เมืองฮูลุนบูร์
เมืองฮูลุนบูเออร์เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อเมืองตั้งตามชื่อทะเลสาบฮูลุนและเมืองเบียร์
เมืองฮูลุนบูร์
เมืองหูลุนบือเออร์เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตอำนาจของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อเมืองตั้งตามชื่อทะเลสาบหูลุนและทะเลสาบเบยเออร์ที่ตั้งอยู่ภายในเขต เมืองนี้มีพรมแดนติดกับมณฑลฮิงกันทางใต้ ติดกับมณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกโดยมีแม่น้ำเนนเจียงเป็นพรมแดน ติดกับรัสเซียทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือโดยมีแม่น้ำเออร์กุนเป็นพรมแดน และติดกับมองโกเลียทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงมองโกเลียในเอเชียกลาง สภาพภูมิอากาศมีเทือกเขาชิงกันใหญ่เป็นเส้นแบ่งเขต มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 253,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมกราคม 2569 เมืองหูลุนบือเออร์มีอำนาจปกครองเขตเทศบาล 2 เขต กองธง 4 กองธง กองธงปกครองตนเอง 3 กองธง และบริหารเมืองระดับอำเภอ 5 แห่ง ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำของเมืองหูลุนบู่ร์มีจำนวน 2.119 ล้านคน เมื่อวันที่ 30 เมษายน 1954 สำนักงานบริหารเขตตะวันออกถูกยุบ และพื้นที่เดิมภายใต้สันนิบาตฮิงกันและสันนิบาตหูนาถูกรวมเข้าด้วยกันและเปลี่ยนชื่อเป็น "สันนิบาตหูลุนบู่ร์" ทางรถไฟปินโจวและทางหลวงหมายเลข 301 ตัดผ่านเมืองนี้ มีสนามบินนานาชาติสองแห่งคือ ไห่หลาร์และหม่านโจวหลี่ มีเส้นทางบินระหว่างประเทศและภายในประเทศมากกว่า 50 เส้นทางเชื่อมต่อกับรัสเซีย มองโกเลีย และเมืองต่างๆ เช่น ปักกิ่ง โฮฮอต ฮาร์บิน เซี่ยงไฮ้ และกว่างโจว ด้วยพรมแดนติดกับทั้งรัสเซียและมองโกเลีย จึงเป็นเมืองเดียวในจีนที่อยู่บนจุดตัดของสามประเทศ ได้แก่ จีน รัสเซีย และมองโกเลีย มีท่าเรือระดับชาติ 8 แห่ง รวมถึงหม่านโจวหลี่และเหยียนโถว เมืองนี้มีประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมอันยาวนานและเป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของชนเผ่าล่าสัตว์และชนเผ่าเร่ร่อนในภาคเหนือของจีน เมืองหูลุนบู่ร์เป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เป็นพื้นที่พัฒนาหลักแห่งเดียวสำหรับการท่องเที่ยวทุ่งหญ้าในประเทศ เป็นเขตนำร่องระดับชาติสำหรับการปฏิรูปและนวัตกรรมการท่องเที่ยว และเป็นที่ตั้งของทุ่งหญ้าหูลุนบู่ร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ทุ่งหญ้าสำคัญของโลกและเป็นหนึ่งใน 20 สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของจีน ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในสิบเมืองท่องเที่ยวหิมะและน้ำแข็งชั้นนำของจีน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเมืองศูนย์กลางโลจิสติกส์แห่งชาติ ได้รับรางวัลเขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติในปี 2025 และได้รับการยอมรับว่าเป็นเมือง (อำเภอ) ต้นแบบการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ ในปี 2025 เมืองหูลุนบู่ร์มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาค 174.974 พันล้านหยวน (ประมาณ 24.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีอัตราการเติบโต 4.0% และอัตราส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมสามประเภทคือ 24.2:29.3:46.5
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ในสมัยโบราณ มนุษย์ยุคแรก หรือชาวซาไลนูเออร์ อาศัยและเจริญรุ่งเรืองอยู่บริเวณทะเลสาบฮูลุน ก่อให้เกิดวัฒนธรรมดั้งเดิมของฮูลุนบูเออร์ขึ้น
ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิฉินเอ๋อซีหูไห่ (209 ปีก่อนคริสตกาล) เผ่าซยงหนูได้พิชิตเผ่าตงหูและรวมดินแดนทุ่งหญ้าทางเหนือเข้าด้วยกัน บริเวณหูลุนปู้เออร์เป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตราชสำนักกษัตริย์ฝ่ายซ้าย ซึ่งเป็นหนึ่งในสามอาณาเขตของเผ่าต่างๆ
ในศตวรรษที่ 1 เผ่าถัวปาเซียนเป่ย ซึ่งมีบทบาทในพื้นที่ธงโอโรเคิน ได้ "อพยพลงใต้ไปยังทะเลสาบใหญ่" (เช่น ทะเลสาบหูลุน) เข้ามาแทนที่การปกครองของชาวซยงหนู และก่อตั้งพันธมิตรเผ่าเซียนเป่ย จากนั้นพวกเขาก็เข้าสู่ที่ราบภาคกลางและก่อตั้งราชวงศ์เว่ยเหนือ ซึ่งเป็นระบอบการปกครองของชนกลุ่มน้อยกลุ่มแรกในประวัติศาสตร์จีน
ในขณะที่กลุ่มชนที่เหลืออยู่ของชาวเซียนเป่ย—เผ่าชิเว่ย—และชาวอุยกูร์ ชาวเติร์ก ชาวคีร์กีซ รวมถึงชาวคิตันแห่งราชวงศ์เหลียวและชาวจูร์เชนแห่งราชวงศ์จิน ต่างต่อสู้และปกครองฮูลุนบูร์อย่างต่อเนื่อง เผ่ามองโกลต่างๆ ก็ค่อยๆ ขึ้นมามีบทบาทสำคัญในภูมิภาคนี้อย่างเงียบๆ
ในศตวรรษที่ 8 เผ่าเมิ่งหวู่ซื่อเหวย์ บรรพบุรุษของเจงกิสข่านซึ่งอาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเออร์กุน ได้อพยพไปยังบริเวณต้นกำเนิดของแม่น้ำโอนอน แม่น้ำเคอร์เลน และแม่น้ำทูลาในเทือกเขาเคนท์ ในศตวรรษที่ 12 เมื่อเจงกิสข่านก้าวขึ้นสู่เวทีการเมืองเพื่อรวมแผ่นดินมองโกลให้เป็นหนึ่งเดียว เขาได้กลับไปยังฮูลุนบูร์ ที่ซึ่งเขาได้ทำสงครามครั้งสำคัญหลายครั้ง กำจัดคู่แข่งทางการเมือง ทำลายดุลอำนาจที่ดำรงอยู่มายาวนานระหว่างเผ่าใหญ่หลายเผ่า และในที่สุดก็รวมที่ราบสูงมองโกลให้เป็นหนึ่งเดียว จากนั้นเป็นต้นมา กลุ่มชาติพันธุ์มองโกลซึ่งมีลักษณะร่วมกันในด้านภาษา ดินแดน วัฒนธรรม และลักษณะร่วมกันหลายประการในชีวิตทางเศรษฐกิจ ได้ก่อตัวขึ้นบนทุ่งหญ้าทางเหนือ หลังจากสถาปนาจักรวรรดิมองโกล ระบบการมอบที่ดินตามครัวเรือนก็ถูกนำมาใช้
ในปีที่เก้าของรัชสมัยไท่จูแห่งจักรวรรดิมองโกล (1214) เจงกิสข่านได้มอบดินแดนส่วนใหญ่ของทุ่งหญ้าฮูลุนบูร์ให้แก่โจชี คาซาร์ พี่ชายคนโตของเขา (เมืองโบราณเหยียนโถวในเมืองเออร์กุนเป็นเมืองหลวงของเขา) และส่วนที่เหลือมอบให้แก่คาชิอุน เอลชี น้องชายคนที่สอง และตระกูลเดอเซเชนซึ่งเป็นญาติกัน ส่วนพื้นที่สันเขาทางตะวันออกนั้นมอบให้แก่เทมูเกอ โอทชิกิน น้องชายคนเล็กของเขา หลังจากสถาปนาราชวงศ์หยวน ระบบการปกครองแบบมณฑลจึงถูกสร้างขึ้น
ในรัชสมัยจือหยวนปีที่ 25 ของราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1288) ดินแดนที่เจ้าชายได้รับพระราชทานถูกผนวกเข้ากับระบบมณฑล พื้นที่สันเขาทางตะวันตกอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเขตเหอหลินแห่งมณฑลหลิงเป่ย และพื้นที่สันเขาทางตะวันออกอยู่ภายใต้เขตไท่หนิงแห่งมณฑลจงซู่และเขตซานเป่ยเหลียวตงแห่งมณฑลเหลียวหยาง หลังจากราชวงศ์หยวนล่มสลาย ลูกหลานของเจงกิสข่านได้ถอยร่นไปยังทุ่งหญ้ามองโกล ลูกหลานของจักรพรรดิซุนแห่งหยวนและลูกหลานของโจชี คาซาร์ น้องชายคนที่สองของเจงกิสข่าน ได้แปรพักตร์ไปตั้งรกรากในทุ่งหญ้าหูลุนบูเออร์จนกระทั่งยอมจำนนต่อราชวงศ์จินตอนปลาย
ตั้งแต่ปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง จนถึงปีที่แปดของรัชสมัยจักรพรรดิซวนเต๋อ (ค.ศ. 1403–1433) ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งกองกำลังรักษาดินแดนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ได้แก่ กองกำลังรักษาดินแดนเจียนเหอ (ปัจจุบันคือเมืองเอ๋อกุนและเมืองเกิงเหอ), สำนักงานพันครัวเรือนไห่หลาร์ (ปัจจุบันคือเขตไห่หลาร์และเขตปกครองตนเองเอเว็ง), กองกำลังรักษาดินแดนแม่น้ำโอวฮั่น (ปัจจุบันคือลุ่มแม่น้ำโอวฮั่น), สำนักงานไห่หลาไห่ (ปัจจุบันคือบริเวณแม่น้ำไห่หลาไห่), กองกำลังรักษาดินแดนจือเออร์แมน (ลุ่มแม่น้ำไห่หลาร์), กองกำลังรักษาดินแดนอารุน (ปัจจุบันคือบริเวณเขตอารุน), กองกำลังรักษาดินแดนรวนหลี่เหอ (ปัจจุบันคือบริเวณเมืองจาลันตุน) และกองกำลังรักษาดินแดนไห่หลาไห่ (ปัจจุบันคือบริเวณเขตปกครองใหม่บารักซ้าย) เขตอำนาจของกองกำลังและสำนักงานเหล่านี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองหูลุนบูร์ในปัจจุบัน โดยทั้งหมดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของคณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคนูร์กัน
หลังจากการสถาปนาราชวงศ์ชิง ดินแดนนี้อยู่ภายใต้การปกครองของผู้ว่าการทหารแห่งเฮยหลงเจียง กองทัพแปดธงบูทา กองทัพแปดธงโซลอน และกองทัพแปดธงบาร์กา ซึ่งประกอบด้วยชาวเอเวงค์ ชาวเดาร์ ชาวมองโกลบาร์กา และชาวโอโรเกน ล้วนมีความกล้าหาญและเชี่ยวชาญในการรบ พวกเขาปกป้องพรมแดนและมีส่วนร่วมในการป้องกันการรุกรานของรัสเซีย ดูแลการดำเนินงานของสถานีส่งต่อไปรษณีย์ให้ราบรื่น และรักษาสันติภาพตามแนวชายแดน
ตั้งแต่ปีแรกของการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (1912) จนถึงปีที่เก้า (1920) พื้นที่สันเขาทางตะวันตกได้ปกครองตนเองโดยแยกตัวออกจากมณฑลเฮยหลงเจียง หลังจากปี 1920 ก็กลับมาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของผู้ว่าการทหารแห่งมณฑลเฮยหลงเจียง โดยยังคงมีสำนักงานรองผู้บัญชาการอยู่ และมีการจัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการฟื้นฟูและเจรจาขึ้น พร้อมทั้งจัดตั้งอำเภอหูหลุน ลู่ปิน ซื่อเหวย และฉีเฉียน ทำให้เกิดสถานการณ์การอยู่ร่วมกันและการบริหารแยกกันระหว่างกองทหารและอำเภอ ส่วนพื้นที่สันเขาทางตะวันออกก็ยังคงมีสำนักงานใหญ่ของอำเภอบูทาตะวันตกอยู่เช่นกัน พร้อมทั้งจัดตั้งอำเภอหย่าหลูและอำเภอบูซี ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลเฮยหลงเจียง
ในช่วงที่จีนตะวันออกเฉียงเหนือถูกยึดครอง พื้นที่สันเขาทางตะวันออกกลายเป็นมณฑลฮิงกานตะวันออก และพื้นที่สันเขาทางตะวันตกกลายเป็นมณฑลฮิงกานเหนือ ซึ่งทั้งสองแห่งอยู่ภายใต้การปกครองของแมนจูกัวโดยตรง
ในเดือนสิงหาคม ปี 1945 (ปีที่ 34 แห่งสาธารณรัฐจีน) ญี่ปุ่นยอมจำนน ในเดือนตุลาคม รัฐบาลปกครองตนเองมณฑลหูลุนบูเออร์ถูกจัดตั้งขึ้นในพื้นที่สันเขาทางตะวันตก และมณฑลนาเวนมูเรนถูกจัดตั้งขึ้นในพื้นที่สันเขาทางตะวันออก ในเดือนมิถุนายน ปี 1946 มณฑลนาเวนมูเรนเปลี่ยนชื่อเป็นสันนิบาตนาเวนมูเรน ภายใต้การนำของรัฐบาลมณฑลฮิงกันซึ่งนำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเดือนตุลาคม รัฐบาลปกครองตนเองมณฑลหูลุนบูเออร์เปลี่ยนชื่อเป็นรัฐบาลปกครองตนเองหูลุนบูเออร์ ในเดือนพฤษภาคม ปี 1947 สันนิบาตนาเวนมูเรนอยู่ภายใต้การนำของรัฐบาลปกครองตนเองมองโกเลียใน ในวันที่ 1 มกราคม ปี 1948 รัฐบาลปกครองตนเองหูลุนบูเออร์เปลี่ยนชื่อเป็นสันนิบาตหูลุนบูเออร์ ขึ้นตรงต่อรัฐบาลปกครองตนเองมองโกเลียใน
ในเดือนเมษายน ปี 1949 สมาคมฮูลุนบูร์และสมาคมนาเวนมูเรนได้รวมตัวกันเพื่อก่อตั้งสมาคมฮูลุนบูร์นาเวนมูเรน หรือเรียกย่อว่า สมาคมฮูนา โดยอาณาเขตของสมาคมฮูนาครอบคลุมพื้นที่โดยประมาณตรงกับเขตเมืองฮูลุนบูร์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2001
เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2496 สำนักงานบริหารส่วนตะวันออกของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในได้ก่อตั้งขึ้น โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองอูหลานฮอต ในเวลาเดียวกัน โครงสร้างเดิมของกลุ่มปกครองจิเรม ฮิงกัน และหูนา ก็ถูกยกเลิก เมืองไห่หลาร์ มันโจวหลี่ และอูหลานฮอต จากกลุ่มปกครองหูนาเดิม กลายเป็นเทศบาลที่ขึ้นตรงต่อเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน โดยมีสำนักงานบริหารส่วนตะวันออกเป็นผู้ดูแลกิจการ
เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2497 สำนักงานบริหารเขตตะวันออกถูกยุบเลิก พื้นที่เดิมภายใต้สันนิบาตฮิงกันและสันนิบาตฮูนาถูกรวมเข้าด้วยกันและเปลี่ยนชื่อเป็นสันนิบาตฮูลุนบูเออร์ และรัฐบาลประชาชนสันนิบาตฮูลุนบูเออร์ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นรัฐบาลระดับแรก ภายใต้การนำโดยตรงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน รัฐบาลสันนิบาตตั้งอยู่ที่เมืองไห่หลาร์
เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 รัฐบาลประชาชนสันนิบาต Hulunbuir ได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะกรรมการประชาชนสันนิบาต Hulunbuir เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2501 คณะกรรมการประชาชนสันนิบาตหูหลุนเป้ยเอ๋อถูกยกเลิกและจัดโครงสร้างใหม่เป็นหน่วยงานที่จัดส่งของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน โดยมีการจัดตั้งสำนักงานบริหารในเมืองไห่หลุนเป้ยเอ่อร์ และเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานบริหารสันนิบาตหูหลุนเป้ยเอ๋อ
เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2491 คณะกรรมการพรรคมองโกเลียในอนุมัติการรวมเมืองอูลานฮอตเข้ากับกองพันแนวร่วมปีกขวาฮอร์ฉินแห่งสันนิบาตฮูลุนบูร์ โดยยังคงชื่อภายนอกว่าเมืองอูลานฮอต ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอูลานฮอต (ระดับตำบล) ซึ่งขึ้นตรงต่อกองพันแนวร่วมปีกขวาฮอร์ฉินแห่งสันนิบาตฮูลุนบูร์
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2508 กองธงกลางปีกขวาฮอร์ฉินแห่งสันนิบาตฮูลุนบูร์ถูกโอนไปสังกัดสันนิบาตจิเรม (ซึ่งต่อมาได้จัดตั้งใหม่เป็นเมืองถงเหลียว)
เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2510 คณะกรรมการปฏิวัติสันนิบาตฮูลุนบูร์ได้รับการจัดตั้งขึ้นในฐานะหน่วยงานชั่วคราว โดยใช้อำนาจของสำนักงานบริหารสันนิบาตฮูลุนบูร์เดิม
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสภาแห่งรัฐได้ตัดสินใจโอนสันนิบาตหูลุนบู่เออร์ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในไปอยู่ภายใต้มณฑลเฮยหลงเจียง ในขณะที่อำเภอทู่ฉวนและกองธงแนวร่วมปีกขวาฮอร์ฉินของสันนิบาตหูลุนบู่เออร์ถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของเมืองไป่เฉิงในมณฑลจี๋หลิน สันนิบาตหูลุนบู่เออร์ภายใต้การปกครองของมณฑลเฮยหลงเจียงมีเขตอำนาจครอบคลุม 2 เมืองและ 12 กองธง
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2513 เขตปกครองตนเองโอโรเกนและเขตปกครองตนเองโมริน ดาวา เดอร์ แห่งสันนิบาตหูลุนบูเออร์ในมณฑลเฮยหลงเจียงถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเขตปกครองชิงกันใหญ่
เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 1979 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสภาแห่งรัฐได้ตัดสินใจฟื้นฟูการแบ่งเขตการปกครองดั้งเดิมของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในตามที่กำหนดไว้ในเดือนกรกฎาคม 1969 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม สันนิบาตหูลุนบู่ร์แห่งมณฑลเฮยหลงเจียง กองธงปกครองตนเองโอโรเคินและกองธงปกครองตนเองโมรินดาวาดอร์แห่งเขตปกครองใหญ่คิงอัน และอำเภอทู่ฉวนและกองธงแนวร่วมปีกขวาฮอร์ฉินแห่งเขตปกครองไป่เฉิงในมณฑลจี๋หลิน ได้ถูกโอนย้ายไปอยู่ในสันนิบาตหูลุนบู่ร์ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในอย่างเป็นทางการ
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2523 โครงสร้างของสันนิบาตฮิงกันได้รับการฟื้นฟู โดยเมืองอูลานฮอตถูกแยกออกจากกองธงแนวหน้าปีกขวาฮอร์ฉิน และกองธงแนวหน้าปีกขวาฮอร์ฉิน กองธงจาไลด์ อำเภอทูฉวน และเมืองอูลานฮอตของสันนิบาตฮูลุนบัวร์ พร้อมด้วยกองธงแนวหน้าปีกขวาฮอร์ฉินตอนกลางของสันนิบาตจิเรม ถูกโอนไปอยู่ภายใต้สันนิบาตฮิงกัน ในปีเดียวกันนั้น คณะกรรมการปฏิวัติสันนิบาตฮูลุนบัวร์ถูกยุบและแทนที่ด้วยสำนักงานบริหารสันนิบาตฮูลุนบัวร์ ซึ่งดำเนินงานจนกระทั่งสันนิบาตถูกยุบและมีการจัดตั้งเมืองขึ้นในปี พ.ศ. 2544
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2544 สมาคมฮูลุนบูร์ถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองฮูลุนบูร์ระดับจังหวัดขึ้น ส่วนเมืองไห่หลาร์ระดับอำเภอถูกยุบ และมีการจัดตั้งอำเภอไห่หลาร์ขึ้น
เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2556 พื้นที่เหมืองแร่ซาลาอินัวร์ในเมืองหม่านโจวหลี่ได้รับการจดทะเบียนเป็นเขตซาลาอินัวร์ของเมืองหูลุนบูเออร์ โดยอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองหม่านโจวหลี่ในนามของจังหวัด
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 คณะกรรมการประจำสมัชชาพรรคชุดที่ 11 แห่งเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ได้ตัดสินใจว่าอำเภอจาไลนูเออร์จะอยู่ภายใต้การบริหารจัดการโดยตรงของเมืองฮูลุนบูเออร์
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2569 เมืองหูหลุนเป้ยร์มีเขตอำนาจเหนือเขตเทศบาล 2 เขต, ป้าย 4 ป้าย, ป้ายปกครองตนเอง 3 ป้าย และบริหารจัดการเมืองระดับเทศมณฑล 5 เมือง ได้แก่ เขต Hailar, เขต Zhalainuoer, เมือง Manzhouli, เมือง Zhalantun, เมือง Yakeshi, เมือง Genhe, เมือง Ergun, Arun Banner, New Barag Left Banner, New Barag Right Banner, Old Barag Banner, Morin Dawa Daur แบนเนอร์อัตโนมัติ, แบนเนอร์อัตโนมัติ Oroqen และแบนเนอร์อัตโนมัติ Evenk มีทั้งหมด 36 ตำบล 68 เมือง 19 ตำบล (รวม 13 ตำบลชาติพันธุ์) และ 19 ซูมู (รวม 1 ชาติพันธุ์ซูมู) รัฐบาลประชาชนเทศบาล Hulunbuir ตั้งอยู่ที่ถนน Youhao Sixth เขต Hailar
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองหูลุนบัวร์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ระหว่างละติจูด 47°05'–53°20' เหนือ และลองจิจูด 115°13'–126°04' ตะวันออก มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 630 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 700 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 253,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเทียบเท่ากับพื้นที่รวมของมณฑลซานตงและเจียงซู เมืองนี้มีพรมแดนติดกับมณฑลเฮยหลงเจียงทางทิศตะวันออก และติดกับมองโกเลียและรัสเซียทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ พรมแดนระหว่างจีนและมองโกเลียมีความยาวรวม 1,733.32 กิโลเมตร โดยเป็นพรมแดนจีน-รัสเซียยาว 1,051.08 กิโลเมตร และพรมแดนจีน-มองโกเลียยาว 682.24 กิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เมืองฮูลุนบูร์เป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงมองโกเลียในเอเชียกลาง เทือกเขาคิงกันใหญ่ทอดยาวผ่านใจกลางเมืองฮูลุนบูร์ในทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ ก่อให้เกิดหน่วยภูมิประเทศและเขตเศรษฐกิจหลักสามแห่ง ได้แก่: พื้นที่เทือกเขาคิงกันใหญ่ ซึ่งเป็นเขตป่าไม้ มีความสูง 700–1,700 เมตร; พื้นที่ทางตะวันตกของเทือกเขา ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าฮูลุนบูร์ เขตเศรษฐกิจการเลี้ยงสัตว์ในทุ่งหญ้า มีความสูง 550–1,000 เมตร; เขตเปลี่ยนผ่านระหว่างทุ่งหญ้าและป่าไม้ ส่วนใหญ่เป็นดินดำเหมาะสำหรับการเพาะปลูกพืช ก่อให้เกิดเขตเศรษฐกิจแบบผสมผสานระหว่างการเกษตรและการเลี้ยงสัตว์; และพื้นที่ทางตะวันออกของเทือกเขา ประกอบด้วยเนินเขาเตี้ยและที่ราบลุ่มแม่น้ำ ก่อให้เกิดเขตเศรษฐกิจการเกษตร มีความสูง 200–500 เมตร
ภูมิอากาศ
การกระจายตัวของสภาพภูมิอากาศในเมืองฮูลุนบูร์นั้นมีลักษณะเฉพาะ โดยมีเทือกเขาคิงกันใหญ่เป็นเส้นแบ่ง สภาพภูมิอากาศแบ่งออกได้ดังนี้: บริเวณสันเขาด้านตะวันออกเป็นเขตภูมิอากาศแบบมรสุม และบริเวณสันเขาด้านตะวันตกเป็นเขตภูมิอากาศแบบทวีป ในแง่ของปริมาณน้ำฝนรายปี: บริเวณสันเขาด้านตะวันออกมีสภาพภูมิอากาศกึ่งชื้น โดยมีปริมาณน้ำฝนรายปี 500–800 มิลลิเมตร บริเวณสันเขาด้านตะวันตกมีสภาพภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้ง โดยมีปริมาณน้ำฝนรายปี 300–500 มิลลิเมตร ลักษณะโดยรวมของสภาพภูมิอากาศคือ ฤดูหนาวหนาวและแห้ง ฤดูร้อนร้อนและมีฝนตก โดยมีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างวันและรายปีค่อนข้างมาก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
จากปริมาณน้ำทั้งหมดของเมืองฮูลุนบูร์จำนวน 31.619 พันล้านลูกบาศก์เมตร น้ำผิวดินมีจำนวน 29.819 พันล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็นมากกว่า 1% ของปริมาณน้ำทั้งหมดในประเทศ และมากกว่า 73% ของปริมาณน้ำทั้งหมดในเขตปกครองตนเอง ส่วนน้ำบาดาลมีจำนวน 1.8 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำที่ใช้ต่อหัวในเมืองนี้สูงกว่า 11,000 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของโลก และเกือบ 5 เท่าของค่าเฉลี่ยในประเทศ
ทรัพยากรพืช
เมืองฮูลุนบูร์มีทรัพยากรพืชป่าอุดมสมบูรณ์ โดยมีพืชป่ามากกว่า 1,400 ชนิด ซึ่งมากกว่า 500 ชนิดมีมูลค่าทางเศรษฐกิจ พืชเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้แก่ พืชสมุนไพรป่า พืชเศรษฐกิจป่า พืชน้ำมันป่า พืชเส้นใยป่า พืชแป้งป่า พืชกินได้ป่า และพืชผลไม้ป่า
ทรัพยากรสัตว์
เมืองหูลุนบัวร์มีสัตว์ป่าหลากหลายชนิดและมีจำนวนมาก จากสถิติที่ไม่สมบูรณ์ระบุว่า สัตว์ป่าในเมืองนี้คิดเป็น 12.3% ของจำนวนสัตว์ป่าทั้งหมดในประเทศจีน และมากกว่า 70% ของจำนวนสัตว์ป่าทั้งหมดในเขตปกครองตนเอง ซึ่งอยู่ในอันดับแรก ในบรรดาสัตว์เหล่านี้ มีมากกว่า 30 ชนิดที่เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1, 2 และ 3 ของประเทศ และสัตว์ป่าคุ้มครองของเขตปกครองตนเอง ซึ่งบางชนิดเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนกหายาก วงศ์กวาง (Cervidae) เป็นที่รู้จักมากที่สุด ในบรรดานก 313 ชนิดของเมือง มีมากกว่า 60 ชนิดที่เป็นนกคุ้มครองของประเทศ รวมถึงนกกระเรียนมงกุฎแดง นกกระเรียนหัวดำ นกกระเรียนไซบีเรีย นกกระเรียนธรรมดา หงส์ฮูเปอร์ และหงส์ทุนดรา
เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2569 สำนักงานประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองฮูลุนบูร์ ได้จัดงานแถลงข่าวเกี่ยวกับการสำรวจทรัพยากรสัตว์ป่าบนบก และเผยแพร่ผลเบื้องต้น การสำรวจครั้งนี้ครอบคลุม 14 ตำบล เมือง และอำเภอในเมืองฮูลุนบูร์ และเป็นการสำรวจทรัพยากรสัตว์ป่าบนบกที่ใหญ่ที่สุดและเป็นระบบที่สุดในประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้ จากการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์และการวิเคราะห์ทางสถิติ การสำรวจยืนยันว่ามีสัตว์ป่าบนบก 457 ชนิดในเมืองฮูลุนบูร์ รวมถึงสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 9 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 7 ชนิด นกกระจิบ 140 ชนิด นกชนิดอื่นๆ 209 ชนิด สัตว์ฟันแทะ 31 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ไม่ใช่สัตว์ฟันแทะ 61 ชนิด การสำรวจครั้งนี้บันทึกชนิดพันธุ์ใหม่ 4 ชนิดเป็นครั้งแรก ได้แก่ เป็ดฮาร์เลควิน นกหัวขวานหัวขาว นกกระจิบหางยาวคอขาว และแมวป่าสเตปป์
ทรัพยากรแร่
เมืองฮูลุนบูร์อุดมไปด้วยทรัพยากรแร่ และเป็นเมืองทรัพยากรแร่ที่สำคัญในเขตปกครองตนเอง แร่พลังงาน โดยเฉพาะถ่านหิน ปิโตรเลียม และก๊าซธรรมชาติ มีอยู่มากมาย ทำให้เป็นฐานการพัฒนาพลังงานที่สำคัญของประเทศ แร่โลหะส่วนใหญ่ได้แก่ เหล็ก ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี โมลิบเดนัม และเงิน มีแหล่งแร่ขนาดใหญ่และขนาดกลางจำนวนมากที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาและการใช้ประโยชน์ในขนาดใหญ่ แร่ที่ไม่ใช่โลหะมีความหลากหลาย กระจายอยู่ทั่วพื้นที่ และมีศักยภาพทรัพยากรสูงพร้อมข้อได้เปรียบที่ชัดเจน ในจำนวนนี้ ถ่านหินมีปริมาณสำรองที่เก็บรักษาไว้ถึง 125.964 พันล้านตัน และมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้เกิน 200 พันล้านตัน ในปี 2020 ผลผลิตถ่านหินดิบของเมืองอยู่ที่ 71.617 ล้านตัน ปริมาณสำรองทรัพยากรที่ได้รับการพิสูจน์แล้วของโลหะมีค่าและโลหะอื่นๆ มีดังนี้: ทองคำ 28.04 ตัน, เงิน 13,600 ตัน, ทองแดง 2.6808 ล้านตัน, ตะกั่ว 3.3419 ล้านตัน, สังกะสี 5.6789 ล้านตัน และแร่เหล็ก 89.80 ล้านตัน
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ณ เวลาเที่ยงคืนของวันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรประจำของเมืองฮูลุนบูร์มีจำนวน 2,242,875 คน
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรประจำของเมืองฮูลุนบูร์มีจำนวน 2.1391 ล้านคน ลดลง 27,200 คนจากสิ้นปีที่แล้ว ในจำนวนนี้ ประชากรในเมืองมีจำนวน 1.6426 ล้านคน และประชากรในชนบทมีจำนวน 496,500 คน ประชากรชายมีจำนวน 1.0802 ล้านคน และประชากรหญิงมีจำนวน 1.0589 ล้านคน มีการเกิด 8,400 คน คิดเป็นอัตราการเกิด 3.9 ต่อพันคน และมีการเสียชีวิต 23,100 คน คิดเป็นอัตราการตาย 10.7 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองหูหลุนเป้ยเอ๋อเป็นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ 48 กลุ่ม รวมถึง Han, Mongol, Daur, Evenk, Oroqen, Hui, Manchu, รัสเซีย, เกาหลี, Zhuang, ทิเบต, Xibe, Miao, Tujia, Yi, Uyghur, Kyrgyz, Gaoshan, Buyi, She, Dai, Dong, Qiang, Li, คาซัค, Tu, Bai, Jingpo, Va, Naxi, Hezhen, Gin, Yao, จีโน, มูลัม, ตงเซียง, ลีซู, ซาลาร์, ซุย, ฮานิ, มอนบา, อาชัง, เมานัน, ลาหู่, นู, ยูกูร์, อุซเบก และโบนัน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 173.067 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.5% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมื่อแบ่งตามอุตสาหกรรม มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมปฐมภูมิอยู่ที่ 40.359 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมทุติยภูมิอยู่ที่ 54.421 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.7% และมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมตติยภูมิอยู่ที่ 78.287 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% อัตราส่วนโครงสร้างสามอุตสาหกรรมอยู่ที่ 23.3:31.4:45.2 สัดส่วนการมีส่วนร่วมของอุตสาหกรรมปฐมภูมิ ทุติยภูมิ และตติยภูมิ ต่อการเติบโตของ GDP อยู่ที่ 36.0%, 5.3% และ 58.7% ตามลำดับ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัว (GDP per capita) ในปีนี้อยู่ที่ 80,310 หยวน (ประมาณ 11,100 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ในปี 2024 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรทางสังคมรวมของเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 38.710 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) อยู่ที่ 37.961 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.0% เมื่อแบ่งตามประเภทเศรษฐกิจ การลงทุนที่รัฐควบคุมอยู่ที่ 21.784 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.9% การลงทุนภาคเอกชนอยู่ที่ 15.332 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 16.7% เมื่อแบ่งตามภาคอุตสาหกรรม การลงทุนในภาคการผลิตอยู่ที่ 3.743 พันล้านหยวน (ประมาณ 516 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 24.9% การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานอยู่ที่ 14.685 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.8% และการลงทุนพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 5.014 พันล้านหยวน (ประมาณ 692 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 1.4%
ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินของเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 11.881 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยในจำนวนนี้ รายได้จากภาษีอยู่ที่ 8.375 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.1% ส่วนรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 62.248 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.0% โดยรายจ่ายด้านการดำรงชีพต่างๆ ในด้านประกันสังคม การดูแลสุขภาพ และด้านอื่นๆ รวมอยู่ที่ 45.765 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.9% คิดเป็น 73.5% ของรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินทั้งหมด
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรในเมืองฮูลุนบูร์มีจำนวน 1.6423 ล้านเฮกเตอร์ เพิ่มขึ้น 0.06% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 6.7927 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 2.9% โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลผลิตข้าวสาลีอยู่ที่ 760,300 ตัน ลดลง 5.3% ผลผลิตข้าวโพดอยู่ที่ 3.6929 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.6% ผลผลิตถั่วเหลืองอยู่ที่ 1.8538 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 0.7% และผลผลิตมันฝรั่ง (เทียบเท่าธัญพืช) อยู่ที่ 326,700 ตัน เพิ่มขึ้น 34.7% ผลผลิตเฉลี่ยต่อหมู่ (mu) อยู่ที่ 275.75 กิโลกรัม เพิ่มขึ้น 2.8%
ในปี 2024 ผลผลิตเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อสัตว์ปีกในเมืองฮูลุนบูร์มีปริมาณ 263,000 ตัน เพิ่มขึ้น 5.3% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลผลิตเนื้อหมูอยู่ที่ 37,000 ตัน เพิ่มขึ้น 4.4% ผลผลิตเนื้อวัวอยู่ที่ 116,000 ตัน เพิ่มขึ้น 16.9% ผลผลิตเนื้อแกะอยู่ที่ 102,000 ตัน ลดลง 5.8% และผลผลิตเนื้อสัตว์ปีกอยู่ที่ 8,000 ตัน เพิ่มขึ้น 13.6% ผลผลิตไข่ไก่ลดลง 13.3% อยู่ที่ 26,000 ตัน และผลผลิตนมลดลง 4.8% อยู่ที่ 717,300 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มรวมของภาคอุตสาหกรรมในเมืองหูลุนบัวร์เพิ่มขึ้น 0.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยมูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 0.9% เมื่อพิจารณาตามประเภทเศรษฐกิจ พบว่ามูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจที่รัฐควบคุมลดลง 2.1% วิสาหกิจร่วมทุนลดลง 1.1% และวิสาหกิจที่ลงทุนจากต่างประเทศและจากฮ่องกง-มาเก๊า-ไต้หวันเพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อพิจารณาตามภาคอุตสาหกรรม พบว่าการทำเหมืองลดลง 4.0% การผลิตเพิ่มขึ้น 8.8% และการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำเพิ่มขึ้น 1.5% ในกลุ่มอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ การผลิตอาหารมีมูลค่าเพิ่มเพิ่มขึ้น 24.9% การแปรรูปไม้เพิ่มขึ้น 24.7% ผลิตภัณฑ์แร่ที่ไม่ใช่โลหะเพิ่มขึ้น 11.4% การแปรรูปอาหารทางการเกษตรและอาหารแปรรูปเพิ่มขึ้น 6.1% การผลิตและจัดหาไฟฟ้าและความร้อนเพิ่มขึ้น 1.9% การทำเหมืองและการล้างถ่านหินลดลง 2.4% การผลิตวัตถุดิบเคมีและผลิตภัณฑ์เคมีลดลง 5.8% การทำเหมืองแร่ที่ไม่ใช่เหล็กลดลง 9.4% และการผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลดลง 14.0% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้จากการดำเนินงาน 80.993 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 1.0% เมื่อเทียบกับปีก่อน กำไร 12.733 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 10.4% และอัตรากำไรจากรายได้จากการดำเนินงานอยู่ที่ 15.7% ต้นทุนต่อรายได้ 100 หยวนอยู่ที่ 68.14 หยวน เพิ่มขึ้น 1.0%; อัตราส่วนสินทรัพย์ต่อหนี้สินอยู่ที่ 61.4% ลดลง 1.7 จุดเปอร์เซ็นต์; และอัตราการขายสินค้าอยู่ที่ 98.9% ลดลง 1.0 จุดเปอร์เซ็นต์
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 6.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 961 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมืองนี้มีวิสาหกิจก่อสร้างที่มีคุณสมบัติครบถ้วน 85 แห่ง โดยมีผลผลิตรวม 5.197 พันล้านหยวน (ประมาณ 717 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% พื้นที่ก่อสร้างของวิสาหกิจก่อสร้างเหล่านี้อยู่ที่ 764,700 ตารางเมตร และพื้นที่อาคารที่สร้างเสร็จแล้วอยู่ที่ 116,300 ตารางเมตร
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมในเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 35.595 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมื่อแบ่งตามพื้นที่ ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 31.874 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.5% และยอดขายปลีกในชนบทอยู่ที่ 3.721 พันล้านหยวน (ประมาณ 513 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.7% เมื่อแบ่งตามประเภทการบริโภค ยอดขายปลีกสินค้าโภคภัณฑ์อยู่ที่ 28.975 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.8% และรายได้จากธุรกิจร้านอาหารอยู่ที่ 6.620 พันล้านหยวน (ประมาณ 913 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% ในบรรดายอดขายปลีกสินค้าตามหน่วยขนาดที่กำหนดไว้ข้างต้น ยอดขายปลีกในหมวดธัญพืช น้ำมัน และอาหารเพิ่มขึ้น 7.3% เครื่องดื่มเพิ่มขึ้น 42.1% ยาสูบและแอลกอฮอล์เพิ่มขึ้น 7.7% ยาแผนจีนและยาแผนตะวันตกลดลง 4.4% น้ำมันและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องเพิ่มขึ้น 1.5% และรถยนต์ลดลง 6.2%
ณ สิ้นปี 2567 ยอดเงินฝากสกุลเงินหยวนของสถาบันการเงินในเมืองหูลุนบูร์อยู่ที่ 278.348 พันล้านหยวน (ประมาณ 38.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็นเงินฝากจากครัวเรือน 219.264 พันล้านหยวน (ประมาณ 30.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.5%; เงินฝากจากวิสาหกิจที่ไม่ใช่สถาบันการเงิน 22.204 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.4%; เงินฝากจากภาครัฐ 4.002 พันล้านหยวน (ประมาณ 552 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.5%; และเงินฝากจากรัฐบาลและองค์กรต่างๆ 32.380 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.7% ยอดคงเหลือสินเชื่อสกุลเงินหยวนของสถาบันการเงินในเมืองนี้อยู่ที่ 139.658 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.9% โดยในจำนวนนี้ สินเชื่อครัวเรือนอยู่ที่ 53.470 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 15.4% และสินเชื่อธุรกิจและองค์กรที่ไม่ใช่สถาบันการเงินอยู่ที่ 86.188 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 6.4%
ในปี 2024 เมืองหูลุนบูร์มีสถาบันการเงินประกันภัย 35 แห่ง รายได้จากเบี้ยประกันภัยรวมของปีอยู่ที่ 8.131 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.58% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ค่าใช้จ่ายในการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนรวมอยู่ที่ 3.537 พันล้านหยวน (ประมาณ 488 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.85% โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รายได้จากเบี้ยประกันภัยทรัพย์สินอยู่ที่ 3.016 พันล้านหยวน (ประมาณ 416 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.89% และค่าใช้จ่ายในการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนอยู่ที่ 2.070 พันล้านหยวน (ประมาณ 286 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.83% รายได้จากเบี้ยประกันภัยส่วนบุคคลอยู่ที่ 5.115 พันล้านหยวน (ประมาณ 706 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.39% โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนอยู่ที่ 1.467 พันล้านหยวน (ประมาณ 202 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.87% รายได้จากเบี้ยประกันภัยทางการเกษตรอยู่ที่ 1.395 พันล้านหยวน (ประมาณ 192 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองหูลุนบูร์ได้ประเมินผลงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 58 รายการ มีการลงนามในสัญญาด้านเทคโนโลยีทั้งหมด 37 ฉบับ โดยมีมูลค่าธุรกรรม 153 ล้านหยวน (ประมาณ 21 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 42.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
การศึกษา
ในปี 2024 เมืองฮูลุนบูร์มีสถาบันอุดมศึกษาที่เปิดสอนตามปกติ 4 แห่ง มีนักศึกษาเข้าเรียนในระดับปริญญาตรีและอนุปริญญาตามปกติ 10,753 คน เพิ่มขึ้น 25.78% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า จำนวนนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรีและอนุปริญญาตามปกติอยู่ที่ 29,179 คน เพิ่มขึ้น 1.51% ส่วนจำนวนนักศึกษาผู้ใหญ่ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรีและอนุปริญญาตามปกติอยู่ที่ 2,301 คน เพิ่มขึ้น 31.1% นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนมัธยมปลายที่เปิดสอนตามปกติ 24 แห่ง รับนักเรียนเข้าเรียน 11,089 คน ลดลง 4.68% และมีนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 33,759 คน ลดลง 2.96% และมีโรงเรียนมัธยมต้นที่เปิดสอนตามปกติ 126 แห่ง รับนักเรียนเข้าเรียน 16,566 คน ลดลง 0.26% และมีนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ 52,245 คน ลดลง 0.14% มีโรงเรียนประถมศึกษา 121 แห่ง รับนักเรียน 14,927 คน ลดลง 14.25% และมีนักเรียนเข้าเรียน 98,883 คน ลดลง 1.95%
วัฒนธรรม
ในปี 2024 เมืองฮูลุนบูร์มีกลุ่มศิลปะการแสดง 14 กลุ่ม ห้องสมุดสาธารณะ 15 แห่ง ศูนย์ศิลปะ (วัฒนธรรม) สาธารณะ 15 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 25 แห่ง เมืองนี้มีสถานีวิทยุและโทรทัศน์ระดับเทศบาล 1 แห่ง และศูนย์สื่อแบบบูรณาการระดับจังหวัด/อำเภอ 14 แห่ง มีสถานีถ่ายทอดและส่งสัญญาณโทรทัศน์ FM 96 แห่ง อัตราความครอบคลุมของวิทยุอยู่ที่ 99.74% และอัตราความครอบคลุมของโทรทัศน์อยู่ที่ 99.73%
การดูแลสุขภาพ
ในปี 2024 เมืองฮูลุนบูร์มีสถานพยาบาล 1,896 แห่ง ซึ่งคงที่เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ส่วนสถานพยาบาลและโรงพยาบาลมีเตียงผู้ป่วยจริง 16,373 เตียง ลดลง 597 เตียง
กีฬา
ในปี 2024 เมืองฮูลุนบูร์ได้รับรางวัลเหรียญทอง 9 เหรียญ เหรียญเงิน 10 เหรียญ และเหรียญทองแดง 11 เหรียญ ในการแข่งขันระดับชาติ และได้รับรางวัลเหรียญทอง 88 เหรียญ เหรียญเงิน 101 เหรียญ และเหรียญทองแดง 111 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัด
ประกันสังคม
ในปี 2024 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพนักงานในเมืองฮูลุนบูร์จำนวน 942,600 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 685,100 คน นอกจากนี้ยังมีผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานจำนวน 2.0749 ล้านคน โครงการประกันการว่างงานจำนวน 297,200 คน โครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงานจำนวน 328,000 คน และโครงการประกันการคลอดบุตรจำนวน 359,700 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองหูลุนบูเออร์เป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในระเบียงเศรษฐกิจจีน-มองโกเลีย-รัสเซีย ภายใต้โครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative) ได้สร้างระบบช่องทางเปิดที่ครอบคลุมและหลากหลายมิติแบบ "หนึ่งแกน สองปีก" ซึ่งประสบความสำเร็จในเบื้องต้นในการขยายเครือข่ายการขนส่งทางอากาศและวงรอบการบินหนึ่งชั่วโมง เส้นทางรถไฟเฉพาะสำหรับเหมืองถ่านหิน โรงไฟฟ้า วิสาหกิจขนาดใหญ่ และนิคมอุตสาหกรรมหลักกำลังดำเนินการอย่างเป็นระเบียบ เส้นทางการขนส่งผู้โดยสารในเมืองและชนบทกำลังทยอยเปิด และหมู่บ้านและตำบลทุกแห่งที่มีศักยภาพในการให้บริการขนส่งผู้โดยสารได้รับการเชื่อมต่อแล้ว ในขณะเดียวกัน ด้วยเส้นทางการท่องเที่ยวแบบ "หนึ่งแนวนอน สองแนวตั้ง ห้าวงแหวน" เป็นแกนหลัก การก่อสร้างด้านการขนส่งจึงบูรณาการอย่างลึกซึ้งกับการพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยว สร้างเครือข่ายถนนท่องเที่ยวที่ครอบคลุมทั้งทุ่งหญ้า ป่าไม้ พื้นที่ชุ่มน้ำ และหมู่บ้านพื้นบ้าน
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางรถไฟและทางหลวงของเมืองฮูลุนบูร์อยู่ที่ 205.2181 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 5.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็นปริมาณการขนส่งสินค้าทางรถไฟ 112.9471 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.8% และปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวง 92.2710 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 6.9% ส่วนปริมาณการขนส่งสินค้าทางอากาศและไปรษณีย์อยู่ที่ 29,200 ตัน เพิ่มขึ้น 22.0% มูลค่าการขนส่งสินค้าทางรถไฟและทางหลวงรวมอยู่ที่ 59.971 พันล้านตัน-กิโลเมตร โดยแบ่งเป็นปริมาณการขนส่งสินค้าทางรถไฟ 43.192 พันล้านตัน-กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 1.4% และปริมาณการขนส่งสินค้าทางทางหลวง 16.779 พันล้านตัน-กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 7.0% และปริมาณผู้โดยสารทางรถไฟและทางหลวงอยู่ที่ 7.4284 ล้านคน เพิ่มขึ้น 7.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในจำนวนนี้ ปริมาณผู้โดยสารทางรถไฟอยู่ที่ 4.6754 ล้านคน เพิ่มขึ้น 5.0% ปริมาณผู้โดยสารทางหลวงอยู่ที่ 2.7530 ล้านคน เพิ่มขึ้น 10.6% ปริมาณผู้โดยสารการบินพลเรือนอยู่ที่ 3.7974 ล้านคน เพิ่มขึ้น 9.0% ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารทางรถไฟและทางหลวงรวมอยู่ที่ 2.391 พันล้านกิโลเมตรคน ในจำนวนนี้ ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารทางรถไฟอยู่ที่ 2.063 พันล้านกิโลเมตรคน เพิ่มขึ้น 6.6% ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารทางหลวงอยู่ที่ 328 ล้านกิโลเมตรคน ลดลง 4.7%
ทางรถไฟ
เส้นทางรถไฟหลักภายในเมืองหูหลุนเป่ยเอ่อร์มีการกระจายเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า (วงปิด) มีทางรถไฟที่มีอยู่ 10 สาย ได้แก่ สายปินโจว (ฮาร์บิน–หม่านโจวหลี่), สายยาลิน (ยาเคชิ–หม่านกุย), สายโบลิน (โบเกตู–ทาร์กี), สายเฉาอู่ (เฉาจง–โมเอร์เดากา), สายอี้หมิน (ไห่หลู่ตะวันออก–อี้หมิน), สายยี่อา (อี้หมิน–ยี่เอ๋อซี), สายอาซา (อรุณแบนเนอร์–จาลันถุน), สายยีเจีย (แม่น้ำยี่ตูลี–เจียเกต้ากี), สายเจียอาโม (เจียเกต้าฉี–โมเหอ) และสายชีเจีย (ชีฉีฮาร์–เจียเกต้าฉี) เส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายใหม่ตามแผนจะรวมอยู่ในทางเดินซุยมาน
ทางหลวง
ฮูลุนบูร์ได้สร้างเครือข่ายถนนโดยมีทางด่วนแห่งชาติ G10 (ทางด่วนซุยหม่าน) และ G5511 (ทางด่วนจีอา) เป็นแกนหลัก นอกจากนี้ยังมีทางหลวงแห่งชาติ 3 สาย ได้แก่ ทางหลวงแห่งชาติ 111 (ปักกิ่งถึงจีอาเกอต้าฉี) ทางหลวงแห่งชาติ 301 (ซุยเฟินเหอถึงหม่านโจวหลี่) และทางหลวงแห่งชาติ 332 รวมถึงทางหลวงประจำจังหวัดอีก 5 สาย ได้แก่ ทางหลวงประจำจังหวัด 201 (ชิเว่ยถึงอามูกูลาง) ทางหลวงประจำจังหวัด 202 (ไห่หลานถึงหานดาไก) ทางหลวงประจำจังหวัด 203 (หม่านโจวหลี่ถึงอูหลานโฮ) ทางหลวงประจำจังหวัด 301 (เหย่เหอถึงเหยียนโถว) และทางหลวงประจำจังหวัด 302 (เนียนจื่อซานถึงป๋อเกอตู) เสริมด้วยถนนระดับอำเภอ ตำบล ด่านชายแดน และถนนเฉพาะกิจต่างๆ
การบิน
ณ เดือนมกราคม 2021 มีสนามบินพลเรือน 11 แห่งภายในเมืองหูหลุนเป้ยเอ๋อร์ รวมถึงสนามบินขนส่งมวลชน 4 แห่ง ได้แก่ สนามบินนานาชาติหูหลุนเป้ยร์ตงชาน สนามบินนานาชาติหมานโจวลี่ซีเจียว สนามบินจาลันตุน เจงกิสข่าน และสนามบินเกรทเตอร์คินอันโอโรเฉิน และสนามบินการบินพลเรือน 7 แห่ง ได้แก่ สนามบิน Genhe Aoluguya, สนามบิน Hulunbuir Bayankuren General, สนามบิน Morin Dawa Nierji General, สนามบิน New Barag Right Banner Baogede, สนามบิน Hulunbuir Xie'ertala, ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ Forestry General Hospital Heliport (Medical) ของมองโกเลียใน และสนามบิน Arun จากสนามบินทั้งหมด 11 แห่ง สนามบิน Greater Khingan Oroqen เป็นของจังหวัด Greater Khingan ของมณฑลเฮยหลงเจียง และอีก 10 แห่งเป็นของเมือง Hulunbuir
สนามบินนานาชาติหูลุนบู่ร์ตงซานเป็นสนามบินหลักของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน เป็นสนามบินระดับ 4D ชั้นหนึ่งของประเทศ ตั้งอยู่ในเขตไห่หลาร์ เป็นสนามบินหลักของหูลุนบู่ร์ และโดยทั่วไปในระบบสายการบินจะเรียกว่า "สนามบินนานาชาติไห่หลาร์ตงซาน" สนามบินแห่งนี้เปิดเส้นทางบินไปยังปักกิ่ง โฮฮอต จาลันตุน เกิ่นเหอ เป่าเกอเต๋อ ฮาร์บิน เสิ่นหยาง หนานจิง หางโจว เซินเจิ้น กวางโจว สือเจียจวง เทียนจิน เซี่ยงไฮ้ ต้าเหลียน เจิ้งโจว เซียะเหมิน อู่ฮั่น ฮ่องกง ไทเป ซานย่า (ฤดูหนาว) ชิตะ (รัสเซีย) ชอยบัลซาน (มองโกเลีย) อูลานบาตาร์ (มองโกเลีย) โซล (เกาหลีใต้) และคุมาโมโตะ (ญี่ปุ่น) เป็นต้น
สนามบินนานาชาติหม่านโจวหลี่ซีเจียวได้เปิดเส้นทางบินใหม่ 26 เส้นทาง รวมถึงเส้นทางระหว่างประเทศ 6 เส้นทาง เมื่อเทียบกับปี 2014 มีการเพิ่มเส้นทางภายในประเทศ 3 เส้นทาง และเส้นทางระหว่างประเทศ 1 เส้นทาง โดยมีเมืองที่เชื่อมต่อใหม่ 4 เมือง
สนามบินเจงกิสข่านจาลันตุนไม่ใช่ท่าอากาศยาน และให้บริการเฉพาะเส้นทางไปยังเมืองต่างๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่เท่านั้น สนามบินเก็นเหอออลูกูยาและสนามบินโมรินดาวาเนียร์จี ให้บริการเฉพาะเส้นทางภายในเมืองหูลุนบือร์และเส้นทางระหว่างเมืองเท่านั้น สนามบินบารากไรท์แบนเนอร์เป่าเกอเต๋อแห่งใหม่มีแผนระยะยาวที่จะเปิดเส้นทางบินภายในประเทศ แต่ ณ ปี 2018 ยังคงเป็นสนามบินสำหรับเที่ยวบินทั่วไปที่ให้บริการเฉพาะเส้นทางภายในเมืองหูลุนบือร์เท่านั้น
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
จุดชมวิว
ทุ่งหญ้าฮูลุนบูร์
ทุ่งหญ้าฮูลุนบูเออร์ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมืองฮูลุนบูเออร์ ทุ่งหญ้าแห่งนี้ทอดยาวจากทางตะวันตกของเทือกเขากังกังใหญ่ไปจนถึงชายแดนมองโกเลีย ทำให้เป็นทุ่งหญ้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ในบริเวณที่มีทัศนียภาพงดงาม เช่น ฮูเหวินอูร์และบายันฮูซัว บนทุ่งหญ้าฮูลุนบูเออร์ นักท่องเที่ยวสามารถเพลิดเพลินกับการแข่งขันมวยปล้ำ การยิงธนู และการแสดงอื่นๆ นอกจากทุ่งหญ้าแล้ว สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ยังรวมถึงแม่น้ำเออร์กุนและทะเลสาบฮูลุน บรรยากาศทางวัฒนธรรมรัสเซียยังสามารถสัมผัสได้ในเมืองชิเว่ย หม่านโจวหลี่ และสถานที่อื่นๆ ในตอนเย็น นักท่องเที่ยวสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงรอบกองไฟบนทุ่งหญ้าอันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมด้วยดนตรี เพลง และการเต้นรำแบบมองโกเลีย
อนุสรณ์สถานสงครามต่อต้านฟาสซิสต์โลกไฮลาร์
อุทยานอนุสรณ์สงครามต่อต้านฟาสซิสต์โลกไห่หลาร์ ตั้งอยู่ที่เป่ยซาน (ภูเขาเหนือ) ในเขตไห่หลาร์ เมืองหูลุนบุ่ย (บนพื้นที่เดิมของป้อมปราการไห่หลาร์ของกองทัพญี่ปุ่นที่รุกราน ห่างจากตัวเมืองไห่หลาร์ไปทางเหนือ 3 กิโลเมตร) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และเป็นฐานการศึกษาเพื่อความรักชาติของเมืองหูลุนบุ่ย อุทยานอนุสรณ์แห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 110 เฮกตาร์ สร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของป้อมปราการไห่หลาร์ของกองทัพญี่ปุ่นที่รุกราน เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ผสมผสานความรักชาติ ความเป็นสากล และวีรกรรมการปฏิวัติ อุทยานอนุสรณ์แบ่งออกเป็นส่วนเหนือดินและใต้ดิน ส่วนเหนือดินประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ป้อมปราการไห่หลาร์ (มีห้องจัดแสดง 4 ห้องและ 9 ส่วน) ลานกิจกรรม โบราณวัตถุสงคราม ฉากจำลองสงคราม และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยว ส่วนซากปรักหักพังของป้อมปราการใต้ดินจำลองกองบัญชาการของญี่ปุ่น หอพักทหาร ห้องพยาบาล ห้องสื่อสาร และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ
พื้นที่ทัศนียภาพอันงดงามอื่นๆ
บุคคลสำคัญ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม