เมืองฉงจัว
เมืองฉงจั่ว (Chongzuo City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง (Guangxi Zhuang Autonomous Region) เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญในเขตเศรษฐกิจแม่น้ำเพิร์ล-ซีเจียง (Pearl River-Xijiang Economic Belt) กลุ่มเมืองอ่าวเป่ยปู (Beibu Gulf Urban Agglomeration) และมณฑลกว่างซี
เมืองฉงจัว
เมืองฉงจั่วเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง เป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในเขตเศรษฐกิจแม่น้ำไข่มุก-ซีเจียง กลุ่มเมืองอ่าวเป่ยปู และเขตเศรษฐกิจอ่าวเป่ยปู กว่างซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกว่างซี (ระหว่างละติจูด 21 องศา 36 นาที ถึง 23 องศา 22 นาทีเหนือ และลองจิจูด 106 องศา 33 นาที ถึง 108 องศา 6 นาทีตะวันออก) มีพรมแดนติดกับหนานหนิงและฟางเฉิงกังทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ ไป่เซ่ทางทิศเหนือ และเวียดนามทางทิศตะวันตก เป็นเมืองระดับจังหวัดที่มีพรมแดนทางบกยาวที่สุดในกว่างซี ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 17,300 ตารางกิโลเมตร ฉงจั่วเป็นประตูทางบกที่สะดวกที่สุดของจีนสู่อาเซียน เป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในกรอบระเบียงเศรษฐกิจจีน-เวียดนามสองทางและวงแหวนหนึ่งทาง และระเบียงเศรษฐกิจหนานหนิง-สิงคโปร์ และเป็นเมืองของจีนที่มีท่าเรือชายแดนมากที่สุด ณ ปี 2022 ฉงจั่วบริหารจัดการเขตเทศบาล 1 แห่ง อำเภอ 5 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.0461 ล้านคน ในช่วงการรวมชาติจีนของราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเซียง เมืองนี้ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2546 ฉงจั่วได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองหลวงแห่งน้ำตาลและแมงกานีสของจีน เป็นฐานการปลูกอ้อยและการผลิตน้ำตาลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เป็นที่อยู่อาศัยของลิงหัวขาว และเป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของฉงจั่วสูงถึง 135.864 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ฉงจั่วเป็นถิ่นฐานของชาวลั่วเยว่ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์จ้วง ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ ภูมิภาคหลิงหนานเป็นที่รู้จักในชื่อดินแดนไป่เยว่ โดยมีฉงจั่วเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนนั้น เมื่อฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียว พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเซียง ในสมัยราชวงศ์ฮั่น พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเซียงและมณฑลหยูหลิน ในสมัยราชวงศ์สุย พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหยูหลิน ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือหลิงหนานตะวันตก ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่ง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของหย่งโจว ภายใต้ระบบการปกครองแบบมณฑลของราชวงศ์หยวน พื้นที่นี้ได้รับการบริหารจัดการผ่านเส้นทางต่างๆ เช่น เส้นทางไท่ผิง เส้นทางซือหมิง เส้นทางเจิ้นอัน และสำนักอัครมหาเสนาบดีหลงโจว
ในสมัยราชวงศ์หมิง ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกแทนที่ด้วยระบบสามระดับ คือ เขตปกครอง อำเภอ และเมือง โดยแบ่งอาณาเขตออกเป็นมณฑลไท่ผิง หนานหนิง ซีหมิง และซีเอ็น ในสมัยราชวงศ์ชิง พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลไท่ผิงและเจิ้นอัน ในช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีน ระบบการปกครองได้รับการปฏิรูปเป็นโครงสร้างมณฑล เขต และเมือง โดยพื้นที่ดังกล่าวอยู่ในเขตเจิ้นหนานและเขตอื่นๆ ในปี ค.ศ. 1929 ระบบหัวหน้าเผ่าพื้นเมือง (ตูซี) ที่สืบทอดทางสายเลือดทั้งหมดถูกยกเลิกและแทนที่ด้วยระบบแต่งตั้งข้าราชการ ทำให้พื้นที่เดิมของตูซีอยู่ภายใต้ระบบการปกครองเดียวกับพื้นที่ของชาวฮั่น ก่อนการได้รับเอกราช พื้นที่ดังกล่าวประกอบด้วย 17 เมือง
หลังการปลดปล่อย รัฐบาลประชาชนมณฑลกวางซีได้จัดตั้งเขตพิเศษ 3 แห่งในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของกวางซี พื้นที่เมืองฉงจั่วในปัจจุบันเคยอยู่ในเขตพิเศษหลงโจว ในปี 1952 เขตพิเศษหลงโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษฉงจั่ว ในปี 1953 เขตพิเศษฉงจั่วและเขตพิเศษปินหยางได้รวมกันเป็นเขตพิเศษหย่งหนิง ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษหนานหนิงในปี 1958 และเป็นเมืองหนานหนิงในปี 1971 ในวันที่ 23 ธันวาคม 2002 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกเลิกเมืองหนานหนิงและการจัดตั้งเมืองฉงจั่วในระดับเมืองมณฑล
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในปี 1952 อำเภอฟู่หนาน อำเภอซุยหลู และอำเภอถงเจิ้ง ได้รวมกันเป็นอำเภอฟู่ซุย อำเภอเหลยผิง อำเภอว่านเฉิง และอำเภอหยางหลี่ ได้รวมกันเป็นอำเภอต้าซิน อำเภอหลงจิน และอำเภอชางจิน ได้รวมกันเป็นอำเภอลี่เจียง และอำเภอฉงซาน และอำเภอจั่ว ได้รวมกันเป็นอำเภอฉงจั่ว ในปี 1953 อำเภอซีเล่อ และอำเภอเจิ้นหนาน ได้รวมกันเป็นอำเภอหนิงหมิง และอำเภอลี่เจียงได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงจิน ในปี 1955 เมืองผิงเซียงในอำเภอหนิงหมิงได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ ในปี 1956 ได้มีการจัดตั้งเมืองผิงเซียงระดับอำเภอขึ้น ในปี 1960 อำเภอหลงจินได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงโจว ในปี 2002 มณฑลหนานหนิงถูกยุบ และได้มีการจัดตั้งเมืองฉงจั่วขึ้น โดยรวมเอาเขตเจียงโจว อำเภอฟู่ซุย อำเภอต้าซิน อำเภอเทียนเติ้ง อำเภอหลงโจว และอำเภอหนิงหมิง เข้าไว้ด้วยกัน โดยมีเมืองผิงเซียงระดับอำเภออยู่ภายใต้การปกครอง
รายละเอียดแผนก
ณ ปี 2025 เมืองฉงจั่วบริหารจัดการเขตเทศบาล 1 แห่ง (เจียงโจว) อำเภอ 5 แห่ง (ฟู่ซุย ต้าซิน หลงโจว หนิงหมิง และเทียนเติ้ง) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (ผิงเซียง) ซึ่งประกอบด้วยตำบล 3 แห่ง เมือง 41 แห่ง และตำบล 34 แห่ง มีหมู่บ้านบริหาร 751 แห่ง และชุมชน 113 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนซินเฉิง เขตเจียงโจว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองฉงจั่วตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางซี ทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ หันหน้าไปทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีทะเลตะวันตกเฉียงใต้เป็นฉากหลัง มีพรมแดนติดกับหนานหนิงและฟางเฉิงกังทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ ไป่เซ่ทางทิศเหนือ และเวียดนามทางทิศตะวันตก มีพื้นที่ทั้งหมด 17,300 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาเป็นโครงสร้างโบราณ โดยส่วนใหญ่ประกอบด้วยชั้นหินยุคดีโวเนียน เพอร์เมียน และไทรแอสสิก โดยมีหินปูนเป็นหินหลัก รองลงมาคือหินดินดานและหินทราย และปกคลุมด้วยดินแดงที่เป็นกรดในยุคควอเทอร์นารี
ภูมิประเทศ
ทางตะวันตกเป็นที่ตั้งของเทือกเขาต้าชิงซาน ส่วนทางใต้ประกอบด้วยเทือกเขากงมู่ซานและปลายเทือกเขาซีว่านต้าซาน ภูมิประเทศทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้จะสูงกว่าเล็กน้อย และลาดเอียงไปทางทิศตะวันออก โดยมีแม่น้ำจั่วเจียงและลำน้ำสาขาไหลผ่านพื้นที่ตอนกลาง ก่อให้เกิดเนินเขาและที่ราบสลับกันไป ยอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาผู่หลงซาน สูง 1,358 เมตร ตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างอำเภอหนิงหมิงและเมืองฟางเฉิงกัง รองลงมาคือภูเขากงมู่ซาน สูง 1,357.6 เมตร ใกล้ชายแดนเวียดนามที่เมืองไอเตียน
ภูมิอากาศ
เมืองฉงจั่วตั้งอยู่ทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ อุณหภูมิสูง แสงแดดจัด และปริมาณน้ำฝนมากแต่กระจายตัวไม่สม่ำเสมอ มีฤดูร้อนยาวนานและไม่มีฤดูหนาว ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,261 มิลลิเมตร โดยมีวันฝนตก 147 วัน และ 79% ของปริมาณน้ำฝนทั้งหมดกระจุกตัวอยู่ในฤดูฝนระหว่างเดือนเมษายนถึงกันยายน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 22.1 องศาเซลเซียส เดือนที่ร้อนที่สุดคือเดือนกรกฎาคมที่ 28.1 องศา และเดือนที่หนาวที่สุดคือเดือนมกราคมที่ 13.6 องศา อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดอยู่ที่ 41.7 องศาและ 0.0 องศาเซลเซียส ตามลำดับ ระยะเวลาแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,555 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
มีแม่น้ำทั้งหมด 106 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตรไหลผ่านเมืองฉงจั่ว แม่น้ำจั่วเจียงเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ไหลยาว 552 กิโลเมตรจากต้นกำเนิดที่ภูเขาคูลุน ชายแดนเวียดนาม ผ่านผิงเซียง หลงโจว หนิงหมิง ตัวเมือง และอำเภอฟู่สุ่ย จนกระทั่งไปรวมกับแม่น้ำโย่วเจียงที่ซงชุนในชานเมืองหนานหนิง แม่น้ำหมิงเจียงเป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุด และแม่น้ำเหย่สุ่ยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยประมาณ 135 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำข้ามชาติอีก 11 สาย
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดมีขนาด 17,332 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 456,400 เฮกตาร์ (26.33%) พื้นที่ป่า 1,052,900 เฮกตาร์ (60.75%) และพื้นที่สวน 64,900 เฮกตาร์ (3.74%) ในปี 2021 ที่ดินก่อสร้างของรัฐมีจำนวนรวม 31,916.15 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
เมืองฉงจั่วตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเขตแร่อุดมสมบูรณ์ทางตะวันตกของมณฑลกวางซี มีการค้นพบแร่ธาตุ 36 ชนิดในแหล่งแร่และแหล่งพบแร่ 202 แห่ง รวมถึงถ่านหิน แมงกานีส เหล็ก ทังสเตน ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทองคำ เงิน แร่หายาก และเบนโทไนต์ ปริมาณสำรองที่สำคัญ ได้แก่ ถ่านหินประมาณ 82.92 ล้านตัน แร่แมงกานีส 140.85 ล้านตัน สังกะสี 53,700 ตัน และออกไซด์ของแร่หายาก 10,990 ตัน ณ ปี 2021 เมืองนี้มีเหมืองแร่ประเภทต่างๆ จำนวน 98 แห่ง
ทรัพยากรป่าไม้
ข้อมูลปี 2021 ระบุว่า พื้นที่ป่ามีทั้งหมด 1,052,899 เฮกตาร์ โดยเป็นป่าไม้เพื่อการผลิตไม้แปรรูป 47.18% ป่าไม้พุ่ม 46.69% และประเภทอื่นๆ 5.34% อัตราการปกคลุมของป่าอยู่ที่ 55.8%
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2021 ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 1.078 พันล้านลูกบิดเมตร โดยรวมถึงการใช้น้ำเพื่อการเกษตร 829 ล้านลูกบิดเมตร ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 604,300 กิโลวัตต์ โดยมีการพัฒนาไปแล้ว 157,200 กิโลวัตต์
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองฉงจั่วเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 696 ชนิด จาก 34 อันดับ รวมถึง 23 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ เช่น ลิงหัวขาว ลิงใบไม้ดำ และเสือดาวลายเมฆ และ 117 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 2 ประชากรลิงหัวขาวมีประมาณ 149 กลุ่ม รวมกว่า 1,350 ตัว นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเป็นที่อยู่ของพืชมีท่อลำเลียงป่า 3,071 ชนิด จาก 234 วงศ์ รวมถึง 15 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ และ 35 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 2 มีต้นไม้โบราณและต้นไม้ที่มีชื่อเสียง 17,724 ต้น รวมถึง 29 ต้นที่มีอายุมากกว่า 1,000 ปี
ประชากร
ตัวเลขประชากร
ณ สิ้นปี 2024 จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองมีจำนวน 2.0461 ล้านคน ลดลง 15,100 คนจากปีก่อนหน้า อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 47.28% อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.96 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 9.09 ต่อพันคน ส่งผลให้อัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ติดลบ 2.13 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ปี 2020 ประชากรชาวฮั่นมีจำนวน 307,779 คน (14.74%) ในขณะที่ชนกลุ่มน้อยมีจำนวน 1,780,913 คน (85.26%) โดยชาวจ้วงมีจำนวน 1,756,280 คน (84.09%) เมืองฉงจั่วเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 38 กลุ่ม โดยชาวจ้วงคิดเป็น 89% ของประชากร ซึ่งเป็นสัดส่วนชนกลุ่มน้อยที่สูงที่สุดในบรรดาเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางซี และเป็นเมืองที่มีประชากรชาวจ้วงหนาแน่นที่สุดในประเทศจีน
การเมือง
ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ในเขตเจียงโจว โครงสร้างทางการเมืองของเมืองเป็นไปตามแบบแผนการปกครองของจีน โดยมีพรรคและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอยู่ในระดับเทศบาลและระดับอำเภอ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของฉงจั่วอยู่ที่ 135.864 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในปี 2024 รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 28.334 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% โดย 79.1% ถูกจัดสรรให้กับภาคส่วนการดำรงชีพ การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 0.1% โดยการลงทุนภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 7.8% และการลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 7.4%
อุตสาหกรรมหลัก
ฉงจั่วเป็นฐานการปลูกอ้อยและการผลิตน้ำตาลที่ใหญ่ที่สุดของจีน ได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองหลวงแห่งน้ำตาลของจีน พื้นที่ปลูกอ้อยมีมากกว่า 4 ล้านหมู่ และผลผลิตอ้อยดิบและน้ำตาลครองอันดับหนึ่งของประเทศติดต่อกัน 13 ฤดูกาล คิดเป็นประมาณหนึ่งในห้าของผลผลิตของประเทศ และหนึ่งในสามของผลผลิตของกวางซี ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 44.965 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% การฆ่าสุกรอยู่ที่ 1.445 ล้านตัว เพิ่มขึ้น 4.6% และผลผลิตผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 67,300 ตัน เพิ่มขึ้น 3.8%
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดที่กำหนดเติบโตขึ้น 15.1% โดยภาคการผลิตเติบโตขึ้น 17.3% อุตสาหกรรมน้ำตาลเติบโต 14.6% อุตสาหกรรมอาหาร 31.8% อุตสาหกรรมแปรรูปไม้ 21.2% และอุตสาหกรรมถลุงโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก 17.2%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการเติบโต 1.9% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเพิ่มขึ้น 1.8% การค้าต่างประเทศมีมูลค่า 272.961 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 14.0% โดยการส่งออกมีมูลค่ารวม 230.421 พันล้านหยวน จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติอยู่ที่ 23,089 คน เพิ่มขึ้น 111.4% โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยวระหว่างประเทศ 5.04 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 55.0% จำนวนนักท่องเที่ยวภายในประเทศอยู่ที่ 56.3852 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยวภายในประเทศ 54.034 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.2% เงินฝากในสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีมีมูลค่า 141.098 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2024 เขตฉงจั่วมีสถาบันอุดมศึกษาปกติ 9 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 140,986 คน โรงเรียนมัธยมปลายปกติ 24 แห่ง มีนักเรียน 53,172 คน โรงเรียนมัธยมต้น 87 แห่ง มีนักเรียน 84,202 คน และโรงเรียนประถมศึกษา 192 แห่ง มีนักเรียน 176,319 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 98.9% และอัตราการเข้าเรียนรวมของโรงเรียนมัธยมปลายอยู่ที่ 93.5%
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 มีการอนุมัติสิทธิบัตรจำนวน 758 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 108 ฉบับ
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่งที่มีหนังสือ 991,200 เล่ม โรงละคร 3 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง และสถานที่จัดกิจกรรมกีฬา 11,555 แห่ง อัตราการครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์อยู่ที่ 99.1% และ 99.4% ตามลำดับ
การดูแลสุขภาพ
ณ ปี 2024 มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 1,221 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 32 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 88 แห่ง โดยมีเตียงผู้ป่วย 12,581 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 16,016 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 4,740 คน และพยาบาลวิชาชีพ 7,289 คน
การดำรงชีวิตของผู้คน
ในปี 2024 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 27,909 หยวน (ประมาณ 3,850 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% ประชากรในเมืองมีรายได้ 41,043 หยวน และประชากรในชนบทมีรายได้ 19,190 หยวน เพิ่มขึ้น 3.9% และ 7.1% ตามลำดับ ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 16,807 หยวน เพิ่มขึ้น 8.5%
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของพนักงานในเมืองจำนวน 325,300 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 1.2558 ล้านคน สถาบันสวัสดิการสังคมได้จัดหาเตียงจำนวน 1,158 เตียง ซึ่งรวมถึง 836 เตียงในสถานดูแลผู้สูงอายุ
การก่อสร้างในเมือง
ในปี 2020 คณะรัฐมนตรีอนุมัติการจัดตั้งเขตทดลองอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดนแบบครบวงจรในเมืองฉงจั่ว ในปี 2021 พื้นที่เมืองมีขนาด 112.59 ตารางกิโลเมตร มีอัตราพื้นที่สีเขียว 38.22% การบำบัดขยะที่ไม่เป็นอันตราย 100% และอัตราการบำบัดน้ำเสีย 96.30%
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองฉงจั่วได้เปรียบด้านยุทธศาสตร์การคมนาคมขนส่ง เนื่องจากตั้งอยู่ตามแนวชายแดน มีทางด่วน และอยู่ใกล้กับเมืองหลวงและกลุ่มประเทศอาเซียน มีทางด่วนหลายสายเชื่อมต่อเมืองนี้ รวมถึงเส้นทางหนานหนิง-โย่วอี้กวน ฉงจั่ว-ฉินโจว ฉงจั่ว-จิงซี และฉงจั่ว-ซุยโข่ว นอกจากนี้ ทางรถไฟเซียงกุ้ยและทางหลวงแผ่นดินสาย G322, G358, G359 และ G219 ก็วิ่งผ่านเมือง ทำให้ฉงจั่วเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองชายแดนที่มีการเชื่อมต่อทางรถไฟและทางหลวงกับเครือข่ายคมนาคมขนส่งของประเทศ
ทางหลวง
ณ กลางปี 2022 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 10,412 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 426 กิโลเมตร หมู่บ้านปกครองทั้ง 752 แห่งเชื่อมต่อกันด้วยถนน และมีบริการขนส่งผู้โดยสาร 100% เมืองนี้มีสถานีผู้โดยสาร 410 แห่ง และเส้นทางรถโดยสาร 231 เส้นทาง ซึ่งรวมถึงเส้นทางระหว่างจังหวัด 44 เส้นทาง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเซียงกุย ช่วงหนานหนิง-ผิงเซียง ระยะทาง 220 กิโลเมตร เป็นเส้นทางเชื่อมต่อที่สำคัญในเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศฮานอย-ปักกิ่ง-มอสโก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2022 ทางรถไฟความเร็วสูงหนานหนิง-ฉงจั่วได้เปิดให้บริการ ทำให้ฉงจั่วสิ้นสุดประวัติศาสตร์ที่ไม่มีทางรถไฟความเร็วสูง สถานีสำคัญ ได้แก่ สถานีฉงจั่ว สถานีฟู่ซุย สถานีหนิงหมิง และสถานีผิงเซียง
การขนส่งทางน้ำ
เมืองฉงจั่วมีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ยาว 387 กิโลเมตร มีท่าเรือ 5 แห่ง ได้แก่ ท่าเรือกลางฉงจั่ว ฟู่ซุย หลงโจว หนิงหมิง และผิงเซียง ซึ่งให้บริการขนส่งทางน้ำ โดยมีบริษัทขนส่งผู้โดยสารทางน้ำ 3 แห่ง และเรือท่องเที่ยว 9 ลำ
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2495 เขตพิเศษหลงโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษฉงจั่ว หลังจากรวมอำเภอฉงซานและอำเภอจั่วเข้าด้วยกัน ชื่อฉงจั่วมาจากอักษรตัวแรกของชื่ออำเภอฉงซานและอำเภอจั่ว
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ ปี 2021 มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองจำนวน 192 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งมรดกระดับชาติ 6 แห่ง และแหล่งมรดกระดับเขตปกครองตนเอง 30 แห่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองฉงจั่วมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 3 รายการ ได้แก่ เทศกาลชมน้ำค้างแข็งของจ้วง ศิลปะการเล่นเครื่องดนตรีของจ้วง และเทศกาลหนงตงของจ้วง เทศกาลชมน้ำค้างแข็งของจ้วงได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติของยูเนสโกในปี 2559 ในฐานะส่วนหนึ่งของฤดูกาลทั้ง 24 ศิลปะการเล่นเครื่องดนตรีของจ้วง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างการร้องเพลง การเล่นดนตรี และการเต้นรำ แพร่หลายในหลงโจว ผิงเซียง หนิงหมิง ต้าซิน เทียนเติ้ง และฟู่ซุย ส่วนเทศกาลหนงตงของจ้วงเป็นงานเฉลิมฉลองขนาดใหญ่แบบดั้งเดิมของชาวจ้วงในลุ่มแม่น้ำจั่วเจียง ซึ่งผสมผสานพิธีกรรมบูชายัญ การพบปะสังสรรค์ การร้องเพลงโต้ตอบ การค้าขาย และความบันเทิง
ประเพณีของกลุ่มชาติพันธุ์
การรำเก็บชาเป็นที่นิยมในเมืองถัวลู่ หนาหลง และจั่วโจว ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยยากและความรักของชาวจ้วง การแย่งชิงดอกไม้ไฟเป็นกีฬาดั้งเดิมในเมืองจั่วโจว โดยทีมต่างๆ จะแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงห่วงเหล็กที่ถูกโยนขึ้นไปในอากาศ เทศกาลดอกไม้จัดขึ้นในวันที่สองของเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติในเมืองหนิงหมิงและหลงโจว เพื่อรำลึกถึงนางฟ้าแห่งดอกไม้ งิ้วจ้วงใต้เป็นที่นิยมในเมืองจิงซี เต๋อเป่า หนาโป ต้าซิน และเทียนเติ้ง โดยมีละครเด่นๆ เช่น เจียจิ่ว แชมป์สองสมัย และเสื้อผ้าร้อยนก
อาหารท้องถิ่น
ข้าวเหนียวห้าสีเป็นขนมพื้นเมืองดั้งเดิมของชาวจ้วง ตั้งชื่อตามสีดำ แดง เหลือง ขาว และม่วง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโชคลาภและความอุดมสมบูรณ์ แป้งกวางหลาง ทำจากแก่นของต้นปาล์มกวางหลาง เป็นของขึ้นชื่อเก่าแก่ของอำเภอหลงโจว โจ๊กเปรี้ยวเป็นเครื่องปรุงรสพื้นเมืองดั้งเดิมของชาวจ้วง ทำโดยการหมักข้าวในไหดินเผาที่ปิดสนิท
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
พริกเทียนเติ้ง (Tianteng Sky-Pointing Chili) เป็นพริกพันธุ์พรีเมียมที่ปลูกในอำเภอเทียนเติ้ง ภายใต้สภาพดินและสภาพภูมิอากาศที่เฉพาะเจาะจง ได้รับการยอมรับว่าเป็นพริกที่เผ็ดที่สุดในโลก โดยได้รับรางวัลผลิตภัณฑ์คุณภาพระดับชาติในปี 1983 นอกจากนี้ เมืองนี้ยังผลิตโป๊ยกั๊กบนพื้นที่ 9,800 หมู่ โดยมีผลผลิตโป๊ยกั๊กแห้งประมาณ 2,000 ตันต่อปี และชาคูติง (Kuding tea) โดยมีผลผลิตสดมากกว่า 450 ตันต่อปี ซึ่งเชื่อกันว่าช่วยบรรเทาอาการเกี่ยวกับระบบทางเดินอาหาร ลำคอ และความดันโลหิต
จุดชมวิว
ภาพรวม
ฉงจั่วมีแหล่งท่องเที่ยวมากกว่า 500 แห่ง ครอบคลุมทั้งทิวทัศน์สวยงาม โบราณสถาน สัตว์ป่าหายาก และระบบนิเวศดั้งเดิม ณ ปี 2022 มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศจำนวน 45 แห่ง รวมถึง 2 แห่งที่อยู่ในระดับ 5A
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อุทยานธรรมชาติแม่น้ำเหย่สุ่ย ในอำเภอดาซิน มีลักษณะภูมิประเทศเป็นหุบเขาหินปูนที่มียอดเขาสูงชัน และมีจุดชมวิวหลักสามแห่ง ได้แก่ ถ้ำหลงกง ซึ่งเป็นถ้ำหินปูนที่มีอุณหภูมิคงที่ 15-20 องศาเซลเซียส หอเอนจั่วเจียง สร้างขึ้นในปี 1621 เป็นหนึ่งในหอเอนแปดแห่งของโลก เอียง 4 องศา นาน 24 นาที และน้ำตกเต๋อเทียน ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นน้ำตกข้ามชาติที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ตั้งอยู่บนพรมแดนจีน-เวียดนาม ห่างจากตัวเมืองดาซิน 66 กิโลเมตร และด่านโย่วอี้กวน หรือด่านมิตรภาพ ตั้งอยู่ห่างจากผิงเซียงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 18 กิโลเมตร เป็นด่านพรมแดนเก่าแก่สมัยราชวงศ์หมิง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ได้รับชัยชนะในการรบที่เจิ้นหนานกวนเหนือฝรั่งเศสในปี 1885
เกียรตินิยม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 เมืองฉงจั่วได้รับการประกาศให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการสร้างรัฐบาลที่ยึดหลักนิติธรรม
เมืองพี่น้อง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม