เมืองไลบิน
เมืองไล่ปิน (Laibin City) (ภาษาจ้วง: Laizbinh) เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 23 องศา 16 นาที 10 วินาที ถึง 24 องศา 28 นาที 14 วินาทีเหนือ และลองจิจูด 108 องศา 24 นาที 39 วินาทีใต้
เมืองไลบิน
ไหลปิน (ภาษาจ้วง: Laizbinh) เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 23 องศา 16 นาที 10 วินาที ถึง 24 องศา 28 นาที 14 วินาทีเหนือ และลองจิจูด 108 องศา 24 นาที 39 วินาที ถึง 110 องศา 27 นาที 18 วินาทีตะวันออก ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกเฉียงเหนือของกว่างซี เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หัวใจของกุ้ย" มีพื้นที่การปกครองทั้งหมด 13,400 ตารางกิโลเมตร มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีฤดูร้อนยาวนาน ฤดูหนาวสั้น ปริมาณน้ำฝนมาก และมีฤดูร้อนและฤดูฝนสลับกันไป ณ เดือนมิถุนายน 2566 เมืองนี้ปกครอง 1 อำเภอ 4 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.0511 ล้านคน ณ สิ้นปี 2566 ในปี ค.ศ. 743 ตำบลหวยอี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลไหลปิน ภายใต้การปกครองของเมืองเหยียนโจว ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เขตพิเศษหลิวโจวถูกจัดตั้งขึ้น ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองหลิวโจวในปี พ.ศ. 2513 เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2545 เมืองหลิวโจวถูกยุบ และจัดตั้งเป็นเมืองไหลปินขึ้น ไหลปินเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญบนเส้นทางเศรษฐกิจแม่น้ำเพิร์ล-ซีเจียง เป็นเมือง "4+2" ในเขตเศรษฐกิจอ่าวเป่ยปู และเป็นองค์ประกอบสำคัญของระเบียงตะวันตกเฉียงใต้สู่ทะเล เป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแห่งหินประดับของจีน" และได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ เมืองสวนแห่งกวางซี และพื้นที่นำร่องการพัฒนาเมืองรูปแบบใหม่ระดับชาติ ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของไหลปินสูงถึง 104.966 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% ในราคาคงที่
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ในปี 1956 นักวิจัยจากสถาบันบรรพชีวินวิทยาของสัตว์มีกระดูกสันหลังได้ค้นพบฟอสซิลกะโหลก "มนุษย์ฉีหลินซาน" ที่ภูเขาฉีหลินในอำเภอไล่ปิน ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าบรรพบุรุษของชาวจ้วงอาศัยอยู่ในภูมิภาคกวางซีตอนกลางเมื่อประมาณ 36,000 ปีก่อน ในช่วงปลายยุคหินเก่า ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้รวมหลิงหนานและก่อตั้งอำเภอจงหลิวที่เมืองอู๋ซวน ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการปกครองในพื้นที่ ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งอำเภอกุ้ยหลินขึ้นที่เมืองเซียงโจวในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์จิน ราชวงศ์สามก๊ก และราชวงศ์เหนือและใต้ ได้มีการก่อตั้งกองบัญชาการกุ้ยหลินขึ้น โดยมีที่ตั้งอยู่บริเวณทางแยกของเมืองเซียงโจวและเมืองอู๋ซวนในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ถัง ได้มีการก่อตั้งเมืองเซียงโจว เมืองเหยียนโจว เมืองจือโจว และเมืองซีกังโจวขึ้นในพื้นที่ ในปี 743 คริสต์ศักราช อำเภอหวยอี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอไล่ปินภายใต้การปกครองของเมืองเหยียนโจว ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งจนถึงราชวงศ์ชิง การแบ่งเขตการปกครองมีการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่ดังกล่าวได้รับการปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้งในเขตการปกครองหลิวโจว ชางหวู่ และหนานหนิง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษหลิวโจวขึ้น ในปี พ.ศ. 2491 เขตพิเศษอี้ซานได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษหลิวโจว ในปี พ.ศ. 2508 ได้มีการแยกเขตพิเศษเหอฉีออกมาจากหลิวโจว และในปี พ.ศ. 2513 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหลิวโจว ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2545 มณฑลหลิวโจวถูกยุบและจัดตั้งเมืองไหลปินขึ้น
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ส่วนนี้บันทึกเฉพาะประวัติการแบ่งเขตของ 5 อำเภอ (เมืองระดับอำเภอ อำเภอ) ที่ปัจจุบันอยู่ภายใต้เขตปกครองของไหลปิน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษหลิวโจว โดยมีอำเภอเซียง (ปัจจุบันคือเมืองเซียงโจว) อำเภออู๋ซวน และอำเภอไหลปิน อยู่ภายใต้เขตอำนาจ ในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการจัดตั้งอำเภอซื่อหลงขึ้นจากการรวมอำเภออู๋ซวนและอำเภอเซียง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2495 อำเภอเฉียนเจียงถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอไหลปิน ในปี พ.ศ. 2503 อำเภอซื่อหลงเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเซียงโจว ในปี พ.ศ. 2505 อำเภออู๋ซวนได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่จากอำเภอเซียงโจว ในปี พ.ศ. 2509 อำเภอปกครองตนเองของชาวเหยาบนเขาต้าเหยาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปกครองตนเองของชาวเหยาจินซิ่ว ในปี พ.ศ. 2524 เมืองเหอซานก่อตั้งขึ้นจากตำบลเป่ยซีเดิมของอำเภอไหลปิน ในปี พ.ศ. 2545 จังหวัดหลิวโจวถูกยุบและเมืองไหลปินก่อตั้งขึ้น เทศมณฑลไหลปิน กลายเป็นอำเภอซิงปิน ไหลปินบริหารจัดการเขตซิงปิน เทศมณฑลซินเฉิง เทศมณฑลเซียงโจว เทศมณฑลอู๋ซวน และเทศมณฑลปกครองตนเองจินซิ่ว เหยา โดยมีเมืองเหอชานอยู่ภายใต้การบริหาร อดีตเทศมณฑลหลิ่วโจว ได้แก่ ลู่ไจ่ หรงอัน เทศมณฑลปกครองตนเองหรงสุ่ยเหมี่ยว และเทศมณฑลปกครองตนเองซานเจียงตง ถูกย้ายไปยังหลิ่วโจว
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 เมืองไหลปินบริหารจัดการ 1 เขต 4 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ เมืองนี้มี 21 ตำบล 45 เมือง 4 อำเภอ 712 หมู่บ้าน และ 97 ชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนเหรินหมิน อำเภอเฉิงเป่ย เขตซิงปิน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองไหลปินตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางซี จึงได้ชื่อว่าเป็น "หัวใจของกุ้ย" มีอาณาเขตติดกับเมืองอู๋โจวทางทิศตะวันออก เมืองกุ้ยกังทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และทิศใต้ เมืองหนานหนิงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และทิศตะวันตก เมืองเหอฉีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เมืองหลิวโจวทางทิศเหนือ และเมืองกุ้ยหลินทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 202.1 กิโลเมตร และมีพื้นที่การปกครองทั้งหมด 13,400 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนินเขาที่มีลักษณะภูมิประเทศซับซ้อน รวมถึงภูเขา เนินเขา ที่ราบ และพื้นที่หินปูน เทือกเขาหลักคือเทือกเขาต้าเหยาในอำเภอปกครองตนเองจินซิวเหยา ยอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตรส่วนใหญ่เป็นของเทือกเขาต้าเหยา กระจุกตัวอยู่ในพื้นที่หลักของจินซิวและที่ภูเขาซวงจี้ซานในอู๋ซวน อำเภอซิงปินแบ่งออกเป็นสามสาขาของเทือกเขาเหลียนฮวา ต้าหมิง และเฟิงหวง
ภูมิอากาศ
ไลปินมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ปริมาณรังสีแสงอาทิตย์เฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 376.6 ถึง 502.1 กิโลจูลต่อตารางเซนติเมตร โดยฤดูร้อนได้รับรังสีมากที่สุด ชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 1,499 ถึง 1,605 ชั่วโมง โดยบริเวณเทือกเขาจินซิวได้รับแสงแดดเฉลี่ย 1,119 ชั่วโมง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีแตกต่างกันไปตั้งแต่ 17.3 องศาเซลเซียสในเทือกเขาจินซิว ไปจนถึง 20.7 ถึง 21.2 องศาเซลเซียสในพื้นที่อื่นๆ เดือนที่หนาวที่สุดคือเดือนมกราคม โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย 10.6 ถึง 11.4 องศาเซลเซียส เดือนที่ร้อนที่สุดคือเดือนกรกฎาคม โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 33 ถึง 33.6 องศาเซลเซียสในพื้นที่ราบ และ 28.3 องศาเซลเซียสในเทือกเขาจินซิว ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,500 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน และเทือกเขาต้าเหยาได้รับปริมาณน้ำฝนมากกว่า 2,000 มิลลิเมตร เมืองอู๋ซวน ซินเฉิง และซิงปิน ได้รับปริมาณน้ำฝนเพียงประมาณ 1,100 มิลลิเมตร และเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นเขตแห้งแล้งตอนกลางของมณฑลกวางซี อัตราการระเหยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 666.5 มิลลิเมตร ในปี 2022 ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอยู่ที่ 1,638.3 มิลลิเมตร และอุณหภูมิเฉลี่ย 20.5 องศาเซลเซียส ลดลง 0.7 องศาจากปีก่อนหน้า
อุทกวิทยา
อำเภอไล่ปินมีระบบน้ำที่พัฒนาอย่างดีภายในลุ่มแม่น้ำเพิร์ล-ซีเจียง โดยมีความหนาแน่นของเครือข่ายแม่น้ำประมาณ 0.31 กิโลเมตรต่อตารางกิโลเมตร มีแม่น้ำ 25 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 200 ตารางกิโลเมตร รวมถึง 7 สายในระบบแม่น้ำหลิวเจียง 14 สายในระบบแม่น้ำหงสุ่ย และ 4 สายในระบบแม่น้ำเฉียนเจียง แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำเฉียนเจียง แม่น้ำหงสุ่ย แม่น้ำหลิวเจียง แม่น้ำชิงสุ่ย แม่น้ำหยุนเจียง และแม่น้ำเป่ยจือ คุณภาพน้ำเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 2 ถึง 3 ของประเทศอย่างสม่ำเสมอ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำผิวดินทั้งหมดอยู่ที่ 11.405 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำใต้ดินอยู่ที่ 5.366 พันล้านลูกบิดเมตร โดย 62% เป็นของแม่น้ำหงสุ่ย 17% เป็นของแม่น้ำเฉียนเจียง 19% เป็นของแม่น้ำหลิวเจียง และ 2% เป็นของแม่น้ำกุ้ยเหอ ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอยู่ที่ประมาณ 341,700 กิโลวัตต์ (ไม่รวมแม่น้ำที่ไหลผ่าน) โดยมีกำลังการผลิตที่สามารถพัฒนาได้ 148,600 กิโลวัตต์ และกำลังการผลิตที่พัฒนาแล้ว 34,400 กิโลวัตต์
ทรัพยากรที่ดิน
ในปี 2022 ที่ดินก่อสร้างของรัฐมีจำนวนรวม 1,562 เฮกตาร์ เพิ่มขึ้น 35.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็น 634 เฮกตาร์สำหรับอุตสาหกรรม เหมืองแร่ และคลังสินค้า (เพิ่มขึ้น 30.4%) 108 เฮกตาร์สำหรับที่อยู่อาศัย (ลดลง 28.5%) และ 747 เฮกตาร์สำหรับโครงสร้างพื้นฐาน (เพิ่มขึ้น 703.4%)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีพืชชั้นสูงกว่า 5,400 ชนิด กระจายอยู่ใน 327 วงศ์ และ 1,388 สกุล คิดเป็น 65.5% ของพืชมีท่อลำเลียงทั้งหมดในกวางซี ส่วนไม้ยืนต้นพื้นเมืองที่สำคัญนั้น มี 106 วงศ์ 326 สกุล และ 1,047 ชนิด มีการบันทึกสัตว์ป่ามีกระดูกสันหลังบนบกมากกว่า 460 ชนิด คิดเป็น 52.1% ของสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมดในกวางซี เมืองนี้มีสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 จำนวน 8 ชนิด และชั้นที่ 2 จำนวน 31 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองลำดับความสำคัญของกวางซีอีกกว่า 120 ชนิด
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 38 ชนิด ซึ่งมีลักษณะหลากหลายแต่มีปริมาณน้อยและกระจัดกระจาย แร่ธาตุหลัก ได้แก่ ถ่านหิน แมงกานีส ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี อลูมิเนียม เงิน แบไรต์ ไพไรต์ ยิปซัม หินปูน และวัสดุตกแต่ง ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน 698 ล้านตัน แมงกานีส 3.27 ล้านตัน ทองแดง 47,800 ตัน ตะกั่ว-สังกะสี 1.044 ล้านตัน แบไรต์ 22.9277 ล้านตัน บอกไซต์ 3.24 ล้านตัน และยิปซัม 4.7 ล้านตัน โดยปริมาณสำรองของแบไรต์ ถ่านหิน และแมงกานีส อยู่ในอันดับแรกของมณฑลกวางซี
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2020) ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,074,611 คน ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 2.6662 ล้านคน และประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2.0511 ล้านคน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 1.03 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 50.22% เพิ่มขึ้น 1 เปอร์เซ็นต์ จำนวนการเกิดทั้งหมด 16,600 คน (8.04 ต่อพันคน) และจำนวนการตาย 18,800 คน (9.11 ต่อพันคน) โดยมีอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ติดลบ 1.07 ต่อพันคน เมืองนี้มีกลุ่มชาติพันธุ์ 18 กลุ่ม รวมถึงชาวจ้วง ชาวฮั่น ชาวเหยา ชาวเหมียว ชาวตง และชาวมู่เหลา จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 ชาวจีนฮั่นมีจำนวน 484,400 คน (23.35%) และชนกลุ่มน้อยมีจำนวน 1,590,211 คน (76.65%) โดยประชากรชาวจ้วงมีจำนวน 1,493,971 คน (72.01%)
การเมือง
รัฐบาลเทศบาลปฏิบัติตามโครงสร้างการปกครองแบบจีนมาตรฐานภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยมีคณะกรรมการพรรคเทศบาล สภาประชาชน และรัฐบาลประชาชน ทำหน้าที่บริหารกิจการของเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองไหลปินอยู่ที่ 103.042 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% เมื่อคิดจากราคาคงที่ มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 22.481 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.3%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 39.979 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.0%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 40.582 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.2%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 29,924 หยวน (ประมาณ 4,160 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% รายได้สุทธิของประชากรในเมืองอยู่ที่ 43,370 หยวน (ประมาณ 6,020 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%) และรายได้สุทธิของประชากรในชนบทอยู่ที่ 18,783 หยวน (ประมาณ 2,610 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.2%) อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 2.31:1 ลดลง 0.07 จากปีที่แล้ว รายได้จากงบประมาณแผ่นดินเพิ่มขึ้น 23.3% และรายจ่ายเพิ่มขึ้น 4.4% โดยรายจ่ายด้านการดำรงชีพคิดเป็น 78.1% ของรายจ่ายทั้งหมด การลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 5.4% โดยมีการเติบโตอย่างแข็งแกร่งในด้านบริการเทคโนโลยีสารสนเทศ (เพิ่มขึ้น 57.4%) และการจัดการน้ำ สิ่งแวดล้อม และสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ (เพิ่มขึ้น 52.1%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง เติบโตขึ้น 5.3% การเกษตรเติบโต 4.9% (ผัก 4.4% ผลไม้ 4.6%) ป่าไม้เติบโต 16.6% (การตัดไม้ 18.8%) ปศุสัตว์เติบโต 2.8% (สุกร 3.8% รังไหม 6.2%) และประมงเติบโต 3.6%
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมที่กำหนดเติบโต 10.1% การผลิตเติบโต 16.1% ในขณะที่การผลิตไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำลดลง 10.5% และการทำเหมืองลดลง 4.7% จากอุตสาหกรรมหลัก 32 อุตสาหกรรม มี 20 อุตสาหกรรมที่เติบโต รวมถึงการแปรรูปทางการเกษตร (เพิ่มขึ้น 72.2%) ผลิตภัณฑ์กระดาษ (เพิ่มขึ้น 40.3%) การแปรรูปไม้ (เพิ่มขึ้น 11.1%) และการถลุงโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก (เพิ่มขึ้น 5.5%) ผลผลิตผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ เยื่อกระดาษเพิ่มขึ้น 89.3% น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์เพิ่มขึ้น 82.1% พลังงานน้ำเพิ่มขึ้น 33.2% กระดาษและกระดานเครื่องจักรเพิ่มขึ้น 31.7% ข้าวเพิ่มขึ้น 11.0% ไม้อัดเพิ่มขึ้น 8.0% และผ้าไหมเพิ่มขึ้น 6.3%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการเติบโต 4.2% ธุรกิจค้าส่งและค้าปลีกเติบโต 12.7% การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์เติบโต 9.2% ที่พักและอาหารเติบโต 1.9% การเงินเติบโต 2.4% อสังหาริมทรัพย์เติบโต 1.9% และบริการอื่นๆ เติบโต 3.2% รายได้ของวิสาหกิจบริการขนาดเล็กในช่วงเดือนมกราคมถึงพฤศจิกายนเติบโต 7.6% โดยธุรกิจให้เช่าและบริการทางธุรกิจเติบโต 40.1% ปริมาณธุรกิจไปรษณีย์และโทรคมนาคมเติบโต 19.3% และ 8.7% ตามลำดับ ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 4.3% โดยค้าปลีกในเมืองเติบโต 3.9% และในชนบทเติบโต 5.7% ยอดขายรถยนต์พลังงานใหม่เติบโต 57.6% ณ สิ้นเดือนธันวาคม 2567 เงินฝากในสกุลเงินท้องถิ่นและต่างประเทศอยู่ที่ 113.355 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.0%) และเงินกู้อยู่ที่ 129.319 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.1%) โดยมีเงินกู้ใหม่ 10.834 พันล้านหยวน ในปี 2566 รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 2.049 พันล้านหยวน (ประมาณ 285 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%) โดยมีการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนและการจ่ายเงิน 910 ล้านหยวน
การพัฒนาสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 เมืองนี้ได้จัดโครงการนวัตกรรม 99 โครงการ โดยได้รับเงินสนับสนุนด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 31.06 ล้านหยวน (ประมาณ 4.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีผลงานทางวิทยาศาสตร์ระดับเทศบาลขึ้นไป 79 รายการ มีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 91 แห่ง (เพิ่มขึ้น 13 แห่ง) และมีการจดสิทธิบัตร 921 รายการ (เพิ่มขึ้น 8.4%) ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 77 รายการ
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2023 ครูประจำเต็มเวลาประกอบด้วย 10,197 คนในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 12,234 คนในโรงเรียนประถมศึกษา และ 5,199 คนในโรงเรียนอนุบาล สถาบันอุดมศึกษารับนักศึกษาใหม่ 7,100 คน รวมเป็น 24,700 คน โรงเรียนอาชีวศึกษารับนักศึกษาใหม่ 6,700 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายรับนักศึกษาใหม่ 16,800 คน รวมเป็น 50,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นรับนักศึกษาใหม่ 31,300 คน รวมเป็น 95,000 คน โรงเรียนประถมศึกษารับนักศึกษาใหม่ 30,600 คน รวมเป็น 199,400 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 97.1% และอัตราการเข้าเรียนรวมในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่ที่ 94.5%
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2023 เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง และศูนย์บริการวัฒนธรรมระดับตำบล 70 แห่ง การครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์อยู่ที่ 99.58% และ 99.62% ตามลำดับ โดยมีการครอบคลุม 100% สำหรับศูนย์บริการวัฒนธรรมแบบครบวงจรในหมู่บ้านปกครอง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2023 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,472 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 35 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 74 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 737 แห่ง คลินิกทั่วไป 596 แห่ง และศูนย์ควบคุมโรค 7 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 16,400 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 4,900 คน และพยาบาลวิชาชีพ 7,200 คน โดยมีเตียงผู้ป่วย 15,800 เตียง
กีฬา
ในปี 2023 ไลบินได้รับ 9 เหรียญรางวัลจากการแข่งขันระดับชาติ (5 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดง) และ 108 เหรียญรางวัลจากการแข่งขันระดับภูมิภาค (23 เหรียญทอง 43 เหรียญเงิน 42 เหรียญทองแดง)
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2023 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 299,300 คน (เพิ่มขึ้น 14,200 คน) โครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.173 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 30,000 คน) โครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 235,200 คน (เพิ่มขึ้น 5,400 คน) และโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 2.1273 ล้านคน (ลดลง 34,200 คน) ผู้เข้าร่วมโครงการประกันการว่างงานมีจำนวน 143,800 คน (เพิ่มขึ้น 6,600 คน) ผู้ถือบัตรประกันสังคมมีจำนวน 2.3424 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 50,700 คน) มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเมืองและชนบทอยู่ที่ 735 หยวนต่อคนต่อเดือน (ประมาณ 102 ดอลลาร์สหรัฐ) และ 6,000 หยวนต่อคนต่อปี (ประมาณ 833 ดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ โดยมีผู้ได้รับประโยชน์ในเมือง 14,900 คน และในชนบท 119,700 คน เมืองนี้มีสถานสงเคราะห์ที่พักอาศัย 38 แห่ง มีเตียง 6,010 เตียง และสถานบริการชุมชน 813 แห่ง
การขนส่ง
ทางหลวง
ณ สิ้นปี 2548 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 2,706.9 กิโลเมตร ณ สิ้นปี 2566 ระยะทางรวมของทางหลวงเพิ่มขึ้นเป็น 9,502 กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 403 กิโลเมตร) ซึ่งประกอบด้วยทางด่วน 592 กิโลเมตร ทางหลวงชั้น 1 จำนวน 47 กิโลเมตร ทางหลวงชั้น 2 จำนวน 1,120 กิโลเมตร ทางหลวงชั้น 3 จำนวน 646 กิโลเมตร และทางหลวงชั้น 4 จำนวน 6,587 กิโลเมตร ระยะทางการเดินเรือในแม่น้ำอยู่ที่ 341 กิโลเมตร และมีหมู่บ้านปกครองส่วนท้องถิ่น 712 แห่งที่มีบริการรถโดยสารประจำทาง จำนวนยานยนต์ทั้งหมดอยู่ที่ 611,700 คัน ซึ่งประกอบด้วยรถยนต์นั่งส่วนบุคคล 271,300 คัน รถบรรทุก 24,600 คัน และรถจักรยานยนต์ 298,000 คัน จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลที่ประชาชนเป็นเจ้าของอยู่ที่ 297,900 คัน (เพิ่มขึ้น 3.2%) ซึ่งรวมถึงรถยนต์ส่วนตัว 282,000 คัน ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางบกและทางน้ำโดยรวมอยู่ที่ 11.313 พันล้านตัน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 12.1%) และปริมาณการผ่านท่าเรืออยู่ที่ 40.69 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 87.4%)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟหูหนาน-กวางซีวิ่งผ่านเมืองไหลปิน โดยมีรางคู่ยาว 182.3 กิโลเมตร อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานการรถไฟหลิวโจว ส่วนทางรถไฟท้องถิ่นสายไหลเหอเชื่อมต่อไหลปินกับเหอซานเป็นระยะทาง 57 กิโลเมตร และทางรถไฟระหว่างเมืองหลิวหนานให้บริการสถานีไหลปินเหนือในเขตซิงปิน
การนำทาง
แม่น้ำเฉียนเจียงรองรับการเดินเรือได้ตลอดทั้งปีสำหรับเรือขนาด 800 ถึง 1,000 ตัน โดยไม่ได้รับผลกระทบจากระดับน้ำต่ำ แม่น้ำหงสุ่ยทำหน้าที่เป็นเส้นทางน้ำทางตะวันตกเฉียงใต้สู่ทะเล หลังจากการปรับปรุงร่องน้ำแล้วเสร็จในปี 2546 สภาพการเดินเรือดีขึ้นอย่างมาก เรือบรรทุกสินค้าขนาด 1,000 ตันสามารถเดินทางจากเหอซานไปยังสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ฮ่องกง และมาเก๊าได้ในระดับน้ำปกติ เมื่อโรงไฟฟ้าพลังน้ำหลงถานสร้างเสร็จสมบูรณ์ ส่วนของแม่น้ำหงสุ่ยที่อยู่ต่ำกว่าไหลปินจะรองรับการเดินเรือขนาด 1,000 ตันได้ตลอดทั้งปี และหลังจากโครงการอนุรักษ์น้ำต้าเติ้งเซี่ยเสร็จสมบูรณ์ เรือขนาด 2,000 ตันก็จะสามารถเดินเรือได้ ในปี 2564 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางน้ำอยู่ที่ 7.178 พันล้านตัน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 34.7%) โดยมีปริมาณการผ่านท่าเรือ 15.78 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 85.1%) ณ สิ้นปี 2565 ระยะทางการเดินเรือทางน้ำอยู่ที่ 341 กิโลเมตร
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อสถานที่
ชื่อ "ไหลปิน" มาจากที่ตั้งของอำเภอไหลปิน (ปัจจุบันคืออำเภอซิงปิน) บันทึกหยวนเหอจุนเซียนจือในสมัยราชวงศ์ถังระบุว่าพื้นที่นี้อยู่ทางเหนือของแม่น้ำตุนหนี่ (ปัจจุบันคือแม่น้ำหงสุ่ย) และทางตะวันออกของแม่น้ำไหลปิน (ปัจจุบันคือแม่น้ำเป่ยจือ) จึงเป็นที่มาของชื่อ บันทึกภูมิศาสตร์อำเภอไหลปินในสมัยสาธารณรัฐระบุว่า "แม่น้ำไหลปิน" และ "ลำธารเล่ย" เป็นคำแปลภาษาจ้วงที่แปลว่าลำธารเล็กๆ ที่ตั้งของอำเภอเดิมอยู่ห่างจากหมู่บ้านอู่ตงไปทางตะวันออกประมาณหนึ่งลี้ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไหลปิน จึงเป็นที่มาของชื่ออำเภอ
ภาษาถิ่น
ประชากรชาวฮั่นในไหลปินพูดภาษาจีนหลายสำเนียง โดยสำเนียงกวางซี-กุ้ยหลินมีการใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด รองลงมาคือสำเนียงฮักกา ปินโจว หนง กู่ซี กวางตุ้ง หมิ่นใต้ และถันกาในอำเภอซิงปิน และสำเนียงยาหย่าในอำเภอเซียงโจวและอำเภออู๋ซวน
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูลปี 2021 ระบุว่า ไลปินมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 1 รายการ และระดับจังหวัด 47 รายการ
จุดชมวิว
ในปี 2023 แกรนด์แคนยอนจินซิวเซิงถางได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ปัจจุบันเมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 33 แห่ง รวมถึงระดับ 4A จำนวน 17 แห่ง (มากกว่า 50% ของทั้งหมด) ครอบคลุมทั่วทั้งอำเภอ มีโรงแรมระดับดาว 8 แห่ง หมู่บ้านท่องเที่ยวสำคัญระดับเขตปกครองตนเอง 4 แห่ง พื้นที่ท่องเที่ยวชนบทระดับ 4 ดาว 3 แห่ง สถานประกอบการเชิงเกษตรและบันเทิงระดับ 5 ดาว 1 แห่ง และพื้นที่ท่องเที่ยวชนบทระดับต่ำกว่า 3 แห่ง เมืองนี้มีหน่วยงานอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติ 4 แห่ง ระดับภูมิภาค 19 แห่ง และระดับเทศบาล 25 แห่ง รวมทั้งพื้นที่ทางวัฒนธรรมสาธารณะในเมืองและชนบทแห่งใหม่ 6 แห่ง
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ได้แก่: เซี่ยหงและเซี่ยเจ๋อ (ข้าราชการและนักปราชญ์ฝาแฝดสมัยราชวงศ์ซ่งจากเมืองอู๋ซวน); โมจิงเฉิง (ขุนนางผู้สืบทอดตำแหน่งคนแรกของตระกูลโมแห่งซินเฉิง ในปี 1440); โมเจิ้นเหว่ย (ขุนนางผู้สืบทอดตำแหน่งคนที่ 8 ผู้สร้างโมเชอร์ทูซีเหยาเหมินในปี 1582 ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "พระราชวังจ้วง"); เหลียวเซิงไท่ (แม่ทัพสมัยราชวงศ์หมิงผู้มาตั้งถิ่นฐานในเมืองอู๋ซวน); เฉินเหริน (1706-1780) และเฉินซู (1706-?) ข้าราชการและนักปราชญ์ฝาแฝดจากเมืองอู๋ซวน; เจิ้งเซียนฟู่ (1801-1872 นักปราชญ์และกวีสมัยราชวงศ์ชิงจากเมืองเซียงโจว); เซียวเฉากุย (1820-1852 ชาวจ้วง ผู้นำคนสำคัญของอาณาจักรไท่ผิงจากเมืองอู๋ซวน); เฉินหย่ากุย (1826-1850 ผู้นำเทียนตี้ฮุยจากเมืองอู๋ซวน) ฉินกุ้ยฟู่ (ค.ศ. 1839-1913 ผู้สำเร็จการศึกษาจากการสอบทหารยอดเยี่ยมในยุคไท่ผิง จากเมืองอู๋ซวน); ซูโชวซง (ค.ศ. 1873-1939 นักการศึกษาแห่งกวางซีสมัยใหม่ จากเมืองเซียงโจว); กัวซงเหนียน (ค.ศ. 1876-1950 ข้าราชการทหาร จากเมืองอู๋ซวน); หลิวต้าชิง (ค.ศ. 1881-1922 ผู้บัญชาการกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ จากเมืองอู๋ซวน); เว่ยชุนซู่ (เกิด ค.ศ. 1922 เผ่าจ้วง อดีตประธานแห่งกวางซี จากเมืองเซียงโจว); หวงเกอเซิง (เกิด ค.ศ. 1950 เผ่าจ้วง อดีตรองประธานสมาคมศิลปินจีน จากเมืองอู๋ซวน); และหลี่หนิง (เกิด 10 มีนาคม ค.ศ. 1963 เผ่าจ้วง "เจ้าชายแห่งยิมนาสติก" จากเมืองซิงปิน)
เกียรตินิยม
ในเดือนธันวาคม 2020 เมืองไหลปินได้รับการยอมรับให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับ 8 ของมณฑลกวางซี เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2020 ได้รับรางวัลเมืองดีเด่นด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจจากคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ และเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2021 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติด้านสภาพแวดล้อมที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม