ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองกัมโด

เมืองกัมโด

เมืองชัมโด (ภาษาทิเบต: chab mdo) เดิมชื่อ "คัม" หรือ "เคมู" หรือที่รู้จักกันในชื่อ คัมบา หรือ "ไข่มุกแห่งทิเบตตะวันออก" เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ในทิเบตตะวันออก บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำ

เมืองกัมโด

เมืองชัมโด (ภาษาทิเบต: chab mdo) เดิมชื่อ "คัม" หรือ "เคมู" หรือที่รู้จักกันในชื่อ คัมบา หรือ "ไข่มุกแห่งทิเบตตะวันออก" เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ในทิเบตตะวันออก บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำล้านช้าง ณ จุดบรรจบของแม่น้ำสามสาย (อังกุย ซากุย เซกุย) และแม่น้ำล้านช้าง ถือเป็นประตูสู่ทิเบตทางตะวันออก สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งอบอุ่นชื้นบนที่ราบสูง: หนาวและแห้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ อบอุ่นและชื้นทางตะวันออกเฉียงใต้ พื้นที่ทั้งหมด 109,830 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมกราคม 2024 มีการปกครอง 1 อำเภอ และ 10 ตำบล ณ สิ้นปี 2022 มีประชากรทั้งหมด 759,312 คน ชัมโด หมายถึง "จุดบรรจบของสายน้ำ" ในภาษาทิเบต เมืองนี้เป็นเมืองสำคัญในทิเบตตะวันออกมาตั้งแต่สมัยโบราณ ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของมณฑลเสฉวน ชิงไห่ และยูนนาน บนเส้นทางหลวงเสฉวน-ทิเบตและยูนนาน-ทิเบต รวมถึงเส้นทางค้าชาโบราณ ในปี 2557 เขตปกครองชัมโดถูกยุบ และจัดตั้งเป็นเมืองชัมโดระดับเขตปกครองขึ้นใหม่ ในปี 2567 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 38.601 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.4%

ประวัติศาสตร์

เมืองชัมโดมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน แหล่งโบราณคดีสมัยหินใหม่ (คารัวและเสี่ยวเอ็นดา) แสดงให้เห็นถึงการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์เมื่อกว่า 5,000 ปีที่แล้ว โดยมีการปลูกข้าวฟ่าง เลี้ยงหมู และล่าสัตว์ ในช่วงยุคทูโบ (ศตวรรษที่ 7-9) ชัมโดเป็นที่ตั้งของ "อาณาจักรสตรีตะวันออก" (ตงหนี่กัว) และอาณาจักรซูปี ในศตวรรษที่ 13 ราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271-1368) ได้ก่อตั้งสำนักงานข้าหลวงรักษาสันติภาพโด-คัมขึ้น ในช่วงราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368-1644) ได้มีการก่อตั้งคณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคโด-คัมขึ้น ในช่วงราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644-1912) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของอัมบันและดาไลลามะ ในปี ค.ศ. 1950 ชัมโดได้รับการปลดปล่อย ในปี ค.ศ. 1960 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษชัมโดขึ้น และในปี ค.ศ. 2557 ได้มีการจัดตั้งเมืองชัมโดขึ้นพร้อมกับเขตคารัว

หน่วยงานบริหาร

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนมกราคม 2024 เมือง Qamdo ปกครอง 1 อำเภอ (Karub) และ 10 ตำบล (Jomda, Markam, Gonjo, Baxoi, Zogang, Banbar, Lhorong, Riwoqe, Dengqen, Chagyab) โดยมี 28 เมืองและ 110 ตำบล ที่ทำการรัฐบาลเมืองตั้งอยู่ในอำเภอ Karub

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองชัมโดตั้งอยู่ทางตะวันออกของทิเบต บริเวณแม่น้ำล้านชางตอนบน ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 93°6'–99°2' และละติจูดเหนือ 28°5'–32°6' มีพรมแดนติดกับมณฑลเสฉวน ยูนนาน หนิงฉี นากฉู่ และเมืองหยูซู่ของมณฑลชิงไห่ มีพื้นที่ทั้งหมด 109,830 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 8.9% ของพื้นที่ทั้งหมดของทิเบต)

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูงกว่า (สูงถึง 5,460 เมตร) และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำกว่า (ลงไปถึงประมาณ 3,100 เมตร) โดยเฉลี่ยสูงกว่า 3,500 เมตร ยอดเขาหลักเนียนเชนถังหลาสูงถึง 7,111 เมตร แม่น้ำสายหลักสามสาย (หนู, หลานชาง, จินชา) ไหลขนานกันระหว่างเทือกเขาสามสายจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก ได้แก่ เทือกเขาโบซูลา-แม่น้ำหนู, เทือกเขาตาเนียนทาเวง-แม่น้ำหลานชาง และเทือกเขาดามาลา-หนิงจิง-แม่น้ำจินชา ทำให้เกิดปรากฏการณ์ "สามแม่น้ำขนาน" ขึ้นที่นี่

ภูมิอากาศ

ที่ราบสูงมีภูมิอากาศกึ่งอบอุ่นชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 7.6°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 400–600 มม. ภูมิประเทศที่ซับซ้อนทำให้เกิดลักษณะ "สี่ฤดูบนภูเขาเดียวกัน สภาพอากาศแตกต่างกันในสิบลี้"

อุทกวิทยา

แม่น้ำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย แม่น้ำนู (สาละวินตอนบน) ไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย แม่น้ำล้านช้าง (แม่น้ำโขงตอนบน) และแม่น้ำจินชา (แม่น้ำแยงซีตอนบน) ไหลลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิก ทะเลสาบรานวูทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นแหล่งกำเนิดของระบบแม่น้ำยาร์ลุงซางโป แม่น้ำใหญ่ทั้งสามสายมาบรรจบกันที่นี่ ก่อให้เกิดปรากฏการณ์มหัศจรรย์ "สามแม่น้ำคู่ขนาน"

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 163.01 ล้านหมู่ ทุ่งหญ้า: 84.33 ล้านหมู่ (51.74%); ป่าไม้: 44.64 ล้านหมู่ (27.4%); พื้นที่เพาะปลูก: 1.5 หมู่ต่อคน 19.7% ไม่เหมาะสมสำหรับการใช้ประโยชน์ชั่วคราว

ทรัพยากรป่าไม้

พื้นที่ป่าที่ใหญ่เป็นอันดับสองของทิเบต พื้นที่ป่า: 3.82 ล้านเฮกตาร์ ความหนาแน่นของป่า: 34.78% ปริมาณไม้ที่ยืนต้น: 261 ล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรพืช

มีพืชสมุนไพรมากกว่า 1,200 ชนิด รวมถึงถั่งเช่า ฟริทิลลาเรีย รูบาร์บ ดอกบัวหิมะ โรดิโอลา และหญ้าฝรั่น มีพืชสมุนไพรที่ใช้ได้มากกว่า 750 ชนิด ชนิดของต้นไม้หลัก ได้แก่ ต้นสน ต้นเฟอร์ ต้นสนอัลไพน์ และไม้ใบกว้างหลากหลายชนิด มีทรัพยากรเห็ดราที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงเห็ดมัตสึทาเกะและเห็ดหัวลิง

ทรัพยากรสัตว์

มีสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติ 17 ชนิด และประเภทที่ 2 จำนวน 54 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ ลิงแสม ลิงจมูกสั้น หมาป่าดิงโก้ กวางมัสก์ หมีดำ หมีน้ำตาล เสือดาว เสือดาวหิมะ ลิงซ์ กวางปากขาว และแกะอาร์กาลี นก ได้แก่ นกกระสาปากดำ นกอินทรีทอง แร้ง ไก่ฟ้าทิเบต ไก่ฟ้าหูยาวทิเบต และไก่ฟ้าเลือด ปลา ได้แก่ ปลาในวงศ์ Schizothoracin หลายชนิด

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 37 ชนิด โดยมีแหล่งแร่ 96 แห่ง (ขนาดใหญ่ 23 แห่ง ขนาดกลาง 24 แห่ง) แร่ธาตุหลัก ได้แก่ ทองคำ เงิน ทองแดง เหล็ก โครเมียม โมลิบเดนัม ยูเรเนียม ดีบุก ถ่านหิน ผลึก หินอ่อน และหินปูน เหมืองทองแดงหยูหลงในอำเภอจอมดา เป็นหนึ่งในสองเหมืองทองแดงขนาดใหญ่พิเศษของจีน โดยมีปริมาณสำรอง 6.5 ล้านตัน ซึ่งเป็นแหล่งแร่ทองแดงแบบพอฟิรีที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน

ประชากร

ขนาดประชากร

ตามข้อมูลสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020): 760,966 คน ณ สิ้นปี 2022: 759,312 คน (ชาย 389,735 คน; หญิง 369,577 คน)

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

ชาวทิเบต: มากกว่า 95% ของประชากรทั้งหมด ประกอบด้วย 41 กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮั่น นาซี ตง เหมียว หลี่ ไป๋ ตูเจีย เหยา และบูยี่

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ก่อนปี 1959 เมือง Qamdo อยู่ภายใต้ระบบศักดินาแบบทาส หลังจากมีการปฏิรูปประชาธิปไตยในปี 1959 และการปฏิรูปหลังปี 1978 เศรษฐกิจได้เปลี่ยนแปลงจากเกษตรกรรมแบบดั้งเดิมเพียงอย่างเดียวไปสู่โครงสร้างที่หลากหลายมากขึ้น ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 38.601 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.4% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 4.908 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.8%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 14.928 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.6%; อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 18.765 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3% สัดส่วนโครงสร้าง: 12.7:38.7:48.6 ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 50,464 หยวน เพิ่มขึ้น 14.8% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 21.2% (ภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 17.2%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 3.207 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 27.4% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินทั่วไป: 32.566 พันล้าน เพิ่มขึ้น 0.3%

อุตสาหกรรมหลัก

ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 7.764 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.5% ​​พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 48,820 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 211,000 ตัน จำนวนปศุสัตว์: 2,532,300 ตัว (วัว 1,873,800 ตัว เพิ่มขึ้น 55,000 ตัว; แกะ 370,400 ตัว ลดลง 12,100 ตัว) ผลผลิตเนื้อสัตว์: 85,600 ตัน เพิ่มขึ้น 3.0% นม: 150,200 ตัน เพิ่มขึ้น 4.4%

อุตสาหกรรมรอง

ผลผลิตภาคอุตสาหกรรม: 15.142 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 26.9% ผลผลิตระดับเหนือระดับ: 14.545 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 35.5% ผลิตภัณฑ์หลัก: แร่เหล็ก 941,300 ตัน (เพิ่มขึ้น 33.0%); ซีเมนต์ 4.1041 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 11.3%); ทองแดงบริสุทธิ์ 4,654.7 ตัน (ลดลง 13.6%); เบียร์ 25,843.78 กิโลลิตร (เพิ่มขึ้น 16.2%); ทองแดงแปรรูป 159,100 ตัน (เพิ่มขึ้น 39.1%) มูลค่าเพิ่มจากการก่อสร้าง: 7.832 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.6%

อุตสาหกรรมบริการ

ยอดขายปลีกรวม: 9.574 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9% (ในเมือง 7.499 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.8%; ในชนบท 2.075 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9%) เงินฝากรวม: 53.318 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.1% สินเชื่อรวม: 76.247 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 17.6%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มีแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับชาติ 2 แห่ง ระดับเขตปกครองตนเอง 5 แห่ง และระดับเทศบาล 2 แห่ง ประกอบด้วยวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 40 แห่ง วิสาหกิจขนาดใหญ่ 3 แห่ง และวิสาหกิจไฮเทค 1 แห่ง มีการเยี่ยมชมจากผู้เชี่ยวชาญกว่า 500 ครั้ง ครอบคลุม 138 ตำบล และเป็นประโยชน์ต่อประชาชน 200,000 คน

การศึกษา

โรงเรียนอาชีวศึกษา 2 แห่ง (นักเรียน 5,254 คน), โรงเรียนมัธยมศึกษา 23 แห่ง (มัธยมปลาย 16,551 คน, มัธยมต้น 34,952 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 207 แห่ง (นักเรียน 84,262 คน), โรงเรียนอนุบาล 466 แห่ง (นักเรียน 25,121 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่ง (นักเรียน 168 คน) อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา: 99.93% มัธยมต้น: 100.74% มัธยมปลาย: 91.73%

วัฒนธรรม

ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 2 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 1 แห่ง, คณะศิลปะประจำอำเภอ 11 คณะ, สถานีวัฒนธรรมประจำตำบล 138 แห่ง, สถานที่จัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมในหมู่บ้าน 1,051 แห่ง, คณะศิลปะมืออาชีพ 1 คณะ (คณะศิลปะวัฒนธรรมขาม), คณะการแสดงในหมู่บ้าน 1,115 คณะ การออกอากาศทางวิทยุ: 99.50%, การออกอากาศทางโทรทัศน์: 99.65%

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 1,396 แห่ง (เทศบาล 3 แห่ง, อำเภอ 32 แห่ง, ตำบล 138 แห่ง, คลินิก 134 แห่ง, ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 12 แห่ง, คลินิกหมู่บ้าน 1,077 แห่ง) เตียงผู้ป่วย 4,087 เตียง (5.3 เตียงต่อประชากร 1,000 คน) บุคลากรทางการแพทย์ 4,972 คน (6.5 คนต่อประชากร 1,000 คน)

กีฬา

มีการบำรุงรักษาเส้นทางออกกำลังกาย 9 ชุด มีการยื่นโครงการกีฬา 52 โครงการ อัตราการเปิดสถานที่สาธารณะ 100% มีการจัดการแข่งขันระดับเทศบาล 12 รายการ (258 รอบการแข่งขัน นักกีฬา 2,512 คน) มีการจัดการแข่งขันระดับอำเภอ 57 รายการ (นักกีฬา 33,858 คน) มีการจัดการแข่งขันกีฬาสำหรับผู้พิการและนักกีฬาแรงงานเป็นครั้งแรก มีการก่อตั้งลีกบาสเกตบอล "คัม บา" นักกีฬาจากเมืองคัมโดได้รับ 2 เหรียญทองและเหรียญรางวัลอื่นๆ ในการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวแห่งชาติครั้งที่ 14

ประกันสังคม

ค่ารักษาพยาบาลพนักงาน: 60,000 ค่ารักษาพยาบาลในเมืองและชนบท: 684,300 ค่าคลอดบุตร: 50,800 ค่าว่างงาน: 36,900 ค่าบาดเจ็บจากการทำงาน: 111,900 เงินบำนาญในเมืองและชนบท: 376,700 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 4,559 ค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบท: 74,200 ศูนย์ดูแลส่วนกลาง 11 แห่ง บ้านพักเด็ก 2 แห่ง (เด็กกำพร้า 674 คน เด็กในอุปถัมภ์ 308 คน) อัตราการดูแลส่วนกลาง 100% สำหรับผู้ที่สมัครใจและเด็กกำพร้า ยอดขายลอตเตอรี่: 68.43 ล้านหยวน

การขนส่ง

ภาพรวม

ในปี 2024: ขนส่งสินค้า 6.618 ล้านตัน (ลดลง 4.4%); ผู้โดยสาร 470,900 คน (เพิ่มขึ้น 38.4%); การบิน: 5,168 เที่ยวบิน (เพิ่มขึ้น 14.5%), ผู้โดยสาร 454,600 คน (เพิ่มขึ้น 7.4%), สินค้า 1,748.30 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.9%)

ทางหลวง

โครงข่ายถนนอิงตามเส้นทางเสฉวน-ทิเบต, ชิงไห่-ทิเบต และยูนนาน-ทิเบต ประกอบด้วยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 317, 318, 214 และทางหลวงจังหวัดหมายเลข 303, 302 ระยะทางรวม: 20,128.334 กิโลเมตร (ปี 2023)

การบิน

สนามบินชัมโด บังดา: สามารถรองรับเครื่องบินโบอิ้งได้ มีเส้นทางบินไปยังเฉิงตูและลาซา สัปดาห์ละ 5 เที่ยว ในเดือนพฤษภาคม 2025 ได้มีการสำรวจทางอากาศเกี่ยวกับธารน้ำแข็งใต้ทะเลครั้งแรกของจีนที่นี่

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ภาพรวม

เมืองชัมโดเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมคัม ชาวคัมได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยในลุ่มแม่น้ำเหลือง บาซู หยางtze และยูนนาน ก่อให้เกิดวัฒนธรรมคัมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ และมีองค์ประกอบทางศาสนาที่เข้มแข็ง ผู้ชายชาวคัมขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญ ความมุ่งมั่น ความเด็ดเดี่ยว และความจงรักภักดี

ที่อยู่อาศัยของชาวคำแตกต่างกันไปตามภูมิภาค: ในพื้นที่เลี้ยงสัตว์จะใช้เต็นท์ (ทอจากขนจามรี สวยงามและใช้งานได้จริง) ส่วนในพื้นที่เกษตรกรรมจะใช้โครงสร้างดินและไม้สองชั้น โดยมีที่เก็บของอยู่ด้านล่างและที่พักอาศัยอยู่ด้านบน

มีประเพณีการเต้นรำหลักสามอย่าง ได้แก่ ติงเฉินเรบา (ศิลปะการแสดงแบบครบวงจรที่ผสมผสานการพูด การร้องเพลง การเต้นรำ และกายกรรม) ชัมโดโดร๊ก (การเต้นรำวงกลมกัวจวง) และมาร์กัมเซียนจื่อ (การเต้นรำพร้อมเครื่องดนตรีทำจากเขาโค) มีสำนักจิตรกรรมสามแห่ง ได้แก่ เหมยหนิง เหมยซา และกาเสวี่ยกาซี การพิมพ์พระคัมภีร์ด้วยแม่พิมพ์ไม้ของโบหลัวกูเจ๋อในอำเภอจอมดา มีชื่อเสียงไปทั่วทิเบตในฐานะ "บ้านเกิดของการพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ไม้"

ที่มาของชื่อ

ในสมัยราชวงศ์ชิง บริเวณนี้เรียกว่า "ชัมโด" (ออกเสียงตามแบบทิเบต) ต่อมาเจ้าเมืองหยินฉางเหิงแห่งมณฑลเสฉวนได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ฉางตู" โดยคงการออกเสียงแบบทิเบตไว้ พร้อมทั้งนำคำว่า "ฉาง" จากชื่อของเขา และ "ตู" จากตำแหน่งของเขา ซึ่งมีความหมายว่า "เมืองแห่งความเจริญรุ่งเรือง" มาใช้

ชุดพื้นเมือง

เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของชาวคามนั้นโดดเด่นด้วยเสื้อคลุมทำมือจากผ้าขนสัตว์และหนังแกะ ผู้ชายชาวคามจะพกมีดคาดเอวและสวม "เปียวีรบุรุษ" (ไหมสีดำหรือสีแดงถักทอเข้ากับผมแล้วม้วนไว้บนศีรษะ) เครื่องแต่งกายของผู้หญิงชาวคามขึ้นชื่อเรื่องความหรูหรา ด้วยชุดชั้นในผ้าไหม เสื้อคลุมตัวนอกทำจากขนนาก และเครื่องประดับที่ประณีต (หินเก้าตา ปะการัง เทอร์ควอยซ์ อำพัน) ซึ่งมักมีมูลค่าหลายแสนถึงหลายล้านหยวน

วรรณกรรมพื้นบ้าน

มหากาพย์กษัตริย์เกสารเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่ได้รับความนิยมมากที่สุด คัมโดมีสถานที่และตำนานที่เกี่ยวข้องกับเกสารมากมาย และมีนักกวีเกสารมากที่สุดในทิเบต (19 คนจาก 39 คนที่ค้นพบในปี 1986) เพลงพื้นบ้าน เรื่องเล่า และตำนานมีมากมาย โดยมีเพลงมากกว่า 500 เพลงที่รวบรวมจากศิลปินพื้นบ้านเพียงคนเดียว

การเต้นรำพื้นบ้าน

มีประเพณีการเต้นรำหลักสามอย่าง ได้แก่ ติงเฉินเรบา (ศิลปะการเต้นรำแบบผสมผสานที่มีการแสดงกายกรรม), ชัมโดดรอก/กัวจวง (การเต้นรำเป็นวงกลม 3 ประเภท ได้แก่ เกษตรกรรม เลี้ยงสัตว์ และสงฆ์) และมาร์กัมเซียนจื่อ (การเต้นรำประกอบดนตรีจากพิณเขาโค) เรบาถือกำเนิดขึ้นในเมืองติงเฉิน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของเรบา"

เทศกาลต่างๆ

ปีใหม่ทิเบต (โลซาร์): การเตรียมการเริ่มต้นในเดือนที่ 12 ของปฏิทินทิเบต ด้วยการเพาะต้นอ่อนข้าวบาร์เลย์และการเตรียม "เคมา" (ส่วนผสมของเนย ข้าวบาร์เลย์ และน้ำตาล)

เทศกาลจงฉือ: จัดขึ้นในวันที่ 15 ของเดือนที่ 6 ตามปฏิทินทิเบต ณ เมืองริโวฉือ มีต้นกำเนิดในปี ค.ศ. 1320 เพื่อเฉลิมฉลองการสร้างหอประชุมใหญ่จาเจมาเสร็จสมบูรณ์ ปัจจุบันเป็นเทศกาลทางศาสนาและการค้าที่ผสมผสานกัน

ประเพณีงานศพ

มีทั้งหมดเก้าประเภท ได้แก่ การฝังในเจดีย์ การเผา การฝังลอยฟ้า การฝังในน้ำ การฝังในดิน การฝังซ้ำ การฝังในกำแพง การฝังร่วมกัน และการฝังในหิมะ

มารยาท

การถวายฮาดา: ท่าทางประกอบพิธีกรรมของชาวทิเบตที่พบได้บ่อยที่สุดในงานแต่งงาน งานศพ งานเทศกาล และการทักทาย ฮาดาสีขาวเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความเป็นมงคล โดยจะถวายด้วยมือทั้งสองข้างในระดับไหล่ แล้วโค้งคำนับไปข้างหน้า

การกราบ: การปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัดในพุทธศาสนา โดยการกราบทั้งตัวพร้อมกับท่องมนต์หกพยางค์ว่า "โอม มณี ปัทเม หุม"

ภาษาทิเบตมีระดับการพูดสามระดับ (ทั่วไป, สุภาพ, สุภาพที่สุด) การเติม "ลา" ต่อท้ายชื่อแสดงถึงความเคารพ (เช่น "เกซังลา")

มารยาทในการรับแขก: เจ้าบ้านเสิร์ฟไวน์ข้าวบาร์เลย์ (แอลกอฮอล์ 15-20%) แขกจิบสามครั้ง โดยเจ้าบ้านจะเติมให้หลังจากแขกจิบแต่ละครั้ง จากนั้นแขกจึงดื่มหมดแก้ว ชาเนยจะเสิร์ฟก็ต่อเมื่อเจ้าบ้านนำมาให้แขกก่อนเท่านั้น การให้ของขวัญเป็นสิ่งสำคัญ โดยปกติของขวัญตอบแทนจะมีมูลค่าเป็นสองเท่า

การเคารพผู้ใหญ่: ประเพณีที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน ในคืนส่งท้ายปีเก่า ผู้ที่อายุมากที่สุดจะเป็นคนรับประทานอาหารก่อน และในตอนรุ่งเช้าของวันปีใหม่ หญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดจะเป็นคนตักน้ำมาชงชาเนยให้ผู้ใหญ่รับประทาน

จุดชมวิว

ภาพรวม

เมือง Qamdo ตั้งอยู่ใจกลางภูมิภาค Kham โดดเด่นด้วยแม่น้ำสามสายคู่ขนาน ทิวทัศน์เทือกเขาแอลป์ ทุ่งหญ้าบนที่ราบสูง วัดโบราณ และวัฒนธรรมชนเผ่าที่หลากหลาย มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 2 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 1 แห่ง อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติ 5 แห่ง และเขตสงวนพื้นที่ชุ่มน้ำของเขตปกครองตนเอง 1 แห่ง

จุดชมวิวหลัก

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ภาพรวม

เมือง Qamdo ผลิตเห็ดถั่งเช่า ดอกบัวหิมะ โรดิโอลา หญ้าฝรั่น และสมุนไพรอื่นๆ ที่เป็นยาพื้นบ้าน ผลไม้ได้แก่ ลูกแพร์เมา (Baxoi) งานหัตถกรรมได้แก่ มีดทิเบต เสื้อผ้าพื้นเมือง และงานฝีมือที่ได้รับอิทธิพลจากทิเบต ฮั่น มองโกล นาซี เนปาล และอินเดีย

ความเชี่ยวชาญหลัก

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

โครงการเมืองสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ ชุดที่ 3 (2019) โครงการนำร่องการจัดการถนนในชนบท (2020) โครงการเมืองสุขอนามัยแห่งชาติ (2021) โครงการเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านของเขตปกครองตนเองทิเบต (2021) โครงการเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2025)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

ทิวทัศน์แกรนด์แคนยอนยาร์ลุงซางโบในเมืองหนิงฉี

อุทยานทัศนียภาพแกรนด์แคนยอนยาร์ลุงซางโบ ในเมืองหนิงฉี ตั้งอยู่ในเขตอำเภอไมหลิงและอำเภอเมด็อก เมืองหนิงฉี เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งท่องเ…

บริเวณทัศนียภาพอันงดงามของวัดทาชิลฮุนโปในเมืองชิกัตเซ

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติวัดทาชิลฮุนโปในเมืองชิกัตเซ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนจีจิลังกา เขตซัมจูเบ เมืองชิกัตเซ เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล…

จุดชมวิวพระราชวังโปตาลาในลาซา

อุทยานทัศนียภาพพระราชวังโปตาลาในนครลาซา ตั้งอยู่ในเขตเฉิงกวน นครลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมโลกและแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

บริเวณชมวิววัดโจคังในลาซา

วัดโจคังในนครลาซา ตั้งอยู่บนถนนบาร์คอร์ เขตเฉิงกวน นครลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นวัดที่มีชื่อเสี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว