เมืองไท่หลิง
เมืองเทียหลิง (Tieling City) ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อหยินโจว (Yinzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลบนที่ราบซงเหลียวตอนกลาง โดยภูมิประเทศโดยทั่วไปลาดเอียงจากตะวันออกไปตรงกลาง
เมืองไท่หลิง
เมืองเทียนหลิง ซึ่งในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อหยินโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลบนที่ราบซงเหลียวตอนกลาง ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปลาดเอียงจากตะวันออกไปกลางและจากเหนือลงใต้ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น มีพรมแดนติดกับเมืองเสิ่นหยางและฝูซุนทางใต้ เมืองซีผิงทางเหนือ อำเภอปกครองตนเองชิงหยวนแมนจูและเมืองเหลียวหยวนทางตะวันออก และอำเภอฟาคู อำเภอคังผิง และเมืองถงเหลียวทางตะวันตก ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 13,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2025 เมืองเทียนหลิงบริหารจัดการเขตเทศบาล 2 แห่ง อำเภอ 3 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.227 ล้านคน เมืองเทียนหลิงซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวหนิง ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2527 เฉาเสวี่ยฉิน ผู้ประพันธ์นวนิยายเรื่องความฝันในหอแดง ได้สืบย้อนต้นกำเนิดบรรพบุรุษไปถึงเทียนหลิง เกาเอ๋อ ผู้เขียนบทสุดท้าย 40 บทของนวนิยายเรื่องนี้ หลี่เฉิงเหลียง แม่ทัพเหลียวตงสมัยราชวงศ์หมิง นาหลานซิงเต๋อ กวีสมัยราชวงศ์ชิง และต้วนหมูหงเหลียง นักเขียนและนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์จีน ล้วนเป็นชาวเทียนหลิง ละครตลกทำให้เทียนหลิงมีชื่อเสียงไปทั่วจีน จนได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของแชมเปี้ยน" และ "บ้านเกิดของละครตลก" ด้วยทรัพยากรทางการเกษตร แหล่งถ่านหิน และอุตสาหกรรมพลังงาน ทำให้เทียนหลิงได้รับการขนานนามว่า "ยุ้งฉางของเหลียวหนิง" และ "เมืองแห่งพลังงาน" ภูเขาหลงโชวซาน (ภูเขาหัวมังกร) มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมกว่า 30 แห่ง รวมถึงวัดไท่หยาง ป่าศิลาจารึกโบราณ และวัดฉีชิง ขณะที่เมืองภูเขาเฉิงจื่อซานเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ประเพณีพื้นบ้านอันอุดมสมบูรณ์และเสน่ห์เฉพาะถิ่นอันโดดเด่นของเมืองเทียนหลิง ทำให้เมืองนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็น "บ้านเกิดของละครตลกฉีอี้" และ "บ้านเกิดของละครสองตัวละคร" ละครหยางเกอ ซึ่งสร้างสรรค์โดยชาวเมืองเทียนหลิง ได้กลายเป็นรูปแบบใหม่ของละครจีน ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเทียนหลิงอยู่ที่ 77.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% เมื่อเทียบกับราคาปัจจุบัน
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์ชาง และราชวงศ์โจวตะวันตก พื้นที่นี้เป็นของชาวซูเซิน (ซีเซิน) ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและสมัยราชวงศ์สงคราม ทางใต้เป็นของมณฑลเหลียวตง และทางเหนือเป็นของอาณาจักรตงหู ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น ดินแดนส่วนใหญ่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเหลียวตง ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก สมัยสามก๊ก และสมัยราชวงศ์จินตะวันตก ทางใต้เป็นของมณฑลซวนตู ในขณะที่ไคหยวนและฉางตูทางเหนืออยู่ภายใต้การปกครองของฟู่หยู
ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ดินแดนนี้เป็นของชาวคิตัน ในสมัยราชวงศ์สุย ดินแดนนี้อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรโกกูรยอ ในสมัยราชวงศ์ถัง ทางใต้เป็นของรัฐอารักขาอันตง และทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นของสำนักผู้ว่าการซ่งโม ในปี ค.ศ. 713 ตระกูลโป๋ไห่ต้าได้เปลี่ยนชื่อพื้นที่นี้เป็นฝูโจว ซึ่งปัจจุบันคือเมืองเทียนหลิง ในปี ค.ศ. 917 จักรพรรดิไท่จู่แห่งราชวงศ์เหลียวได้ถลุงเงินที่นี่และเปลี่ยนชื่อฝูโจวเป็นหยินโจว (เมืองเงิน) ในสมัยราชวงศ์เหลียว ดินแดนส่วนใหญ่เป็นของมณฑลเหลียวหยางภายใต้เขตปกครองโตเกียว
ในสมัยราชวงศ์จิน ทางใต้เป็นของมณฑลเซียนผิงแห่งเส้นทางโตเกียว ทางตะวันตกเป็นของเส้นทางปักกิ่ง และทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นของมณฑลหุยหนิงแห่งเส้นทางซ่างจิง ส่วนในสมัยราชวงศ์หยวน ทางตะวันตกเป็นของเส้นทางหุยฉางภายใต้สำนักเลขาธิการจงซู่ และส่วนที่เหลือเป็นของมณฑลเซียนผิงแห่งเส้นทางไคหยวน
ในสมัยราชวงศ์หมิง กองทหารรักษาพระองค์เทียนหลิงก่อตั้งขึ้นที่เมืองหยินโจว ต่อมาในปี ค.ศ. 1393 ได้ย้ายไปยังดินแดนหยินโจวโบราณซึ่งอยู่ระหว่างเมืองเสิ่นหยางและเมืองไคหยวน ทางใต้อยู่ภายใต้กองทหารรักษาพระองค์เทียนหลิงของคณะกรรมการทหารส่วนภูมิภาคเหลียวตง ทางตะวันตกอยู่ภายใต้กองทหารรักษาพระองค์ฟู่หยู และทางเหนืออยู่ภายใต้กองทหารรักษาพระองค์ซานหวัน โดยมีเจ้าชายจูซงแห่งฮั่นได้รับพระราชทานที่ดินที่เทียนหลิง-ไคหยวน
ในสมัยราชวงศ์ชิง ปี ค.ศ. 1644 กองกำลังได้เข้ายึดกำแพงเมืองจีนและจัดตั้งแม่ทัพประจำมณฑลเฟิงเทียน จี๋หลิน และเฮยหลงเจียง ในปี ค.ศ. 1664 ระบบการปกครองแบบทหารยามถูกแทนที่ด้วยระบบอำเภอ โดยเทียนหลิงและไคหยวนอยู่ในเขตปกครองเฟิงเทียน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ซีเฟิง) ถูกปิดล้อมเป็นเขตล่าสัตว์ของจักรพรรดิ ส่วนภาคตะวันตกและภาคเหนือเป็นดินแดนของชาวมองโกลคอร์ชิน ในปี ค.ศ. 1877 อำเภอฉางตูได้กลายเป็นมณฑลฉางตู ในปี ค.ศ. 1907 แม่ทัพเฟิงเทียนถูกแทนที่ด้วยผู้ว่าราชการจังหวัด เมื่อสิ้นสุดราชวงศ์ชิง อำเภอเทียนหลิง ไคหยวน ฉางตู คังผิง และซีเฟิง จึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเฟิงเทียน
ในปี 1913 ระบบการแบ่งมณฑลเป็นอำเภอถูกนำมาใช้ ในปี 1928 จางซูเหลียงได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงธงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1929 มณฑลเฟิงเทียนได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเหลียวหนิง ในปี 1931 เหตุการณ์ 18 กันยายนได้จุดชนวนสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ในปี 1932 รัฐบาลหุ่นเชิดแมนจูเรียได้เปลี่ยนชื่อเหลียวหนิงกลับเป็นเฟิงเทียนอีกครั้ง ในระหว่างสงคราม หยางจิงหยูได้นำกองทัพที่หนึ่งของกองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือจัดตั้งฐานที่มั่นต่อต้านในเทียนหลิง
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน อำเภอเทียนหลิงเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหลียวซี ต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน 1954 มณฑลเหลียวตงและเหลียวซีได้รวมเข้ากับมณฑลเหลียวหนิง สำนักงานข้าหลวงเทียนหลิงก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1956 และถูกยุบเมื่อวันที่ 5 มกราคม 1959 โดยอำเภอต่างๆ ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเสิ่นหยางและฝูซุน สำนักงานข้าหลวงเสิ่นหยางก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 1964 และย้ายไปอยู่ที่เมืองหยินโจวในเดือนกรกฎาคม 1966 ต่อมาได้กลายเป็นคณะกรรมการปฏิวัติภูมิภาคเทียนหลิงเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1968 คณะกรรมการปฏิวัติเขตปกครองเทียนหลิงในปี 1970 และสำนักงานบริหารเขตปกครองเทียนหลิงในปี 1978 เมืองเทียนหลิงซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน 1984 ในเดือนธันวาคม 1992 อำเภอคังผิงและฟาคูถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเสิ่นหยาง
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2568 อำเภอเทียนหลิงประกอบด้วยเขตเทศบาล 2 แห่ง (หยินโจวและชิงเหอ) อำเภอ 3 แห่ง (เทียนหลิง ซีเฟิง และฉางตู) และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง (เตียวปิงซานและไคหยวน) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนประจำอำเภอเทียนหลิงตั้งอยู่ที่เลขที่ 28 ถนนจินซาเจียง ตำบลฟานเหอ อำเภอเทียนหลิง
ภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
ที่ตั้ง
เมืองเทียนหลิงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเหลียวหนิง บนที่ราบซงเหลียวตอนกลาง ระหว่างลองจิจูด 123 องศา 27 นาที ถึง 125 องศา 06 นาที ตะวันออก และละติจูด 41 องศา 59 นาที ถึง 43 องศา 29 นาที เหนือ มีพรมแดนติดกับเสิ่นหยางและฝูซุนทางใต้ เมืองซีผิง (มณฑลจี๋หลิน) ทางเหนือ อำเภอปกครองตนเองแมนจูชิงหยวนและเมืองเหลียวหยวน (มณฑลจี๋หลิน) ทางตะวันออก และอำเภอฟาคู อำเภอคังผิง เขตปกครองตนเองคอร์ชินปีกซ้ายของมองโกเลียใน และเมืองถงเหลียวทางตะวันตก เมืองนี้ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 134 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 162 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 13,000 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่เขตเมือง: 638 ตารางกิโลเมตร)
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดเอียงจากตะวันออกไปกลางและจากเหนือลงใต้ โดยมีพื้นที่ทางตะวันตกสูงกว่าเล็กน้อย ภูเขาและเนินเขาขนาบข้างทั้งสองด้าน ขณะที่ที่ราบเหลียวเหอตอนกลางลาดเอียงลงจากเหนือไปใต้เล็กน้อย บริเวณภูเขาและเนินเขาเตี้ยทางตะวันออก (ประมาณ 6,800 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 52.3% ของพื้นที่ทั้งหมด) เป็นส่วนต่อขยายทางใต้ของเทือกเขาฉางไป่ ที่ราบเนินเขาเตี้ยเหลียวเหอทางตะวันตก (ประมาณ 6,185 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 47.7%) เป็นที่ราบลุ่มที่เกิดจากแม่น้ำเหลียวเหอและสาขาต่างๆ ภูเขาและเนินเขาคิดเป็นประมาณ 40% ของพื้นที่ทั้งหมด ที่ราบ 45% และแม่น้ำและลักษณะภูมิประเทศอื่นๆ 15%
ภูมิอากาศ
เมืองเทียลิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น คือ ฤดูหนาวหนาวและแห้ง ฤดูร้อนอบอุ่นและมีฝนตก มีแสงแดดส่องถึงมาก และมีฤดูฝนและฤดูแล้งที่ชัดเจน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีประมาณ 600 มิลลิเมตร อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 7.9 องศาเซลเซียส และมีแสงแดดส่องถึงเฉลี่ยต่อปีประมาณ 2,444 ชั่วโมง
อุทกวิทยา
เมืองเทียนหลิงตั้งอยู่ภายในลุ่มแม่น้ำเหลียวเหอทั้งหมด โดยมีแม่น้ำเหลียวเหอสายหลักไหลผ่านพื้นที่เป็นระยะทาง 170 กิโลเมตร มีแม่น้ำ 39 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร รวมถึงแม่น้ำสาขาหลัก แม่น้ำสาขารอง แม่น้ำสาขาที่สาม และแม่น้ำสาขาที่สี่ เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 96 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 4 แห่ง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำชิงเหอ อ่างเก็บน้ำไฉ่เหอ อ่างเก็บน้ำหนานเฉิงจื่อ และอ่างเก็บน้ำเจิ้นจื่อหลิง ซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่บนแม่น้ำสาขาหลักของแม่น้ำเหลียวเหอทางทิศตะวันออก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรพืช
อำเภอเทียนหลิงมีพืชมีท่อลำเลียงในป่ามากกว่า 1,000 ชนิด ครอบคลุมประมาณ 100 วงศ์ รวมถึงพืชสมุนไพรมากกว่า 700 ชนิด เช่น ไม้ก๊อก โสมไซบีเรีย โสม ชะเอมเทศ และอื่นๆ อีกมากมายที่ใช้ในแพทย์แผนจีนโบราณ
ทรัพยากรสัตว์
เมืองนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกมากกว่า 200 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นนก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เม่น หมาป่า แอนเทโลป แบดเจอร์ ลิงซ์ สุนัขจิ้งจอก และหมีดำ นก ได้แก่ นกกระจอก นกกา นกคuckoo เป็ดป่า นกอินทรี หงส์ และนกนางนวลปากแดง นอกจากนี้ยังมีปลา สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ และสัตว์เลื้อยคลานหลากหลายชนิดอีกด้วย
ทรัพยากรแร่
เทียนหลิงได้ระบุชนิดแร่ไว้ 36 ชนิด โดยมีการขุดเจาะแล้ว 23 ชนิด ถ่านหินเป็นแร่ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 2.25 พันล้านตันในเมืองเตียวปิงซาน ซึ่งเพียงพอสำหรับการขุดเจาะ 80 ถึง 100 ปี ทำให้เทียนหลิงเป็นฐานพลังงานที่สำคัญที่สุดของมณฑลเหลียวหนิง ปริมาณสำรองก๊าซธรรมชาติจากชั้นถ่านหินรวม 17 พันล้านลูกบาศก์เมตร แร่ที่ไม่ใช่โลหะ ได้แก่ หินปูน 3 พันล้านตัน ดินเหนียวสำหรับทำเซรามิก 10 ล้านตัน วอลลาสโตไนต์กว่า 3 ล้านตัน หินแกรนิตสำหรับตกแต่ง 25 ล้านตัน หินอ่อนสำหรับตกแต่ง 200 ล้านลูกบาศก์เมตร และแมกนีไซต์ 5 ล้านตัน แร่โลหะ ได้แก่ ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี และทองคำ
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) ประชากรที่พำนักถาวรมีจำนวน 2,388,294 คน ณ สิ้นปี 2567 ประชากรที่ลงทะเบียนเพิ่มขึ้นเป็น 2.728 ล้านคน โดย 398,000 คน (14.6%) อยู่ในเขตเมือง และ 2.33 ล้านคน (85.4%) อยู่ในอำเภอและเมือง ประชากรในเมืองมีจำนวน 1.169 ล้านคน (42.9%) และในชนบท 1.559 ล้านคน (57.1%) อัตราการเกิดอยู่ที่ 3.7 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.76 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 6.06 ต่อพันคน ผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปคิดเป็น 30.6% จำนวนประชากรที่พำนักถาวร ณ สิ้นปีอยู่ที่ 2.227 ล้านคน โดย 58.9% อยู่ในเมือง และ 41.1% อยู่ในชนบท
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองเทียหลิงเป็นพื้นที่ที่มีหลายเชื้อชาติ ประกอบด้วยชนกลุ่มน้อย 37 กลุ่ม รวมถึงชาวแมนจู ชาวซีเบ ชาวเกาหลี ชาวมองโกล และชาวฮุย รวมประชากร 606,000 คน คิดเป็น 20% ของประชากรในเมือง และ 9% ของประชากรชนกลุ่มน้อยในจังหวัด
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
ข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับภาวะผู้นำไม่ได้ระบุไว้ในเอกสารต้นฉบับ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
ไม่มีข้อมูลเฉพาะเจาะจงใด ๆ ระบุไว้ในเอกสารต้นฉบับ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเทียนหลิงอยู่ที่ 77.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8% เมื่อเทียบกับราคาเดียวกัน อุตสาหกรรมขั้นต้น อุตสาหกรรมขั้นรอง และอุตสาหกรรมขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 15.98 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 20.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 41.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ โดยเติบโต 3.8%, 0% และ 5.5% ตามลำดับ คิดเป็น 20.5%, 25.9% และ 53.6% ของ GDP ทั้งหมด GDP ต่อหัวอยู่ที่ 34,674 หยวน (ประมาณ 4,800 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% (การแปลงเป็นดอลลาร์สหรัฐทั้งหมดใช้อัตราแลกเปลี่ยนโดยประมาณ 7.2 หยวนต่อดอลลาร์สหรัฐ)
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 4.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 5.76 พันล้านหยวน (ประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.5% โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 3.94 พันล้านหยวน (ประมาณ 547 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 24.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.0%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มีการปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 496,500 เฮกตาร์ ผลผลิตอยู่ที่ 4.005 ล้านตัน ลดลง 3.7% โดยข้าวได้ผลผลิต 284,000 ตัน และข้าวโพด 3.677 ล้านตัน การผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 568,000 ตัน (ลดลง 4.2%) โดยเนื้อหมูอยู่ที่ 336,000 ตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 21,900 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 5.7% ภาคเหมืองแร่ลดลง 6.6% (37.6% ของทั้งหมด) ภาคการผลิตลดลง 5.6% (54.9%) และภาคการผลิตไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำลดลง 1.3% (7.5%) ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ ถ่านหินดิบ 16.354 ล้านตัน ไฟฟ้า 18.07 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง และซีเมนต์ 3.22 ล้านตัน รายได้จากอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 71.48 พันล้านหยวน (ลดลง 11.5%) กำไรสุทธิอยู่ที่ 1.81 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.0%) ภาคการก่อสร้างซึ่งมีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 184 แห่ง มีผลผลิตรวม 5.47 พันล้านหยวน (ลดลง 1.5%)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 20.65 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.87 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทรงตัวเมื่อเทียบกับปีก่อน ยอดขายปลีกที่เกินโควตาอยู่ที่ 7.10 พันล้านหยวน ลดลง 3.7% การลงทุนจากต่างประเทศจริงอยู่ที่ 2.35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 18.7% ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 6.47 พันล้านหยวน (ประมาณ 899 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 6.7%
ยอดเงินฝากหยวน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 271 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.2% โดยเป็นเงินฝากส่วนบุคคลจำนวน 240.73 พันล้านหยวน ส่วนยอดเงินกู้หยวนอยู่ที่ 82.62 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 5.6% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 5.72 พันล้านหยวน (ประมาณ 794 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยเป็นเบี้ยประกันชีวิต 3.79 พันล้านหยวน และเบี้ยประกันทรัพย์สิน 1.93 พันล้านหยวน
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2024 เมืองเทียนหลิงมีนักเรียนระดับประถมศึกษา 79,023 คน นักเรียนระดับมัธยมต้น 47,085 คน นักเรียนระดับมัธยมปลาย 40,296 คน และนักศึกษาในระดับวิทยาลัยและมหาวิทยาลัย 30,335 คน นอกจากนี้ยังมีนักเรียนที่เข้าเรียนในหลักสูตรการศึกษาพิเศษ 425 คน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2567 เมืองนี้มีสถาบันทางวัฒนธรรม 14 แห่ง รวมถึงคณะการแสดงมืออาชีพ 4 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 89 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 4 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับจังหวัด 61 แห่ง มีห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่งที่มีหนังสือ 891,000 เล่ม ห้องสมุดระดับชาติชั้นที่สาม ได้แก่ ห้องสมุดเมืองเทียนหลิง ห้องสมุดเด็กเทียนหลิง และห้องสมุดประจำอำเภอของเทียนหลิง เตียวปิงซาน ฉางตู และซีเฟิง
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 เมืองนี้มีสถานพยาบาลทั้งหมด 2,907 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 96 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 92 แห่ง ศูนย์ควบคุมโรค 8 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 1,718 แห่ง มีจำนวนเตียงผู้ป่วยทั้งหมด 18,650 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมด 20,801 คน ประกอบด้วยแพทย์ 6,197 คน และพยาบาลวิชาชีพ 7,082 คน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2567 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 674,000 คน โครงการบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 907,000 คน และโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 2.168 ล้านคน มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเมืองและชนบทได้รับการปรับเพิ่มขึ้นเป็น 713 หยวนและ 557 หยวนต่อเดือนตามลำดับ เทศบาลเมืองได้ให้เงินช่วยเหลือเพื่อการดำรงชีพแก่ประชาชน 82,400 คน โดยจ่ายเงินไป 428.34 ล้านหยวน (ประมาณ 59.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และให้การสนับสนุนผู้ประสบความยากลำบากเป็นพิเศษ 15,000 คน และเด็กกำพร้า 453 คน นอกจากนี้ยังจ่ายเงินอุดหนุนผู้พิการจำนวน 40.07 ล้านหยวนให้แก่ผู้รับประโยชน์ 42,000 คน
การขนส่ง
ข้อมูล
ทางด่วนปักกิ่ง-ฮาร์บิน ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮาร์บิน ทางรถไฟความเร็วสูงฮาร์บิน-ต้าเหลียน และทางหลวงหมายเลข 102 ตัดผ่านเมืองเทียนหลิง เมืองนี้อยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเสิ่นหยางเถาเซียนประมาณหนึ่งชั่วโมง ห่างจากท่าเรือต้าเหลียน 430 กิโลเมตร และห่างจากท่าเรืออิงโข่ว 290 กิโลเมตร
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนสูงถึง 63.35 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.8%) และปริมาณผู้โดยสาร 26.12 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 7.2%) เมืองนี้มีถนน 2,987 สาย รวมระยะทาง 12,024.6 กิโลเมตร ประกอบด้วยถนนสายหลัก 1,337.6 กิโลเมตร และถนนในชนบท 10,686.9 กิโลเมตร ความหนาแน่นของถนนอยู่ที่ 95.3 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร
ทางรถไฟ
ทางรถไฟของรัฐ 5 สาย รวมระยะทาง 450 กิโลเมตร ให้บริการเมืองเทียนหลิง ได้แก่ ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮาร์บิน ทางรถไฟผิงฉี ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฮาร์บิน ทางรถไฟไคเฟิง และทางรถไฟเทียนฟา สถานีสำคัญ ได้แก่ เทียนหลิง เทียนหลิงตะวันตก ไคหยวน ไคหยวนตะวันตก ฉางตู และฉางตูตะวันตก
ทางหลวง
โครงข่ายถนนของเมืองเทียหลิง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ทางหลวงฮาร์บิน-ต้าเหลียน เชื่อมต่อกับเมืองสำคัญกว่าสิบเมืองผ่านทางด่วน รวมถึงเมืองเสิ่นหยาง ต้าเหลียน อันซาน ฟูซุน ซีผิง และฉางชุน
จุดชมวิว
เมืองเทียนหลิงมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ 3 แห่ง ได้แก่ อุทยานแห่งชาติพื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบเหลียนฮวา พิพิธภัณฑ์รถจักรไอน้ำเตียวปิงซาน และแหล่งท่องเที่ยวอ่างเก็บน้ำชิงเหอ ฉากประวัติศาสตร์ "แปดฉาก" สำหรับเทียนหลิง ฉางตู และซีเฟิง ก็ตั้งอยู่ที่นี่เช่นกัน เจดีย์หยวนถงซื่อ เจดีย์โบราณที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในเหลียวหนิงตอนเหนือ เมืองโบราณเซียนโจว และโรงเรียนอิงกังที่โจวเอ็นไหลเคยศึกษา ล้วนได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 4 แห่ง มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ และแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ขึ้นไปอีก 22 แห่ง
จุดเด่นของการท่องเที่ยวในเมือง ได้แก่ สถาบันศิลปะอิงกัง, การวาดภาพด้วยนิ้วมือที่เทียนหลิง, วัฒนธรรมหอแดง, ศิลปะการแสดงตลก และวัฒนธรรมอุตสาหกรรม สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ได้แก่ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าไป่โจว, อุทยานป่าลาจือซาน, อ่างเก็บน้ำเจิ้นจือหลิงและเป่าซิง และทะเลสาบอู๋เจียว สิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย ได้แก่ รีสอร์ทสกีลู่หยวน, สนามกอล์ฟหลงซาน, "ทะเลดอกไม้หมื่นหมู่" ในเทียนหลิงใหม่, เขตทัศนียภาพไท่หยางซาน และพิพิธภัณฑ์เทียนหลิง
ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง
ไม่มีข้อมูลเฉพาะเจาะจงใด ๆ ระบุไว้ในเอกสารต้นฉบับ
บุคคลสำคัญ
ไม่มีข้อมูลเฉพาะเจาะจงใด ๆ ระบุไว้ในเอกสารต้นฉบับ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ในปี 2019 อำเภอไท่หลิงได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในกลุ่มที่สองของอำเภอที่มีมาตรฐานคุณภาพและความปลอดภัยด้านผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม