ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองฉีเฟิง

เมืองฉีเฟิง

เมืองฉีเฟิง (Chifeng City) หรือเรียกย่อว่า "ฉี" และเดิมชื่อ "สันนิบาตจ้าวหวู่" (Zhaowuda League) เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 ภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมองโกเลียใน ณ จุดเชื่อมต่อของ...

เมืองฉีเฟิง

เมืองฉีเฟิง (Chifeng City) หรือเรียกย่อว่า "ฉี" (Chi) และเดิมชื่อ "สันปันน้ำจ้าวหว่า" (Zhaowuda League) เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 ภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมองโกเลียใน ณ จุดเชื่อมต่อของมองโกเลียใน เหอเป่ย และเหลียวหนิง มีพรมแดนติดกับเฉาหยางทางตะวันออกเฉียงใต้ เฉิงเต๋อทางตะวันตกเฉียงใต้ ถงเหลียวทางตะวันออก และสันปันน้ำซีหลิงกอลทางตะวันตกเฉียงเหนือ ภูมิประเทศเป็นภูเขาล้อมรอบสามด้าน สูงทางตะวันตกและต่ำทางตะวันออก มีเนินเขามากมาย สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งแห้งแล้งอบอุ่นแบบมรสุมภาคพื้นทวีป มีฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวเย็น และฤดูร้อนที่สั้นและมีปริมาณน้ำฝนมาก พื้นที่ทั้งหมด 90,021 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2568 ฉีเฟิงปกครอง 3 อำเภอ 7 กองธง และ 2 ตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.887 ล้านคน ชื่อ "ฉีเฟิง" หมายถึง "ภูเขาสีแดง" มาจากยอดเขาสีแดงอมส้มทางตะวันออกเฉียงเหนือของใจกลางเมือง ซึ่งในภาษามองโกลเรียกว่า "อูหลานฮาดา" ฉีเฟิงเป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติมากมาย และได้รับการขนานนามว่า "บ้านเกิดของมังกรหยก" หลังจากการค้นพบมังกรหยกวัฒนธรรมหงซาน ภูมิภาคนี้เคยเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของราชวงศ์เหลียว ฉีเฟิงเป็นเมืองในมองโกเลียในที่อยู่ใกล้ท่าเรือมากที่สุด เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญในวงเศรษฐกิจเมืองหลวงและวงเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ เป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติ และเป็นฐานจัดหาพลังงานและทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ที่สำคัญ เป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของโลหะที่ไม่ใช่เหล็กของจีน" และได้รับรางวัลต่างๆ เช่น เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองสวนแห่งชาติ และเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของฉีเฟิงสูงถึง 240.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เติบโตขึ้น 4.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

เมื่อประมาณ 10,000 ปีที่แล้ว มนุษย์ยุคแรกได้บุกเบิกการปฏิวัติยุคหินใหม่ วัฒนธรรมซิงหลงหวา (8,000 ปีที่แล้ว) ทิ้งซากปรักหักพังของชุมชนขนาดใหญ่ไว้ ซึ่งได้รับการขนานนามว่า "หมู่บ้านแห่งแรกของจีน" วัฒนธรรมจ้าวเป่าโกว (7,000 ปีที่แล้ว) สร้างวัฒนธรรมยุคหินใหม่ที่โดดเด่น วัฒนธรรมหงซาน (5,000-6,000 ปีที่แล้ว) ทำให้เมืองฉีเฟิงกลายเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีนโบราณ ตัวอย่างเช่น มังกรหยกขนาดใหญ่ที่ขุดพบที่ซานซิงทาลาในแคว้นเหวินเหนียง ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์รูปมังกรที่เก่าแก่ที่สุดของจีน และได้รับการยกย่องว่าเป็น "มังกรตัวแรกของโลก" วัฒนธรรมเซียวเหอหยาน (4,500 ปีที่แล้ว) เป็นจุดเริ่มต้นของการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร วัฒนธรรมเซี่ยเจียเตียนตอนล่าง (4,300 ปีที่แล้ว) นำไปสู่ยุคสำริดด้วยป้อมปราการหลายร้อยแห่ง

ในช่วงปลายราชวงศ์ชางถึงยุคสงครามระหว่างรัฐ ชาวตงหูมีบทบาทสำคัญในพื้นที่ รัฐเหยียนได้สร้างกำแพงเมืองจีนตอนเหนือผ่านทางตอนใต้ของเมืองฉีเฟิง ในสมัยราชวงศ์ฉินถึงถัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของคณะกรรมการทหารราโอและซงโม ในสมัยราชวงศ์เหลียว ฉีเฟิงอยู่ในเขตปกครองซ่างจิง (หลินหวง) และจงจิง (ต้าติ้ง) โดยซ่างจิงเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เหลียว ในสมัยราชวงศ์จิน ฉีเฟิงอยู่ในเขตปกครองปักกิ่ง ราชวงศ์หยวนจัดให้อยู่ในเขตปกครองซ่างตูและเขตปกครองเหลียวหยาง ราชวงศ์หมิงจัดให้อยู่ในเขตปกครองต้าหนิงและนูร์กัน ราชวงศ์ชิงจัดให้ฉีเฟิงส่วนใหญ่อยู่ภายใต้สันนิบาตจ้าวหวู่ต้า

ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองพิเศษเรเหอ (ค.ศ. 1914) และต่อมาเป็นมณฑลเรเหอ (ค.ศ. 1928) ในปี ค.ศ. 1933 กองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดครองมณฑลเรเหอทั้งหมด หลังจากญี่ปุ่นยอมจำนนในปี ค.ศ. 1945 พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเรเหอ ในปี ค.ศ. 1956 มณฑลเรเหอถูกยุบและดินแดนถูกรวมเข้ากับสันนิบาตจ้าวหวู่ต้า ในปี ค.ศ. 1969 สันนิบาตถูกโอนไปยังมณฑลเหลียวหนิง จากนั้นกลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของมองโกเลียในอีกครั้งในปี ค.ศ. 1979 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 สภาแห่งรัฐได้ยกเลิกสำนักงานบริหารสันนิบาตจ้าวหวู่ต้าและจัดตั้งเมืองฉีเฟิงขึ้นภายใต้ระบบการปกครองแบบเมือง-อำเภอ

หน่วยงานบริหาร

ในปี 1993 ชานเมืองของเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตซงซาน ส่วนการแบ่งเขตการปกครองระดับตำบลถูกรวมจาก 273 แห่งเป็น 236 แห่งในปี 2001 ลดลงเหลือ 116 แห่งในปี 2006 และกลับมาเป็น 132 แห่งในปี 2012

รายละเอียดการบริหาร

ณ เดือนพฤษภาคม 2568 เทศบาลเมืองฉีเฟิงปกครอง 3 อำเภอ 7 กองร้อย และ 2 ตำบล ได้แก่ อำเภอหงซาน อำเภอซงซาน อำเภอหยวนเป่าซาน กองร้อยอารูฮอร์ฉิน กองร้อยไป่เหรินซ้าย กองร้อยไป่เหรินขวา กองร้อยเค่อซีเกอเติ้ง กองร้อยเหวินหนิวเต้ กองร้อยฮาร์ฉิน กองร้อยอาโอฮั่น ตำบลหลินซี และตำบลหนิงเฉิง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนหยูหลง อำเภอซงซาน

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและพื้นที่

เมืองฉีเฟิงตั้งอยู่ทางตะวันออกของมองโกเลียใน ทางตะวันตกสุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ในลุ่มน้ำซีเหลียวตอนบน ณ จุดบรรจบกันของเทือกเขาชิงกันตอนตะวันตกเฉียงใต้และเชิงเขาทางเหนือของเทือกเขาเหยียน พิกัดทางภูมิศาสตร์: 41°17′10″N–45°24′15″N, 116°21′07″E–120°58′52″E ครอบคลุมพื้นที่ 90,021 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากปักกิ่งและเสิ่นหยางประมาณ 400 กิโลเมตร และห่างจากจินโจวและฉินหวงเต่าไม่ถึง 300 กิโลเมตร

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศมีภูเขาล้อมรอบสามด้าน ระดับความสูงลดลงจากตะวันตกไปตะวันออก แบ่งออกเป็นสี่เขต ได้แก่ เขตภูเขาทางเหนือ เขตภูเขาทางใต้ ที่ราบสูงทางตะวันตก และที่ราบทางตะวันออก โดยมีระดับความสูงตั้งแต่ 300 ถึง 2,000 เมตร จุดที่ต่ำที่สุด (ต่ำกว่า 300 เมตร) อยู่ที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำซีลา มู่หลุนและแม่น้ำลาโอฮา ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ภูเขาต้ากวงติงจื่อ (2,067 เมตร) ตั้งอยู่ที่จุดบรรจบกันของเขตปกครองเคอชิเกอเติ้ง อำเภอซงซาน และอำเภอเว่ยฉาง มณฑลเหอเป่ย ลักษณะภูมิประเทศเป็น "ภูเขาเจ็ดส่วน น้ำหนึ่งส่วน พื้นที่เพาะปลูกสองส่วน"

ภูมิอากาศ

เมืองฉีเฟิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งแห้งแล้งเขตอบอุ่น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 0–7 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 381 มิลลิเมตร โดยลดลงจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ระหว่าง 2,800–3,100 ชั่วโมง ฤดูหนาวมีระยะเวลายาวนานและหนาวเย็น ส่วนฤดูร้อนมีระยะเวลาสั้นและมีฝนตกชุก

อุทกวิทยา

เมืองฉีเฟิงมีลุ่มน้ำสี่สาย ได้แก่ แม่น้ำซีเหลียว (แม่น้ำภายในแผ่นดิน) แม่น้ำต้าหลิง และแม่น้ำลวน มีแม่น้ำ 333 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร ก่อให้เกิดระบบน้ำแปดระบบ เมืองนี้มีทะเลสาบ 128 แห่ง โดยทะเลสาบต้าหลี่นอร์เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นทะเลสาบโซดาที่มีความเค็มปานกลาง อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำหงซาน มีความจุ 2.56 พันล้านลูกบาศก์เมตร มีแม่น้ำ 11 สายไหลผ่านใจกลางเมือง รวมระยะทาง 37.5 กิโลเมตร

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เมืองฉีเฟิงตั้งอยู่บริเวณต้นน้ำของลุ่มแม่น้ำซีเหลียว มีปริมาณน้ำทั้งหมด 3.898 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวประชากรเพียง 851 ลูกบิดเมตร ซึ่งคิดเป็นเพียง 40% ของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ และต่ำกว่าเกณฑ์เตือนภัยระดับสากลที่ 1,700 ลูกบิดเมตรมาก ทำให้เมืองนี้เป็นตัวอย่างของภูมิภาคที่ขาดแคลนน้ำ

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมดของเมืองมีขนาด 133.06 ล้านหมู่ (ประมาณ 8.87 ล้านเฮกตาร์) แบ่งออกเป็น 17 ประเภท และ 142 กลุ่มย่อย ณ สิ้นปี 2567 เมืองฉีเฟิงมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 28 แห่งในระดับต่างๆ ครอบคลุมพื้นที่ 1.106 ล้านเฮกตาร์ ประกอบด้วย เขตอนุรักษ์ระดับชาติ 8 แห่ง (670,000 เฮกตาร์) เขตอนุรักษ์ระดับเขตปกครองตนเอง 9 แห่ง (252,000 เฮกตาร์) เขตอนุรักษ์ระดับเทศบาล 3 แห่ง (41,000 เฮกตาร์) และเขตอนุรักษ์ระดับอำเภอ 8 แห่ง (143,000 เฮกตาร์)

ฟลอร่า

ด้วยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่เป็นรอยต่อระหว่างเขตพืชพรรณของจีนตอนเหนือ จีนตะวันออกเฉียงเหนือ และมองโกเลีย ทำให้เมืองฉีเฟิงมีพืชพรรณหลากหลายประเภท ทั้งป่าไม้ ทุ่งหญ้าพุ่มไม้ ทุ่งหญ้าแห้ง หนองน้ำ และพืชพรรณบนเนินทราย เมืองนี้มีพืชป่า 1,863 ชนิด โดย 586 ชนิดมีสรรพคุณทางยา และ 739 ชนิดมีคุณค่าทางอาหารสัตว์

สัตว์ป่า

มีการระบุชนิดสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมด 497 ชนิด รวมถึงปลา 37 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 5 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 15 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 63 ชนิด และนก 377 ชนิด มีสัตว์ 72 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ ซึ่งรวมถึงนกคุ้มครองระดับ 1 จำนวน 11 ชนิด และนกคุ้มครองระดับ 2 จำนวน 54 ชนิด พื้นที่ชุ่มน้ำตามแนวแม่น้ำลาโอฮาและแม่น้ำซีลามู่หลุน อ่างเก็บน้ำหงซาน และต้าหลี่นอร์ เป็นเส้นทางอพยพที่สำคัญของนกกระเรียน นกกระทา และหงส์ ในช่วงฤดูอพยพ มีหงส์ขาวกว่า 70,000 ตัวมาพักที่ต้าหลี่นอร์เพียงแห่งเดียว

ทรัพยากรแร่

เมืองฉีเฟิงตั้งอยู่บนแนวเขตแร่สำคัญสองแห่ง ได้แก่ เขตชิงอันตอนเหนือและขอบด้านเหนือของที่ราบสูงจีนตอนเหนือ ทำให้เป็นฐานสำคัญของโลหะมีค่าและโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก ในปี 2553 ได้รับการยกย่องให้เป็น "บ้านเกิดของโลหะที่ไม่ใช่เหล็กของจีน" ซึ่งเป็นเมืองระดับจังหวัดเพียงแห่งเดียวที่ได้รับเกียรตินี้ มูลค่าทรัพยากรแร่ที่ประเมินไว้มีมูลค่าเกิน 5 ล้านล้านหยวน (ประมาณ 700 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการค้นพบแร่ 83 ชนิดและแหล่งแร่มากกว่า 1,600 แห่ง ปริมาณสำรองที่สำคัญ ได้แก่ ทองคำ 271.3 ตัน เงิน 34,000 ตัน ทองแดง 870,000 ตัน ตะกั่ว 5.528 ล้านตัน สังกะสี 9.074 ล้านตัน ทังสเตน 149,000 ตัน ดีบุก 845,000 ตัน โมลิบเดนัม 415,000 ตัน เหล็ก 590 ล้านตัน และถ่านหิน 3 พันล้านตัน หินบาลินได้กลายเป็นหนึ่งในสี่หินประจำชาติของจีน

ประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 3.887 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 2.2365 ล้านคน และประชากรในชนบท 1.6505 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 57.54% (เพิ่มขึ้น 0.87 จุดเปอร์เซ็นต์) มีเพศชาย 1.9671 ล้านคน และเพศหญิง 1.9199 ล้านคน จำนวนการเกิดต่อปีอยู่ที่ 16,900 คน (อัตราการเกิด 4.32 ต่อพันคน) และจำนวนการตายต่อปีอยู่ที่ 34,900 คน (อัตราการตาย 8.93 ต่อพันคน)

การเมือง

เมืองฉีเฟิงอยู่ภายใต้โครงสร้างการปกครองเมืองระดับจังหวัดมาตรฐานของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งประกอบด้วยสภาประชาชนประจำเมือง รัฐบาลประชาชน และสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งประชาชนจีน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองฉีเฟิงอยู่ที่ 240.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 50.78 พันล้านหยวน 61.27 พันล้านหยวน และ 128.66 พันล้านหยวน ตามลำดับ ด้วยอัตราส่วนสามภาคส่วนคือ 21.1:25.5:53.4 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 61,562 หยวน (ประมาณ 8,620 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0%

การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 7.0% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นเพิ่มขึ้น 15.5% ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองเพิ่มขึ้น 16.5% และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามลดลง 6.9% การลงทุนในอุตสาหกรรมไฮเทคพุ่งสูงขึ้น 30.9% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 12.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 6.7% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 68.73 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 0.1%

รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรในเมืองอยู่ที่ 45,325 หยวน (ประมาณ 6,345 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5% ส่วนรายได้สุทธิต่อหัวของประชากรในชนบทและผู้เลี้ยงปศุสัตว์อยู่ที่ 20,232 หยวน (ประมาณ 2,830 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 66.84 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7%

อุตสาหกรรมหลัก

มูลค่าผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงรวมทั้งสิ้น 84.39 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 7.046 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.6% นับเป็นการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์ติดต่อกันเป็นปีที่ 13 ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 4.002 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 10.6%) ผลผลิตเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อสัตว์ปีกรวมกันอยู่ที่ 682,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.7%) จำนวนปศุสัตว์ ณ สิ้นปี ได้แก่ สุกร 2.413 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 10.1%) โค 1.801 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 8.8%) และแกะ 9.501 ล้านตัว (ลดลง 3.5%)

อุตสาหกรรมรอง

เมืองฉีเฟิงได้พัฒนาระบบอุตสาหกรรมที่ประกอบด้วยพลังงาน โลหะวิทยา อาหาร ยา สิ่งทอ วัสดุก่อสร้าง เคมีภัณฑ์ และเครื่องจักร เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคฉีเฟิงได้ก่อตั้งกลุ่มอุตสาหกรรม 8 กลุ่มและห่วงโซ่อุตสาหกรรม 13 แห่ง มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเติบโต 9.1% ในปี 2025 โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 11.1% แบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่ลดลง 1.0% การผลิตเพิ่มขึ้น 16.7% และสาธารณูปโภคเพิ่มขึ้น 6.1% อุตสาหกรรมหลัก: พลังงาน +6.2% โลหะวิทยา +15.1% อาหาร +5.7% เคมีภัณฑ์ +21.4% ผลผลิตถ่านหินดิบอยู่ที่ 18.713 ล้านตัน การผลิตไฟฟ้าอยู่ที่ 41.83 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 232.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.8% และมีกำไร 7.19 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 45.1% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างลดลง 1.6% โดยมีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 246 แห่ง และพื้นที่ก่อสร้างรวม 7.78 ล้านตารางเมตร

อุตสาหกรรมบริการ

เศรษฐกิจที่มุ่งเน้นการส่งออกของฉีเฟิงพัฒนาไปอย่างมาก โดยมีฐานการส่งออกการค้าต่างประเทศระดับชาติ 3 แห่ง และระดับเขตปกครองตนเอง 2 แห่ง ศูนย์โลจิสติกส์ปลอดภาษีฉีเฟิง (ประเภท B) เริ่มดำเนินการแล้ว และคณะรัฐมนตรีอนุมัติเขตนำร่องอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดนแบบครบวงจรจีน (ฉีเฟิง) รถไฟขนส่งสินค้า "ฉีเฟิง" จีน-ยุโรป เปิดให้บริการในเดือนเมษายน 2565 และวิ่งไปแล้ว 39 เที่ยว โดยบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์มาตรฐาน 4,050 ตู้ และมีมูลค่าการนำเข้า-ส่งออกรวม 607 ล้านหยวน รถไฟขนส่งสินค้าเอเชียกลาง (ฉีเฟิง-ทาชเคนต์) เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2566 และในเดือนเมษายน 2567 ช่องทางการขนส่งแบบผสมผสานทางรถไฟและทางทะเลใหม่จากด่านพรมแดนทางบกนานาชาติฉีเฟิงไปยังท่าเรือเทียนจินได้เปิดให้บริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 23.7 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%); การขนส่งและบริการไปรษณีย์ 16.65 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.5%); ที่พักและอาหาร 4.39 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.9%); การเงิน 10.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.0%); อสังหาริมทรัพย์ 11.29 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.5%) ปริมาณการจัดส่งทางไปรษณีย์อยู่ที่ 151.85 ล้านรายการ (เพิ่มขึ้น 18.3%) จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 5.889 ล้านคน ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 66.84 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% มูลค่าการค้าระหว่างประเทศทั้งการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 34.15 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.78 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.9% โดยเป็นการส่งออก 7.51 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 45.4%) และการนำเข้า 26.64 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.0%)

ยอดเงินฝากธนาคารอยู่ที่ 446.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 62.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.8% โดยเงินฝากภาคครัวเรือนอยู่ที่ 367.5 พันล้านหยวน ยอดสินเชื่ออยู่ที่ 334.98 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 12.32 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.9% ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 31.951 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 17.6%) โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 37.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 16.1%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการจดทะเบียนความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 247 รายการ (เพิ่มขึ้น 53 รายการ) ธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีมีมูลค่ารวม 720 ล้านหยวน โดยเป็นการซื้อขายเทคโนโลยีมูลค่า 560 ล้านหยวน ภาคธุรกิจมีส่วนร่วมในความสำเร็จที่จดทะเบียนคิดเป็น 60.84% ​​โดยโครงการเทคโนโลยีประยุกต์คิดเป็น 83.73%

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2568 เมืองฉีเฟิงมีโรงเรียนอาชีวศึกษา 30 แห่ง (นักเรียน 32,000 คน) โรงเรียนมัธยมปลาย 47 แห่ง (นักเรียน 82,100 คน) โรงเรียนมัธยมต้น 109 แห่ง (นักเรียน 127,300 คน) และโรงเรียนประถมศึกษา 362 แห่ง (นักเรียน 251,500 คน) อัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมต้นอยู่ที่ 99.61% และอัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาอยู่ที่ 98.54%

วัฒนธรรม

เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 10 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 14 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 194 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 22 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุครอบคลุม 99.52% และการออกอากาศทางโทรทัศน์ครอบคลุม 99.54%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2567 อำเภอฉีเฟิงมีสถานพยาบาล 4,477 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 119 แห่ง (รัฐ 35 แห่ง เอกชน 84 แห่ง) ศูนย์สุขภาพชุมชน 133 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 238 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์รวม 46,740 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 17,435 คน และพยาบาลวิชาชีพ 15,995 คน ในปี 2568 ศูนย์การแพทย์ประจำภูมิภาคแห่งชาติ (สาขาโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยการแพทย์ฉีเฟิง ซวนหวู่ มองโกเลียใน) เริ่มดำเนินการ และโรงพยาบาล 6 แห่งได้รับการยกระดับเป็นระดับ 3A

กีฬา

ศูนย์กีฬาฉีเฟิง ซึ่งสร้างเสร็จในปี 2010 ประกอบด้วยสนามกีฬาขนาด 32,000 ที่นั่ง และโรงยิมขนาด 7,000 ที่นั่ง ฉีเฟิงเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬามองโกเลียในครั้งที่ 13 (2014) กีฬาฤดูหนาวของการแข่งขันกีฬามองโกเลียในครั้งที่ 15 (2023) และการแข่งขันสโนว์บอร์ดประเภทไจแอนท์สลาลอมคู่ขนานของการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวแห่งชาติจีนครั้งที่ 14 (2024) ในปี 2024 นักมวยหญิงชาวฉีเฟิง หยาง หลิว คว้าเหรียญเงินในการแข่งขันมวยหญิงรุ่น 66 กิโลกรัม ในโอลิมปิกปารีส ซึ่งเป็นเหรียญโอลิมปิกเหรียญแรกของเมืองนี้ การแข่งขันสโนว์บอร์ดไจแอนท์สลาลอมคู่ขนานชิงแชมป์โลกปี 2024–2025 จัดขึ้นที่หุบเขาเหม่ยหลิน

โครงสร้างพื้นฐาน

ระบบการจัดการดิจิทัลของเมืองฉีเฟิงครอบคลุมพื้นที่ 60 ตารางกิโลเมตรของใจกลางเมือง โดยมีหน่วยกริด 2,008 หน่วย ทุกเขตและอำเภอมีโรงบำบัดของเสียที่มีอัตราการบำบัดที่ปลอดภัย 100% ในปี 2025 มีการสร้างหรือปรับปรุงพื้นที่เพาะปลูกคุณภาพสูงใหม่ 1.475 ล้านหมู่ (ประมาณ 98,300 เฮกตาร์) และมีการบำบัดพื้นที่เสื่อมโทรมเป็นทะเลทราย 6.89 ล้านหมู่ (ประมาณ 459,000 เฮกตาร์) ซึ่งเป็นสถิติสูงสุด เมืองได้ลงทุน 3.07 พันล้านหยวนในโครงการบรรเทาความยากจนและพัฒนาชนบท

ประกันสังคม

ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 19,700 ตำแหน่ง และมีผู้ว่างงานได้รับการจ้างงานใหม่ 7,600 คน เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 101 แห่ง โดยมีเตียง 13,877 เตียง ผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของพนักงานในเมืองมีจำนวน 1.2 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 1.6%) และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทมีจำนวน 1.764 ล้านคน (ลดลง 1.1%) ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3.829 ล้านคน (ลดลง 0.6%) เงินอุดหนุนค่าครองชีพขั้นต่ำสนับสนุนผู้อยู่อาศัยในเมือง 18,000 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 328,000 คน โดยเงินอุดหนุนต่อหัวต่อเดือนในชนบทอยู่ที่ 591 หยวน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองฉีเฟิงเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนเส้นทางตะวันออกของ "หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง" ห่างจากปักกิ่งประมาณ 390 กิโลเมตร ห่างจากเสิ่นหยาง 500 กิโลเมตร และห่างจากท่าเรือจินโจว 250 กิโลเมตร ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติ เขตสาธิตการถ่ายโอนอุตสาหกรรมปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย และเมืองศูนย์กลางเชิงกลยุทธ์ที่ทันสมัยและมีฟังก์ชันการทำงานครบครัน ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนสูงถึง 250 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.7%) และปริมาณผู้โดยสารทางอากาศพลเรือนอยู่ที่ 1.90 ล้านคน (ลดลง 7.3%)

ทางหลวง

ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 30,400 กิโลเมตร รวมถึงทางด่วน 1,006 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่นของทางหลวงอยู่ที่ 33.86 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้เป็นหนึ่งในสองเมืองแรกในมองโกเลียในที่สร้างทางด่วนวงแหวน (55.66 กิโลเมตร เปิดใช้งานในปี 2011) ในเดือนมิถุนายน 2024 ทางด่วนจิงเผิง-อู่หลานปู้ตง (G1611) เปิดให้บริการ เชื่อมต่อพื้นที่ท่องเที่ยวทุ่งหญ้าสำคัญสามแห่ง และสร้างเส้นทางท่องเที่ยวแบบวงแหวนที่เชื่อมโยงปักกิ่ง เฉิงเต๋อ ฉีเฟิง ซีหลินฮอต และจางเจียโข่ว เส้นทางอู่ไป๋ในเหวินหนิวเต้แบนเนอร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สิบถนนชนบทที่สวยงามที่สุด" ของประเทศ

ทางรถไฟ

เมืองฉีเฟิงมีสถานีผู้โดยสารหลักสองแห่ง ได้แก่ สถานีฉีเฟิงและสถานีฉีเฟิงใต้ ณ สิ้นปี 2565 เมืองนี้มีทางรถไฟที่เปิดให้บริการ 7 สาย รวมระยะทาง 1,286 กิโลเมตร (ทางรถไฟธรรมดา 1,185 กิโลเมตร และทางรถไฟความเร็วสูง 101 กิโลเมตร) โดยมีทางรถไฟอีก 2 สายที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง สถานีฉีเฟิง ซึ่งเปิดให้บริการในเดือนมิถุนายน 2563 พร้อมกับทางรถไฟความเร็วสูงคาชี มีพื้นที่อาคาร 32,000 ตารางเมตร มี 5 ชานชาลา และ 11 ราง ณ เดือนพฤศจิกายน 2567 สถานีทั้งสองแห่งนี้รองรับรถไฟ 8,040 ขบวน ผู้โดยสาร 3.7 ล้านคน และสินค้า 3.976 ล้านตัน

การบิน

สนามบินฉีเฟิงหยูหลง เป็นสนามบินระดับ 4C ที่ใช้งานได้ทั้งสองวัตถุประสงค์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 15 กิโลเมตร มีอาคารผู้โดยสาร T2 ขนาด 31,534.89 ตารางเมตร พร้อมสะพานเทียบเครื่องบิน 9 แห่ง ในปี 2024 สนามบินแห่งนี้รองรับผู้โดยสาร 2.0495 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 6.5% อยู่ในอันดับที่ 77 ของประเทศ) และสินค้า 1,855.8 ตัน (อยู่ในอันดับที่ 100) ให้บริการ 29 เส้นทาง โดยมีสายการบิน 15 สายการบินเชื่อมต่อ 30 เมือง รวมถึงเซี่ยงไฮ้ เซินเจิ้น และกว่างโจว

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบขนส่งสาธารณะฉีเฟิงให้บริการรถโดยสาร 620 คัน ใน 47 เส้นทาง รวมระยะทาง 843.6 กิโลเมตร ขนส่งผู้โดยสารประมาณ 100 ล้านคนต่อปี ค่าโดยสารพื้นฐานอยู่ที่ 1 หยวนต่อเที่ยว (เงินสด) โดยมีส่วนลดสำหรับผู้ถือบัตร วิธีการชำระเงิน ได้แก่ บัตรโดยสาร, Alipay, WeChat และ UnionPay สถานีขนส่งฉีเฟิงให้บริการเส้นทางระหว่างเมืองไปยังกว่า 20 เมือง รวมถึงปักกิ่ง เสิ่นหยาง เทียนจิน และฮาร์บิน เมืองนี้ได้ลงทุน 577 ล้านหยวนในโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งสาธารณะ โดยมีสถานีปลายทาง 23 แห่ง จุดชาร์จ 96 แห่ง และป้ายรถเมล์ 1,232 แห่ง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

เมืองฉีเฟิงมีหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 50 แห่ง และวัฒนธรรมที่ตั้งชื่อตามแหล่งโบราณสถาน 8 แห่ง รวมถึงวัฒนธรรมซิงหลงหวา จ้าวเป่าโกว หงซาน และเซี่ยเจียเตียน โดยมีการค้นพบแหล่งโบราณสถาน 7,340 แห่ง แหล่งโบราณสถานซิงหลงหวาได้รับการขนานนามว่า "หมู่บ้านแห่งแรกของจีน" มังกรหยกหงซาน "มังกรตัวแรกของจีน" และแหล่งโบราณสถานเอ้อร์เต๋าจิงจื่อ "เมืองแรกของทุ่งหญ้า" ซากปรักหักพังของเมืองหลวงเหลียวตอนบนและเมืองหลวงเหลียวตอนกลางตั้งอยู่ในเขตไบ่หรินซ้ายและอำเภอหนิงเฉิงตามลำดับ คฤหาสน์เจ้าชายคาร์ฉินเป็นที่ประทับของเจ้าชายมองโกลสมัยราชวงศ์ชิงที่ใหญ่ที่สุดที่ยังคงเหลืออยู่ แหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหงซานและวัฒนธรรมเหลียวอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกทางวัฒนธรรมโลกของจีน แหล่งโบราณสถานเมืองหลวงเหลียวตอนบนได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานโบราณสถานแห่งชาติแห่งแรกของมองโกเลียใน

ภาษา

ภาษาถิ่นนี้อยู่ในกลุ่มย่อยเฉาเฟิงของภาษาจีนกลางปักกิ่ง ซึ่งเป็นภาษาถิ่นที่อยู่ระหว่างภาษาจีนกลางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาษาจีนกลางปักกิ่ง ภาษาถิ่นนี้เกิดขึ้นจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างภาษาถิ่นซานซี เหอเป่ย ซานตง เหอหนาน ปักกิ่ง และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมถึงภาษาถิ่น "ฉีเฟิง" ในยุคก่อนหน้า ส่งผลให้เกิดรูปแบบภาษาที่ค่อนข้างใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางมาตรฐาน

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

เมืองนี้มีโครงการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้จำนวน 610 โครงการในทุกระดับ โดยมีผู้สืทอดมรดก 592 ราย กระจายอยู่ใน 12 เขตการปกครองระดับอำเภอ ซึ่งรวมถึงโครงการระดับชาติ 6 โครงการที่มีผู้สืทอดมรดก 4 ราย โครงการระดับเขตปกครองตนเอง 75 โครงการที่มีผู้สืทอดมรดก 88 ราย และโครงการระดับเทศบาล 195 โครงการที่มีผู้สืทอดมรดก 258 ราย

ประเพณีของกลุ่มชาติพันธุ์

นับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนมองโกล ประเพณีดั้งเดิมของชาวมองโกลได้ปรับตัวให้เข้ากับสภาพสังคมใหม่ ชาวมองโกลขึ้นชื่อเรื่องความมีน้ำใจและการมีน้ำใจจริงใจ พิธีกรรมดั้งเดิม เช่น เทศกาล "การบูชาโอโบ" ได้เปลี่ยนไปเป็นการเฉลิมฉลอง "งานเทศกาลนาดัม" ซึ่งมีการแข่งขันยิงธนู มวยปล้ำ และการแข่งม้าในทุ่งหญ้า

จุดชมวิว

เมืองฉีเฟิงมีแหล่งท่องเที่ยวที่พัฒนาแล้วกว่า 90 แห่ง รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ขึ้นไป 59 แห่ง ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A 1 แห่ง (กลุ่มหินเกชิเกอเติ้ง), แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A 10 แห่ง (รวมถึงทะเลสาบต้าหลี่นอร์, คฤหาสน์เจ้าชายคาร์ฉิน, ทะเลสาบทรายหยูหลง, หุบเขาต้าซู, หุบเขาเหมยหลิน, เมืองน้ำพุร้อนอ้าวฮั่น, วัดจ้าวเมี่ยว, พิพิธภัณฑ์ฉีเฟิง, ทะเลสาบจื่อเมิ่ง และรีสอร์ทท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติและวัฒนธรรมเหลียวไซฮั่นหวู่ลา), แหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A 17 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A 29 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีอุทยานป่าไม้แห่งชาติ 6 แห่ง, เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 8 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวทางน้ำแห่งชาติ 8 แห่ง, น้ำพุร้อนใต้ดิน 3 แห่ง และแบรนด์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมระดับโลก 4 แห่ง

อาหารพิเศษ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ ได้แก่ ชิเฟิง ตุยฉา (ขนมปังไส้หมูแบบดั้งเดิม), กัวเปาโร่ว (หมูเปรี้ยวหวานกรอบ) และผลิตภัณฑ์จากหินบาลิน

บุคคลที่มีชื่อเสียง

เมืองฉีเฟิงได้ผลิตนักกีฬาที่มีชื่อเสียงหลายคน รวมถึงหยาง หลิว ผู้คว้าเหรียญเงินในกีฬามวยหญิงในการแข่งขันโอลิมปิกที่ปารีสปี 2024 ซึ่งเป็นนักกีฬาคนแรกของเมืองที่ได้รับเหรียญโอลิมปิก

เมืองพี่น้อง

เมืองฉีเฟิงรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การพัฒนาแบบเปิดกว้าง

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองฉีเฟิงได้รับรางวัลและเกียรติยศมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองสวนแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นแห่งประเทศจีน เมืองต้นแบบแห่งชาติเพื่อการสนับสนุนสองด้าน (ความสามัคคีระหว่างทหารและพลเรือน) และเมืองสาธิตแห่งชาติเพื่อความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองเหวินโจว

เมืองเหวินโจว (Wenzhou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจ้อเจียง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล หันหน้าไปทางทะเลจีนตะวันออกทางทิศตะวัน…

เมืองหนิงโป

เมืองหนิงโป (Ningbo) หรือเรียกย่อว่า "หยง" (Yong) เป็นเมืองระดับรองของมณฑลและเป็นเมืองที่วางแผนแยกต่างหากในมณฑลเจ้อเจียง ในอดีตเคยรู้จักกัน…

เมืองหางโจว

เมืองหางโจว (Hangzhou) หรือเรียกย่อว่า "หาง" เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจ้อเจียง เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เมืองขนาดใหญ่ และเมืองศูนย์กลางของเขตมห…

เจ้อเจียง

ภาพรวมเมืองเจ้อเจียง มณฑลเจ้อเจียงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ทางตอนใต้ของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีพรมแดนติดกับทะเลจีนตะวันออ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว