เมืองลาซา
นครลาซา (ภาษาทิเบต: lha sa; ภาษาจีน: Lasa) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ลั่วเซี่ย" และ "เมืองแห่งแสงอาทิตย์" เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน บนที่ราบสูงทิเบตตอนกลาง ทางเหนือของเทือกเขาหิมาลัย
เมืองลาซา
ลาซา (ทิเบต: lha sa; จีน: Lasa) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ลั่วเซี่ย" และ "เมืองแห่งแสงอาทิตย์" เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน บนที่ราบสูงทิเบตตอนกลาง ทางเหนือของเทือกเขาหิมาลัย ในที่ราบลุ่มแม่น้ำลาซา ที่ลองจิจูด 91°06' ตะวันออก และละติจูด 29°36' เหนือ มีพื้นที่ 29,640 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2026 ลาซาปกครอง 3 เขตและ 5 อำเภอ ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 883,000 คน ลาซาเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ของทิเบต และเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพุทธศาสนาทิเบต ด้วยระดับความสูง 3,650 เมตร และมีแสงแดดส่องถึงมากกว่า 3,000 ชั่วโมงต่อปี จึงได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งแสงอาทิตย์" ลาซาเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ ศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งครบวงจรระดับชาติ และจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวระดับนานาชาติที่มีลักษณะเป็นที่ราบสูง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 109.099 พันล้านหยวน โดยมีโครงสร้างสัดส่วน 3.4:42.9:53.7
ประวัติศาสตร์
ในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช พันธมิตรของชนเผ่าต่างๆ ได้ก่อตัวขึ้นบนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ชื่อโบราณของแม่น้ำลาซาคือ "จี่ฉู่" และพื้นที่นั้นถูกเรียกว่า "จี่เสวี่ยโวถัง" (ที่ราบอุดมสมบูรณ์ทางตอนล่างของแม่น้ำจี่ฉู่)
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 6 ถึงต้นศตวรรษที่ 7 เผ่ายาร์ลุงได้ขยายอำนาจไปยังบริเวณลาซา นัมรี ซงเซน บิดาของซงเซน กัมโป ได้เข้ายึดครองลาซา ซงเซน กัมโป ซึ่งได้รับการกล่าวขานว่า "กล้าหาญและมีไหวพริบ" ได้ย้ายเมืองหลวงจากซานหนานมายังลาซา (ซึ่งในบันทึกของราชวงศ์ถังเรียกว่า "ลั่วเซี่ย")
ในปี ค.ศ. 633 ซงเซน กัมโป ได้สถาปนาราชวงศ์ทูโบอันทรงอำนาจในลาซา โดยสร้างพระราชวัง คลอง และวัดวาอารามมากมาย วัดโจคังก็สร้างขึ้นในยุคนี้เช่นกัน ตำนานเล่าว่าแพะได้แบกดินไปถมทะเลสาบ (ภาษาทิเบต: "รา" = แพะ, "ซา" = ดิน รวมกันเป็น "ราสะ" ซึ่งต่อมากลายเป็น "ลาซา") ซงเซน กัมโป ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเหวินเฉิงแห่งราชวงศ์ถัง
ในปี 822 ตัวแทนของราชวงศ์ถังและราชวงศ์ทูโบได้จัดพิธีลงนามพันธมิตรกันที่ชานเมืองทางตะวันออกของลาซา โดยได้สลักศิลาจารึกไว้ที่วัดโจคัง ในปี 838 พระเจ้าลังดาร์มาทรงปราบปรามพระพุทธศาสนา ปิดวัดและบังคับให้พระสงฆ์ละทางโลก ในปี 842 พระองค์ถูกลอบสังหารที่วัดโจคัง ส่งผลให้จักรวรรดิทูโบล่มสลาย
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) สงครามที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องได้สร้างความเสียหายให้กับวัดโจคังและวัดราโมเช สำนักคิดชัลปา คากยูจึงถือกำเนิดขึ้นในลาซา ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ชัลปาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหนึ่งใน 13 สำนักคิดสำคัญ (myriarchies)
ในปี ค.ศ. 1409 พระธงค์คาปะได้จัดงานเทศกาลสวดมนต์ครั้งยิ่งใหญ่ครั้งแรกในลาซาและก่อตั้งวัดกันเดน ต่อมาได้มีการสร้างวัดเดรปุง (ค.ศ. 1416) และวัดเซรา (ค.ศ. 1419) ตามมา ทำให้วัดทั้งสามแห่งนี้กลายเป็นวัดสำคัญสามแห่งของนิกายเกลุก
ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ลาซาพัฒนาขึ้นอย่างมาก พระราชวังโปตาลาได้รับการบูรณะใหม่ พระราชวังนอร์บูลิงกา (พระราชวังฤดูร้อน) ถูกสร้างขึ้น และเมืองเก่าก็ก่อตัวขึ้นรอบถนนบาร์คอร์ ในปี ค.ศ. 1727 ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งสำนักผู้แทนพระองค์ (อัมบัน) ในลาซา และในปี ค.ศ. 1904 กองทัพอังกฤษได้บุกโจมตีลาซา
ยุคจีนใหม่
ในปี 1950 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) ได้เปิดฉากการรบที่เมืองชัมโด ในเดือนพฤษภาคม ปี 1951 ทิเบตได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ ในปี 1960 เมืองลาซาได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการ และในวันที่ 9 กันยายน ปี 1965 เขตปกครองตนเองทิเบตได้รับการสถาปนาขึ้นโดยมีลาซาเป็นเมืองหลวง
หน่วยงานบริหาร
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนพฤษภาคม 2569 ลาซาปกครองโดย 3 เขต (เฉิงกวน, โด่หลงเต๋อเฉิน, ต้าเจ๋อ) และ 5 อำเภอ (หลุนจูบ, ต้าซุง, ไมโจวกังการ์, เนียโม, ฉู่สุ่ย) โดยมี 16 ตำบล 33 เมือง 21 อำเภอ 99 ชุมชน และ 218 หมู่บ้าน ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองลาซาตั้งอยู่ที่เลขที่ 69 ถนนเจียงซู เขตเฉิงกวน
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองลาซาตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบต บนฝั่งเหนือของแม่น้ำลาซา (ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำยาร์ลุงซางโป) ที่ละติจูด 91°06' ตะวันออก ลองจิจูด 29°36' เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 29,640 ตารางกิโลเมตร โดยทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 277 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 202 กิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ตั้งอยู่บนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตตอนกลางที่ระดับความสูง 3,650 เมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่สูงที่สุดในโลก ภูมิประเทศทางตอนเหนือจะสูงกว่า โดยลาดเอียงจากตะวันออกไปตะวันตก เทือกเขาเนียนเชนถังลา (ยอดเขาสูงสุด: 7,117 เมตร) ตั้งตระหง่านไปทางเหนือ 100 กิโลเมตร โดยมีทะเลสาบน้ำซออยู่เชิงเขาทางตอนเหนือ
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งแห้งแล้งในเขตที่สูง มีแสงแดดส่องถึงมากกว่า 3,000 ชั่วโมงต่อปี (มากกว่าเฉิงตู 1,800 ชั่วโมง มากกว่าเซี่ยงไฮ้ 1,100 ชั่วโมง) จึงได้รับฉายาว่า "เมืองแห่งแสงแดด" อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 7.4°C อุณหภูมิสูงสุดในอดีต: 29.6°C อุณหภูมิต่ำสุด: -16.5°C ปริมาณน้ำฝนต่อปี: 200–510 มม. โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน และมีฝนตกในเวลากลางคืนบ่อยครั้ง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 100–120 วัน
อุทกวิทยา
แม่น้ำลาซา แม่น้ำสายหลักของเมือง มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาเนียนเชนถังลาทางตอนใต้ ไหลผ่าน 7 อำเภอ เป็นระยะทาง 495 กิโลเมตร ก่อนจะไปบรรจบกับแม่น้ำยาร์ลุงซางโปที่เมืองฉู่ซุย ปริมาณน้ำไหลสูงสุด 2,830 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และต่ำสุด 20 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที บริเวณหุบเขาแม่น้ำมีพื้นที่เพาะปลูก 570,000 หมู่ ทำให้เป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตธัญพืชหลักของทิเบต
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563): ประชากร 867,891 คน (ในเมือง 605,511 คน คิดเป็นร้อยละ 69.77) ชาย 470,353 คน (ร้อยละ 54.19) หญิง 397,538 คน (ร้อยละ 45.81) คาดการณ์ ณ สิ้นปี 2568: ประชากร 883,000 คน (ในเมือง 652,000 คน คิดเป็นร้อยละ 73.8) ชนบท 231,000 คน คิดเป็นร้อยละ 26.2) อัตราการเกิด 11.33 ต่อพันคน อัตราการตาย 6.55 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ 4.78 ต่อพันคน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 109.099 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.7% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 3.704 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.3%; อุตสาหกรรมขั้นกลาง 46.848 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.9%; อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 58.547 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.6% ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 124,018 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 6.0% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 14.493 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 20.1% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 48.579 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4%
อุตสาหกรรมหลัก
พืชผลหลัก: ข้าวบาร์เลย์บนที่สูง ข้าวสาลี เรพซีด พื้นที่เพาะปลูก: 52,400 เฮกตาร์ พื้นที่ปลูกธัญพืช: 29,600 เฮกตาร์ (ข้าวบาร์เลย์ 22,400 เฮกตาร์ ข้าวสาลี 6,900 เฮกตาร์) ผลผลิตธัญพืช: 175,200 ตัน เพิ่มขึ้น 1.2% จำนวนปศุสัตว์: 1,310,500 ตัว (ปศุสัตว์ขนาดใหญ่ 1,009,900 ตัว สุกร 10,100 ตัว) ผลผลิตเนื้อสัตว์: 37,300 ตัน เพิ่มขึ้น 0.7% ผลผลิตนม: 152,400 ตัน เพิ่มขึ้น 3.8%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 27.161 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.8% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 16.7% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 26.2% การผลิตลดลง 10.4% ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 10.9%) มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 19.687 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.9%
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: 55.044 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% การค้าต่างประเทศ: 5.669 พันล้านหยวน ลดลง 12.8% (ส่งออก 3.388 พันล้านหยวน ลดลง 35.7%; นำเข้า 2.281 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 85.1%) เงินฝากรวม: 381.312 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.4% สินเชื่อรวม: 398.269 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.8%
การขนส่ง
ทางหลวง
เมืองนี้มีถนนวงแหวนยาว 100 กิโลเมตร พร้อมอุโมงค์ 7 แห่ง และสะพาน 27 แห่ง ล้อมรอบ ระยะทางรวมของทางหลวงชนบทอยู่ที่ 5,448.08 กิโลเมตร โดยมีทางหลวงหมายเลข 109 (ทางหลวงชิงไห่-ทิเบต) ตัดผ่าน
ทางรถไฟ
ทางรถไฟชิงไห่-ทิเบต (ระยะทางรวม 1,956 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2549), ทางรถไฟเสฉวน-ทิเบต (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง) และทางรถไฟลาซา-ซีเกอ สถานีหลัก: ลาซา, ลาซาใต้, ลาซาตะวันตก
การบิน
สนามบินลาซา กงการ์: ตั้งอยู่ในอำเภอกงการ์ จังหวัดซานหนาน ที่ระดับความสูง 3,600 เมตรเหนือระดับทะเล 4E มีรันเวย์ยาว 4,000 เมตร สามารถรองรับเครื่องบิน B747 และ A340 ได้ เป็นหนึ่งในสนามบินพลเรือนที่สูงที่สุดในโลก
ระบบขนส่งสาธารณะ
มีเส้นทางรถประจำทาง 44 เส้นทาง รวมระยะทาง 1,151 กิโลเมตร มีผู้โดยสารต่อปี 61.5161 ล้านคน มีรถแท็กซี่ 1,124 คัน และรถประจำทาง 591 คัน
กิจการสังคม
การศึกษา
สถาบันอุดมศึกษา 5 แห่ง, โรงเรียนอาชีวศึกษา 3 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษา 28 แห่ง, โรงเรียนประถมศึกษา 77 แห่ง, โรงเรียนอนุบาล 271 แห่ง, โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่ง อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา: 99.99% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น: 103.08% อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับ: 99.56%
วัฒนธรรม
คณะศิลปะการแสดง 326 คณะ (ระดับมืออาชีพ 1 คณะ ระดับอำเภอ 9 คณะ และคณะการแสดงระดับหมู่บ้าน 316 คณะ) พิพิธภัณฑ์ 19 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุ: 99.7% การออกอากาศทางโทรทัศน์: 99.81%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 937 แห่ง ประกอบด้วย โรงพยาบาล 38 แห่ง สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 886 แห่ง (ศูนย์ชุมชน 21 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 49 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 191 แห่ง และคลินิกเอกชน 541 แห่ง) และสถานพยาบาลรัฐระดับมืออาชีพ 12 แห่ง (ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 10 แห่ง) รวม 4,444 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 11,098 คน (แพทย์ 4,800 คน)
กีฬา
มีการแข่งขันกีฬา 181 รายการ ผู้เข้าร่วม 59,000 คน สถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 2,366 แห่ง และผู้ออกกำลังกายเป็นประจำ 330,000 คน กิจกรรมต่างๆ ได้แก่ การปีนเขาในเทศกาลปีใหม่ การปั่นจักรยาน ฟุตบอล "หมู่บ้านซูเปอร์" การแข่งม้า การแข่งขันรำกัวจวง และหมากรุกทิเบต
ประกันสังคม
เงินบำนาญในเขตเมืองและชนบท: 227,200 เพิ่มขึ้น 11,500 เงินบำนาญจากองค์กร: 176,200 เพิ่มขึ้น 4,700 เงินบำนาญจากรัฐบาล: 40,700 เพิ่มขึ้น 600 ค่ารักษาพยาบาลในเขตเมืองและชนบท: 387,600 เพิ่มขึ้น 6,100 ค่ารักษาพยาบาลพนักงาน: 173,000 เพิ่มขึ้น 7,500 เงินช่วยเหลือการว่างงาน: 157,700 เพิ่มขึ้น 10,900 เงินช่วยเหลืออุบัติเหตุจากการทำงาน: 227,600 เพิ่มขึ้น 14,100 เงินช่วยเหลือการคลอดบุตร: 150,600 เพิ่มขึ้น 9,400 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตเมือง: 1,027 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตชนบท: 5,790 ผู้ได้รับการสนับสนุน 1,315 คน (643 คนอยู่ในศูนย์) ผู้รับความช่วยเหลือทางการแพทย์ 67,940 คน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
เทศกาลต่างๆ
ปีใหม่ทิเบต: การเตรียมการเริ่มต้นในเดือนที่ 12 ของปฏิทินทิเบต ในเช้าวันแรก ครอบครัวต่างๆ จะไปตัก "น้ำมงคล" จากแม่น้ำ การเยี่ยมเยียนเริ่มขึ้นในวันที่สองและดำเนินต่อไปอีก 3-5 วัน โดยมีการแสดงรำกัวจวงและเซียนจื่อในลานสาธารณะ
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "ลาซา" มาจากคำว่า "ราสะ" (แพะ-ดิน) ซึ่งหมายถึงแพะที่แบกดินไปถมทะเลสาบเพื่อใช้ในการก่อสร้างวัดโจคัง ชื่อ "ลาซา" ปรากฏครั้งแรกในปี ค.ศ. 806 บนศิลาจารึกของวัดคากิอง ทำให้ชื่อนี้มีอายุเกือบ 1,200 ปี เมืองนี้สร้างขึ้นโดยรอบวัดพุทธ ดังนั้นจึงได้ชื่อว่า "ลาซา" (สถานที่แห่งเทพเจ้า/พระพุทธเจ้า)
สัญลักษณ์เมือง
เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2025 นกกระเรียนคอสีดำได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการให้เป็นนกประจำเมืองลาซา
ประเพณีพื้นบ้าน
ใจกลางเมืองใหม่ตั้งอยู่บริเวณพระราชวังโปตาลาและถนนบาร์คอร์ ทอดยาวไปทางเหนือถึงวัดเซรา และไปทางตะวันตกถึงเขตโดลุงเดเกน ส่วนเมืองเก่ารอบถนนบาร์คอร์ยังคงรักษาสถาปัตยกรรมทิเบตแบบดั้งเดิม ธงภาวนา ควันธูป วงล้อภาวนา และเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมไว้
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูล ณ ปี 2021: มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับอำเภอขึ้นไปจำนวน 167 รายการ โดยมีผู้สืทอด 221 ราย ครอบคลุมงานฝีมือดั้งเดิม การเต้นรำ ดนตรี ละคร ศิลปะ ขนบธรรมเนียมพื้นบ้าน กีฬา และการแพทย์
จุดชมวิว
พระราชวังโปตาลา วัดโจคัง และนอร์บูลิงกา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมโลก สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ได้แก่ วัดเดรปุง วัดเซรา วัดราโมเช จงเจียวหลูคัง สุสานกษัตริย์ทิเบต วัดซูร์ปู มัสยิดลาซา ซากปรักหักพังคูโกง พิพิธภัณฑ์ทิเบต ภูเขาเหยาหวาง และย่านการค้าถนนบาร์คอร์ บ่อน้ำพุร้อน ได้แก่ คูซังในดอยลุงเดอเก็น และเดจงในไมโซคุงการ์
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
งานหัตถกรรมของทิเบต ได้แก่ ชามไม้ ชามเงิน ชามไม้ไผ่ ผ้าทอแบบดั้งเดิม และภาพวาดทังกา นอกจากนี้ยังมีการผลิตงานแกะสลักกระดูกและงานจำลองโบราณต่างๆ อีกด้วย
การแลกเปลี่ยนภายนอก
สถาบันกงสุล
เมืองพี่น้อง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม