยสำนักงานบริหารมรดกทางวัฒนธรรมแห่งรัฐในปี 1998 เปิดทำการเมื่อวันที่ 25 กันยายน 1988 จัดแสดงโบราณวัตถุมากกว่า 20,000 ชิ้น ครอบคลุมช่วงเวลา 30,000 ปี ตั้งแต่ยุคหินใหม่จนถึงปี 1942

ทะเลสาบเจิ้นหู: เกิดจากการถล่มของดินเนื่องจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ไห่หยวนในปี 1920 โดยมีทะเลสาบที่เกิดจากแผ่นดินไหวมากกว่า 40 แห่งในอำเภอซีจี้

ช่องเขาเหยียนจือ: ยาว 45 กิโลเมตร ก่อตัวขึ้นเมื่อ 800 ล้านปีก่อน ในยุคออร์โดวิเชียน

อุทยานวัฒนธรรมซากปรักหักพังเสี่ยวกวน: ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านว่าติง ตำบลต้าหยาน อำเภอจิงหยวน จังหวัดเจิงหยวน โดดเด่นด้วยกำแพงเมืองที่ได้รับการบูรณะ ประตูแบบฮั่น และบทกวี 18 บทเกี่ยวกับเสี่ยวกวนโดยนักเขียนอักษรจีนชื่อดัง

อาหารท้องถิ่นและอาหารขึ้นชื่อ

บะหมี่เซิงหยวน: บะหมี่ทำมือเสิร์ฟพร้อมลูกชิ้น ดอกลิลลี่ เห็ดหูหนู และวุ้นเส้นในน้ำซุปปรุงรส

ซานจื่อ: ขนมจีนโบราณ ทำจากแป้งทอดบิดเป็นเกลียว สีเหลืองทองและกรอบ

หัวแกะ: อาหารขึ้นชื่อของชาวฮุย โดยใช้หัวแกะอายุ 30-35 วัน นำมาตุ๋นด้วยเครื่องเทศสูตรลับอย่างช้าๆ

ซุปเครื่องในแกะ: เครื่องในและเนื้อส่วนหัวของแกะต้มสุกหั่นเป็นเส้น เสิร์ฟในน้ำซุปสูตรดั้งเดิม ปรุงรสด้วยน้ำมันพริก ผักชี และกระเทียม

บะหมี่เย็นกู่หยวน: ทำจากแป้งมันฝรั่งคุณภาพเยี่ยม เส้นบางและเนียน เสิร์ฟพร้อมซอสสูตรพิเศษ

ขนมปังพิต้าเนื้อแกะ: "ซุปเนื้อแกะ" โบราณ ที่กล่าวถึงโดยซู่ซือแห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) เนื้อแกะชั้นดีปรุงด้วยเครื่องเทศ เสิร์ฟพร้อมขนมปังพิต้าบด

วงแหวนบัควีททอด: นำแป้งบัควีทไปลวกในน้ำเดือด ปั้นเป็นวงแหวนเจาะรูตรงกลาง แล้วนำไปทอดในน้ำมันร้อนจัด

เจียวถวน (แป้งผัด): อาหารขึ้นชื่อของภาคตะวันตกเฉียงเหนือในช่วงทศวรรษ 1960-1970 ทำจากแป้งข้าวโพดหรือแป้งมันฝรั่ง เสิร์ฟสองแบบ คือ "แบบน้ำล้อมรอบเมือง" หรือ "แบบปลาลอยน้ำ"

บะหมี่น้ำเปรี้ยว: บะหมี่ในน้ำซุปผักหมัก สีเขียวอมเหลือง มีน้ำมันสีแดง รสชาติเปรี้ยวและเผ็ด เคล็ดลับอยู่ที่ "น้ำเปรี้ยว" ที่ได้จากการหมักผักต่างๆ เช่น ขึ้นฉ่าย กะหล่ำปลี และผักอื่นๆ

บะหมี่ข้าวโอ๊ต: แป้งข้าวโอ๊ตนึ่งที่รีดเป็นเส้นบางๆ เสิร์ฟพร้อมต้นหอม น้ำมันพริก และน้ำส้มสายชูกระเทียม

บัควีทเฮเล: เส้นบัควีทที่บดผ่านเครื่องบดไม้ นำไปนึ่ง เสิร์ฟพร้อมต้นหอม เนื้อสัตว์หั่นฝอย และพริก

แอปริคอตอบแห้ง Ruhe: แอปริคอตสดที่เอาเมล็ดออกแล้วอบแห้งและหมักน้ำตาล อุดมไปด้วยกลูโคสและฟรุกโตส

บุคคลที่มีชื่อเสียง

หลี่เซียน: แม่ทัพและเสนาบดีแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือ ราชวงศ์เว่ยตะวันตก และราชวงศ์โจวเหนือ

Zhang Zhongfu และ Zhang Zhongyan: เจ้าหน้าที่ราชวงศ์จิน

ฉู่ต้วน: แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงในยุคต้นราชวงศ์ซ่งใต้ (ค.ศ. 1127–1279)

เหอ กวง: ผู้บัญชาการกองทัพที่ 24 แห่งกองทัพแดงกรรมกรและชาวนาจีน

หาน เหลียนเฉิง: ผู้ก่อตั้งพลโท

ซุนโชหมิง, หม่าจื้อเจียน, หม่าซื่อเจิ้น: ผู้พลีชีพในการปฏิวัติ

เฉิน เหลียงปี้: ผู้พลีชีพต่อต้านญี่ปุ่น

หลี่ เฉิงหยู: อดีตผู้ว่าราชการมณฑลเหอหนาน

หม่า ฉีจือ: อดีตประธานรัฐบาลเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองที่มีศักยภาพสูงสุด 10 อันดับแรกสำหรับการเดินทัพระยะยาวของจีน บ้านเกิดผักฤดูหนาวของจีน โครงการนำร่องการพัฒนาเมืองใหม่ระดับชาติ เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ (ปี 2021) เขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ (ปี 2021) "เมืองธรรมชาติ" ที่ได้รับการคัดเลือกในการประชุม COP16 ว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพของสหประชาชาติ (ปี 2024 ซึ่งเป็นเมืองเดียวในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน) เมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (ปี 2025)

เมืองพี่น้อง

เมืองกูหยวนได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองอารัล (ซินเจียง), เมืองเป่าจี (ฉานซี) และเมืองผิงเหลียง (กานซู)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองภาพยนตร์ตะวันตกเจิ้นเป่ยเปาในหยินชวน

เมืองภาพยนตร์ตะวันตกเจิ้นเป่ยเป่าในเมืองหยินฉวน ตั้งอยู่ในตำบลเจิ้นเป่ยเป่า อำเภอซีเซี่ย เมืองหยินฉวน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย เป็นแหล่งท…

พื้นที่ท่องเที่ยวสุยตงโกวในหยินชวน

พื้นที่ท่องเที่ยวซุยตงโกว ตั้งอยู่ในตำบลหลินเหอ เมืองหลิงหวู่ อำเภอหยินฉวน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ห่างจากเมืองหยินฉวนไปทางทิศตะวันตก 19…

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติชาโปโถว ในเมืองจงเว่ย

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติซาโปโถว ตั้งอยู่ในตำบลอิงสุ่ยเฉียว อำเภอซาโปโถว เมืองจงเหว่ย เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

แหล่งท่องเที่ยวชาหูในชิซุยซาน

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติซาหู ตั้งอยู่ในอำเภอผิงหลัว เมืองซือจือซาน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ตั้งอยู่เชิงเขาเหอหลานและริมฝั่งแม่น้ำเหลื…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว