ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองเหมียวและตงเฉียนตงหนาน

เขตปกครองตนเองเหมียวและตงเฉียนตงหนาน

เขตปกครองตนเองเฉียนตงหนาน เผ่าเหมียวและตง เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกุ้ยโจว มีพรมแดนติดกับมณฑลหูหนานทางทิศตะวันออก และมณฑลกวางซีทางทิศใต้

เขตปกครองตนเองเหมียวและตงเฉียนตงหนาน

เขตปกครองตนเองเฉียนตงหนาน เผ่าเหมียวและตง เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกุ้ยโจว ติดกับมณฑลหูหนานทางทิศตะวันออก และมณฑลกวางซีทางทิศใต้ ตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจวไปยังเทือกเขาเซียงกุ้ย ภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันตก ทิศใต้ และทิศเหนือ ต่ำกว่าทางทิศตะวันออก สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งเขตร้อนชื้นแบบมรสุม พื้นที่ทั้งหมด 30,282 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569 ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง และอำเภอ 15 แห่ง ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรถาวร 3,721,200 คน ก่อตั้งขึ้นในปี 2499 เป็นพื้นที่คุ้มครองวัฒนธรรมและนิเวศวิทยาของชนเผ่าระดับชาติ เป็นที่รู้จักในนาม "เขตเพลงและการเต้นรำ เขตป่าไม้ เขตมหัศจรรย์ บ้านเกิดของเทศกาลร้อยเทศกาล บ้านเกิดของวัฒนธรรมและศิลปะพื้นบ้าน" มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A 1 แห่ง และระดับ 4A 22 แห่ง มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก: ตงกงซ่ง แหล่งกำเนิดของ "หมู่บ้านบา" (บาสเกตบอลชนบท) และ "หมู่บ้านซูเปอร์" (ฟุตบอลชนบท) ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 150,024 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

ในสมัยราชวงศ์ชุนชุน พื้นที่นี้เป็นของเมืองจางเค่อและมณฑลเฉียนจงของรัฐฉู่ ส่วนในสมัยราชวงศ์จ้าน-เหวินจื่อ พื้นที่นี้เป็นของเมืองเฉียนหลานและมณฑลเฉียนจงของรัฐฉู่

ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเฉียนจงและเซียง ส่วนในสมัยราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสตกาล–220 ปีคริสตกาล) ที่นี่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอู่หลิง จางเค่อ และหยูหลิน

สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581–618) อยู่ภายใต้การปกครองของจางเค่อและหยวนหลิง ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) อยู่ภายใต้การปกครองของเฉียนจง โดยมีเมืองซือโจว อิงโจว ฉงโจว และเหลียงโจว ก่อตั้งขึ้น ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) แบ่งออกเป็นเขตการปกครองจิงหูเหนือ กุ้ยโจว และกวงหนาน ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานปราบปรามประจำมณฑลหูกวงและเสฉวน

สมัยหมิง-ชิง

ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ 8 แห่งและเขตปกครอง 4 แห่งภายใต้มณฑลกุ้ยโจว ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) มีการจัดตั้งเขตปกครองย่อย 5 แห่งในยุคของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1913 จังหวัด อำเภอ และเขตการปกครองทั้งหมดถูกเปลี่ยนสถานะเป็นอำเภอ ตามมาด้วยการปรับเปลี่ยนหน่วยงานตรวจสอบทางปกครองหลายครั้ง จนกระทั่งปี ค.ศ. 1948 อำเภอต่างๆ ถูกแบ่งออกเป็นสองเขตการปกครอง คือ เขตที่ 1 และเขตที่ 2

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1949 เมืองเจิ้นหยวนได้รับการปลดปล่อย และมีการจัดตั้งเขตพิเศษเจิ้นหยวนขึ้น ในเดือนเมษายน ปี 1956 สภาแห่งรัฐได้ตัดสินใจจัดตั้งเขตปกครองตนเองชาวเหมียวและชาวตงเฉียนตงหนานขึ้น ในวันที่ 23 กรกฎาคม ปี 1956 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองนี้ขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยปกครอง 16 อำเภอ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองไคหลี่ ในปี 1958 อำเภอทั้ง 16 แห่งถูกรวมเข้าเป็น 7 แห่ง ในปี 1961-1962 อำเภอทั้ง 16 แห่งได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง ในปี 1983 อำเภอไคหลี่ได้กลายเป็นเมืองไคหลี่ และในปี 1984 เมืองไคหลี่ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ

หน่วยงานบริหาร

ข้อมูล ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569: ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (ไคหลี่) และอำเภอ 15 แห่ง (ตานไจ่, หม่าเจียง, หวงผิง, ซื่อปิง, เจิ้นหยวน, เจิ้งกง, ซานซุย, เทียนจู, จินผิง, ลี่ผิง, ฉงเจียง, หรงเจียง, เล่ยซาน, ไท่เจียง, เจียนเหอ) โดยมีตำบล 28 แห่ง เมือง 129 แห่ง และหมู่บ้าน 60 แห่ง (15 กลุ่มชาติพันธุ์) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนประจำเขตปกครองตั้งอยู่ที่เลขที่ 21 ถนนปักกิ่งตะวันออก เมืองไคหลี่

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 107°17'20" ถึง 109°35'24" และละติจูดเหนือ 25°19'20" ถึง 27°31'40" เป็นเขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจวไปยังเทือกเขาเซียงกุ้ย มีพรมแดนติดกับมณฑลหูหนาน กวางซี เฉียนหนาน ถงเหริน และจุนยี่ มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 220 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 240 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 30,282 ตารางกิโลเมตร

ธรณีวิทยา

ตั้งอยู่คร่อมระหว่างที่ราบสูงหยางtze และแนวเทือกเขาพับตัวทางตอนใต้ของจีน หินคาร์บอเนตปกคลุมพื้นที่ที่เปิดโล่ง 23.1% ซึ่งเป็นพื้นฐานของภูมิประเทศแบบคาร์สต์

ภูมิประเทศ

ทิศเหนือ ตะวันตก และใต้สูง ส่วนทิศตะวันออกต่ำ เทือกเขาเหลยกงตอนกลางและเทือกเขามูนทางใต้เป็นเขตภูเขาระดับกลาง พื้นที่ส่วนใหญ่มีความสูง 500–1,000 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาหวงหยางที่ความสูง 2,178.8 เมตร ยอดเขาที่ต่ำที่สุดคือที่ตำบลหลี่ผิงตี้ผิง ความสูง 148 เมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน ไม่มีความร้อนจัดในฤดูหนาวหรือฤดูร้อน มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน มีฝนตกชุก และมีการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศในแนวดิ่งอย่างชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยปี 2023: 16.3–20.3°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 730.7–1,137.5 มม. แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,063–1,778.4 ชั่วโมง ความชื้นสัมพัทธ์: 73–81% จำนวนวันที่ไม่มีน้ำค้างแข็ง: 344–365 วัน

อุทกวิทยา

มีแม่น้ำ 983 สาย (225 สายที่มีพื้นที่มากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร) มีแม่น้ำสายหลัก 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำชิงสุ่ยเจียง แม่น้ำอู๋หยางเหอ และแม่น้ำตูหลิวเจียง ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี: 19.21 พันล้านลูกบาศก์เมตร ลุ่มน้ำแยงซี: 21,535 ตารางกิโลเมตร; ลุ่มน้ำเพิร์ล: 8,802 ตารางกิโลเมตร เป็นปราการทางนิเวศวิทยาที่สำคัญสำหรับแม่น้ำแยงซีตอนบนและแม่น้ำเพิร์ล

ดิน

ดิน 11 ชนิด, 26 ชนิดย่อย, 6 สกุล, 222 ชนิด ใน 7 อันดับ ดินเหลือง: 62.32% (มากที่สุด) ดินแดง: 10.26% ดินหินปูนดำ: 10.04% ดินนา: 5.56%

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

มกราคม–มีนาคม: อากาศหนาวจัด ลูกเห็บ น้ำท่วม กรกฎาคม: ฝนตกหนัก ฟ้าผ่า อุณหภูมิสูง ฤดูน้ำท่วมหลัก 17-18 มิถุนายน 2565: พายุฝนตกหนักมาก ปริมาณน้ำฝนสูงสุด 345.9 มม. 712 ครัวเรือน (2,515 คน) ถูกอพยพออกจากเมืองฉงเจียง ประกาศภาวะฉุกเฉินน้ำท่วมระดับ 4

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

กำลังการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี: 3.32 ล้านกิโลวัตต์ กำลังการผลิตที่พัฒนาได้: 2.7 ล้านกิโลวัตต์ มีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำ 333 แห่ง (รวม 2.2547 ล้านกิโลวัตต์) มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 41 แห่ง (ความจุรวม 6.124 พันล้านลูกบาศก์เมตร) ปริมาณน้ำในปี 2023: 8.219 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ปีที่แห้งแล้ง ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหลายปี 57.2%) ปริมาณน้ำต่อหัว: 2,187 ลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่เพาะปลูก: 329,777 เฮกตาร์ (นาข้าว 65.83%, ไร่นา 34.16%) ป่าไม้: 2,323,826 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้า: 11,240 เฮกตาร์ พื้นที่ชุ่มน้ำ: 867 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้าง: 76,856 เฮกตาร์ พื้นที่คมนาคม: 42,275 เฮกตาร์ พื้นที่น้ำ: 45,881 เฮกตาร์ มีพื้นที่เพาะปลูก 13 แห่ง ขนาดมากกว่า 5,000 หมู่ พื้นที่ดินทรายปนหิน 3,751 เฮกตาร์ (88.62% อยู่ในเจิ้นหยวนและซื่อปิง)

ทรัพยากรชีวภาพ

สัตว์มีกระดูกสันหลัง 557 ชนิด: นก 217 ชนิด (13 อันดับ 37 วงศ์), สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 96 ชนิด (8 อันดับ 25 วงศ์), ปลา 130 ชนิด, สัตว์เลื้อยคลาน 69 ชนิด, สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 45 ชนิด มีสัตว์คุ้มครองระดับชาติมากกว่า 120 ชนิด (ชั้นที่ 1 17 ชนิด: เสือดาว, กวางชะมดป่า, ชะมดเล็ก, ไก่ฟ้าหัวขาว, นกเป็ดน้ำจีน; ชั้นที่ 2 105 ชนิด) พื้นที่ป่าปกคลุม: 68% (อันดับหนึ่งในมณฑลกุ้ยโจว) มีอุทยานป่าไม้แห่งชาติ 5 แห่ง, เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 1 แห่ง, อุทยานธรณีแห่งชาติ 1 แห่ง มีพืช 3,623 ชนิด (214 วงศ์ 1,050 สกุล) มีพืชสมุนไพรมากกว่า 400 ชนิด มีพืชคุ้มครองระดับชาติมากกว่า 120 ชนิด (ชั้นที่ 1 6 ชนิด, ชั้นที่ 2 119 ชนิด) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขาเหลยกง: ก่อตั้งในปี 1982 เป็นเขตอนุรักษ์แห่งชาติตั้งแต่ปี 2001 ปกป้องต้นไทร (ต้นไม้มากกว่า 6,640 ต้น) ได้รับรางวัล "ป่าที่สวยที่สุดของจีน"

ทรัพยากรแร่

ค้นพบแร่ธาตุ 61 ชนิด (44.5% ของทั้งหมด 137 ชนิดในมณฑลกุ้ยโจว) 46 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่แบไรต์: ติดอันดับหนึ่งของประเทศ หินทรายควอตซ์แก้วและแอนติโมนี: ติดอันดับ 3 ในมณฑลกุ้ยโจว มีแหล่งแร่ 349 แห่ง (ขนาดใหญ่ 12 แห่ง ขนาดกลาง 29 แห่ง ขนาดเล็ก 306 แห่ง และแหล่งสำรวจ 2 แห่ง)

การเมือง

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2025: 3,721,200 คน (ลดลง 19,100 คน) ในเขตเมือง: 1,855,000 คน (49.85%) อัตราการเกิด: 9.10 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.87 ต่อพันคน อัตราการเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ: 0.23 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 4,904,700 คน

กลุ่มชาติพันธุ์

มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ 33 กลุ่ม ชนกลุ่มน้อย: 4,044,100 คน เหมียว: 2,148,500 คน ตง: 1,504,800 คน พื้นที่ที่มีประชากรเหมียวและตงหนาแน่นที่สุดในจีน มีเมืองชาติพันธุ์ 17 แห่ง ชนกลุ่มน้อยหลัก 7 ใน 9 กลุ่มยังคงใช้ภาษาของตนเอง (เหมียว ตง สุ่ย บูเย่ เช่อ จ้วง เหยา)

ภาษา

กลุ่มชนกลุ่มน้อยหลัก 7 ใน 9 กลุ่มยังคงใช้ภาษาประจำเผ่าของตนเอง (เหมียว ตง สุ่ย บูเย่ เช่อ จ้วง เหยา) ส่วนทูเจียและเกอเหลาได้เปลี่ยนมาใช้ภาษาจีนแล้ว

ความเชื่อทางศาสนา

องค์กรทางศาสนา 4 แห่ง (ระดับจังหวัด 3 แห่ง: สมาคมพุทธศาสนา, ขบวนการพัฒนาตนเองของคริสเตียน, สมาคมคริสเตียน; ระดับเทศบาล 1 แห่ง: สมาคมคาทอลิกรักชาติไคหลี่) สถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียนแล้ว 40 แห่ง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ระบบอุตสาหกรรมสมัยใหม่ "5+N": การแปรรูปแร่ขั้นสูง วัสดุรีไซเคิล อาหารเฉพาะทาง การแปรรูปไม้/เฟอร์นิเจอร์ ยาและเวชภัณฑ์ + อุตสาหกรรมพิเศษ N (วัสดุพลังงานใหม่ สุรากลั่น งานหัตถกรรมพื้นเมือง สิ่งทอ อุปกรณ์กีฬา) ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 150.024 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 28.945 พันล้านหยวน (19.3%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 32.363 พันล้านหยวน (21.6%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 88.715 พันล้านหยวน (59.1%) GDP ต่อหัว: 40,213 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 6.3% (อุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 43.2% เทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 11.7% ภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 14.5%) รายได้ภาษีรวม: 13.214 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 8.367 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.0% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินทั่วไป: 55.579 พันล้าน เพิ่มขึ้น 5.4%

อุตสาหกรรมหลัก

มูลค่าเพิ่มทางการเกษตร: 30.402 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 50.877 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 4.0502 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 1.4128 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.4% (ฤดูใบไม้ร่วง 1.2477 ล้านตัน) ผัก: 4.1984 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.3% เห็ดกินได้: 50,800 ตัน เพิ่มขึ้น 8.2% เรพซีด: 105,700 ตัน เพิ่มขึ้น 3.8% สมุนไพร: 451,800 ตัน เพิ่มขึ้น 9.1% ชา: 24,700 ตัน เพิ่มขึ้น 5.2% ผลไม้: 1.0365 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.3% เนื้อสัตว์: 199,900 ตัน เพิ่มขึ้น 4.3% ปริมาณสุกรที่จำหน่าย: 1.6099 ล้านตัว เพิ่มขึ้น 8.4% ปริมาณสัตว์น้ำที่เพาะเลี้ยง: 70,900 ตัน เพิ่มขึ้น 5.2%

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 22.175 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.2% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 13.0% (อุตสาหกรรมเบาเพิ่มขึ้น 13.6% อุตสาหกรรมหนักเพิ่มขึ้น 12.8%) การทำเหมืองเพิ่มขึ้น 15.7% การผลิตเพิ่มขึ้น 17.0% ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำ เพิ่มขึ้น 1.5% รายได้: 54.516 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 28.9% กำไร: 1.244 พันล้านหยวน ลดลง 36.6% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 10.219 พันล้านหยวน ลดลง 1.9%

อุตสาหกรรมบริการ

ยอดขายปลีกรวม: เพิ่มขึ้น 2.1% การค้าต่างประเทศ: 1.003 พันล้านหยวน ลดลง 9.3% (ส่งออก 646 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% นำเข้า 357 ล้านหยวน ลดลง 26.2%) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 18.09 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 140.9% เงินฝากรวม: 245.128 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.0% สินเชื่อรวม: 258.547 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.6% เบี้ยประกันภัย: 4.454 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.9%

กิจการสังคม

การศึกษา

สถาบันอุดมศึกษา 4 แห่ง (ระดับปริญญาตรี 1 แห่ง มีนักศึกษา 11,234 คน, วิทยาลัย 3 แห่ง มีนักศึกษา 30,208 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 20 แห่ง (86,403 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 51 แห่ง (108,860 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 150 แห่ง (213,841 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 608 แห่ง (374,285 คน), โรงเรียนอนุบาล 1,051 แห่ง (120,630 คน) อัตราการเข้าเรียนก่อนวัยเรียน: 95% อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับ: 96.71% อัตราการเข้าเรียนมัธยมปลาย: 93.27%

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

โครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับจังหวัด 31 โครงการ (มูลค่า 22.94 ล้านหยวน) ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 2 แห่ง โครงการระดับเมือง 44 โครงการ (มูลค่า 2.69 ล้านหยวน) บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงที่ได้รับอนุญาต 101 แห่ง (ใหม่ 23 แห่ง) สัญญาเทคโนโลยี 389 ฉบับ มูลค่า 4.6 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 15%)

วัฒนธรรม

ศูนย์วัฒนธรรม 17 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 17 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 40 แห่ง แหล่งมรดกแห่งชาติที่ได้รับการคุ้มครอง 20 แห่ง สถานีส่งสัญญาณโทรทัศน์ 18 แห่ง ครัวเรือนที่ใช้เคเบิลทีวีดิจิทัล 1.181 ล้านครัวเรือน ความครอบคลุมของโทรทัศน์: 99.96% ความครอบคลุมของวิทยุ: 99.87%

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 3,815 แห่ง ประกอบด้วย โรงพยาบาล 119 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 217 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 17 แห่ง ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 17 แห่ง คลินิก 721 แห่ง และคลินิกประจำหมู่บ้าน 2,693 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 29,755 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 36,064 คน (แพทย์ 10,329 คน ผู้ช่วยแพทย์ 2,612 คน พยาบาล 15,749 คน เภสัชกร 1,387 คน และช่างเทคนิค 3,266 คน)

กีฬา

สนามกีฬาสาธารณะ 14 แห่ง, โรงยิมสาธารณะ 14 แห่ง, ศูนย์ออกกำลังกาย 5 แห่ง, สระว่ายน้ำ 4 แห่ง, สวนกีฬา 17 แห่ง นักกีฬาชั้น 2 มากกว่า 1,214 คน (ใหม่ 66 คนในปี 2025) คว้าเหรียญทอง 41 เหรียญ เหรียญเงิน 56 เหรียญ และเหรียญทองแดง 47 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป เป็นแหล่งกำเนิดของ "Village BA" (บาสเกตบอลชนบท มียอดวิวมากกว่า 1.5 พันล้านครั้งในปี 2022) และ "Village Super" (ฟุตบอลชนบท) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น "หน้าต่างสู่การพัฒนาสู่ความทันสมัยในแบบจีน"

ประกันสังคม

เงินบำนาญพนักงาน: 479,200 (เพิ่มขึ้น 9,000) เงินบำนาญในเมืองและชนบท: 2,476,300 (ลดลง 28,700) การบาดเจ็บจากการทำงาน: 407,400 (ลดลง 16,600) การว่างงาน: 221,700 (เพิ่มขึ้น 67,000) ประกันสุขภาพ: 4,374,800 (เพิ่มขึ้น 1,200) การคลอดบุตร: 244,100 (เพิ่มขึ้น 6,000) ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 50,400 (785.63 หยวน/เดือน) ในชนบท: 167,600 (7,218 หยวน/ปี) เงินที่จ่ายไปแล้ว 1.064 พันล้านหยวน สถานบริการสังคม 53 แห่ง (สถานดูแลผู้สูงอายุ 45 แห่ง สถานสงเคราะห์เด็ก 3 แห่ง) มีเตียง 5,683 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญของมณฑลกุ้ยโจว กวางซี และหูหนาน ทางด่วนระดับชาติ (หูคุน หลานฮวา เซี่ยหรง) และทางด่วนระดับมณฑลเชื่อมต่อทุกอำเภอเข้าด้วยกัน

ทางหลวง

ระยะทางรวม: 31,887 กม. (ทางด่วน 1,311 กม., ถนนสายหลัก 1,751 กม., ถนนต่างจังหวัด 3,257 กม.) ความหนาแน่น: 105.11 กม. ต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุม 100% ด้วยถนนลาดยางและรถโดยสารประจำทาง ทางด่วนเล่ยหรงเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2566

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเก่าเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง (สถานี: Kaili, Shibing, Zhenyuan, Yangping), Shanghai-Kunming HSR (สถานี: Kaili South, Sansui), Guiyang-Guangzhou HSR (สถานี: Congjiang, Rongjiang) Kaili South: 3 ชานชาลา 7 ราง ความจุ 2,000 คน

การขนส่งทางน้ำ

เส้นทางน้ำภายในประเทศ: 1,158 กิโลเมตร

การบิน

สนามบินไคลี่หวงผิง: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2556 เป็นสนามบินระดับ 4C มีรันเวย์ยาว 2,600 เมตร และอาคารผู้โดยสารขนาด 3,500 ตารางเมตร ตั้งอยู่ห่างจากเมืองไคลี่ 20 กิโลเมตร ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสาร 200,000 คนต่อปี และสินค้า 800 ตันต่อปี

สนามบินลิปิง: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2549 อาคารผู้โดยสารอยู่ชั้น 4C ยาว 2,200 เมตร มีพื้นที่ 3,000 ตารางเมตร รองรับเครื่องบินรุ่น B737-300/A319 และต่ำกว่า

สนามบินเทียนจู: อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ระดับ 4C มีแผนสร้างรันเวย์ยาว 2,600 เมตร

ระบบขนส่งสาธารณะ

รถโดยสารประจำทาง 110 เส้นทาง (ราคา 2 หยวน หรือคิดตามช่วงค่าโดยสาร) รถโดยสารทางไกล 304 เส้นทาง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมนุษย์

ภาพรวม

พื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและนิเวศวิทยาของชนเผ่าระดับชาติ เป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแห่งเพลงและการเต้นรำ" และ "บ้านเกิดของเทศกาลร้อยงาน" มีการจัดเทศกาลของชนเผ่ามากกว่า 390 งานต่อปี (มากกว่า 120 งานมีผู้เข้าร่วมมากกว่า 10,000 คน) และเป็นหนึ่งใน "10 จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวแบบกลับคืนสู่ธรรมชาติชั้นนำ" ของยูเนสโก

ศุลกากร

เทศกาลซามา (ตง มกราคม-กุมภาพันธ์), เทศกาลกานหนานเซียงเมี่ยวลู่เซิง (จูซี มกราคม), เทศกาลลั่วเซียงลู่เซิง (ตง 15 สิงหาคม), เทศกาลพี่น้องเมี่ยว (ไท่เจียง 15-17 มีนาคม), เทศกาลเก็บเกี่ยวใหม่ (เมี่ยว), เทศกาลกู่จาง (เมี่ยว ทุก 13 ปี มรดกแห่งชาติ)

ศิลปะ

เป็นที่รู้จักในนาม "มหาสมุทรแห่งบทเพลงและการเต้นรำ" มีเพลงประจำชาติของชาวเหมียว เช่น "เพลงบิน" และ "เพลงเดินทาง" เพลงใหญ่ของชาวตง (ร้องประสานเสียงหลายส่วน ร้องโดยไม่มีวาทยกร ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2009) การเต้นรำ ได้แก่ การเต้นรำกลองไม้ของชาวเหมียว ("ดิสโก้ตะวันออก") การเต้นรำลู่เซิง การเต้นรำตู้เย่ของชาวตง งานฝีมือ ได้แก่ ผ้าบาติกของชาวเหมียว (บรรณาการสมัยราชวงศ์ซ่ง) ผ้าไหมทอของชาวตง งานปัก สถาปัตยกรรม ได้แก่ บ้านยกพื้น หอระฆัง สะพานดอกไม้

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 20 แห่ง ระดับมณฑล 99 แห่ง ระดับเมือง 54 แห่ง และระดับอำเภอ 867 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 41 แห่ง หมู่บ้านชาวเหมียว 10 แห่ง และหมู่บ้านชาวตง 12 แห่ง อยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกโลกทางวัฒนธรรมของจีน เมืองประวัติศาสตร์แห่งชาติ 1 แห่ง เมืองประวัติศาสตร์ 2 แห่ง หมู่บ้านประวัติศาสตร์ 7 แห่ง หมู่บ้านดั้งเดิม 415 แห่ง และหมู่บ้านชนกลุ่มน้อย 126 แห่ง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ยูเนสโก: บทเพลงรักสามเส้าของชาวเหมียว (2009) ระดับชาติ: 56 รายการ (78 แหล่งโบราณสถาน) ระดับมณฑล: 218 รายการ (307 แหล่งโบราณสถาน โดยแห่งแรกอยู่ที่มณฑลกุ้ยโจว) ระดับเมือง: 329 รายการ บทเพลงรักสามเส้าของชาวเหมียว, ผ้าบาติก, การตีเงินของชาวเหมียว (มากกว่า 30 กระบวนการ), บทเพลงบินของชาวเหมียว, งิ้วตง (สร้างโดยอู๋เหวินไฉ่ ประมาณปี 1830)

สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค

ในปี 2020: ต้นไม้ประจำจังหวัด = ต้นยิว (พืชคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ กระจายอยู่ในหวงผิง ซื่อปิง เล่ยซาน และลี่ผิง) ดอกไม้ประจำจังหวัด = โรโดเดนดรอน (กระจายอยู่ในทั้ง 16 อำเภอ โดยมีพื้นที่ต่อเนื่องในตานไจ่และลี่ผิง)

จุดชมวิว

ภาพรวม

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: พื้นที่ทัศนียภาพระดับ 5A จำนวน 1 แห่ง, ระดับ 4A จำนวน 22 แห่ง, ระดับ 3A จำนวน 42 แห่ง กลุ่มพื้นที่ทัศนียภาพ 10 กลุ่ม (ระดับชาติ 3 แห่ง ระดับจังหวัด 7 แห่ง) ครอบคลุมพื้นที่ 227,400 เฮกตาร์ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 19 แห่ง (ระดับชาติ 1 แห่ง ระดับจังหวัด 1 แห่ง) ครอบคลุมพื้นที่ 233,200 เฮกตาร์ (คิดเป็น 7.7% ของพื้นที่ทั้งหมด)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

หมู่บ้าน Xijiang Qianhu Miao (หมู่บ้าน Miao 1,000 ครัวเรือน), ภูเขา Shibing Yuntai, เมืองโบราณ Zhenyuan

อาหารพิเศษ

ปลาหมักซอสฉงเจียง (อาหารขึ้นชื่อของชาวเหมียวตง รสเปรี้ยว เผ็ด หวาน สามารถนึ่ง ตุ๋น ย่าง หรืออบได้), ขาหมูตุ๋นซอสเปรี้ยวกรอบ (อาหารขึ้นชื่อของเมืองซีปิง), อาหารชุดโสมเจ้าชาย (เมืองซีปิง "บ้านเกิดโสมเจ้าชายของจีน"), ขนมข้าวเหนียวด่างสีเทา (อาหารดั้งเดิมในเทศกาลตรุษจีน), ปลาตุ๋นซอสเปรี้ยวไคลี่ (ซอสเปรี้ยวขึ้นชื่อของกุ้ยโจว อุดมไปด้วยแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และสังกะสี), ข้าวเหนียวห้าสี (ทำจากใบเมเปิล เปลือกพลัม และสีธรรมชาติอื่นๆ), หมูแดงย่างซอสเปรี้ยวฉงเจียง

บุคคลที่มีชื่อเสียง

Zhou Ying (1429-1503, Jinshi คนแรกจาก Qiandongnan), Sun Yingao (1527-1586, ชาวกุ้ยโจวคนแรกบรรยายเรื่องจักรพรรดิ), He Tengjiao (1592-1649, นายพลผู้จงรักภักดีของ Ming), Wu Wencai (1798-1845, ผู้สร้างละครโอเปร่า Dong), Zhang Xiumei (1823-1872, ผู้นำการลุกฮือของ Miao), Tan Junpei (พ.ศ. 2371-2437 เจ้าหน้าที่ราชวงศ์ชิง), หลัว ต้าชุน (พ.ศ. 2376-2433 ผู้บัญชาการทหารชิง), เล่อ เจียเกา (พ.ศ. 2410-2487 ผู้เขียน "ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมจีน" เล่มแรก), เซี่ยถงเหอ (พ.ศ. 2411-2468, จ้วงหยวนองค์สุดท้ายจากกุ้ยโจว, ผู้บุกเบิกกฎหมายการบริหารของจีนสมัยใหม่), หวัง เทียนเป่ย (พ.ศ. 2431-2470, นายพลคณะสำรวจภาคเหนือ) โจว ฉางโซว (ค.ศ. 1888-1950 นักฟิสิกส์และนักแปลผู้แนะนำทฤษฎีควอนตัมและทฤษฎีสัมพัทธภาพให้แก่ประเทศจีน) เหลียง จูหวู่ (ค.ศ. 1892-1977 ผู้บุกเบิกการศึกษาเกี่ยวกับชาวเหมียว)

เกียรติยศที่สำคัญ

พื้นที่คุ้มครองวัฒนธรรมและนิเวศวิทยาแห่งชาติ จุดหมายปลายทาง "การกลับคืนสู่ธรรมชาติ" ของยูเนสโก แหล่งกำเนิด "หมู่บ้านบา" และ "หมู่บ้านซูเปอร์" ติดอันดับ "10 เมืองขนมหวานยอดนิยมของจีน" (ปี 2026)

การแลกเปลี่ยนภายนอก

เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองหางโจว (ลงนามปี 2021) ความร่วมมือด้านการบรรเทาความยากจนระหว่างตะวันออกและตะวันตกกับเมืองหางโจวตั้งแต่ปี 2018

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

จุดชมวิวถ้ำ Zhijin ในเมือง Bijie

อุทยานธรรมชาติถ้ำจือจิน เมืองปี้เจี้ย ตั้งอยู่ในตำบลกวนไจ่เมี่ยว อำเภอจือจิน เมืองปี้เจี้ย มณฑลกุ้ยโจว เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเท…

เมืองโบราณเจิ้นหยวน แหล่งท่องเที่ยว

แหล่งท่องเที่ยวเมืองโบราณเจิ้นหยวน ตั้งอยู่ในอำเภอเจิ้นหยวน เขตปกครองตนเองเหมียวและตงเฉียนตงหนาน มณฑลกุ้ยโจว เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ขอ…

แหล่งท่องเที่ยวว่านเฟิงหลิน

อุทยานทัศนียภาพว่านเฟิงหลิน ตั้งอยู่ในเมืองซิงอี้ เขตปกครองตนเองบู่อี้และเหมียวเฉียนซีหนาน มณฑลกุ้ยโจว เป็นอุทยานทัศนียภาพระดับ 5A ของประเท…

แหล่งท่องเที่ยวเมืองโบราณชิงหยาน เมืองกุ้ยหยาง

แหล่งท่องเที่ยวเมืองโบราณชิงหยานในเมืองกุ้ยหยาง ตั้งอยู่ในตำบลชิงหยาน อำเภอฮวาซี เมืองกุ้ยหยาง มณฑลกุ้ยโจว เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของป…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว