เมืองชูโจว
เมืองฉู่โจว (Chuzhou City) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อ "ถุจง" "ชิงหลิว" และ "ซินชาง" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลอานฮุย ติดกับมณฑลเจียงซูทางทิศตะวันออก และมีพรมแดนติดกับเมืองหนานจิงและหยางโจว
เมืองชูโจว
เมืองฉู่โจว ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อ "ถุจง" "ชิงหลิว" และ "ซินฉาง" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลอานฮุย ติดกับมณฑลเจียงซูทางทิศตะวันออก โดยมีพรมแดนติดกับหนานจิง หยางโจว ฮวาอาน และซู่เฉียน ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับเปิงปู ฮว่าหนาน เหอเฟย และหม่าอันซาน มีพื้นที่ทั้งหมด 13,500 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569 ฉู่โจวประกอบด้วย 2 เขต 4 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ โดยมีที่ทำการเทศบาลอยู่ที่เลขที่ 99 ถนนหลงปาน เขตหนานเฉียว ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.032 ล้านคน
ชื่อเมืองฉู่โจวมาจากแม่น้ำฉู่ ซึ่งในอดีตเรียกว่า "แม่น้ำตู้" ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ เมืองนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐอู่ แล้วต่อมาเป็นของรัฐฉู่ จึงเป็นที่มาของสำนวน "หัวของอู่ หางของฉู่" ฉู่โจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลมาตั้งแต่ปีที่สามในรัชสมัยของราชวงศ์สุย (ค.ศ. 583) เป็นเวลากว่า 1,400 ปี เป็นดินแดนในปกครองของหกราชวงศ์ และได้รับการยกย่องว่าเป็น "กุญแจสำคัญของจินหลิงและผู้ปกป้องภูมิภาคเจียงหวย" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1992 เมืองฉู่โจวระดับมณฑลได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
เมืองฉู่โจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน มีฤดูกาลที่ชัดเจนและมีทั้งฝนและความร้อนสลับกันไป เมืองนี้เป็นเมืองศูนย์กลางในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครเหอเฟยและหนานจิง อุตสาหกรรมชั้นนำของเมือง ได้แก่ พลังงานแสงอาทิตย์ขั้นสูงและระบบกักเก็บพลังงานใหม่ ในปี 2568 ฉู่โจวมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 422,111 ล้านหยวน (ประมาณ 58.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนได้รับการปรับเป็น 7.1:46.9:46.0 โดยมูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมคิดเป็น 37.6% ของ GDP GDP ต่อหัวอยู่ที่ 104,380 หยวน (ประมาณ 14,500 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8%
วิวัฒนาการของชื่อ
ชื่อเมืองฉู่โจวมาจากแม่น้ำฉู่ ซึ่งในอดีตเรียกว่า "แม่น้ำตู้" อักษร "ฉู่" เข้ามาแทนที่ "ตู้" ในฐานะชื่อสถานที่ เป็นคำประสมที่มีความหมายและเสียงคล้ายกัน โดยส่วนที่เป็นเสียงน้ำบ่งบอกถึงแม่น้ำ ส่วนที่เป็นรูปหูสื่อถึงเนินเขาและที่อยู่อาศัย และส่วนที่เป็น "หยู" หมายถึงบ้านเรือน รวมกันแล้วหมายถึงสถานที่ที่มีน้ำ ภูเขา และอาคาร ราชสำนักสุยได้สถาปนาเมืองฉู่โจวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 589 และชื่อนี้ก็ยังคงใช้ต่อเนื่องมาในราชวงศ์อื่นๆ การแก้ไขตำราประวัติศาสตร์ฉู่เหวินเจี๋ยจื่อโดยนักวิชาการสมัยราชวงศ์ซ่งเหนืออย่างซูไค เป็นครั้งแรกที่มีการเพิ่มอักษร "ฉู่" เข้ามาเป็นรายการใหม่
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่ฉู่โจวมีมาตั้งแต่ยุคหิน ตำนานเล่าว่าหยูต้าได้ควบคุมอุทกภัยของแม่น้ำหวยและแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลทูซานใกล้กับเมืองเฟิงหยางในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว ชาว "หวยอี้" ได้ตั้งถิ่นฐานตามลุ่มแม่น้ำหวยและประกอบอาชีพเกษตรกรรม ราชวงศ์โจวตะวันตกได้ก่อตั้งรัฐบริวารขึ้น ได้แก่ จงหลี่ (ในเฟิงหยาง) และเจียว (ในฉวนเจียว) ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม ฉู่โจวตกอยู่ภายใต้การปกครองของอู๋ก่อน แล้วจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของฉู่
ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลจิ่วเจียง ในสมัยสามก๊ก ราชวงศ์จินตะวันตกและตะวันออก และราชวงศ์เหนือและใต้ ส่วนใต้ของเมืองฉู่โจวในปัจจุบันเรียกว่า "ถุจง" ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อของวัฒนธรรมเหนือและใต้ ในปี ค.ศ. 279 ซือหม่าโจวนำกองทัพจากถุจงเข้าโจมตีอู๋ ในปี ค.ศ. 473 ราชวงศ์หลิวซ่งได้ก่อตั้งมณฑลซินชาง และในศตวรรษต่อมาก็ได้มีการก่อตั้งมณฑลเฉียวโจวและหนานเฉียวโจวขึ้นตามลำดับ
สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 583 เมืองหนานเฉียวโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นฉู่โจว ในปี ค.ศ. 880 กองทัพกบฏของหวงเฉาได้ยึดครองฉู่โจว หลังจากราชวงศ์ถังล่มสลาย ฉู่โจวได้ผ่านพ้นยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร โดยอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐอู่ของหยางซิงหมี่ก่อน แล้วจึงอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ถังใต้ ในปี ค.ศ. 956 จ้าวควงหยินได้ยึดครองด่านชิงหลิว เอาชนะกองทัพถังใต้ที่มีกำลังพล 150,000 นาย และยึดครองฉู่โจวได้สำเร็จ ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ ภูมิภาคเจียงหวยกลายเป็นชายแดนระหว่างซ่งและจิน และฉู่โจวถูกกองทัพจินยึดครองถึงเก้าครั้ง ในปี ค.ศ. 1172 กวีและข้าราชการซินฉีจี้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองฉู่โจว และได้จัดตั้งการฝึกทหารเพื่อต่อต้านกองทัพจิน
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1355 จูหยวนจางได้สถาปนาการบัญชาการในเมืองฉู่โจว ราชวงศ์หมิงตอนต้นได้ก่อตั้งมณฑลหลินหวง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเฟิงหยาง โดยมีอำนาจปกครองครอบคลุม 9 มณฑลและ 24 อำเภอในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ในปี ค.ศ. 1389 ฉู่โจวกลายเป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง และในปี ค.ศ. 1667 มณฑลเจียงหนานถูกแบ่งออกเป็นมณฑลเจียงซูและมณฑลอานฮุย โดยฉู่โจวอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอานฮุย
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในช่วงต้นของสาธารณรัฐญี่ปุ่น เขตปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิก และเมืองฉู่โจวกลายเป็นอำเภอฉู่โจว ในเดือนธันวาคม ปี 1937 กองกำลังญี่ปุ่นเข้ายึดครองเมือง ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น รัฐบาลประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นถูกจัดตั้งขึ้นในฐานที่มั่นหวยหนาน ในเดือนมิถุนายน ปี 1949 สำนักงานบริหารประชาชนว่านเป่ยได้จัดตั้งเขตการปกครองอำเภอฉู่โจวขึ้น
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1956 เขตพิเศษฉู่โจวและซู่เซียนได้รวมกันเป็นเขตพิเศษเปิงปู้ ในปี 1961 เขตพิเศษฉู่โจวได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง และเปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคฉู่โจวในปี 1971 ในวันที่ 20 ธันวาคม 1992 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองฉู่โจวในระดับจังหวัด
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569 เมืองฉู่โจวปกครอง 2 อำเภอ (หลางหย่าและหนานเฉียว) 4 ตำบล (ไล่อาน ฉวนเจียว ติงหยวน และเฟิงหยาง) และ 2 เมืองระดับอำเภอ (เทียนฉางและหมิงกวง) ซึ่งประกอบด้วย 116 ตำบลและอำเภอ
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองฉู่โจวตั้งอยู่ที่ละติจูด 30 องศา 51 นาที ถึง 33 องศา 13 นาทีเหนือ และลองจิจูด 117 องศา 10 นาที ถึง 119 องศา 13 นาทีตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 13,500 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นประมาณหนึ่งในสิบของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลอานฮุย ส่วนที่ยาวที่สุดในแนวตะวันออก-ตะวันตกคือ 193 กิโลเมตร และส่วนที่กว้างที่สุดในแนวเหนือ-ใต้คือประมาณ 150 กิโลเมตร
ธรณีวิทยา
ในทางธรณีวิทยาโครงสร้าง เมืองฉู่โจวตั้งอยู่ในส่วนเหนือของที่ราบสูงจางปาหลิง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงหยางtze ชั้นหินยุคโปรเทโรโซอิกโผล่ขึ้นมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ชั้นหินยุคพาลีโอโซอิกตอนล่างทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ชั้นหินยุคจูราสสิกและครีเทเชียสอยู่ตรงกลาง และชั้นหินยุคควอเทอร์นารีปกคลุมทางทิศตะวันออก มีเพียงหินอัคนีแทรกซึมอยู่สองแห่ง คือ ภูเขาหลางหย่าและภูเขาหวงเต่า ซึ่งทั้งสองแห่งมาจากยุคหยานซานตอนต้น (ยุคจูราสสิกตอนปลาย) มีอายุประมาณ 140 ถึง 145 ล้านปี
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศมีความหลากหลาย แต่ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาและที่ราบสูง โดยมีที่ราบเป็นส่วนน้อยกว่า ภูเขาคิดเป็น 22.6% และเนินเขาคิดเป็น 66.1% ของพื้นที่เมือง ยอดเขาที่สูงที่สุดคือสันเขาเจียงจุนเหนือในเขตหนานเฉียว มีความสูง 399.2 เมตร ที่ราบส่วนใหญ่อยู่ตามแนวแม่น้ำฉู่และแม่น้ำหวย และรอบๆ ทะเลสาบเกาโย่วและทะเลสาบนูซาน
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน มีฤดูกาลที่ชัดเจนและมีทั้งฝนและความร้อนพร้อมกัน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 15.4 องศาเซลเซียส (มกราคม 1.6 องศาเซลเซียส กรกฎาคม-สิงหาคม 28.2 องศาเซลเซียส) อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุด: -23.8 องศาเซลเซียส (มกราคม 1955) และ 41.5 องศาเซลเซียส (สิงหาคม 1966) ปริมาณน้ำฝนต่อปี: 1,000 ถึง 1,100 มิลลิเมตร; ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: ประมาณ 210 วัน; แสงแดดต่อปี: 2,217 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
แนวแบ่งเขตเจียงฮวายทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกผ่านเมือง แบ่งเมืองออกเป็นสองลุ่มน้ำ คือ ลุ่มน้ำฮวายและลุ่มน้ำหยางซี ลุ่มน้ำฮวายมีพื้นที่ 9,052 ตารางกิโลเมตร (66.9%) ส่วนลุ่มน้ำหยางซีมีพื้นที่ 4,471 ตารางกิโลเมตร (33.1%) แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำฮวาย (108 กิโลเมตร) และแม่น้ำชู (118 กิโลเมตร) มีทะเลสาบเจ็ดแห่ง รวมพื้นที่ทั้งหมด 1,108.9 ตารางกิโลเมตร
ดิน
พบดินประเภทหลัก 8 ชนิด ได้แก่ ดินนา ดินสีเหลืองน้ำตาล ดินตะกอน ดินปูน ดินหิน ดินสีม่วง ดินดำซาเจียง และดินหินปูนดำ ซึ่งกระจายอยู่ใน 5 เขตภูมิภาค
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมื่อการหมุนเวียนของลมมรสุมผิดปกติ เมืองฉู่โจวจะประสบกับน้ำท่วมหนัก ภัยแล้ง พายุฝนฟ้าคะนอง และลูกเห็บ ในเดือนเมษายน 2557 สภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงพร้อมลมแรงระดับ 7-10 ได้สร้างความเสียหายให้กับข้าวสาลีในเมืองติงหยวนและเฟิงหยาง ส่งผลกระทบต่อประชาชน 42,000 คน และก่อให้เกิดความเสียหายมูลค่ากว่า 37 ล้านหยวน (5.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในเดือนมิถุนายน-กรกฎาคม 2559 ฝนตกหนักต่อเนื่องส่งผลกระทบต่อประชาชน 198,000 คน และก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรง 92.804 ล้านหยวน (12.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 966.4 มิลลิเมตร ทรัพยากรน้ำผิวดินมีทั้งหมดประมาณ 2.7 พันล้านลูกบิดเมตร ณ เดือนมีนาคม 2567 เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 1,246 แห่ง โดยมีความจุรวม 2.864 พันล้านลูกบิดเมตร โครงการชลประทานซีหม่าซานผันน้ำจากแม่น้ำแยงซีไปยังแม่น้ำชู ส่วนพื้นที่ทางเหนือดึงน้ำจากแม่น้ำห้วย ในปี 2565 ทรัพยากรน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 2.157 พันล้านลูกบิดเมตร และทรัพยากรน้ำต่อหัวอยู่ที่ 536.6 ลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่เพาะปลูก: 670,100 เฮกตาร์ (นาข้าว 68%, พื้นที่เพาะปลูกแบบไม่อาศัยน้ำชลประทาน 31.6%) พื้นที่ป่า: 231,100 เฮกตาร์ แหล่งน้ำและระบบชลประทาน: 215,000 เฮกตาร์ อำเภอติงหยวน เฟิงหยาง และหมิงกวง มีพื้นที่เพาะปลูกมากที่สุด
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองฉู่โจวมีไม้ต้นและไม้พุ่ม 414 ชนิด จาก 83 วงศ์ ชนิดพันธุ์หายากระดับชาติ ได้แก่ แปะก๊วย (Ginkgo biloba), คาโลพาแน็กซ์ เซปเทมโลบัส (Kalopanax septemlobus), ยูคอมเมีย อัลมอยเดส (Eucommia ulmoides), ลิริโอเดนดรอน ชิเนนเซ (Liriodendron chinense) และต้นเอล์มหลางยา (Langya elm) ซึ่งเป็นพืชเฉพาะถิ่น เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 12 ชนิด นก 166 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 9 ชนิด และสัตว์เลื้อยคลาน 11 ชนิด ผีเสื้อหางยาวลายเสือจีนเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองชั้นหนึ่งระดับชาติ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติและอุทยานป่าไม้ 16 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 5.2754 ล้านเฮกเตอร์ อุทยานแห่งชาติภูเขาหวงฟู่ (Huangfu Mountain National Forest Park) อนุรักษ์ป่าทุติยภูมิที่สมบูรณ์ที่สุดในภาคตะวันออกของมณฑลอานฮุย
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 39 ชนิดใน 134 แหล่ง รวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 12 แห่ง แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ เหล็ก ไทเทเนียม แมงกานีส วานาเดียม ทองแดง โมลิบเดนัม ทองคำ และปิโตรเลียม ซิลิกา ควอตไซต์แก้ว แอตตาพัลไจต์ เกลือหิน กลอเบอไรต์ ยิปซัม และปริมาณสำรองปิโตรเลียมอยู่ในอันดับต้นๆ ของมณฑลอานฮุย หรือเป็นแร่ธาตุที่มีเฉพาะในมณฑลนี้เท่านั้น
ประชากร
ขนาดประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025 ระบุว่า ประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.032 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมือง 65.87% อัตราการเกิด 4.72 ต่อพันคน อัตราการตาย 5.41 ต่อพันคน อัตราการลดลงตามธรรมชาติ -0.69 ต่อพันคน กลุ่มอายุ 0-14 ปี คิดเป็น 16.26% กลุ่มอายุ 15-59 ปี คิดเป็น 63.89% และกลุ่มอายุ 60 ปีขึ้นไป คิดเป็น 19.85% อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 106.08
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองฉู่โจวเป็นพื้นที่ที่มีหลายเชื้อชาติ โดยมีกลุ่มชนกลุ่มน้อย 46 กลุ่ม รวมประมาณ 60,000 คน (คิดเป็น 1% ของประชากรทั้งหมด) ชาวฮุยเป็นกลุ่มชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุด (คิดเป็น 86.5% ของกลุ่มชนกลุ่มน้อยทั้งหมด) ตำบลเอ๋อหลงฮุย ในเมืองติงหยวน เป็นตำบลที่มีประชากรเชื้อชาติเดียวของเมือง โดยมีชาวฮุยอาศัยอยู่มากกว่า 76% ของประชากรทั้งหมด
ภาษา
ภาษาถิ่นแบ่งออกเป็นสามโซน ได้แก่ ภาษาถิ่นทางตะวันตก "เขตภูเขา" และทางใต้ "เขตที่ราบลุ่ม" จัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางเจียงหวย ส่วนภาษาถิ่นทางตะวันออกเฉียงเหนือ "เขตเนินเขา" จัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางจงหยวน
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักๆ ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และอิสลาม ณ เดือนมกราคม 2563 มีโบสถ์โปรเตสแตนต์ 510 แห่ง มีผู้ศรัทธากว่า 140,000 คน
การเมือง
เมืองฉู่โจวอยู่ภายใต้ระบบการปกครองเมืองระดับจังหวัดมาตรฐาน โดยมีคณะกรรมการพรรคประจำเทศบาลและรัฐบาลประชาชน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองชูโจวเป็นเมืองศูนย์กลางของเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และเป็นสมาชิกสำคัญของเขตเมืองใหญ่เหอเฟยและหนานจิง เป็นศูนย์กลางระดับชาติสำหรับการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านและอุปกรณ์ต่างๆ การผลิตกระจกสำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน และเป็นศูนย์กลางระดับมณฑลสำหรับอุตสาหกรรมเคมี ยานยนต์ และพลังงานลม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 422.111 พันล้านหยวน (ประมาณ 58.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% ภาคอุตสาหกรรมหลัก: 29.965 พันล้านหยวน (4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.6%); ภาคอุตสาหกรรมรอง: 197.934 พันล้านหยวน (27.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%); ภาคอุตสาหกรรมบริการ: 194.212 พันล้านหยวน (27.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%) GDP ต่อหัว: 104,380 หยวน (14,500 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.8%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 31.04 พันล้านหยวน (4.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.1%); รายจ่าย: 58.18 พันล้านหยวน (8.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดย 81.5% เป็นรายจ่ายเพื่อการดำรงชีพ
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองฉู่โจวเป็นเมืองเกษตรกรรมที่สำคัญ ผลิตภัณฑ์หลักได้แก่ ข้าวคุณภาพดี (เทียนฉาง ไล่อัน ฉวนเจียว) ข้าวสาลีพันธุ์พิเศษ (ติงหยวน เฟิงหยาง หมิงกวง) และพืชผลพิเศษ เช่น ดอกเบญจมาศฉู่โจว กล้วยเทียนฉาง ถั่วพีแคนฉวนเจียว และผักโขมหมิงกวง ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชรวม 4.8506 ล้านตัน (+0.3%) ผัก 1.216 ล้านตัน (+4.3%) และเนื้อสัตว์ ไข่ และนม 602,800 ตัน (+0.7%) การใช้เครื่องจักรกลทางการเกษตรสูงถึง 89%
อุตสาหกรรมรอง
อุตสาหกรรมหลัก 6 ด้าน ได้แก่ เครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะในบ้าน อุปกรณ์ขั้นสูง อาหารสีเขียว สารเคมีใหม่ วัสดุซิลิคอน และพลังงานใหม่ รวมถึงภาคส่วนเกิดใหม่ เช่น อิเล็กทรอนิกส์และเทคโนโลยีชีวภาพ เป็นตัวขับเคลื่อนอุตสาหกรรม ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.4% ผลิตภัณฑ์สำคัญ ได้แก่ แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนเติบโต 143.5% เครื่องยนต์ 19.5% และปุ๋ยทางการเกษตร 78.6% บริษัทขนาดใหญ่มีรายได้ 574.68 พันล้านหยวน (79.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไรสุทธิ 35.67 พันล้านหยวน (5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ภาคบริการมุ่งเน้นไปที่โลจิสติกส์สมัยใหม่ บริการทางการเงิน ซอฟต์แวร์และไอที และการค้า ในปี 2568 ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 172.39 พันล้านหยวน (24.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 43.95 พันล้านหยวน (6.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9%) โดยการส่งออกอยู่ที่ 38.91 พันล้านหยวน (5.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.6%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 541.93 พันล้านหยวน (75.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 552.30 พันล้านหยวน (76.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ 14 แห่ง รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 9.991 พันล้านหยวน (1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.6%)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 การลงทุนด้านวิจัยและพัฒนา (R&D) มีมูลค่ารวม 10.46 พันล้านหยวน (1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.7%) คิดเป็น 2.59% ของ GDP เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 1,638 แห่ง และแพลตฟอร์มวิจัยและพัฒนาระดับจังหวัดขึ้นไป 432 แห่ง
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีโรงเรียน 1,002 แห่ง (ไม่รวมสถาบันอุดมศึกษา) โดยมีนักเรียน 573,000 คน และครูประจำ 39,000 คน ซึ่งรวมถึงโรงเรียนอนุบาล 552 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 201 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษา 232 แห่ง และโรงเรียนอาชีวศึกษา 11 แห่ง
วัฒนธรรม
ห้องสมุดสาธารณะมีหนังสือสิ่งพิมพ์ 3.3424 ล้านเล่ม และหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ 2.2431 ล้านเล่ม สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 7 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 100%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 มีสถานพยาบาล 2,131 แห่ง มีเตียง 23,494 เตียง และบุคลากร 37,200 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 8,579 คน และพยาบาลวิชาชีพ 11,699 คน โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองฉู่โจว ซึ่งเป็นโรงพยาบาลระดับ 3 ที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกของมณฑลอานฮุย ก่อตั้งขึ้นในปี 1949
กีฬา
ในปี 2025 มีการจัดกิจกรรมกีฬาขนาดใหญ่ 897 รายการ ดึงดูดผู้เข้าร่วม 408,300 คน เมืองนี้มีสถานที่จัดกีฬา 18,690 แห่ง โดยมีพื้นที่ 3.01 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน การแข่งขันแฮนด์บอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์โลก (อายุต่ำกว่า 18 ปี) ครั้งที่ 10 จัดขึ้นที่เมืองฉู่โจวในเดือนสิงหาคม 2024
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
พื้นที่เมือง: 318.37 ตารางกิโลเมตร กำลังการจ่ายน้ำ: 1.09 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อวัน อัตราการบำบัดน้ำเสีย: 98.57% คุณภาพอากาศเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 1 หรือ 2 เป็นเวลา 300 วัน (82.2%) พื้นที่ป่า: 492,200 เฮกตาร์
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 55,000 ตำแหน่ง รายได้สุทธิเฉลี่ยต่อหัว: 35,867 หยวน (4,982 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 5.8%) โดยรวม; ผู้อยู่อาศัยในเมือง 47,374 หยวน (6,580 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 4.5%); ผู้อยู่อาศัยในชนบท 22,734 หยวน (3,157 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 6.4%) ค่าสัมประสิทธิ์ของ Engel: 31.3% ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3.3876 ล้านคน; ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3.8833 ล้านคน (ครอบคลุม 95.88%) เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 182 แห่ง มีเตียง 20,228 เตียง
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองฉู่โจวมีทางด่วน 11 สาย ทางรถไฟ 5 สาย สถานีรถไฟ 6 แห่ง สนามบิน 4 แห่ง และท่าเทียบเรือ 5 แห่ง ปริมาณการขนส่งสินค้าต่อปี: 366.2 พันล้านตัน-กิโลเมตร จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคล: 605,000 คัน (รวมถึงรถยนต์พลังงานใหม่ 64,000 คัน)
ทางหลวง
ทางด่วนหลายสายตัดผ่านเมือง ได้แก่ เหอซู หนิงเหลียน หนิงหลัว เหอหนิง ซูหมิง ชูฮวาย และชูหม่า นอกจากนี้ยังมีทางหลวงหมายเลข 104 และ 205 ตัดผ่านพื้นที่ด้วย ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมด 20,766 กิโลเมตร โดยเป็นทางด่วน 767 กิโลเมตร (มากที่สุดในมณฑลอานฮุย) ความหนาแน่นของทางหลวง: 150 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ รถไฟปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ และรถไฟเซี่ยงไฮ้-อู่ฮั่น-เฉิงตู ผ่าน สถานีหลัก ได้แก่ Chuzhou North, Chuzhou, Dingyuan, Quanjiao, Mingguang และ Fengyang ระยะทางรถไฟทั้งหมด: 385 กม. ระหว่างเมือง Chuzhou-Nanjing, รถไฟความเร็วสูง Hexin และทางรถไฟ Ninghuai อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
การบิน
สนามบินหมิงกวง เริ่มก่อสร้างในเดือนธันวาคม 2022 ครอบคลุมพื้นที่ 490.54 หมู่ มีรันเวย์ยาว 1,200 เมตร (ระดับ 2B) ณ เดือนกรกฎาคม 2024 งานเทคอนกรีตรันเวย์และลานจอดเครื่องบินเสร็จสมบูรณ์แล้วและอยู่ในระหว่างการบำรุงรักษา
การขนส่งทางน้ำ
เมืองฉู่โจวมีท่าเรือหลัก 5 แห่ง เชื่อมต่อกับท่าเรือหนานจิงเพื่อการขนส่งทางน้ำและทางบก มีร่องน้ำเดินเรือ 12 แห่ง รวมระยะทาง 601 กิโลเมตร แบ่งเป็นร่องน้ำชั้น 2 (87 กิโลเมตร) ชั้น 5 (52 กิโลเมตร) และชั้น 6 (414 กิโลเมตร) ในปี 2023 การขนส่งทางน้ำมีปริมาณสินค้า 18.31 ล้านตัน และปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 17.7416 ล้านตัน คิดเป็น 56,940 TEU
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองนี้มีผู้ให้บริการรถโดยสาร 12 ราย โดยมีเส้นทางเดินรถ 352 เส้นทาง และรถโดยสาร 2,114 คัน (94.5% เป็นรถพลังงานใหม่) ทุกหมู่บ้านในเขตการปกครองมีบริการรถโดยสาร รถไฟระหว่างเมืองสายฉู่โจว-หนานจิง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2566 ระยะทาง 44.83 กิโลเมตร ผ่าน 11 สถานี โดยมีรถวิ่งทุก 15 นาที รถไฟฟ้าใต้ดินในอนาคต: สาย 1 (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ระยะทาง 55.35 กิโลเมตร) สาย 2 ถึง 4 (อยู่ในระหว่างการวางแผน) ณ สิ้นปี 2568 มีเส้นทางเดินรถโดยสาร 367 เส้นทาง โดยมีรถโดยสาร 2,091 คัน ให้บริการผู้โดยสาร 90.45 ล้านคนต่อปี
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
วัฒนธรรมของเมืองฉู่โจวผสมผสานขนบธรรมเนียมประเพณีทางเหนือและทางใต้เข้าด้วยกัน โดยได้รับอิทธิพลจากการอพยพและการตั้งถิ่นฐานใหม่โดยรัฐบาลจากมณฑลชานซีและเจียงหนานในช่วงราชวงศ์หมิงและชิงมานานหลายศตวรรษ ลักษณะนิสัยของคนท้องถิ่นนั้นได้รับการอธิบายว่าเป็นคนจริงใจ ตรงไปตรงมา และอดทน
อาหาร
อาหารฉู่โจวสะท้อนให้เห็นถึงอิทธิพลจากว่านเจียงและหวยหยาง เน้นความสดใหม่ ปรุงรสอ่อนๆ และฝีมือการใช้มีดที่ประณีต อาหารให้ความสำคัญกับรสชาติธรรมชาติ สร้างสมดุลระหว่างรสเค็มและหวาน โดยใช้วิธีการต่างๆ เช่น การตุ๋นและการทอด
ศุลกากร
ประเพณีท้องถิ่นผสมผสานประเพณีจากทางเหนือและทางใต้เข้าด้วยกัน โดยมีเทศกาลและกิจกรรมพื้นบ้านที่หลากหลาย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสภาพภูมิประเทศที่เป็นเขตเปลี่ยนผ่านของภูมิภาคนี้
ศิลปะ
ศิลปะดั้งเดิม ได้แก่ ดนตรีพื้นบ้านและงานฝีมือที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน สะท้อนให้เห็นถึงการผสมผสานอิทธิพลทางวัฒนธรรมของรัฐอู๋และรัฐฉู่
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ต้นไม้ประจำเมืองคือต้นเอล์มหลางหย่า ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้เฉพาะถิ่นของภูเขาหลางหย่า สัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณอันไม่ย่อท้อของประชาชน ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกเบญจมาศฉือโจว ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องกลีบดอกที่เรียงตัวแน่นและเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรือง
วัฒนธรรมอื่นๆ
หมู่บ้านเสี่ยวกังในเฟิงหยาง แหล่งกำเนิดการปฏิรูปชนบทของจีน ยังคงรักษาบ้านไร่มุงจากดั้งเดิมตั้งแต่ปี 1973 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของระบบความรับผิดชอบตามสัญญาครัวเรือน หอไร้คานบนภูเขาหลางหยา สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์โจวตอนปลายและได้รับการบูรณะใหม่ในสมัยราชวงศ์หมิงตอนต้น เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ณ ที่แห่งนี้ สร้างด้วยอิฐและหินทั้งหมดโดยไม่มีคานไม้ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ได้แก่ กลองดอกไม้เฟิงหยาง (ระดับชาติ ปี 2006) เพลงพื้นบ้านหนานเฉียว และการเล่นซาวหนาเฟิงหยาง (ทั้งสองอย่างระดับมณฑล ปี 2022)
จุดชมวิว
ภาพรวม
มณฑลฉู่โจวมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 46 แห่ง รวมถึง 1 แห่งระดับ 5A (ภูเขาหลางหยา) และ 7 แห่งระดับ 4A อุทยานแห่งชาติภูเขาหลางหยา ซึ่งมีพื้นที่ป่าปกคลุมกว่า 90% มีถ้ำ 9 แห่งและน้ำพุ 18 แห่งที่สร้างภูมิทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ทิวทัศน์เทือกเขาหลางหย่า อุทยานแห่งชาติป่าหวงฟู่ และแหล่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมต่างๆ ทั่วเมือง
การแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
เมืองชูโจวรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องและโครงการความร่วมมือระหว่างประเทศกับหลายเมืองทั่วโลก
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน เมืองฉู่โจวได้ผลิตและดึงดูดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมากมาย
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองฉู่โจวได้รับรางวัลและเกียรติยศต่างๆ ทั้งในระดับชาติและระดับมณฑล สำหรับความสำเร็จด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และสังคม
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม