ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เต๋อหงไต้และเขตปกครองตนเองจิงโป

เต๋อหงไต้และเขตปกครองตนเองจิงโป

เขตปกครองตนเองเต๋อหงไท่และจิงโป (Dehong Dai and Jingpo Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เต๋อหง" ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลยูนนาน มีพรมแดนติดกับเมืองเป่าซานทางทิศตะวันออก และล้อมรอบด้วยประเทศเมียนมาร์สามด้าน ได้แก่ ทิศเหนือ ทิศตะวันตก

เต๋อหงไต้และเขตปกครองตนเองจิงโป

เขตปกครองตนเองเต๋อหงไทและจิงโป หรือเรียกย่อว่า "เต๋อหง" ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลยูนนาน ติดกับเมืองเป่าซานทางทิศตะวันออก และล้อมรอบด้วยประเทศเมียนมาร์สามด้าน คือ ทิศเหนือ ทิศตะวันตก และทิศใต้ มีสภาพภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนทางตอนใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 11,526 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.354 ล้านคน เขตปกครองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง และอำเภอ 3 แห่ง โดยมีที่ทำการรัฐบาลเขตปกครองอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนยงฮั่น อำเภอมังชี คำว่า "เต๋อหง" มาจากการถอดเสียงตามหลักสัทศาสตร์จากภาษาไท โดย "เต๋อ" หมายถึง "ด้านล่าง" และ "หง" หมายถึงแม่น้ำนู รวมกันจึงหมายถึง "สถานที่ทางตอนล่างของแม่น้ำนู" เขตปกครองตนเองเต๋อหงก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2496 และได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตปกครองตนเองระดับจังหวัดในปี พ.ศ. 2499 เต๋อหงทำหน้าที่เป็นฐานยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อมโยงมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย และเป็นเขตหลักสำหรับความร่วมมือทางการค้าระหว่างจีนและเมียนมาร์ ในปี พ.ศ. 2568 จังหวัดเต๋อหงมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 64,807 ล้านหยวน (ประมาณ 9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมี GDP ต่อหัวอยู่ที่ 48,165 หยวน (ประมาณ 6,690 ดอลลาร์สหรัฐ) ตัวเลขทางการเงินแปลงที่ประมาณ 1 ดอลลาร์สหรัฐ = 7.2 หยวนจีน

ประวัติศาสตร์

การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในภูมิภาคเต๋อหงมีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ ประมาณ 364 ปีก่อนคริสตกาล บรรพบุรุษของชาวไทได้ก่อตั้งอาณาจักรเมิ่งเหมาตามหุบเขาแม่น้ำรุ่ยหลี่ และสร้างเมืองเหลยหยุน ซึ่งซากปรักหักพังยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (109 ปีก่อนคริสตกาล) จักรพรรดิหวู่ได้ผนวกพื้นที่นี้เข้ากับมณฑลอี้โจว ในปี 69 คริสตกาล ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ก่อตั้งมณฑลหย่งชาง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่เมืองอิงเจียงในปัจจุบัน ราชวงศ์ต่างๆ ที่สืบทอดต่อมา ได้แก่ ราชวงศ์ถัง (ภายใต้อาณาจักรหนานจ้าว) ราชวงศ์ซ่ง (ภายใต้อาณาจักรต้าหลี่) ราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ได้ปกครองภูมิภาคนี้ผ่านระบบตุซี (ระบบหัวหน้าเผ่าพื้นเมือง) ในยุคสาธารณรัฐจีน การปรับโครงสร้างการบริหารได้จัดตั้งสำนักงานระดับอำเภอขึ้น 6 แห่ง กองกำลังญี่ปุ่นเข้ายึดครองเต๋อหงในปี 1942 และได้รับการปลดปล่อยในปี 1945 ในเดือนพฤษภาคม ปี 1950 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้เข้ามาและปลดปล่อยเต๋อหงอย่างสันติ เขตปกครองตนเองเต๋อหงไท่และจิงโป้ก่อตั้งขึ้นในปี 1953 ได้รับการยกระดับเป็นมณฑลปกครองตนเองในปี 1956 ถูกรวมเข้ากับมณฑลเป่าซานในช่วงสั้น ๆ ในปี 1969 และได้รับการฟื้นฟูเป็นเขตปกครองตนเองอีกครั้งในปี 1971

หน่วยงานบริหาร

วิวัฒนาการของแผนก

ในปี 1953 เขตปกครองตนเองแห่งนี้บริหารจัดการ 6 อำเภอและเมืองว่านติ้ง ต่อมาในอีกหลายทศวรรษ อำเภอเหลียนซานได้รวมเข้ากับอำเภออิงเจียง (1958) เมืองว่านติ้งได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ (1985) และเมืองรุ่ยหลี่ (1992) และเมืองลู่ซี (1996) ได้รับการยกฐานะจากอำเภอเป็นเมือง ในปี 2010 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการเปลี่ยนชื่อเมืองลู่ซีเป็นเมืองมังซี ซึ่งเป็นชื่อเมืองสองตัวอักษรเพียงชื่อเดียวในประเทศจีนที่รวมทั้งชื่อเฉพาะและชื่อทั่วไปเข้าด้วยกัน ณ ปี 2025 เขตปกครองตนเองแห่งนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 2 เมือง (มังซีและรุ่ยหลี่) และอำเภอ 3 อำเภอ (อิงเจียง หลงฉวน และเหลียงเหอ)

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2568 จังหวัดนี้ปกครองเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง และอำเภอ 3 แห่ง ที่ทำการจังหวัดตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนยงฮัน ตำบลมังชี

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและอาณาเขต

เต๋อหงตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลยูนนาน ระหว่างลองจิจูด 97°31′–98°43′ ตะวันออก และลองจิจูด 23°50′–25°20′ เหนือ เป็นหนึ่งในแปดเขตปกครองตนเองของชนกลุ่มน้อยในมณฑลยูนนาน มีพรมแดนติดกับอำเภอหลงหลิงของอำเภอเป่าซาน และเมืองเติ้งชงทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ และมีพรมแดนติดกับประเทศเมียนมาร์สามด้าน ยกเว้นอำเภอเหลียงเหอ อำเภอและเมืองอื่นๆ ทั้งหมดเป็นพื้นที่ชายแดน โดยมีพรมแดนยาวรวม 503.8 กิโลเมตร ความยาวสูงสุดจากตะวันออกไปตะวันตกคือ 122 กิโลเมตร และความยาวสูงสุดจากเหนือไปใต้คือ 170 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 11,526 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศค่อยๆ ลดระดับลงจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งสูงและลาดชัน ไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งต่ำและลาดเอียง ระดับความสูงโดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 800 ถึง 2,000 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาต้าเหนียงในอำเภออิงเจียง ที่ความสูง 3,404.6 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือหุบเขาแม่น้ำเจียหยางในอำเภออิงเจียง ที่ความสูง 210 เมตร จังหวัดนี้ประกอบด้วยลุ่มแม่น้ำสายหลัก 20 แห่ง โดยมี 5 แห่งที่มีพื้นที่เกิน 100 ตารางกิโลเมตร ได้แก่ อิงเจียง หลงฉวน รุ่ยหลี่ หมังซือ และเจ๋อฟาง

ภูมิอากาศ

เมืองเต๋อหงมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้ โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 18.6–21.0 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,366.1–1,606.6 มิลลิเมตร และแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 2,119.1–2,318.7 ชั่วโมง ฤดูหนาวไม่หนาวจัด และฤดูร้อนไม่ร้อนจัดจนเกินไป

อุทกวิทยา

ระบบแม่น้ำของจังหวัดประกอบด้วย "แม่น้ำสามสายและลำธารสี่สาย" แม่น้ำสามสายได้แก่ แม่น้ำนู แม่น้ำต้าหยิง และแม่น้ำรุ่ยหลี่ ซึ่งอยู่ในระบบแม่น้ำนูและแม่น้ำอิรวดี ส่วนลำธารสี่สายได้แก่ แม่น้ำมังชี แม่น้ำหนานหวัน แม่น้ำหูซา และแม่น้ำหลัวปูบา นอกเหนือจากแม่น้ำนูแล้ว ทางน้ำอื่นๆ ทั้งหมดไหลลงสู่ระบบแม่น้ำอิรวดี

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

แม่น้ำในจังหวัดมีปริมาณน้ำเฉลี่ย 13.63 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี โดยมีปริมาณน้ำไหลผ่าน 8.17 พันล้านลูกบิดเมตร ทรัพยากรน้ำทั้งหมดมีปริมาณ 21.8 พันล้านลูกบิดเมตร มีโรงไฟฟ้าพลังน้ำ 143 แห่ง โดยมีกำลังการผลิตติดตั้งรวม 3.858 ล้านกิโลวัตต์ คิดเป็นสัดส่วนการพัฒนาพลังงานน้ำมากกว่า 95%

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบทรัพยากรแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 34 ชนิด แร่ธาตุสำคัญที่มีประโยชน์ ได้แก่ ตะกั่ว สังกะสี พลังงานความร้อนใต้พิภพ ซิลิกา ทองคำ ดีบุก แร่หายาก หินปูน หินแกรนิต หินไนส์ ดินเหนียว และดินขาว

ทรัพยากรชีวภาพ

อำเภอเต๋อหงมีพืชชั้นสูงถึง 6,053 ชนิด กระจายอยู่ใน 339 วงศ์ และ 1,911 สกุล รวมถึงพืชพื้นเมือง 5,369 ชนิด และพืชปลูก 684 ชนิด มีพืชคุ้มครองระดับชาติ 156 ชนิด และพืชเฉพาะถิ่น 39 ชนิด นอกจากนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกและในน้ำประมาณ 1,000 ชนิด โดย 238 ชนิดอยู่ภายใต้การคุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 และ 2 รวมถึงนกเงือก ลิงฮูล็อกเกาหลิกง ลิงใบไม้เฟยร์ เสือดาวลายเมฆ และแพนด้าแดง

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2023 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 1.337 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 50.43% เมื่อสิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นเพิ่มขึ้นเป็น 1.354 ล้านคน โดยมีผู้อยู่อาศัยในเมือง 715,000 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 639,000 คน อัตราการเกิดอยู่ที่ 7.73 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 10.11 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -2.38 ต่อพันคน อัตราการเป็นเมืองเพิ่มขึ้นเป็น 52.81%

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

กลุ่มชาติพันธุ์หลักในเขตปกครองนี้ ได้แก่ ชาวได ชาวจิงโป ชาวลีซู ชาวอาชาง และชาวเต๋ออัง โดยชาวไดมีจำนวน 357,900 คน และชาวจิงโปมีจำนวน 134,200 คน

การเมือง

รัฐบาลประจำจังหวัดบริหารปกครองตนเองในเขตปกครองภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยมีหน่วยงานบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการตั้งอยู่ในเมืองมังซือ

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 จังหวัดนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 64.807 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ภาคเกษตรกรรมมีส่วนสนับสนุน 13.896 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.93 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคอุตสาหกรรม 12.445 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และภาคบริการ 38.456 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) อัตราส่วนการมีส่วนร่วมของสามภาคส่วนนี้อยู่ที่ 21.6%, 34.4% และ 44.0% ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 48,165 หยวน (ประมาณ 6,690 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.3% เศรษฐกิจภาคเอกชนสร้างรายได้ 40.771 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.66 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 62.9% ของ GDP ทั้งหมด ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 62.012 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.61 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.0%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงรวมทั้งสิ้น 22.033 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.7% มีการปลูกธัญพืชในพื้นที่ 1.9411 ล้านหมู่ (ประมาณ 129,400 เฮกตาร์) โดยมีผลผลิตธัญพืช 726,200 ตัน เพิ่มขึ้น 0.2% ผลผลิตอ้อยอยู่ที่ 2.8802 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 6.2% ผลผลิตถั่วแมคคาเดเมียอยู่ที่ 106,000 ตัน เพิ่มขึ้น 13.7% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 59,900 ตัน ลดลง 6.0% และจังหวัดนี้มีเครื่องจักรกลการเกษตร 1.7157 ล้านกิโลวัตต์

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมแตะระดับ 8.695 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.21 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.8% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 12.6% โดยภาคการผลิตพุ่งสูงขึ้น 39.3% และภาคเหมืองแร่เพิ่มขึ้น 22.0% อุตสาหกรรมสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มกลายเป็นตัวขับเคลื่อนการเติบโตหลัก โดยมีมูลค่าเพิ่มเพิ่มขึ้น 2.7 เท่า และคิดเป็น 29.8% ของมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ผลผลิตภาคการก่อสร้างเติบโต 10.6%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 รายได้จากอุตสาหกรรมบริการขนาดใหญ่มีมูลค่า 3.984 พันล้านหยวน (ประมาณ 553 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% การจัดส่งทางไปรษณีย์มีจำนวน 55 ล้านชิ้น เพิ่มขึ้น 6.8% ปริมาณธุรกิจโทรคมนาคมมีมูลค่า 1.651 พันล้านหยวน (ประมาณ 229 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.3% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์มีมูลค่า 3.931 พันล้านหยวน (ประมาณ 546 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 13.7% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมมีมูลค่า 34.244 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.76 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% การค้าต่างประเทศมีมูลค่า 33.427 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.64 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 15.8% โดยเป็นการนำเข้า 20.298 พันล้านหยวน และส่งออก 13.129 พันล้านหยวน การลงทุนจากต่างประเทศจริงมีมูลค่า 8.75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รายได้ภาษีของท้องถิ่นอยู่ที่ 3.559 พันล้านหยวน (ประมาณ 494 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 12.6% รายจ่ายภาษีอยู่ที่ 17.548 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากธนาคารอยู่ที่ 101.059 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 78.853 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 2.05 พันล้านหยวน (ประมาณ 285 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

บริการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 จังหวัดนี้มีโรงเรียนอนุบาล 246 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 214 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 52 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 15 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 5 แห่ง โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง และมหาวิทยาลัย 2 แห่ง อัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาอยู่ที่ 99.88% และอัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 99.65%

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 เขตปกครองพิเศษแห่งนี้ได้รับโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติและระดับจังหวัดจำนวน 84 โครงการ โดยได้รับเงินทุนสนับสนุน 23.77 ล้านหยวน (ประมาณ 3.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการอนุมัติสิทธิบัตรจำนวน 279 ฉบับ และจดทะเบียนบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงจำนวน 39 แห่ง

วัฒนธรรม

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า จังหวัดนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 7 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดประชาชน 8 แห่ง และสำนักงานบริหารจัดการโบราณสถาน 6 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 99.53% และการครอบคลุมทางโทรทัศน์อยู่ที่ 99.47%

การดูแลสุขภาพ

ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า จังหวัดนี้มีสถานพยาบาล 721 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 10,434 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 13,385 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 5,056 คน และพยาบาลวิชาชีพ 6,096 คน

กีฬา

จังหวัดนี้มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 12 แห่ง นักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันระดับชาติ 6 รายการ ระดับจังหวัด 8 รายการ ระดับจังหวัด 24 รายการ และระดับอำเภอ 97 รายการ โดยได้รับรางวัลเหรียญทอง 64 เหรียญ เหรียญเงิน 68 เหรียญ และเหรียญทองแดง 95 เหรียญ ในระดับจังหวัดขึ้นไป

ประกันสังคม

ในปี 2025 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 25,030 หยวน (ประมาณ 3,477 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% ประชากรในเมืองมีรายได้ 37,059 หยวน (ประมาณ 5,147 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 16,441 หยวน (ประมาณ 2,283 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 17,522 หยวน (ประมาณ 2,434 ดอลลาร์สหรัฐ) ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุม 827,300 คน และระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 1.2392 ล้านคน จังหวัดนี้ดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 14 แห่ง และสถานสงเคราะห์เด็ก 6 แห่ง

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2025 พื้นที่ตรวจสอบคุณภาพน้ำทั้ง 16 แห่งเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 3 หรือสูงกว่า ค่าเฉลี่ย PM2.5 อยู่ที่ 28 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และคุณภาพอากาศดีเยี่ยมใน 93.2% ของวัน จังหวัดได้ดำเนินการปลูกป่าทดแทนบนพื้นที่ 82,600 หมู่ (ประมาณ 5,507 เฮกตาร์) และดูแลรักษาป่าบนพื้นที่ 510,600 หมู่ นอกจากนี้ยังดูแลรักษาพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ 2 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 54,700 เฮกตาร์ อัตราการจัดการขยะในเมืองและการบำบัดน้ำเสียสูงถึง 100% และ 98.6% ตามลำดับ โดยมีพื้นที่สีเขียวในเมือง 44.4%

การขนส่ง

เมืองเต๋อหงเป็นศูนย์กลางสำคัญในเครือข่ายคมนาคมที่ครอบคลุมของจีน เชื่อมต่อเส้นทางเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงและกว่างโจว-คุนหมิง และเป็นประตูสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทางหลวงเชื่อมต่อเมืองนี้กับเมืองสำคัญต่างๆ ในประเทศจีนและประเทศเมียนมาร์

การบิน

ในปี 2022 จังหวัดนี้มีสนามบิน 3 แห่ง ได้แก่ สนามบินนานาชาติเต๋อหงมังซือ สนามบินทั่วไปหลงฉวน และสนามบินรุ่ยหลี่จิงเฉิง โดยสนามบินมังซือได้รับการยกระดับเป็นสนามบินท่า มีเส้นทางบินทั้งในประเทศและต่างประเทศ 27 เส้นทาง และมีผู้โดยสารใช้บริการมากกว่า 2 ล้านคนต่อปี

ทางหลวง

ณ ปี 2020 เขตปกครองนี้มีทางหลวงรวม 9,540 กิโลเมตร รวมถึงทางด่วน 283 กิโลเมตร นับเป็นเขตปกครองที่สามในมณฑลยูนนานและเป็นเขตปกครองชายแดนแห่งแรกที่เชื่อมต่อทางด่วนไปยังทุกอำเภอ ทางด่วนที่เปิดใช้งานแล้ว ได้แก่ เส้นทางหางโจว-รุ่ยหลี่ รุ่ยหลี่-หลงฉวน เติ้งชง-หลงฉวน และมังซื่อ-เหลียงเหอ

ทางรถไฟ

จังหวัดนี้มีสถานีรถไฟสองแห่ง ได้แก่ มังชีและรุ่ยหลี่ ทางรถไฟสายต้าหลี่-รุ่ยหลี่ ระยะทาง 108.4 กิโลเมตร ภายในเขตเต๋อหง เริ่มก่อสร้างในเดือนธันวาคม 2558 โดยมีอัตราเร็วในการออกแบบ 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และมีแผนในอนาคตที่จะเชื่อมต่อกับท่าเรือในมหาสมุทรอินเดียของเมียนมาร์

ทางน้ำ

ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า จังหวัดนี้มีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ 259 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงเส้นทางแม่น้ำชายแดน 94 กิโลเมตร และมีเรือข้ามฟาก 55 แห่ง

ด่านเข้าเมือง

มณฑลยูนนานมีท่าเรือระดับชาติ 11 แห่ง และท่าเรือระดับมณฑล 10 แห่ง โดยเมืองเต๋อหงมีท่าเรือระดับชาติชั้น 1 จำนวน 3 แห่ง (ว่านติ้ง, รุ่ยหลี่ และสนามบินมังซื่อ) และท่าเรือระดับชาติชั้น 2 จำนวน 2 แห่ง (หลงฉวน จางเฟิง และอิงเจียง เสี่ยวผิงหยวน) ท่าเรือของเมืองเต๋อหงไม่เพียงแต่เป็นประตูการค้าหลักระหว่างจีนและเมียนมาร์เท่านั้น แต่ยังเป็นเส้นทางสำคัญสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ด้วย

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

วัฒนธรรมชาติพันธุ์

ภาษาไดอยู่ในกลุ่มภาษาจ้วงได ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลภาษาจีน-ทิเบต มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาไทย ภาษาลาว และภาษาซาน ​​งิ้วไดมีต้นกำเนิดในอำเภออิงเจียง พัฒนามาจากนิทานพื้นบ้านและการเต้นรำ ต่อมาได้ผสมผสานองค์ประกอบจากหุ่นเงาฮั่น งิ้วเตียน และงิ้วเสฉวน ในปี 2556 มีงิ้วไดมากกว่า 300 เรื่อง แบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ ดัดแปลง ดั้งเดิม และสมัยใหม่ ดนตรีไดใช้บันไดเสียงห้าเสียงพร้อมทำนองพื้นบ้าน จิตรกรรมไดมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับพุทธศาสนา โดยใช้ตกแต่งภายในวัดและปกคัมภีร์ ในปี 2532 หมู่บ้านรุ่ยหลี่ได้รับการกำหนดให้เป็น "หมู่บ้านจิตรกรรมพื้นบ้านของจีน"

การรำมีดจิงโปเป็นที่แพร่หลายในหมู่นักรำมีดชายจิงโป โดยมีสองรูปแบบคือ "ควังกา" ซึ่งเน้นศิลปะการต่อสู้ด้วยการใช้เท้าที่มั่นคง ในขณะที่ "ไป๋ควังกา" เน้นการเคลื่อนไหวที่สง่างามและมุ่งเน้นการแสดง มีการฝึกฝนทั้งรูปแบบการรำมีดเดี่ยวและมีดคู่

ความเชื่อทางศาสนา

เต๋อหงเป็นเขตปกครองที่มีหลายศาสนา ศาสนาหลัก 5 ศาสนาอยู่ร่วมกัน ได้แก่ พุทธศาสนา (รวมถึงเถรวาดและประเพณีจีน) ลัทธิเต๋า อิสลาม คริสต์ศาสนา และคาทอลิก ชาวได ชาวเต๋ออัง และชาวอาชางนับถือพุทธศาสนาเถรวาด ชาวจิงโปบางส่วนนับถือคริสต์ศาสนา ชาวฮุยนับถืออิสลาม และชาวฮั่นบางส่วนนับถือพุทธศาสนาแบบจีนหรือลัทธิเต๋า ก่อนที่ศาสนาที่เป็นระบบจะเข้ามา กลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดนับถือลัทธิวิญญาณนิยม—บูชาธรรมชาติ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ บรรพบุรุษ และวิญญาณ พุทธศาสนาเถรวาดซึ่งเข้ามาในศตวรรษที่ 11 กลายเป็นศาสนาหลักภายใต้อาณาจักรลู่ฉวนในศตวรรษที่ 14

เทศกาลชาติพันธุ์

เทศกาลสาดน้ำเป็นเทศกาลปีใหม่ของชาวไท และเป็นวันหยุดทางพุทธศาสนา จัดขึ้นประมาณกลางเดือนเมษายนเป็นเวลา 3-7 วัน ผู้เข้าร่วมจะอาบน้ำพระพุทธรูป สาดน้ำเพื่อขอพร ร้องเพลง เต้นรำ และปล่อยโคมลอย เทศกาลมู่เหนาวจงเกอเป็นการเฉลิมฉลองจิงโปที่ยิ่งใหญ่ที่สุด จัดขึ้นในวันที่ 15-16 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ มีการแสดงรำวงหมู่ที่นำโดยผู้อาวุโสสวมหมวกนกเงือกและถือมีดยาว เทศกาลอาลูโวลัวเป็นการบูชาวีรบุรุษบรรพบุรุษของอาชาง คือ เจปามาและจามิมา จัดขึ้นในวันที่ 20 มีนาคม โดยมีการรำมังกรและช้าง เทศกาลกัวซือเป็นเทศกาลปีใหม่ของชาวลีซู จัดขึ้นในวันที่ 9 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ มีดนตรี การเต้นรำ และการแข่งขันยิงธนู

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ ปี 2022 จังหวัดนี้มีโครงการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก 1 โครงการ โครงการระดับชาติ 14 โครงการ ระดับจังหวัด 23 โครงการ ระดับจังหวัด 126 โครงการ และระดับอำเภอ 179 โครงการ

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

ณ ปี 2022 จังหวัดนี้มีโบราณสถานระดับชาติ 4 แห่ง ระดับจังหวัด 19 แห่ง ระดับจังหวัด 53 แห่ง และระดับอำเภอ 99 แห่ง ที่ได้รับการคุ้มครอง

จุดชมวิว

สวนพฤกษศาสตร์หายากเมิ่งบานาซี ตั้งอยู่ห่างจากสนามบินมังซี 7 กิโลเมตร เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่กว่า 300 หมู่ มีนิทรรศการฟอสซิลยุคดึกดำบรรพ์ ไม้กลายเป็นหิน และหินหายาก พร้อมด้วยสวนตามธีมอีก 11 แห่ง ป่าฝนเขตร้อนโมลี ซึ่งอยู่ห่างจากรุ่ยหลี่ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 20 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 7 ตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ป่าปกคลุม 96% และมีพืชพันธุ์กว่า 1,540 ชนิด แหล่งโบราณสถาน "หนึ่งหมู่บ้าน สองประเทศ" ใกล้กับรุ่ยหลี่ มีหมู่บ้านที่ตั้งคร่อมพรมแดนจีน-เมียนมาร์ ซึ่งชาวบ้านจากทั้งสองประเทศใช้น้ำ ถนน และขนบธรรมเนียมประเพณีร่วมกัน วัดโพธิ์ สร้างขึ้นในปี 1667 ในใจกลางมังซี เป็นวัดพุทธที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในพื้นที่ อุทยานนิเวศวิทยาวานติง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "บ้านเกิดนกยูงของจีน" เป็นที่อยู่อาศัยของต้นไม้หายากกว่า 40 ชนิด และสัตว์กว่า 100 ชนิด

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ชาหุยหลงจากอำเภอเหลียงเหอเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ได้รับการรับรองระดับชาติ มีชื่อเสียงในด้านใบชาที่ม้วนแน่นและน้ำชาสีเหลืองอมเขียวสดใส ควายเต๋อหง ซึ่งได้รับการเลี้ยงดูมานานกว่าพันปี มีจำนวนมากกว่า 100,000 ตัว กาแฟเต๋อหง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นกาแฟอาราบิก้าเมล็ดเล็ก เคยสร้างสถิติระดับชาติด้วยผลผลิต 363.5 กิโลกรัมต่อหมู่ (ไร่) ในปี 2010 พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้นเป็น 139,000 หมู่ โดยมีผลผลิตต่อปีเกิน 11,000 ตัน มีดหูซา ซึ่งชาวอาชางทำมานานกว่า 600 ปี มีชื่อเสียงในด้านความคมและความยืดหยุ่น มีให้เลือกมากกว่า 50 ชนิดและ 130 รูปแบบ และส่งออกไปยังเมียนมาร์ ไทย อินเดีย และญี่ปุ่น ข้าวในกระบอกไม้ไผ่และหูลู่ซี (ขลุ่ยน้ำเต้า) ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีพื้นเมืองที่ทำจากกก ก็เป็นสินค้าขึ้นชื่อของท้องถิ่นเช่นกัน

บุคคลสำคัญ

ดาวอันเหริน (ค.ศ. 1872–1913) เป็นนักปฏิวัติประชาธิปไตยและหัวหน้าเผ่ากานย่ารุ่นที่ 24 เหมาเซียง (ค.ศ. 1918–1986) เป็นนักเต้นชาวไท และเป็นผู้ก่อตั้งการรำหางนกยูงของชาวไท เก็นเต๋อฉวน (ค.ศ. 1958–2008) เป็นช่างฝีมือและนักแสดงฮูลูซีระดับปรมาจารย์ ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งฮูลูซี"

การแลกเปลี่ยนภายนอก

เมืองเต๋อหงดำเนินโครงการค้าข้ามพรมแดนและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับเมียนมาร์ และเป็นศูนย์กลางสำคัญในระเบียงเศรษฐกิจบังกลาเทศ-จีน-อินเดีย-เมียนมาร์

เกียรตินิยม

ในเดือนธันวาคม 2020 เมืองเต๋อหงได้รับรางวัลเมืองดีเด่นระดับชาติด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจ และในเดือนพฤศจิกายน 2021 ก็ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเขตสาธิตความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์ระดับชาติ รุ่นที่ 9

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองโบราณลี่เจียง

เมืองโบราณลี่เจียงตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าของเมืองลี่เจียง มณฑลยูนนาน และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตอนในของเทือกเ…

หมู่บ้านชาติพันธุ์ยูนนาน

หมู่บ้านชนเผ่ายูนนานตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบเตียนฉี ในเขตซีซาน เมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน ห่างจากตัวเมืองประมาณ 8 กิโลเมตร และเป็นแหล่งท่องเที่ย…

สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนซีซวงปันนา

สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนซีซวงปันนา (XBG) สังกัดสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน ตั้งอยู่ในเมืองเมิ่งหลุน เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา มณฑลยูนนาน ตั…

อุทยานป่าดึกดำบรรพ์ซีซวงปันนา

อุทยานป่าดึกดำบรรพ์ซีซวงปันนา ตั้งอยู่ในเมืองจิงหง เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา มณฑลยูนนาน ห่างจากตัวเมืองจิงหงประมาณ 8 กิโลเมตร อุทยานแห่งนี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว