เมืองเหลียวหยาง
เมืองเหลียวหยาง (Liaoyang City) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองเซียงผิง (Xiangping City) และเมืองเหลียวตง (Liaodong City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง (Liaoning Province) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและตอนกลางของมณฑลเหลียวหนิง ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีระดับความสูงที่แตกต่างกันไป
เมืองเหลียวหยาง
เมืองเหลียวหยาง ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองเซียงผิงและเมืองเหลียวตง เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหลียวหนิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและตอนกลางของมณฑลเหลียวหนิง ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีลักษณะภูมิอากาศที่แตกต่างกันไปตามลักษณะภูมิประเทศ พื้นที่ทั้งหมด 4,735.78 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2569 เมืองเหลียวหยางประกอบด้วย 5 อำเภอ 1 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.49 ล้านคน เหลียวหยางเป็นเมืองอุตสาหกรรมสมัยใหม่ที่เน้นอุตสาหกรรมปิโตรเคมี ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองศูนย์กลางของภูมิภาคเหลียวจงหนาน และเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางย่อยของเขตมหานครเสิ่นหยาง เป็นฐานอุตสาหกรรมปิโตรเคมีและสิ่งทอสมัยใหม่ที่กำลังเติบโต และเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี ในปี 2025 เมืองเหลียวหยางมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 100.12 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยคิดจากราคาคงที่
การพัฒนาทางประวัติศาสตร์
การค้นพบทางโบราณคดีตามแนวแม่น้ำไท่จื่อตอนกลางเผยให้เห็นแหล่งโบราณสถานยุคหินจำนวนมาก ซึ่งบ่งชี้ถึงกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่เหลียวหยางเมื่อ 6,000 ถึง 7,000 ปีที่แล้ว
ก่อนยุคชุนชุน พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวจีนยุคแรก (ส่วนใหญ่เป็นเผ่าตงหู) และผู้อพยพจากราชวงศ์ชาง ในยุคเซี่ยและชาง พื้นที่เหลียวหยางเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคอิงโจว ในสมัยราชวงศ์โจว เหลียวหยางเป็นส่วนหนึ่งของโย่วโจว ประมาณปี 1066 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าอู่แห่งโจวได้พระราชทานพื้นที่เหลียวหยางให้แก่จี้จื่อ ผู้ซึ่งนำวัฒนธรรมจากที่ราบภาคกลางและเทคนิคการผลิตที่ก้าวหน้ามาส่งเสริมการผสมผสานทางชาติพันธุ์
ในรัชสมัยของพระเจ้าจ้าวแห่งเหยียน (ประมาณ ค.ศ. 284 ถึง 279 ก่อนคริสตกาล) แม่ทัพฉินไคได้โจมตีตงหูและก่อตั้งมณฑลเหลียวตงขึ้น พร้อมทั้งก่อตั้งอำเภอเซียงผิง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเซียงผิง (ปัจจุบันคือเมืองเก่าของเหลียวหยาง) ในปี ค.ศ. 221 ก่อนคริสตกาล ฉินซีฮวงได้รวมจีนเป็น 36 มณฑล โดยยังคงรักษามณฑลเหลียวตงและศูนย์กลางอยู่ที่เซียงผิงไว้
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มณฑลเหลียวตงปกครอง 18 อำเภอ รวมถึงเซียงผิง ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 189) กงซุนตู เจ้าเมืองเหลียวตง ประกาศตนเป็นขุนนางเหลียวตง ต่อมาหลานชายของเขา กงซุนหยวน ประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งเหยียนและยอมจำนนต่อซุนกวนแห่งราชวงศ์อู่ตะวันออก ในเวลานั้น เซียงผิงได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้า หัตถกรรม เหมืองแร่ และวัฒนธรรมที่สำคัญในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยมีประชากรมากกว่า 300,000 คน
ในปี ค.ศ. 238 ซีหม่าอี้ได้นำกองทัพเว่ยเข้าทำลายระบอบกงซุน ราชวงศ์จินได้ฟื้นฟูเมืองผิงโจวขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 274 โดยปกครองมณฑลเหลียวตง ซวนตู และฉางหลี่ ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก มู่หรงฮุย ผู้นำเซียนเป่ย ได้ยึดครองเหลียวตงและก่อตั้งเมืองเหยียนเดิมขึ้น ในปี ค.ศ. 404 อาณาจักรโกกูรยอได้เข้ายึดครองเหลียวตงและเปลี่ยนชื่อเมืองเซียงผิงเป็นเมืองเหลียวตง ทำให้ชื่อเซียงผิงสิ้นสุดลง
ในปี ค.ศ. 645 จักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ถังทรงนำทัพเข้ายึดเมืองเหลียวตงด้วยพระองค์เอง ราชวงศ์ถังจึงสถาปนารัฐอารักขาอันตงขึ้น และย้ายมาตั้งที่เมืองเหลียวตงในปี ค.ศ. 676 ปกครองประกอบด้วย 9 มณฑล 42 เมือง และ 100 อำเภอ
ในปี ค.ศ. 918 ผู้นำชาวคิตัน เยลู่ อาเปาจี ยึดครองเมืองเหลียวตงและก่อตั้งมณฑลเหลียวหยางขึ้น ในปี ค.ศ. 928 จักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์เหลียวทรงกำหนดให้เหลียวหยางเป็นเมืองหลวงทางใต้ ซึ่งเป็นเมืองหลวงรอง และย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรตงตานมายังเหลียวหยาง ราชวงศ์เหลียวได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นตงจิง (เมืองหลวงทางตะวันออก) ในปี ค.ศ. 938 และจัดตั้งเขตปกครองโตเกียวซึ่งปกครอง 40 มณฑล มีการก่อจลาจลของชาวโป๋ไห่สองครั้งในสมัยราชวงศ์เหลียว (ปี ค.ศ. 1029 และ 1116)
ในสมัยราชวงศ์จิน เมืองเหลียวหยางทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงทางตะวันออก ในปี ค.ศ. 1161 พระเจ้าว่านเหยียนหย่งทรงประกาศตนเป็นจักรพรรดิที่เหลียวหยาง ซึ่งเป็นการเริ่มต้นรัชสมัยที่ห้าของราชวงศ์จิน ในสมัยราชวงศ์หยวน เหลียวหยางกลายเป็นที่ตั้งของสำนักเลขาธิการสาขาเหลียวหยาง ซึ่งปกครอง 7 เขต 12 กรม และสถานีส่งต่อ 120 แห่ง
ในสมัยราชวงศ์หมิง เมืองเหลียวหยางกลายเป็นที่ตั้งของคณะกรรมการการทหารประจำภูมิภาคเหลียวตง ปกครองกองกำลังทหาร 25 หน่วยและ 2 เมืองปกครอง เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และการทหารของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน กำแพงเมืองซึ่งได้รับการบูรณะใหม่ในช่วงเวลากว่าสิบปี เริ่มตั้งแต่ปี 1372 มีความยาวรอบเมืองกว่า 24 ลี้ ในปี 1621 นูร์ฮาซีได้ยึดครองเหลียวหยางและตั้งเมืองหลวงชั่วคราวที่เมืองตงจิงทางตะวันออกของแม่น้ำไท่จื่อ ก่อนจะย้ายไปเสิ่นหยางในปี 1625
ในสมัยราชวงศ์ชิง เหลียวหยางอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเซิงจิง ในปี ค.ศ. 1653 ได้มีการจัดตั้งมณฑลเหลียวหยางขึ้น ต่อมาได้ปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอเหลียวหยางภายใต้มณฑลเฟิงเทียน หลังจากสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น (ค.ศ. 1905) ญี่ปุ่นได้จัดตั้งสถานกงสุลในเหลียวหยางและกำหนดให้พื้นที่ดังกล่าวเป็นเขตสัมปทานการค้า
หลังการปฏิวัติปี 1911 เหลียวหยางกลายเป็นอำเภอหนึ่งภายใต้เขตการรถไฟเหลียวเซิน ในช่วงการยึดครองของญี่ปุ่น (ปี 1931 ถึง 1945) เหลียวหยางถูกรวมเข้ากับเขตทางรถไฟแมนจูเรียเพื่อจัดตั้งเป็นเมืองเหลียวหยางในปี 1937 เหลียวหยางได้รับการปลดปล่อยโดยกองทัพปลดปล่อยประชาชนเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1948 และได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1948
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1949 บางส่วนของอำเภอเหลียวหยางถูกโอนไปรวมกับเมืองอันซาน ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เขตแดนการปกครองระหว่างเหลียวหยาง อันซาน และอำเภอโดยรอบได้รับการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง ในปี 2012 เหลียวหยางได้มีการปรับโครงสร้างการปกครองครั้งใหญ่ที่สุด โดยทางรถไฟฉางต้ากลายเป็นเขตแดนของเขตแม่น้ำไท่จื่อแห่งใหม่ และพื้นที่ทางตะวันออกของแม่น้ำไท่จื่อได้ก่อตั้งเป็นเขตเหวินเซิงแห่งใหม่ ส่งผลให้พื้นที่ของอำเภอเหลียวหยางและเมืองเติงต้าลดลงตามไปด้วย
รายละเอียดแผนก
ณ ปี 2026 เมืองเหลียวหยางมีเขตเทศบาล 5 เขต อำเภอ 1 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง ประกอบด้วยเมือง 30 แห่ง ตำบล 6 แห่ง อำเภอย่อย 14 แห่ง หมู่บ้านบริหาร 529 แห่ง และชุมชน 183 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 9 ถนนซินเฉิง เขตเหวินเซิง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เหลียวหยางมีพรมแดนติดกับเบ็นซี เฟิงเฉิง และอำเภอปกครองตนเองแมนจูซี๋หยานทางทิศตะวันออก อันซานทางทิศใต้ อำเภอเหลียวจงของเมืองเสิ่นหยางทางทิศตะวันตก และเมืองเสิ่นหยางทางทิศเหนือ มีความยาวพรมแดนรวม 471.8 กิโลเมตร พิกัดทางภูมิศาสตร์: 122 องศา 35 นาที ถึง 123 องศา 40 นาที ตะวันออก และ 40 องศา 42 นาที ถึง 41 องศา 37 นาที เหนือ พื้นที่ทั้งหมด 4,735.78 ตารางกิโลเมตร โดยมีความยาวจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก 92.3 กิโลเมตร และความยาวจากทิศเหนือไปทิศใต้ 100.3 กิโลเมตร
ธรณีวิทยา
เหลียวหยางอยู่ในเขตธรณีวิทยาภาคเหนือของจีน อนุภูมิภาคเหลียวตง ชั้นหินที่ปรากฏมีความซับซ้อน ครอบคลุมตั้งแต่ยุคก่อนซิเนียนจนถึงยุคควอเทอร์นารี แบ่งออกเป็น 8 ระบบ ชั้นหินยุคควอเทอร์นารีมีการกระจายตัวอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในที่ราบทางตะวันตกใกล้แม่น้ำเหลียว ซึ่งตะกอนน้ำท่วมมีความหนาจากประมาณ 70 เมตรที่เชิงเขาไปจนถึงเกือบ 300 เมตรใกล้แม่น้ำหุน
ภูมิประเทศ
เมืองเหลียวหยางตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเทือกเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ของเทือกเขาเหลียวตงกับที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลียว ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากภูเขาสูงเกิน 1,000 เมตร ไปสู่ที่ราบต่ำกว่า 50 เมตร ก่อให้เกิดความลาดชันที่สม่ำเสมอจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาต้าเหย่ที่ความสูง 1,181 เมตร ในตำบลซุยฉวน จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ใกล้กับถังหม่าจ้ายและเมืองมู่เจีย เมืองนี้มียอดเขา 166 ยอดที่มีขนาดแตกต่างกัน โดยยอดเขาสำคัญ ได้แก่ หมอเทียนหลิง (968.8 เมตร) เหอเป่ยเจิ้งฉา (906.3 เมตร) และสันเขาเซิงเทีย (528.2 เมตร)
ภูมิอากาศ
มณฑลเหลียวหยางมีเขตภูมิอากาศที่แตกต่างกัน 3 เขต ได้แก่ เขตภูมิอากาศมรสุมชื้นอบอุ่นในพื้นที่ภูเขาและเนินเขาต่ำทางตะวันออก (ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 800 ถึง 900 มิลลิเมตร อุณหภูมิเฉลี่ย 6 ถึง 8 องศาเซลเซียส ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง 140 ถึง 160 วัน) เขตภูมิอากาศมรสุมกึ่งชื้นอบอุ่นในพื้นที่เนินเขาและที่ราบทางเหนือ (ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 500 ถึง 700 มิลลิเมตร ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งประมาณ 150 วัน) และเขตภูมิอากาศกึ่งชื้นอบอุ่นในที่ราบลุ่มแม่น้ำทางตะวันตก (อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 8 ถึง 9 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 600 ถึง 800 มิลลิเมตร ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง 160 ถึง 180 วัน)
อุทกวิทยา
เมืองเหลียวหยางมีแม่น้ำ 86 สายที่มีความยาวเกิน 5 กิโลเมตร โดย 29 สายมีความยาวเกิน 10 กิโลเมตร ก่อให้เกิดระบบแม่น้ำไท่จื่อและแม่น้ำหุน แม่น้ำไท่จื่อ ซึ่งในอดีตเรียกว่าแม่น้ำเหยียนสุ่ย มีความยาว 413 กิโลเมตร โดย 143 กิโลเมตรอยู่ในเขตเหลียวหยาง ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 85% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง ลำธารต้นกำเนิดสองสายมาจากอำเภอซินปินและอำเภอหวนเหริน ไหลมาบรรจบกันที่อำเภอเบ็นซี ก่อนจะไหลเข้าสู่เหลียวหยาง แม่น้ำสายนี้มีลำน้ำสาขา 24 สายที่มีความยาวเกิน 10 กิโลเมตร ก่อให้เกิดระบบน้ำแบบรวมศูนย์
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองเหลียวหยางมีบ่อน้ำพุร้อนที่ขึ้นทะเบียนแล้ว 27 แห่ง กระจายอยู่ในบ่อน้ำ 42 แห่ง รวมถึงบ่อน้ำพุร้อนถังเหอที่มีชื่อเสียง (อุณหภูมิ 50 ถึง 70 องศาเซลเซียส) และบ่อน้ำเย็นถังเหอ บ่อน้ำพุร้อนมีแร่เรดอนที่มีคุณค่า ทำให้เป็นน้ำแร่ที่มีสรรพคุณทางยาที่ดีเยี่ยม ส่วนบ่อน้ำเย็นมีแร่ซีลีเนียม เมืองเหลียวหยางจัดหาน้ำบาดาลประมาณ 230 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีให้กับพื้นที่อันซาน ซึ่งเป็นแหล่งน้ำดื่มสำหรับประชากรในเมืองประมาณ 2 ล้านคน และใช้ในอุตสาหกรรมสำหรับสถานประกอบการขนาดใหญ่
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด 4,731 ตารางกิโลเมตร (709,190 หมู่) โดยเป็นพื้นที่ภูเขาและเนินเขา 42.5% ที่ราบ 51.1% และแหล่งน้ำ 5.4% พื้นที่เพาะปลูก 2.21 ล้านหมู่ (31.2%) ป่าไม้ 2.4356 ล้านหมู่ (34.3%) และทุ่งหญ้า 611,200 หมู่ (8.6%) ประเภทดินหลัก ได้แก่ ดินเหนียว (57.5%) ดินทุ่งหญ้า (28.1%) และดินนา (8.7%) โดยมีปริมาณอินทรียวัตถุ 1.87%
ทรัพยากรชีวภาพ
บริเวณเชิงเขาทางทิศตะวันออกมีป่าผลัดใบและป่าผสมสน-ผลัดใบ โดยมีพันธุ์ไม้หลัก ได้แก่ ต้นโอ๊กมองโกเลียและต้นสนจีน บริเวณนี้เป็นแหล่งเพาะเลี้ยงไหมทัสซาที่สำคัญในอำเภอเหลียวหยาง ในอดีตเคยมีสัตว์ป่ามากกว่า 200 ชนิดอาศัยอยู่ในบริเวณนี้ รวมถึงเสือ หมี เสือดาว หมาป่า กวาง และนกนานาชนิด แม้ว่าหลายชนิดจะลดจำนวนลงเนื่องจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย
ทรัพยากรแร่
มณฑลเหลียวหยางมีแร่ธาตุ 9 ประเภทและ 18 ชนิด กระจายอยู่ในแหล่งแร่มากกว่า 500 แห่ง โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 28 แห่ง และแหล่งแร่ที่พัฒนาแล้ว 35 แห่ง แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ เหล็ก หินปูนซีเมนต์ ซิลิกา ยิปซัม แมกนีไซต์ ทัลก์ ทองคำ ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ และถ่านหิน ซิลิกาคิดเป็น 60.76% และมัสโคไวต์ 69.35% ของปริมาณสำรองในมณฑลเหลียวหนิง ซึ่งทั้งสองชนิดครองอันดับหนึ่งในระดับมณฑล เหล็ก (18.33%) และยิปซัม (40.47%) อยู่ในอันดับสอง ในขณะที่หินปูนซีเมนต์และหินปูนฟลักซ์อยู่ในอันดับสาม
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (ปี 2020) ประชากรในเมืองเหลียวหยางมีจำนวน 1,604,580 คน ณ สิ้นปี 2025 ประชากรจะเพิ่มขึ้นเป็น 1.49 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 69.31% จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 1.6433 ล้านคน ลดลง 23,100 คนจากปีที่แล้ว อัตราการเกิดอยู่ที่ 3.184 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 14.815 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ติดลบ 11.631 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เหลียวหยางเป็นเมืองที่มีหลายชาติพันธุ์ ตลอดระยะเวลากว่า 3,000 ปี กลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ เช่น ซูเฉิน อี้โหลว อู๋จี จูร์เชน โกกูรยอ คีตัน มองโกล และแมนจู ได้อพยพมายังเหลียวหยางจากเทือกเขาฉางไป่ทางตอนเหนือ ทุ่งหญ้ามองโกลทางตะวันตก และชายฝั่งทะเลโป๋ไห่ทางตะวันออก กลุ่มชนกลุ่มน้อยที่มีสมาชิกมากกว่า 1,000 คน ได้แก่ แมนจู ฮุย เกาหลี มองโกล และซีเบ เมืองนี้มีตำบลชนกลุ่มน้อย 3 แห่ง และหมู่บ้านชนกลุ่มน้อย 19 แห่ง เหลียวหยางเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของชาวแมนจู และเป็นเมืองแรกๆ ที่ชาวฮุยเข้ามาตั้งถิ่นฐานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยเดินทางมาพร้อมกับกองทัพมองโกลในสมัยราชวงศ์หยวน
การเมือง
การปกครองทางการเมืองในมณฑลเหลียวหนิงดำเนินการผ่านระบบรัฐบาลท้องถิ่นและสภาประชาชน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลเหลียวหยางอยู่ที่ 100.12 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ซึ่งสูงกว่าอัตราการเติบโตของมณฑล 0.4 จุดเปอร์เซ็นต์ โครงสร้างสามภาคส่วนมีสัดส่วน 10.9:40.2:48.9 โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่าเพิ่ม 10.9 พันล้านหยวน (1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.5%) ภาคอุตสาหกรรมรองมีมูลค่าเพิ่ม 40.25 พันล้านหยวน (5.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ คงที่) และภาคอุตสาหกรรมบริการมีมูลค่าเพิ่ม 48.98 พันล้านหยวน (6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.5%) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 66,772 หยวน (9,274 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.6%)
รายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 9.11 พันล้านหยวน (1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.5%) โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 6.75 พันล้านหยวน (937.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.9%) รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 16.83 พันล้านหยวน (2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 17.6%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 36,031 หยวน (5,004 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) โดยประชากรในเมืองมีรายได้เฉลี่ย 43,208 หยวน (6,001 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้เฉลี่ย 23,782 หยวน (3,303 ดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 23.7%
อุตสาหกรรมหลัก
เหลียวหยางเป็นฐานการผลิตธัญพืชสำคัญระดับชาติและระดับมณฑล รวมทั้งเป็นพื้นที่สำคัญสำหรับการเลี้ยงหมูพันธุ์เนื้อแดงและการเลี้ยงปลาน้ำจืด ที่ราบทางตะวันตกผลิตข้าว ข้าวโพด และปลาน้ำจืด จึงได้รับฉายาว่า "ยุ้งฉาง" ส่วนพื้นที่ภูเขาทางตะวันออกผลิตผลฮอว์ธอร์นและลูกแพร์หนานกัว ในปี 2568 ผลผลิตธัญพืชสูงถึง 1.135 ล้านตัน (สูงเป็นประวัติการณ์ เพิ่มขึ้น 50,000 ตัน) โดยเป็นข้าวโพด 767,000 ตัน และข้าว 354,000 ตัน ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 1.002 ล้านตัน และผลผลิตผลไม้ 337,000 ตัน อัตราการใช้เครื่องจักรทางการเกษตรสูงถึง 95.5% เมืองนี้มีวิสาหกิจอุตสาหกรรมการเกษตรระดับเทศบาลขึ้นไป 85 แห่ง ฟาร์มครอบครัว 3,328 แห่ง และสหกรณ์เกษตรกร 2,118 แห่ง
อุตสาหกรรมรอง
ภาคอุตสาหกรรมของเหลียวหยางประกอบด้วย ปิโตรเคมี สิ่งทอ โลหะวิทยา เคมีภัณฑ์ เครื่องจักรกล อิเล็กทรอนิกส์ วัสดุก่อสร้าง พลังงาน และการแปรรูปอาหาร อุตสาหกรรมเส้นใยเคมีเป็นฐานสำคัญของประเทศ โดยบริษัทเหลียวหยางปิโตรเคมีไฟเบอร์เป็นองค์กรครบวงจรขนาดใหญ่ ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 0.5% แม้ว่าการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงจะเติบโต 9.5% รายได้จากภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 106.4 พันล้านหยวน (14.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีกำไร 2.01 พันล้านหยวน พลิกกลับจากขาดทุน 19.85 พันล้านหยวนในปีก่อนหน้า การลงทุนด้านการผลิตเพิ่มขึ้น 20.6% โดยการลงทุนด้านการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 2.8 เท่า และการผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และการสื่อสารเติบโต 9 เท่า
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 29.31 พันล้านหยวน (4.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.2%) โดยเป็นการขายปลีกในเมืองที่ 23.42 พันล้านหยวน และการขายปลีกในชนบทที่ 5.89 พันล้านหยวน รายได้จากธุรกิจร้านอาหารอยู่ที่ 2.78 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.3%) ยอดขายปลีกออนไลน์ของหน่วยงานที่มียอดขายเกินเป้าหมายเติบโต 18.6%
มูลค่าการค้านำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 3.29 พันล้านหยวน (456 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 0.6%) โดยเป็นการส่งออก 2.32 พันล้านหยวน (322 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และการนำเข้า 970 ล้านหยวน (135 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 60.2%) การส่งออกไปยังเอเชียมีมูลค่า 1.42 พันล้านหยวน ยุโรป 510 ล้านหยวน และอเมริกาเหนือ 240 ล้านหยวน เงินลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 3.68 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ลดลง 35.4%)
ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 22.18 ล้านคน (+28.8%) โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยวรวม 15.54 พันล้านหยวน (2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, +20.0%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 295.05 พันล้านหยวน (41 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 4.25 พันล้านหยวน (590 ล้านดอลลาร์สหรัฐ, +7.1%) การจัดส่งทางไปรษณีย์มีจำนวน 109.158 ล้านชิ้น (+13.9%) และรายได้จากโทรคมนาคมอยู่ที่ 1.49 พันล้านหยวน
การพัฒนาสังคม
การศึกษา
ในปี 2025 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษาทั่วไป 8,000 คน โดยมีนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ 23,000 คน การศึกษาระดับอาชีวศึกษาตอนปลายมีนักศึกษาลงทะเบียน 3,000 คน โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไปมีนักศึกษาลงทะเบียน 7,000 คน โดยมีนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ 21,000 คน โรงเรียนมัธยมต้นมีนักศึกษาลงทะเบียน 10,000 คน โดยมีนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ 32,000 คน โรงเรียนประถมศึกษามีนักศึกษาลงทะเบียน 8,000 คน โดยมีนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ 53,000 คน การศึกษาพิเศษมีนักศึกษา 292 คน และโรงเรียนอนุบาลมีเด็ก 20,000 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 642 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 92 ฉบับ สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้มีจำนวน 940 ฉบับ เพิ่มขึ้น 84 ฉบับจากปีก่อนหน้า เมืองนี้มีศูนย์บ่มเพาะธุรกิจเทคโนโลยี 12 แห่ง แพลตฟอร์มนวัตกรรม 57 แห่ง (รวมถึงห้องปฏิบัติการระดับจังหวัด 3 แห่ง และศูนย์นวัตกรรมระดับจังหวัด 24 แห่ง) และฐานเผยแพร่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ 15 แห่ง มีการเพิ่มธุรกิจใหม่ ได้แก่ SME ด้านเทคโนโลยี 144 แห่ง บริษัทไฮเทค 27 แห่ง บริษัทดาวรุ่ง 10 แห่ง และบริษัทสตาร์ทอัพ 5 แห่ง เมืองนี้มี SME ที่เชี่ยวชาญและทันสมัย 77 แห่ง และบริษัท "ยักษ์ใหญ่ขนาดเล็ก" 12 แห่ง
วัฒนธรรม
เมืองเหลียวหยางมีห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง (หนังสือ 1.317 ล้านเล่ม ผู้เข้าชมปีละ 336,000 คน) ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 4 แห่ง หออนุสรณ์ 1 แห่ง และหอจดหมายเหตุ 9 แห่ง นอกจากนี้ยังมีโรงภาพยนตร์ 14 แห่ง และหน่วยฉายภาพยนตร์ที่จดทะเบียน 13 แห่ง มีผู้ชมภาพยนตร์ปีละ 832,000 คน และรายได้จากการขายตั๋ว 35.62 ล้านหยวน (4.95 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 164 โครงการ ซึ่งรวมถึงระดับชาติ 2 โครงการ ระดับจังหวัด 16 โครงการ และระดับเทศบาล 146 โครงการ
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2568 มณฑลเหลียวหยางมีสถานพยาบาล 1,517 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 67 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 37 แห่ง ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 8 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 765 แห่ง มีจำนวนเตียงรวม 13,000 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 15,000 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 6,141 คน และพยาบาลวิชาชีพ 6,916 คน จำนวนผู้ป่วยนอกต่อปีอยู่ที่ 8.595 ล้านคน และมีผู้ป่วยที่ได้รับการปล่อยตัวออกจากโรงพยาบาล 295,000 คน
กีฬา
เมืองนี้มีสนามกีฬาเทศบาล 2 แห่งและสมาคมกีฬา 37 แห่ง ในปี 2025 คณะผู้แทนได้รับรางวัล 157.5 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป โดยแบ่งเป็นเหรียญทอง 50.5 เหรียญ เหรียญเงิน 51 เหรียญ และเหรียญทองแดง 56 เหรียญ มีการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานทางการกีฬา 4.153 ล้านหยวน และยอดขายสลากกินแบ่งรัฐบาลเพื่อการกีฬาสูงถึง 270 ล้านหยวน (37.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประกันสังคม
ในปี 2025 ประชากรในเมือง 26,000 คน ได้งานทำหรือกลับเข้าทำงาน โดยมีงานใหม่ในเมือง 10,000 ตำแหน่ง จำนวนผู้ว่างงานในเมืองที่ลงทะเบียนไว้คือ 11,000 คน (-36.7%) ระบบประกันบำนาญครอบคลุมแรงงานในเมือง 831,000 คน และประชากรในชนบท 300,000 คน ระบบประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 1.415 ล้านคน เงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำรวม 290 ล้านหยวน (40.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) สนับสนุนประชากรในเมือง 11,000 คน และประชากรในชนบท 36,000 คน เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 99 แห่ง โดยมีเตียง 7,042 เตียง
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 อัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานคุณภาพอากาศในเขตเมืองอยู่ที่ 89.0% โดยมีค่า PM10 อยู่ที่ 57 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และ PM2.5 อยู่ที่ 33.9 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งทั้งสองค่าเป็นไปตามมาตรฐานระดับรองของประเทศ อัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานเสียงในพื้นที่ใช้งานอยู่ที่ 94.4% ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 830 ล้านลูกบาศก์เมตร (+1.3%) โดยแหล่งน้ำดื่มที่ได้รับการตรวจสอบทั้งหมดมีคุณภาพตามมาตรฐาน พื้นที่สีเขียวในสวนสาธารณะต่อหัวประชากรอยู่ที่ 21.7 ตารางเมตร โดยมีพื้นที่สีเขียวปกคลุม 41.9%
การขนส่ง
ทางหลวง
ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวงอยู่ที่ 75.14 ล้านตัน (+4.0%) มูลค่าการขนส่งสินค้า 15.38 พันล้านตัน-กิโลเมตร ปริมาณผู้โดยสาร 14.97 ล้านคน (+5.4%) และมูลค่าการเดินทางของผู้โดยสาร 470 ล้านคน-กิโลเมตร (+26.7%) ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 4,196.4 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 159.1 กิโลเมตร จำนวนยานยนต์ที่ครอบครองอยู่ที่ 387,000 คัน ซึ่งรวมถึงรถยนต์ 348,000 คัน (รถเก๋ง 197,000 คัน)
ทางรถไฟ
สถานีเหลียวหยางให้บริการทั้งทางรถไฟเสินต้าและทางรถไฟความเร็วสูงฮาต้า ทำหน้าที่เป็นสถานีครบวงจรที่ผสานรวมรถไฟความเร็วสูงและรถไฟธรรมดาเข้าด้วยกัน อาคารสถานีมีพื้นที่เกือบ 8,000 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้พร้อมกัน 1,500 คน มีประตูตรวจตั๋วอัตโนมัติ 8 ประตู และประตูตรวจตั๋วแบบใช้มือ 2 ประตู
การบิน
เมืองเหลียวหยางอยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเสิ่นหยางเถาเซียนประมาณ 60 กิโลเมตร
การขนส่งทางน้ำ
เหลียวหยางอยู่ห่างจากท่าเรือต้าเหลียน 332 กิโลเมตร และห่างจากท่าเรืออิงโข่ว 162 กิโลเมตร
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหลียวหยางมีรถโดยสารประจำทาง 699 คัน (รถยนต์พลังงานใหม่ 623 คัน เพิ่มขึ้น 150 คัน) ให้บริการ 107 เส้นทาง รวมระยะทาง 2,475.4 กิโลเมตร (เส้นทางรถยนต์พลังงานใหม่ 2,079 กิโลเมตร) มีผู้โดยสารใช้บริการ 43.232 ล้านคน เพิ่มขึ้น 1.047 ล้านคน นอกจากนี้ เมืองยังมีรถแท็กซี่ 3,579 คัน และจักรยานให้เช่า 8,000 คัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองเหลียวหยางมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้จำนวน 164 โครงการ ซึ่งรวมถึงระดับชาติ 2 โครงการ (เพลงเอ้อร์เหรินจ้วนและดนตรีกลองเหลียวหนิง) ระดับมณฑล 16 โครงการ และระดับเทศบาล 146 โครงการ โดยจะมีโครงการระดับมณฑลใหม่ 9 โครงการ และระดับเทศบาลใหม่ 15 โครงการ เพิ่มเข้ามาในปี 2025
ที่มาของชื่อ
ในสมัยโบราณ เหลียวหยางมีชื่อว่า เซียงผิง ชื่อ "เหลียวหยาง" มีที่มาจากสมัยราชวงศ์ฮั่น โดยมาจากที่ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำเซียวเหลียว (ปัจจุบันคือแม่น้ำฮั่น) ตามหนังสือ "ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่น: ภูมิศาสตร์" ระบุว่า แม่น้ำต้าเหลียง (แม่น้ำไท่จื่อ) ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สู่เหลียวหยาง แล้วบรรจบกับแม่น้ำเหลียว จึงเป็นที่มาของชื่อนี้
สัญลักษณ์ประจำเมือง
เมื่อวันที่ 26 เมษายน 1994 สภาประชาชนเทศบาลเมืองเหลียวหยางได้กำหนดให้ต้นไม้ประจำเมืองคือ ต้นไม้แห่งปัญญาชนจีน (กัวฮวาย) และดอกไม้ประจำเมืองคือ ดอกกุหลาบจีน (เย่ว์จี้)
จุดชมวิว
เมืองเหลียวหยางมีสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และธรรมชาติมากมาย สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ ภาพจิตรกรรมฝาผนังในสุสานสมัยราชวงศ์ฮั่นและเว่ย เมืองเหยียนโจว (เมืองไป่เหยียน) สมัยราชวงศ์ถัง เจดีย์ขาว (ไป่ต้า) วัดชิงเฟิง และซากกำแพงเมืองโบราณ สถานที่สำคัญสมัยราชวงศ์ชิง ได้แก่ เมืองตงจิง สุสานตงจิง และอนุสรณ์สถานเฉาเสวี่ยฉิน
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่:
- อ่างเก็บน้ำเสินหว่อ: ตั้งอยู่ระหว่างเมืองเบ็นซีและเหลียวหยาง บนแม่น้ำไท่จื่อ สร้างเสร็จในปี 1973 เป็นศูนย์กลางการอนุรักษ์น้ำอเนกประสงค์สำหรับควบคุมน้ำท่วม การชลประทาน และการผลิตไฟฟ้า ได้รับการกำหนดให้เป็นพื้นที่ทัศนียภาพที่สวยงามของจังหวัดในช่วงทศวรรษ 1980
- พิพิธภัณฑ์เหลียวหยาง: ตั้งอยู่ในบ้านพักเดิมของตระกูลเผิง เปิดทำการในปี 1985 จัดแสดงโบราณวัตถุล้ำค่ากว่า 3,000 ชิ้น บ้านพักแห่งนี้โดดเด่นด้วยงานแกะสลักไม้ที่งดงามและภาพวาดคลาสสิกที่ depicting ฉากจาก "ความฝันในหอแดง" "สามก๊ก" และวรรณกรรมคลาสสิกอื่นๆ
- เขตทัศนียภาพแม่น้ำไท่จื่อ: สวนริมแม่น้ำความยาว 3,260 เมตร เปิดให้บริการในปี 1992 ครอบคลุมพื้นที่ 240 เฮกตาร์ มีต้นไม้ 33 สายพันธุ์ ดอกไม้ 14 ชนิด และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ รวมถึงพื้นที่ว่ายน้ำธรรมชาติและศาลาพักผ่อน
- สวนเจดีย์ขาว: สร้างขึ้นในปี 1908 ครอบคลุมพื้นที่ 8 เฮกตาร์ เจดีย์แห่งนี้มีอายุย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์เหลียว และเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติในปี 1988
- แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศวาซิโกว: ตั้งอยู่ในเขตปกครองกงชางหลิง ครอบคลุมพื้นที่ป่าและสวนผลไม้ 15,000 หมู่ ห่างจากเหลียวหยาง 27 กิโลเมตร และห่างจากอันซาน 38 กิโลเมตร โดดเด่นด้วยทิวทัศน์ภูเขาและอ่างเก็บน้ำถังเหอทางตอนบน
- วัดกวงโย่ว: สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นหนึ่งในวัดพุทธที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน ต่อมาได้ขยายเพิ่มเติมในปี 1145 ในสมัยราชวงศ์จิน และเจริญรุ่งเรืองที่สุดในปี 1571 โดยมีศาลาเกือบ 200 หลัง ซึ่งเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน วัดแห่งนี้เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสำริดโบราณสององค์จากสมัยราชวงศ์หยวนหรือก่อนหน้านั้น ได้แก่ พระพุทธรูปแพทย์ (สูง 2.98 เมตร) และพระโพธิสัตว์สมันตภัทระ (สูง 1.72 เมตร)
- หออนุสรณ์เฉาเสวี่ยฉิน: สร้างขึ้นในปี 1996 บนที่ตั้งของบ้านตระกูลอู๋ในสมัยราชวงศ์ชิง อุทิศให้กับผู้เขียน "ความฝันในหอแดง" ซึ่งมีบ้านเกิดอยู่ที่เหลียวหยาง เป็นอนุสรณ์สถานแห่งเดียวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
- เขตทัศนียภาพถังเหอ: เขตทัศนียภาพระดับจังหวัดขนาด 60.5 ตารางกิโลเมตร ห่างจากใจกลางเมือง 54 กิโลเมตร มีลักษณะเด่นคือภูเขา อ่างเก็บน้ำ และน้ำที่มีคุณภาพได้มาตรฐานน้ำดื่มระดับรองของประเทศ
- เมืองเหยียนโจว (เหยียนโจวเฉิง): ป้อมปราการบนภูเขาสมัยอาณาจักรโกกูรยอ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 5 บนภูเขาซื่อเฉิง ในเมืองเติงต้า ประกอบด้วยกำแพงหินชั้นในและชั้นนอก หอสังเกตการณ์ และอ่างเก็บน้ำ ปัจจุบันเป็นหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมระดับจังหวัด
- วัดขงจื๊อ: สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1382 ในสมัยราชวงศ์หมิง มีรูปแบบดั้งเดิม ประกอบด้วยกำแพงฉาก ประตูหลิงซิง สระน้ำประดับ และหอต้าเฉิง ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของขงจื๊อและเหล่าศิษย์
- วัดกวนอิม: วัดลัทธิเต๋าที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองเหลียวหยาง สร้างขึ้นในปี 1281 ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 12,000 ตารางเมตร มีหอที่อุทิศให้กับกวนอู จางเฟย จ้าวหยุน และหลิวเป่ย
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
สินค้าขึ้นชื่อของเหลียวหยาง ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรจากที่ราบทางตะวันตกที่อุดมสมบูรณ์ เช่น ข้าวและปลาน้ำจืด และผลไม้จากภูเขาทางตะวันออก เช่น ต้นฮอว์ธอร์นและลูกแพร์หนานกัว
บุคคลสำคัญ
เมืองเหลียวหยางได้ผลิตบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมายตลอดประวัติศาสตร์ 2,000 ปีที่ผ่านมา
เมืองพี่น้อง
เมืองเหลียวหยางรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ทั่วโลก ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ในเดือนเมษายน ปี 2025 เมืองเหลียวหยางได้รับการคัดเลือกให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติที่ให้การสนับสนุนสองด้าน (Double Support Model City) เพื่อเป็นการยกย่องการสนับสนุนที่เมืองมอบให้แก่บุคลากรทางการทหารและครอบครัวของพวกเขา
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม