ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองซิงไท่

เมืองซิงไท่

เมืองซิงไท่ (Xingtai City) หรือเรียกย่อว่า "ซิง" (Xing) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองซิงโจว (Xingzhou) และเมืองซุ่นเต๋อ (Shunde Prefecture) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้มณฑลเหอเป่ย จัดเป็นเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 และเป็นฐานสำคัญของประเทศสำหรับอุปกรณ์ที่ทันสมัย

เมืองซิงไท่

ซิงไท่ (Xingtai) หรือเรียกย่อว่า "ซิง" (Xing) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองซิงโจว (Xingzhou) และเมืองซุ่นเต๋อ (Shunde Prefecture) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย จัดเป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 2 เป็นฐานสำคัญของประเทศสำหรับอุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์ขั้นสูง พลังงานใหม่ และอาหารเพื่อสุขภาพ เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญที่เชื่อมโยงภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ยกับที่ราบภาคกลาง และเป็นเมืองไท่หาง (Taihang Spring City) ที่มีสภาพแวดล้อมน่าอยู่ นอกจากนี้ยังเป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญของเขตมหานครฉือเจียจวง (Shijiazhuang Metropolitan Area) ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้บริหารจัดการ 4 เขต 12 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ มีพื้นที่ทั้งหมด 12,400 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 6,877,800 คน เมืองซิงไท่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลเหอเป่ย บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางตอนใต้ และขอบด้านตะวันตกของที่ราบจีนตอนเหนือ ซิงไท่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับมณฑลชานตงทางทิศตะวันออก โดยมีคลองเว่ย-หยุนเหอคั่นกลาง ติดกับมณฑลชานซีทางทิศตะวันตกตามแนวเทือกเขาไท่หาง เชื่อมต่อกับเมืองหานตานทางทิศใต้ และติดกับเมืองฉือเจียจวงและเมืองเหิงสุ่ยทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ ซิงไท่มีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 3,500 ปี และเป็นเมืองหลวงมานานกว่า 800 ปี มีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ย้อนหลังไปถึง 50,000 ถึง 100,000 ปี เป็นเมืองแรกในประวัติศาสตร์ของจีนตอนเหนือและเป็นหนึ่งในเมืองหลวงโบราณที่เก่าแก่ที่สุดของจีน การย้ายเมืองหลวงของพระเจ้าซู่อี้แห่งราชวงศ์ชางถือเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์เมืองซิงไท่ และรัฐได้กำหนดให้ "ซากปรักหักพังซิงไท่" เป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ชางอย่างเป็นทางการ ซิงไท่เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองหลวงแห่งห้าราชวงศ์และป้อมปราการอันแข็งแกร่งแห่งสิบราชวงศ์" ด้วยการก่อตั้งและบริหารราชการอย่างต่อเนื่องยาวนานกว่า 3,000 ปี โดยไม่มีการย้ายที่ตั้งเมืองเลย เมืองโบราณซิงไท่เป็น "เมืองโบราณแห่งแรก" ที่สร้างขึ้นทางเหนือของแม่น้ำเหลือง รู้จักกันในชื่อ "เมืองแรกของเหยียนจ้าว" ด้วยแหล่งน้ำพุจำนวนนับไม่ถ้วนที่ผุดขึ้นบนพื้นที่ราบ ทำให้มีชื่อเสียงในฐานะ "เมืองน้ำพุไท่หาง ซิงไท่ที่งดงาม" ประวัติศาสตร์อันยาวนานของเมืองนี้ได้ให้กำเนิดปราชญ์เช่น กัวโชวจิง หลี่มู่ ซ่งจิง และหลิวปิงจง และจักรพรรดิเช่น กัวเว่ย ไฉ่หรง เมิ่งจื้อเซียง และเมิ่งฉาง จักรพรรดิองค์แรก ฉินซีฮวง สิ้นพระชนม์ที่ซาฉิวในซิงไท่ระหว่างการเสด็จพระราชดำเนินตรวจราชการทางตะวันออก ซิงไท่ยังเป็นบ้านเกิดของราชวงศ์ถัง (สุสานหลวงถัง) เหตุการณ์สำคัญที่กำหนดประวัติศาสตร์จีน เช่น การสละราชสมบัติของเหยาให้แก่ซุน การนำยุทธวิธีทหารม้าแบบเร่ร่อนมาใช้ ยุทธการที่จูลู่ และกบฏโพกผ้าเหลือง ล้วนเกิดขึ้นที่นี่ สำนวนและคำเปรียบเปรยเกือบหนึ่งร้อยสำนวน รวมถึง "ทุบหม้อและจมเรือ" (ความมุ่งมั่นแน่วแน่) "ใครจะได้กวาง" (ชัยชนะที่ไม่แน่นอน) "ไขมันและน้ำมันของประชาชน" (ความเป็นอยู่ของประชาชน) และ "ถูกโจมตีจากทั้งด้านหน้าและด้านหลัง" ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากซิงไท่ ในปี 2024 ซิงไท่มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) 276.59 พันล้านหยวน

ประวัติศาสตร์

"ซิง" เป็นชื่อสถานที่ที่เก่าแก่ที่สุดของซิงไท่ บันทึกไว้ในจารึกกระดูกสัตว์ ซึ่งเรียกว่า "จิง" (บ่อน้ำ) ในศตวรรษที่ 17 ก่อนคริสตกาล ชนเผ่าจิงที่มีนามสกุลเจียงจากทางตะวันตกได้อพยพไปทางตะวันออกตามแม่น้ำไปยังเหอเป่ยตอนใต้ และตั้งชื่อสถานที่ตามชื่อชนเผ่าของพวกเขาว่า "จิง" ดินแดนซิงมีดินอุดมสมบูรณ์และน้ำมากมาย มีน้ำพุหลายร้อยแห่งที่ไหลแข่งขันกัน จึงเป็นที่มาของชื่อ "จิงฟาง" (ภูมิภาคบ่อน้ำ)

ครั้งหนึ่งจักรพรรดิเหลืองเคยทำการเกษตรด้วยพระองค์เองที่สันเขาคานเหยียนในซิงไท่ ใน "หนังสือเพลงแห่งรัฐ" บันทึกไว้ว่า "เสด็จไปประทับที่คานเหยียน ทรงดื่มพระพรอำลาที่คานเหยียน" พระองค์ทรงนำชาวซิงพัฒนาและใช้ประโยชน์จากน้ำบาดาลด้วยพระองค์เอง ทรงสร้างระบบการทำนาแบบบ่อน้ำ ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักกันในชื่อ "จักรพรรดิเหลืองขุดบ่อน้ำและรวมผู้คนมาตั้งถิ่นฐาน" คนรุ่นหลังของชาวซิง เพื่อระลึกถึงคุณธรรมของจักรพรรดิเหลืองในการขุดบ่อน้ำและสร้างถิ่นฐาน จึงได้รวมอักษร "บ่อน้ำ" และ "ถิ่นฐาน" เข้าด้วยกันเป็นอักษรเดียว ซึ่งเป็นที่มาของอักษร "ซิง" เผ่าของจักรพรรดิเหลืองและเผ่าของฉีโย่วได้ต่อสู้กันเก้าครั้งที่หนองน้ำต้าหลูในซิงไท่ ทำให้ที่นี่เป็นภูมิภาคสำคัญสำหรับการรวมตัวของชาวหัวเซี่ย (ชาวจีนดั้งเดิม) ในบั้นปลายชีวิต จักรพรรดิเหยาได้ตั้งเมืองหลวงที่เมืองไป่เหรินในซิงไท่ และสละราชสมบัติให้แก่จักรพรรดิซุนที่ต้าหลู ซึ่งเป็นที่มาของระบบการสละราชสมบัติของจีน หยูต้ามหาราชควบคุมอุทกภัยที่บึงต้าหลูในเมืองซิงไท่ บันทึกของมหาประวัติศาสตร์ระบุว่า "เดินทางไปทางเหนือผ่านแม่น้ำเฟิง มาถึงต้าหลู (บึงต้าหลู)"

ในสมัยราชวงศ์เซี่ย (ประมาณ 2070–1600 ปีก่อนคริสตกาล) "บรรณาการของหยู" ได้กำหนดเขตปกครองเก้าแคว้น โดยแคว้นซิงเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นจี้โจว ส่วนประกอบด้านล่าง "กง" ในอักษร "จี้" เดิมเป็นอักษรโบราณของ "ซิง" ซึ่งแสดงถึงดินแดนซิง โบราณสถานของบรรพบุรุษชาวจีนโบราณ เช่น เขื่อนกุน, สุสานตานจู, ภูเขาเหยา, แท่นเหยา, เมืองเซียง, เมืองไป่เหริน และสันเขากานหยาน ยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงทุกวันนี้

ในศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าซูอี้แห่งราชวงศ์ชางได้ย้ายเมืองหลวงไปยังซิงไท่ และตั้งให้เป็นเขตปกครองของราชวงศ์ การปกครองนี้คงอยู่ยาวนานกว่าศตวรรษในรัชสมัยของพระเจ้าซูซิน พระเจ้าโวเจีย และพระเจ้าซูติง ในช่วงปลายราชวงศ์ชาง เจ้าเมืองซิงไท่เป็นหนึ่งในสามขุนนางชั้นสูงของราชสำนักชาง พระเจ้าตี้ซิน (หรือพระเจ้าโจวแห่งราชวงศ์ชาง) ทรงสร้างพระราชวังที่ซาฉิวในซิงไท่ พร้อมด้วยสระไวน์และป่าแห่งเนื้อสัตว์ ทรงดื่มกินกันตลอดทั้งคืน เจ้าเมืองซิงไท่ทนไม่ได้กับพฤติกรรมที่ประมาทเลินเล่อของกษัตริย์ จึงประท้วงด้วยความขุ่นเคืองและถูกกษัตริย์ประหารชีวิต พงศาวดารจักรวรรดิระบุว่า "เจ้าเมืองซิงไท่เป็นหนึ่งในสามขุนนางชั้นสูงของพระเจ้าโจว และถูกประหารชีวิตเนื่องจากการประท้วงด้วยความจงรักภักดี"

ในปี ค.ศ. 1060 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าเฉิงแห่งโจวได้แต่งตั้งจีจู บุตรชายคนที่สี่ของดยุกแห่งโจว เป็นเจ้าเมืองซิง สร้างเมืองซิง สถาปนารัฐซิง และปกครองดินแดนซิงเป็นเวลากว่าสี่ร้อยปี ในปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชสมัยของพระเจ้าเซียงแห่งโจว (ค.ศ. 635 ก่อนคริสตกาล) รัฐเว่ยใช้กลยุทธ์สร้างความแตกแยกเพื่อทำลายซิง ตำราพิชัยสงครามฉบับใบลานไม้ไผ่ของราชวงศ์ฮั่นบันทึกไว้ว่า "เมื่อเว่ยรุ่งเรือง กองทัพเว่ยอยู่ติดกับซิง" ในปีที่ยี่สิบเอ็ดแห่งรัชสมัยของพระเจ้าเซียงแห่งโจว (ค.ศ. 631 ก่อนคริสตกาล) ดยุกเหวินแห่งจินโจมตีเว่ย และรัฐซิงตกอยู่ภายใต้การปกครองของจิน ในปีที่สิบหกแห่งรัชสมัยของพระเจ้าเจิ้นติ้งแห่งโจว (ค.ศ. 453 ก่อนคริสตกาล) ซิงตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐจ้าว ครั้งหนึ่ง จ้าวเซียงจื่อ โอรสของกษัตริย์แห่งรัฐจ้าว เคยครอบครองซิงเป็นดินแดนศักดินา จึงเป็นที่มาของชื่อ "เซียงกัว" (ที่มาของคำว่า "ดินแดนซิงเซียง") ในปีที่สี่แห่งรัชสมัยของกษัตริย์หลี่แห่งรัฐโจว (372 ปีก่อนคริสตกาล) ขุนนางเฉิงแห่งรัฐจ้าวได้เข้ายึดครองซิง และกลายเป็นซินตู (เมืองหลวงแห่งศรัทธา) ของรัฐจ้าว ในปีที่ยี่สิบแห่งรัชสมัยของกษัตริย์อู่หลิงแห่งรัฐจ้าว (307 ปีก่อนคริสตกาล) รัฐจ้าวได้จัดการประชุมใหญ่ที่พระราชวังซินเป็นเวลาห้าวัน เพื่อประกาศนโยบายระดับชาติในการนำเอาเครื่องแต่งกายแบบชนเผ่าเร่ร่อนและยุทธวิธีทหารม้ามาใช้ ในปีที่สี่แห่งรัชสมัยของกษัตริย์ฮุยเหวินแห่งรัฐจ้าว (295 ปีก่อนคริสตกาล) เกิดเหตุการณ์พระราชวังซาฉิว และกษัตริย์อู่หลิงแห่งรัฐจ้าวได้สิ้นพระชนม์ที่พระราชวังซาฉิวในซิงไท่

หลังจากฉินซีฮวงรวมหกรัฐเข้าด้วยกันแล้ว พระองค์ได้ยกเลิกระบบการมอบที่ดินและจัดตั้งมณฑลและเขตปกครองขึ้น มณฑลซินตูถูกก่อตั้งขึ้นที่เมืองซิง โดยอยู่ในเขตปกครองจูลู่ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสิบหกมณฑลทั่วประเทศ ในปี 210 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินซีฮวงสิ้นพระชนม์ที่พระราชวังซาฉิวในเมืองซิงไท่ และหูไห่ได้ปลอมแปลงพระราชโองการที่นี่เพื่อแย่งชิงบัลลังก์ ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น (206 ก่อนคริสต์ศักราช) เซียงหยูได้มอบที่ดินให้จางเอ๋อเป็นกษัตริย์แห่งฉางซาน ปกครองซินตู และเปลี่ยนชื่อเป็นเซียงกัว เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรฉางซาน

ในปีที่สี่แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น (203 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการก่อตั้งอำเภอเซียงกั่วขึ้น โดยอยู่ในสังกัดของรัฐจ้าว ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิเจียนหวู่แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (25 คริสตกาล) หลิวซิวได้ประกาศตนเป็นจักรพรรดิที่ฮ่าวเฉิง (ปัจจุบันคือไป่เซียง) และสถาปนาราชวงศ์ฮั่นตะวันออกขึ้น ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิจงผิงแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (184 คริสตกาล) จางเจียวแห่งมณฑลจูลู่ได้ก่อกบฏโพกผ้าเหลือง ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งยุคสามก๊กในที่สุด ในปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชสมัยจักรพรรดิเจียนอันแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (212 คริสตกาล) พื้นที่นี้ได้ถูกโอนไปอยู่ในสังกัดมณฑลจี้โจวของราชวงศ์เว่ย ในช่วงยุคสามก๊ก พื้นที่นี้ยังคงเรียกว่าอำเภอเซียงกั่ว โดยอยู่ในสังกัดของรัฐเว่ยภายใต้การปกครองของจักรพรรดิกว่างผิงแห่งมณฑลจี้โจว

ในรัชสมัยปีที่หกของจักรพรรดิหย่งเจี้ยแห่งราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 312) ผู้นำเผ่าเจี๋ยชื่อฉือเล่อได้นำกลยุทธ์ของจางปินมาใช้และยึดครองเซียงกั่วได้สำเร็จ ในรัชสมัยปีที่สองของจักรพรรดิต้าซิงแห่งราชวงศ์จินตะวันออก (ค.ศ. 319) ฉือเล่อได้ประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งจ้าวที่เซียงกั่ว โดยใช้ชื่อรัฐว่า "จ้าว" และมีเมืองหลวงอยู่ที่เซียงกั่ว (ปัจจุบันคืออำเภอเซียงตู) ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักกันในชื่อราชวงศ์จ้าวตอนปลาย

ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ (ค.ศ. 420–589) เซียงกั่วเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกวงผิง มณฑลอี้หยาง และมณฑลหนานเหอ ตามลำดับ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ. 550–577) และราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557–581) ได้มีการจัดตั้งมณฑลเซียงกั่วขึ้น

ในปีที่สามแห่งรัชสมัยของพระเจ้าไค่หวงแห่งราชวงศ์สุย (ค.ศ. 583) ได้มีการยกเลิกเขตปกครองย่อย (Commandereries) และจัดตั้งเขตปกครองระดับมณฑล (Prefectures) ขึ้น โดยเขตปกครองเซียงกัว (Xiangguo Commandery) ถูกลดสถานะกลับเป็นอำเภอ (County) ซึ่งเดิมเคยขึ้นตรงต่อเมืองหมิงโจว (Mingzhou) ในปีที่เก้าแห่งรัชสมัยของพระเจ้าไค่หวง (ค.ศ. 589) อำเภอเซียงกัวได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงกัง (Long'gang County) ในปีที่สิบหกแห่งรัชสมัยของพระเจ้าไค่หวง (ค.ศ. 596) ได้มีการจัดตั้งเมืองซิงโจว (Xingzhou) ขึ้นในดินแดนของราชวงศ์ซิง ในปีที่สามแห่งรัชสมัยของพระเจ้าต้าเย่ (ค.ศ. 607) เขตปกครองเซียงกัวได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ โดยปกครองอำเภอหลงกัง

ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าหวู่เต๋อแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618) มณฑลเซียงกั่วถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซิงโจว ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าเทียนเป่า (ค.ศ. 742) มณฑลซิงโจวถูกยกเลิกและเปลี่ยนเป็นมณฑลจูลู่ ในปีที่สองของรัชสมัยพระเจ้าจือเต๋อ (ค.ศ. 757) มณฑลจูลู่ก็กลับมาเป็นมณฑลซิงโจวอีกครั้ง โดยมีเมืองหลงกังอยู่ภายใต้การปกครอง

ในช่วงยุคห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–960) ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์ถังตอนปลาย ราชวงศ์จินตอนปลาย ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย และราชวงศ์โจวตอนปลาย ต่างก็ปกครองเมืองซิงโจวในดินแดนซิง โดยดูแลอำเภอหลงกัง

ตั้งแต่ปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิเจี้ยนหลงถึงปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิฉงเหอแห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1118) ซิงโจวได้รับการสถาปนาขึ้น ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดิซวนเหอ (ค.ศ. 1119) ซิงโจวถูกยุบและจัดตั้งเขตปกครองซินเต๋อขึ้น ในปี ค.ศ. 1120 (ปีที่สองของรัชสมัยจักรพรรดิซวนเหอ) จักรพรรดิฮุยจงแห่งซ่งได้รวมอักษรโบราณ "ซิง" กับ "ไท" จาก "ซิงไท่" (แท่นบริหาร) ที่สร้างโดยขุนนางแห่งซิง เปลี่ยนชื่ออำเภอหลงกังเป็นอำเภอซิงไท่ ซึ่งขึ้นตรงต่อเขตปกครองซินเต๋อ จากจุดนี้เอง ชื่อ "ซิงไท่" จึงถือกำเนิดขึ้น ในปีที่เจ็ดของรัชสมัยจักรพรรดิซวนเหอ (ค.ศ. 1125) ซิงตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จิน ในปีที่เจ็ดของรัชสมัยจักรพรรดิเทียนฮุยแห่งราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1129) เขตปกครองซินเต๋อถูกเปลี่ยนเป็นซิงโจว โดยมีอำเภอซิงไท่เป็นที่ตั้งของซิงโจว

ในปีที่สามแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิจงถงแห่งราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1262) ข่านคูบิไลได้จัดตั้งสำนักงานแม่ทัพขึ้นที่เมืองซิงไท่ ในเดือนกันยายนของปีเดียวกันนั้น เมืองซิงโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซุนเต๋อ และในปีที่สองแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิจือหยวน (ค.ศ. 1265) มณฑลซุนเต๋อได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตซุนเต๋อ ซึ่งขึ้นตรงต่อมณฑลจงซู่

ในปีแรกของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (1368) เขตปกครองซุนเต๋อถูกเปลี่ยนเป็นมณฑลซุนเต๋อ ซึ่งขึ้นตรงต่อเมืองหลวง ราชวงศ์ชิง (1644–1912) ยึดถือระบบของราชวงศ์หมิงเป็นหลัก โดยความสัมพันธ์แบบขึ้นตรงต่อเมืองหลวงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ในปีที่สองของการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (1913) เขตปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิก แต่ยังคงรักษาระดับอำเภอไว้ อำเภอต่างๆ ในซิงไท่ขึ้นอยู่กับเขตการปกครองจี่หนานของมณฑลจือหลี่ ในปีที่สามของการก่อตั้งสาธารณรัฐ (1914) เขตการปกครองจี่หนานถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองต้าหมิง ในปีที่สิบเจ็ดของการก่อตั้งสาธารณรัฐ (1928) มณฑลจือหลี่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเหอเป่ย เขตการปกครองต่างๆ ถูกยกเลิก และอำเภอทั้งหมดอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลเหอเป่ย ในปีที่ยี่สิบห้าของการก่อตั้งสาธารณรัฐ (1936) มณฑลเหอเป่ยได้จัดตั้งสำนักงานตรวจสอบการบริหารเขตที่สิบห้าขึ้นในซิงไท่ ในปีที่ยี่สิบหกของการก่อตั้งสาธารณรัฐ (1937) ในวันที่ 15 ตุลาคม กองกำลังญี่ปุ่นเข้ายึดครองซิงไท่และจัดตั้งเขตการปกครองหุ่นเชิดซุนเต๋อขึ้น ในขณะเดียวกัน พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ดำเนินการเคลื่อนไหวเพื่อกอบกู้ญี่ปุ่น โดยแทรกซึมเข้าไปในแนวหลังของศัตรูในภาคเหนือของจีน เพื่อจัดตั้งรัฐบาลต่อต้านญี่ปุ่นในเขตชายแดนซานซี-เหอเป่ย-ซานตง-เหอหนาน ในเดือนสิงหาคม ปี 1938 สำนักงานผู้อำนวยการฝ่ายบริหารจี่หนานได้ก่อตั้งขึ้นที่หนานกง ในเมืองซิงไท่ ในเดือนสิงหาคม ปี 1945 ญี่ปุ่นประกาศยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข ในวันที่ 24 กันยายน ซิงไท่ได้รับการปลดปล่อย ในวันที่ 25 กันยายน พื้นที่เมืองของอำเภอซิงไท่ถูกแยกออกเพื่อจัดตั้งเป็นเมืองซิงไท่ และมีการประกาศจัดตั้งรัฐบาลเทศบาลเมืองซิงไท่ ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการบริหารระดับเมืองของซิงไท่

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2491 รัฐบาลประชาชนภาคเหนือของจีนได้ก่อตั้งขึ้น เขตชายแดนซานซี-เหอเป่ย-ซานตง-เหอหนานถูกยกเลิก และอำเภอต่างๆ ของเมืองซิงไท่ได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองภาคเหนือของจีน ต่อมาในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2492 รัฐบาลประชาชนมณฑลเหอเป่ยได้ก่อตั้งขึ้น และเขตพิเศษซิงไท่ถูกจัดตั้งขึ้นจากเขตย่อยที่สี่เดิมของเมืองจี่หนานและบางอำเภอของเขตย่อยที่หนึ่งของเมืองไท่หางในเขตการปกครองภาคเหนือของจีน สำนักงานผู้ตรวจการฝ่ายปกครองซิงไท่ก็ถูกจัดตั้งขึ้นเช่นกัน โดยขึ้นตรงต่อรัฐบาลประชาชนมณฑลเหอเป่ย และมีที่ตั้งอยู่ในเมืองซิงไท่

เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1949 เมืองซิงไท่ถูกลดสถานะเป็นเมืองซิงไท่ ขึ้นตรงต่อสำนักงานผู้ตรวจการ ในเดือนเมษายน 1950 สำนักงานผู้ตรวจการฝ่ายบริหารซิงไท่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ตรวจการรัฐบาลประชาชนมณฑลเหอเป่ย ซิงไท่ ทำหน้าที่บริหารเมืองซิงไท่และ 15 อำเภอ (ซิงไท่, ชาเหอ, เน่ยฉิว, หลินเฉิง, หลงเหยา, เหรินเซียน, ไป่เซียง, หนานเหอ, หนิงจิน, จูลู่, ผิงเซียง, ซินเหอ, กวงจง, หนานกง, เว่ยเซียน) รวมทั้งหมด 16 หน่วยงานรัฐบาลประชาชนระดับอำเภอ/เมือง ในปี 1953 เมืองซิงไท่ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองซิงไท่ (เมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑล) ในปี 1955 หน่วยงานรัฐบาลเมืองได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะกรรมการประชาชนเทศบาลซิงไท่

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2491 ภายใต้นโยบายระดับชาติในการรวมอำเภอและตำบลขนาดใหญ่ คณะกรรมการประชาชนประจำมณฑลได้ตัดสินใจยุบสำนักงานผู้ว่าการเขตซิงไท่ และรวมเข้ากับสำนักงานผู้ว่าการเขตหานตาน พร้อมทั้งโอนอำเภอหนิงจินและอำเภอซินเหอไปอยู่ภายใต้สำนักงานผู้ว่าการเขตฉือเจียจวง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2491 สำนักงานผู้ว่าการเขตซิงไท่ได้ถูกรวมเข้ากับสำนักงานผู้ว่าการเขตหานตานอย่างเป็นทางการ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2491 อำเภอ/เมือง 15 แห่งถูกรวมเข้าเป็นอำเภอ/เมืองขนาดใหญ่ 4 แห่ง ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2504 เขตพิเศษซิงไท่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2505 การจัดตั้งเมือง 1 แห่งและอำเภอ 16 แห่งตามเดิมได้ถูกฟื้นฟูขึ้นตามลำดับ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2507 อำเภอหลินซีได้ถูกจัดตั้งขึ้น ในขณะนั้น สำนักงานผู้ว่าการเขตซิงไท่ดูแลเมือง 1 เมืองและอำเภอ 17 แห่ง รวมทั้งหมด 18 หน่วยงานปกครองส่วนท้องถิ่นระดับอำเภอ/เมือง

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เมืองซิงไท่ได้รับการยกระดับจากเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลไปเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัด โดยรัฐบาลเทศบาลอยู่ภายใต้รัฐบาลจังหวัดโดยตรง ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2529 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี อำเภอซิงไท่จึงถูกผนวกเข้ากับเมืองซิงไท่ และในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 มณฑลซิงไท่และเมืองซิงไท่ได้รวมกันเป็นเมืองซิงไท่ โดยยกเลิกมณฑลซิงไท่ และจัดตั้งเมืองซิงไท่ระดับมณฑลขึ้นใหม่ เพื่อใช้ระบบการปกครองแบบเมืองต่ออำเภอ

หน่วยงานบริหาร

ประวัติของกองพล

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2491 รัฐบาลประชาชนภาคเหนือของจีนได้ก่อตั้งขึ้น ในปี พ.ศ. 2492 เขตพิเศษซิงไท่ถูกจัดตั้งขึ้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 เมืองซิงไท่ถูกลดสถานะเป็นเมืองซิงไท่ ในปี พ.ศ. 2496 เมืองซิงไท่ได้รับการยกฐานะกลับเป็นเมืองในสังกัดมณฑลอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2491 สำนักงานผู้ว่าการเขตซิงไท่ถูกควบรวมกับเมืองหานตาน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2504 เขตพิเศษซิงไท่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2505 การจัดตั้งเมือง 1 เมืองและอำเภอ 16 แห่งตามเดิมได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2507 อำเภอหลินซีถูกจัดตั้งขึ้น

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2523 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เมืองซิงไท่ได้จัดตั้งเขตเฉียวตง เขตเฉียวซี และเขตชานเมืองขึ้น ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เมืองซิงไท่ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับมณฑล ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2529 อำเภอซิงไท่ถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองซิงไท่ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2529 และพฤษภาคม พ.ศ. 2530 อำเภอหนานกงและอำเภอซาเหอได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอตามลำดับ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2536 จังหวัดซิงไท่และเมืองซิงไท่ได้รวมกันเป็นเมืองซิงไท่ระดับจังหวัดแห่งใหม่

ในเดือนมิถุนายน ปี 2020 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการปรับโครงสร้างเขตการปกครองของเมืองซิงไท่ โดยเปลี่ยนชื่อเขตเฉียวตงเป็นเขตเซียงตู เขตเฉียวซีเปลี่ยนชื่อเป็นเขตซินตู อำเภอซิงไท่ถูกยุบและแบ่งพื้นที่ไปอยู่ระหว่างเขตเซียงตูและเขตซินตู อำเภอเหรินเซียนถูกยุบและจัดตั้งเป็นเขตเหรินเจ๋อ และอำเภอนานเหอถูกยุบและจัดตั้งเป็นเขตนานเหอ

รายละเอียดแผนก

ณ ปี 2022 เมืองซิงไท่บริหารจัดการเขตเทศบาล 4 เขต (เขตเซียงตู เขตซินตู เขตเหรินเจ๋อ และเขตหนานเหอ) อำเภอ 12 แห่ง (อำเภอเน่ยฉิว อำเภอหลินเฉิง อำเภอหลงเหยา อำเภอไป่เซียง อำเภอหนิงจิน อำเภอจูลู่ อำเภอผิงเซียง อำเภอซินเหอ อำเภอกวางจง อำเภอเว่ยเซียน อำเภอหลินซี และอำเภอชิงเหอ) และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง (เมืองซาเหอ และเมืองหนานกง) นอกจากนี้ยังมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจซิงไท่และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซิงไท่เหอเป่ย (เขตใหม่ซิงตง) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองซิงไท่ตั้งอยู่ที่เลขที่ 166 ถนนซินซี เขตเซียงตู เมืองซิงไท่ และมีสำนักงานตำบล อำเภอ และอำเภอย่อยรวม 198 แห่ง

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองซิงไท่ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลเหอเป่ย บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางตอนใต้ และตอนกลางของที่ราบภาคเหนือของจีน อยู่ระหว่างมณฑลซานซี เหอเป่ย และซานตง ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 36°50′–37°47′ เหนือ และลองจิจูด 113°52′–115°49′ ตะวันออก ตรงข้ามกับมณฑลซานตงทางทิศตะวันออก โดยมีคลองใหญ่คั่นอยู่ ติดกับมณฑลซานซีทางทิศตะวันตกตามแนวเทือกเขาไท่หาง เชื่อมต่อกับเมืองฉือเจียจวงและเมืองเหิงสุ่ยทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ และติดกับเมืองหานตานทางทิศใต้ เมืองนี้มีความยาว 185 กิโลเมตรในแนวตะวันออก-ตะวันตก และ 80 กิโลเมตรในแนวเหนือ-ใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 12,400 ตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศ

เมืองซิงไท่ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่างเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หางตอนใต้และที่ราบภาคเหนือของจีน ซึ่งมีความแตกต่างของระดับความสูงอย่างมาก ภูมิประเทศลดหลั่นจากตะวันตกไปตะวันออกเป็นชั้นๆ ประกอบด้วยภูเขา เนินเขา และที่ราบ โดยที่ราบเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจววิ่งจากเหนือจรดใต้ตามแนวเขตแดนระหว่างเนินเขาและที่ราบ พื้นที่ภูเขาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ครอบคลุมพื้นที่ 1,767.31 ตารางกิโลเมตร (14.21% ของพื้นที่ทั้งหมด) โดยยอดเขาส่วนใหญ่สูงเกิน 500 เมตร ยอดเขาที่มีความสูงเกิน 1,000 เมตร ได้แก่ ภูเขาเป่ยหวู่ตัง (1,437 เมตร), หวงหยูหลิง (1,386 เมตร), ภูเขาหยุนเมิ่ง (1,384 เมตร), ภูเขาจื่อจิน (1,370 เมตร), ภูเขาซีหวู่จือ (1,352 เมตร), ต้าฝอถังหน่าว (1,310.7 เมตร), ไท่จื่อหยาน (1,141 เมตร) และภูเขาหลิงเซียว (1,129.6 เมตร) ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ภูเขาปูล่าโอจิง โดยมียอดเขาหลักคือ ซื่อจื่อเกอเหลียง ที่ความสูง 1,822 เมตร ที่ราบตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ครอบคลุมพื้นที่ 8,765.75 ตารางกิโลเมตร (70.50% ของพื้นที่ทั้งหมด) ที่ระดับความสูง 100–30 เมตร ทำหน้าที่เป็น "แหล่งผลิตธัญพืช" และ "ทะเลฝ้าย" ของซิงไท่

ภูมิอากาศ

ซิงไท่มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งชื้นอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างปีสูง และมีปริมาณน้ำฝนกระจุกตัว อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 12–14 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด เฉลี่ยอยู่ที่ -2 องศาเซลเซียส (ต่ำสุดที่ -20 องศาเซลเซียส) และเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด เฉลี่ยอยู่ที่ 27 องศาเซลเซียส (สูงสุดที่ 41 องศาเซลเซียส) ฤดูใบไม้ผลิมีพายุฝุ่นและอากาศแห้ง ฤดูร้อนร้อนและมีฝนตก ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายและคงที่ และฤดูหนาวมีหิมะตกน้อยและอากาศแห้งและหนาว

อุทกวิทยา

ลุ่มน้ำจื่อหย่ามีลำน้ำสาขา 15 สาย ได้แก่ แม่น้ำเซียว แม่น้ำเป่ยซา แม่น้ำอู่ แม่น้ำตี้ แม่น้ำลี่หยาง แม่น้ำเซียวหม่า แม่น้ำหนิวเหวย แม่น้ำไป่หม่า แม่น้ำฉีหลี่ซุนสุ่ย แม่น้ำหลี่ใต้ แม่น้ำซามัง แม่น้ำหลิวเหล่ย แม่น้ำหลี่เหนือ แม่น้ำฟู่หยาง และแม่น้ำฟู่หยางใหม่ ยกเว้นแม่น้ำหลิวเหล่ย แม่น้ำสายอื่นๆ มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาไท่หางตะวันตก มีแหล่งต้นน้ำจำนวนมาก และมีรูปแบบการระบายน้ำคล้ายไม้กวาดคว่ำ ลำน้ำมีลักษณะกว้างที่ต้นน้ำและแคบที่ปลายน้ำ มีกระแสน้ำไหลเร็วและสั้น มีปริมาณน้ำพื้นฐานน้อย และบางครั้งอาจแห้งแล้ง ในฤดูน้ำท่วม น้ำท่วมจะก่อตัวอย่างรวดเร็วและมีพลังทำลายล้างสูง ลำน้ำสาขาแปดสาย (แม่น้ำหลิวเหล่ย แม่น้ำซามัง แม่น้ำฉีหลี่ซุนสุ่ย แม่น้ำหนิวเหวย แม่น้ำหลี่ใต้ แม่น้ำไป่หม่า แม่น้ำเซียวหม่า และแม่น้ำลี่หยาง) ไหลมาบรรจบกันที่หนองน้ำต้าหลู แล้วไหลลงสู่แม่น้ำหลี่เหนือ แม่น้ำหลี่เหนือ แม่น้ำตี้ แม่น้ำอู่ แม่น้ำเป่ยซา และแม่น้ำเซียว ไหลลงสู่หนองน้ำหนิงจิน จากนั้นที่เมืองไอซินจวงก็รวมกันเป็นแม่น้ำฟู่หยางใหม่ ไหลลงสู่เมืองเหิงสุ่ย

พื้นที่เฮยหลงกังมีลำน้ำสายหลัก 5 สาย ได้แก่ แม่น้ำเหลาจาง แม่น้ำฟู่ตงไป แม่น้ำซีซา แม่น้ำซูโอลู่ และแม่น้ำเหลาซาฉิง โดยมีลำน้ำสาขาขนาดใหญ่ 14 สาย และลำน้ำสาขาทั่วไป 52 สาย

คลองเว่ย-หยุนเหอเป็นแม่น้ำที่เป็นพรมแดนระหว่างมณฑลเหอเป่ยและมณฑลชานตง ไหลผ่านเมืองซิงไท่เป็นระยะทาง 58 กิโลเมตร

ดิน

จากผลสำรวจดินทั่วเมืองระหว่างปี 1980-1984 พบว่าเมืองซิงไท่มีดิน 6 ประเภท 16 ประเภทย่อย 46 สกุลดิน และ 113 ชนิดดิน ได้แก่ ดินสีน้ำตาล (266,718.9 หมู่ ในพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกสูงกว่า 1,000 เมตร) ดินสีอบเชย (2,567,507.6 หมู่ ในพื้นที่ภูเขาและเนินเขาทางตะวันตกต่ำกว่า 1,000 เมตร) ดินตะกอนน้ำ (142,565 หมู่ ในพื้นที่ราบต่ำทางตะวันออก) ดินทุ่งหญ้า (27,274 หมู่ ในพื้นที่ระหว่างภูเขาและหุบเขาแม่น้ำ) ดินนาข้าว (8,028.6 หมู่) และดินพรุ (5,816 หมู่ ในพื้นที่ราบต่ำทางตะวันออก)

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่พบบ่อยในซิงไท่ ได้แก่ น้ำท่วม ภัยแล้ง ตั๊กแตน ลมแรง ลูกเห็บ และแผ่นดินไหว โดยมักมีแมลงระบาดหลังภัยแล้ง และโรคระบาดหลังน้ำท่วม

พื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมส่วนใหญ่อยู่ตามแนวแม่น้ำหนิวเหวย์และแม่น้ำฉีหลี่ทางตะวันออกของเมือง สาเหตุหลักคือ 1) ฝนตกหนักบ่อยครั้ง (เฉลี่ย 3.7 ครั้งต่อปี โดยมีสถิติสูงสุด 12 ครั้งในปี 1963) และ 2) พื้นที่ลุ่มต่ำที่มีระบบระบายน้ำไม่ดี ระหว่างวันที่ 2-4 สิงหาคม 1963 ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 1987 สามตำบลที่มี 37 หมู่บ้านถูกพายุลมแรงพัดถล่ม โดยมีปริมาณน้ำฝน 100 มิลลิเมตรใน 90 นาที ทำให้ข้าวสาลีเสียหาย 2,426 หมู่ และเกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจ 1.2 ล้านหยวน

ซิงไท่ตั้งอยู่บนระบบธรณีวิทยานีโอคาเธย์เซียนและเขตแนวรอยเลื่อนเทือกเขาไท่หาง ซึ่งเป็นบริเวณที่เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 1966 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.8 ริกเตอร์ในอำเภอหลงเหยา ส่งผลกระทบต่อซิงไท่ด้วยความรุนแรงระดับ 4-5 เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 1966 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.2 ริกเตอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหนิงจิน ส่งผลกระทบต่อซิงไท่ด้วยความรุนแรงระดับ 6 ทำให้ห้องชุด 890 ห้องพังถล่ม 1,543 ห้องเสียหาย และ 14,322 ห้องแตกร้าว เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 1976 เกิดแผ่นดินไหวที่ถังซานขนาด 7.8 ริกเตอร์ ส่งผลกระทบต่อซิงไท่ด้วยความรุนแรงระดับ 4.8

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เมืองซิงไท่มีแม่น้ำ 21 สาย ซึ่งทั้งหมดอยู่ในระบบแม่น้ำจื่อหย่าและเฮยหลงกังของลุ่มแม่น้ำไห่ (ยกเว้นคลองเว่ย-หยุนเหอทางชายแดนตะวันออก) มีความยาวลำน้ำรวม 1,052 กิโลเมตร และคันกั้นน้ำยาว 1,121 กิโลเมตร มีคลองระบายน้ำท่วม 16 สาย และคลองระบายน้ำ 5 สาย แม่น้ำฟู่หยางไหลผ่านเมืองจากเหนือจรดใต้ แบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนฟู่ซีและส่วนเฮยหลงกัง

ทรัพยากรที่ดิน

ลักษณะภูมิประเทศของเมืองซิงไท่ลดหลั่นจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก โดยมีเทือกเขาไท่หางทางทิศตะวันตก เนินเขาตอนกลาง และที่ราบภาคเหนือทางทิศตะวันออก ในอัตราส่วนประมาณ 2:1:7 ณ สิ้นปี 2558 เมืองนี้มีพื้นที่เพาะปลูก 694,044 เฮกตาร์ พื้นที่สวนผลไม้ 55,336 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 133,521 เฮกตาร์ พื้นที่ทุ่งหญ้า 79,076 เฮกตาร์ พื้นที่เมือง/เหมืองแร่ 159,265 เฮกตาร์ พื้นที่คมนาคม 36,901 เฮกตาร์ พื้นที่น้ำและพื้นที่อนุรักษ์น้ำ 45,271 เฮกตาร์ และพื้นที่อื่นๆ 39,913 เฮกตาร์ ซิงไท่เป็นเมืองเกษตรกรรมที่สำคัญมาแต่ดั้งเดิม เป็นที่รู้จักในนาม "ทะเลฝ้ายและยุ้งฉาง"

ทรัพยากรชีวภาพ

พืชพรรณของเมืองซิงไท่เป็นส่วนหนึ่งของเขตพืชพรรณแพนอาร์กติก เขตย่อยจีน-ญี่ปุ่น มณฑลเหอเป่ย-เหอหนาน เขตพืชพรรณเทือกเขาไท่หาง ซึ่งเป็นเขตพืชพรรณป่ากึ่งแห้งแล้งที่มีทั้งไม้พุ่มและหญ้า เนื่องจากการเพาะปลูกในระยะยาวและสงครามในอดีต พืชพรรณดั้งเดิมจึงถูกทำลายไปมาก พืชพรรณในปัจจุบันจึงเป็นพืชที่ปลูกขึ้นใหม่และได้รับการเพาะปลูกเพิ่มเติม เมืองนี้มีพืช 126 วงศ์ มากกว่า 600 สกุล และมากกว่า 1,230 ชนิด ส่วนใหญ่ได้แก่ สนจีน ฮอร์นบีม โอ๊คเหลียวตง อาบีเลีย และเฮเซล มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกประมาณ 300 ชนิด และสัตว์น้ำที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจมากกว่า 60 ชนิด ส่วนทางตะวันตกของเทือกเขาไท่หางมีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกป่า 187 ชนิด

ณ สิ้นปี 2022 มีการปลูกป่าเสร็จสมบูรณ์แล้ว 42,600 เฮกตาร์ เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 1 แห่ง คือ เขตอนุรักษ์ภูเขาซานฉา ซึ่งตั้งอยู่ในเทือกเขาลึกทางตะวันตกของอำเภอหลินเฉิง มีพื้นที่ตามแผนทั้งหมด 5,464.7 เฮกตาร์ (พื้นที่หลัก 1,798.0 เฮกตาร์ เขตกันชน 1,540.2 เฮกตาร์ เขตทดลอง 2,126.5 เฮกตาร์)

ทรัพยากรแร่

มณฑลซิงไท่มีทรัพยากรแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์และมีลักษณะเฉพาะของภูมิภาค ถ่านหินส่วนใหญ่กระจายอยู่ในเมืองซาเหอ เขตซินตู เขตเซียงตู อำเภอเน่ยฉิว และอำเภอหลินเฉิง แร่เหล็กอยู่ในเมืองซาเหอ เกลือหินอยู่ในอำเภอหนิงจิน แร่ธาตุสำหรับวัสดุก่อสร้างอยู่ในเทือกเขาไท่หางทางตะวันตก และทรัพยากรความร้อนใต้พิภพกระจายอยู่ทั่วที่ราบทางตะวันออก เมืองนี้ได้ค้นพบแร่ธาตุ 46 ชนิด (เชื้อเพลิง 2 ชนิด โลหะ 8 ชนิด อโลหะ 34 ชนิด และไอน้ำ 2 ชนิด) ถ่านหิน เหล็ก เกลือหิน และไคยาไนต์มีความสำคัญในมณฑล ณ สิ้นปี 2560 ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน 4.053 พันล้านตัน แร่เหล็ก 348 ล้านตัน แร่เกลือ 253.85 พันล้านตัน (เทียบเท่า NaCl 219.74 พันล้านตัน) หินปูนสำหรับทำซีเมนต์ 1.004 พันล้านตัน และไคยาไนต์ 2.3363 ล้านตัน

ประชากร

ณ สิ้นปี 2567 ประชากรประจำถิ่นของเมืองซิงไท่มีจำนวน 6,877,800 คน ในจำนวนนี้เป็นประชากรประจำถิ่นในเขตเมือง 3,921,700 คน คิดเป็นอัตราการเป็นเมืองร้อยละ 57.02 เพิ่มขึ้น 0.7 จุดเปอร์เซ็นต์จากสิ้นปีที่แล้ว

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของเศรษฐกิจภาคเอกชนของซิงไท่ อยู่ที่ 187.58 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.8% คิดเป็น 67.8% ของ GDP GDP อยู่ที่ 276.59 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมปฐมภูมิอยู่ที่ 34.79 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.5% ภาคอุตสาหกรรมทุติยภูมิอยู่ที่ 99.63 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.7% และภาคอุตสาหกรรมตติยภูมิอยู่ที่ 142.17 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.4% โดยสามภาคอุตสาหกรรมนี้คิดเป็น 12.6%, 36.0% และ 51.4% ของ GDP ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 39,989 หยวน เพิ่มขึ้น 5.6%

ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 21.696 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.2% โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 11.88 พันล้านหยวน ลดลง 1% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 68.56 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) เติบโตขึ้น 9.8%

ในปี 2024 มีการจ้างงานใหม่ในเขตเมือง 70,399 ตำแหน่ง คิดเป็น 104.76% ของแผนงานประจำปี การจ้างงานใหม่ของผู้ว่างงานในเมืองอยู่ที่ 31,093 คน เพิ่มขึ้น 11,347 คน รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 29,952 หยวน เพิ่มขึ้น 5.0% รายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยในเมืองอยู่ที่ 40,007 หยวน เพิ่มขึ้น 4.2% และของผู้อยู่อาศัยในชนบทอยู่ที่ 19,725 หยวน เพิ่มขึ้น 6.0% อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 2.03 ลดลง 0.03

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 11.577 ล้านหมู่ เพิ่มขึ้น 0.1% ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 4.948 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.5% ผลผลิตฝ้ายอยู่ที่ 24,000 ตัน ลดลง 28.6% ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 3.204 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.6% ผลผลิตผลไม้สวนอยู่ที่ 1.080 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.4% ผลผลิตถั่วกินได้อยู่ที่ 78,000 ตัน เพิ่มขึ้น 2.8% ผลผลิตเนื้อปศุสัตว์หลักอยู่ที่ 358,000 ตัน ลดลง 2.7% โดยเป็นเนื้อหมู 211,000 ตัน (ลดลง 5.3%) เนื้อวัว 33,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.9%) เนื้อแกะ 20,000 ตัน (ลดลง 2.4%) และเนื้อสัตว์ปีก 94,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.2%) ผลผลิตไข่อยู่ที่ 488,000 ตัน เพิ่มขึ้น 4.6% และผลผลิตนมอยู่ที่ 436,000 ตัน ลดลง 0.2%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มรวมของภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 85.96 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.2% มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 2.5% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจที่รัฐควบคุมลดลง 8.7% วิสาหกิจร่วมทุนเติบโต 2.4% และวิสาหกิจที่ลงทุนโดยต่างชาติ ฮ่องกง มาเก๊า และไต้หวันเติบโต 5.2% เมื่อพิจารณาตามภาคอุตสาหกรรม การทำเหมืองลดลง 16.8% การผลิตเติบโต 4.6% และการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำเติบโต 10.0% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีกำไรสุทธิรวม 8.58 พันล้านหยวน ลดลง 17.0%

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคลดลง 7.9% คิดเป็น 20.9% ของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานที่ไม่ใช่เชื้อเพลิงฟอสซิลอยู่ที่ 4.23 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง ลดลง 4.5% ความเข้มข้นเฉลี่ยของ PM2.5 อยู่ที่ 44 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ลดลง 2.2% จำนวนวันที่มีคุณภาพอากาศดีอยู่ที่ 232 วัน เพิ่มขึ้น 21 วัน

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 14.04 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.5% โดยวิสาหกิจก่อสร้างที่มีคุณสมบัติเหมาะสมมีกำไรรวม 770 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.4%

อุตสาหกรรมบริการ

ณ สิ้นปี 2567 สถาบันการเงินในเมืองซิงไท่มียอดคงเหลือสินเชื่อสกุลเงินในประเทศและต่างประเทศ 635.699 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.78% และยอดคงเหลือเงินฝาก 834.939 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.97% โดยรวมยอดคงเหลือสินเชื่อรายย่อยและขนาดเล็กอยู่ที่ 141.223 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 33.588 พันล้านหยวนจากต้นปี

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 25.03 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.4%; การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 15.99 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.7%; ที่พักและอาหาร 2.75 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.5%; การส่งข้อมูล ซอฟต์แวร์ และบริการไอที 3.68 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.5%; อุตสาหกรรมการเงิน 25.77 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.6%; และอสังหาริมทรัพย์ 15.37 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.7%

ในปี 2024 มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 23.47 พันล้านหยวน ลดลง 7.3% การส่งออกมีมูลค่า 20.56 พันล้านหยวน ลดลง 9.0% การนำเข้ามีมูลค่า 2.91 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% การค้ากับประเทศในโครงการ Belt and Road มีมูลค่ารวม 12.89 พันล้านหยวน (54.9% ของมูลค่ารวมทั้งหมด) การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงมีมูลค่า 69.41 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 115.49 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2% ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 1.205 พันล้านชิ้น เพิ่มขึ้น 34.21% รายได้จากการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 5.392 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 27.99% ธุรกิจโทรคมนาคมรวมอยู่ที่ 5.80 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.1% จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 7.8847 ล้านคน ผู้ใช้บริการอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์แบบประจำที่อยู่ที่ 2.8543 ล้านคน เพิ่มขึ้น 168,500 คน เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวภายในประเทศมาเยือน 45.3994 ล้านคน เพิ่มขึ้น 20.76% โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 54.915 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 23.3%

ในปี 2024 รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 14.186 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.12% โดยมีการจ่ายค่าสินไหมทดแทน 6.923 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.33%

การขนส่ง

ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนของสนามบินซิงไท่มีจำนวน 224 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 6.43% ปริมาณผู้โดยสารทางถนนมีจำนวน 178,000 คน เพิ่มขึ้น 52.2% และปริมาณผู้โดยสารที่ใช้บริการสนามบินมีจำนวน 30,900 คน (สถิติระหว่างวันที่ 18 กรกฎาคม ถึง 31 ธันวาคม 2024)

ทางหลวง

เขตซิงไท่มีทางด่วน 7 สายที่เชื่อมต่อกันเป็นเครือข่าย ได้แก่ ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ทางด่วนต้ากวง ทางด่วนชิงหยิน ทางด่วนไท่หาง ทางด่วนซิงเหิง ทางด่วนซิงเฟิน และทางด่วนซิงหลิน รวมถึงทางด่วนจิงหวู่ที่กำลังจะสร้างขึ้น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106, 107 และ 308 พร้อมด้วยทางหลวงระดับจังหวัดอีกมากมายครอบคลุมพื้นที่อย่างหนาแน่น ทางด่วนซิงเฟินและซิงหลินเชื่อมต่อมณฑลชานซีและชานตง ทำให้เป็นเส้นทางข้ามมณฑลที่สะดวกที่สุด โครงสร้างทางหลวงแบบ "สองวงแหวน หกทางเชื่อม แปดแนวนอน และสิบสองแนวตั้ง" ก่อให้เกิดศูนย์กลางการคมนาคม "แกรนด์ครอส" ของซิงไท่

ทางรถไฟ

ซิงไท่ได้สร้างเครือข่ายทางรถไฟแบบสามทาง โดยมีเส้นทางหลักระดับชาติสี่สายวิ่งจากเหนือจรดใต้ ได้แก่ ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ทางรถไฟปักกิ่ง-จิ่วเจียง ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว และทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-จิ่วเจียงที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง สถานีต่างๆ ได้แก่ สถานีซิงไท่ สถานีซิงไท่ตะวันออก สถานีชิงเหอเฉิง และสถานีชิงเหอตะวันออกที่วางแผนไว้ ทางรถไฟซิงหวงและซิงเหอวิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก โดยมีสถานีซิงไท่ใต้และสถานีจูลู่ บริการรถไฟโดยสารสามารถเข้าถึงเมืองหลวงของทุกมณฑล ยกเว้นซินเจียง ทิเบต ชิงไห่ ไห่หนาน และไต้หวัน

การบิน

สนามบินซิงไท่ต้าเหลียน (IATA: XNT, ICAO: ZBXT) ตั้งอยู่ที่ถนนสนามบิน เมืองต้าเหลียน เมืองซาเหอ ห่างจากใจกลางเมืองซิงไท่ไปทางใต้ 18 กิโลเมตร เป็นสนามบินระดับ 4C ที่ใช้งานได้ทั้งทางทหารและพลเรือน การดำเนินงานด้านการบินพลเรือนเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2536 ระงับในเดือนกันยายน 2545 และโครงการปรับปรุงเพื่อกลับมาดำเนินการด้านการบินพลเรือนอีกครั้งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2563 อาคารผู้โดยสารมีพื้นที่ 6,100 ตารางเมตร มีที่จอดรถ 6 จุด และรันเวย์ยาว 2,600 เมตร กว้าง 60 เมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 450,000 คนต่อปี สินค้า 1,300 ตัน และการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 6,082 เที่ยวต่อปี นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีสนามบินการบินทั่วไประดับอำเภออีก 5 แห่ง ได้แก่ เหวยเซียน ไป่เซียง ผิงเซียง หลินเฉิง และหนิงจิน

ระบบขนส่งสาธารณะ

ณ ปี 2022 เมืองซิงไท่ให้บริการรถโดยสารประจำทางเชื่อมระหว่างเมืองและชนบทจำนวน 174 เส้นทาง โดยมีรถ 1,500 คัน ครอบคลุมระยะทางกว่า 51 ล้านกิโลเมตรต่อปี และให้บริการผู้โดยสาร 210 ล้านคน ครอบคลุมทั้ง 170 ตำบล อัตราการเปลี่ยนเส้นทางขนส่งสาธารณะในชนบทเป็นเส้นทางในเมืองสูงถึง 85% ในปี 2017 ซิงไท่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในกลุ่มแรกของ "เมืองต้นแบบด้านการขนส่งสาธารณะที่สำคัญของมณฑลเหอเป่ย" และในเดือนสิงหาคม 2019 เส้นทางรถโดยสารระหว่างเมืองจากเขตเมืองไปยังทุกอำเภอได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ ทำให้ซิงไท่เป็นเมืองแรกในมณฑลเหอเป่ยที่ประสบความสำเร็จในการบูรณาการการขนส่งในเมืองและชนบทอย่างทั่วถึง

กิจกรรมเพื่อสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2567 เขตซิงไท่มีสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 6 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 27,600 คน (เพิ่มขึ้น 11.29%) และมีจำนวนนักเรียนทั้งหมด 80,900 คน (เพิ่มขึ้น 7.86%) โดยแบ่งเป็นนักเรียนอาชีวศึกษา 74,900 คน นักเรียนมัธยมปลาย 193,700 คน นักเรียนมัธยมต้น 383,200 คน นักเรียนประถมศึกษา 712,300 คน และเด็กอนุบาล 177,300 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซิงไท่มีศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยี (ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรม) จำนวน 98 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญ 10 แห่ง มีการลงนามในสัญญาเทคโนโลยีจำนวน 1,877 ฉบับ มูลค่าธุรกรรม 6.3 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 19.9% ​​มีการอนุมัติสิทธิบัตรใหม่ 7,717 รายการ เพิ่มขึ้น 1.46% สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้มีจำนวน 3,116 รายการ เพิ่มขึ้น 19.94% เมืองนี้มีสถาบันตรวจสอบและทดสอบ 195 แห่ง ศูนย์ตรวจสอบคุณภาพระดับชาติ 2 แห่ง และระดับจังหวัด 9 แห่ง มีสถานประกอบการที่ต้องได้รับการรับรองผลิตภัณฑ์ 1,179 แห่ง และสถานีรายงานความรุนแรงและเตือนภัยแผ่นดินไหว 88 แห่ง

วัฒนธรรมและกีฬา

ในปี 2024 เมืองซิงไท่มีพิพิธภัณฑ์ที่จดทะเบียน 23 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 19 แห่ง และศูนย์วัฒนธรรม 19 แห่ง เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับมวลชนขนาดใหญ่กว่า 400 รายการ รวมถึงการแข่งขันวิ่งมาราธอนซิงไท่ปี 2024 และการแข่งขันเรือมังกรเยาวชนแห่งชาติครั้งที่ 1 นักกีฬาได้รับรางวัลเหรียญทอง 65 เหรียญ เหรียญเงิน 40 เหรียญ และเหรียญทองแดง 52 เหรียญในการแข่งขันระดับจังหวัด มีการสร้างหรือปรับปรุงสวนกีฬามาตรฐาน 22 แห่ง ปรับปรุงอุปกรณ์ออกกำลังกายในหมู่บ้าน/ชุมชน 43 ชุด และสร้างสนามกีฬาสารพัดประโยชน์และโรงยิมสาธารณะ 33 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2567 อำเภอซิงไท่มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 9,874 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 191 แห่ง ศูนย์สุขภาพประจำตำบล 173 แห่ง ศูนย์บริการสุขภาพชุมชน (สถานี) 119 แห่ง ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 19 แห่ง และศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 19 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 58,800 คน ประกอบด้วยแพทย์และผู้ช่วยแพทย์ 27,900 คน และพยาบาลวิชาชีพ 24,300 คน สถานพยาบาลมีเตียงทั้งหมด 46,900 เตียง แบ่งเป็นในโรงพยาบาล 36,200 เตียง และในศูนย์สุขภาพประจำตำบล 8,700 เตียง

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2567 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองจำนวน 1.3832 ล้านคน เพิ่มขึ้น 129,100 คน ในจำนวนนี้ 880,100 คนเข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานบริษัท (รวมถึงผู้เกษียณอายุ) เพิ่มขึ้น 115,400 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันการว่างงานมีจำนวน 605,600 คน เพิ่มขึ้น 23,700 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงานมีจำนวน 890,400 คน เพิ่มขึ้น 36,900 คน ซึ่งรวมถึงแรงงานข้ามชาติ 494,200 คน เมืองนี้มีสถานบริการดูแลผู้สูงอายุแบบพักอาศัย 301 แห่ง มีเตียง 29,353 เตียง สถานบริการดูแลพิเศษ 92 แห่ง และสถานบริการและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการดูแลผู้สูงอายุในชุมชน 4,771 แห่ง

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

วัฒนธรรมสำนวน

เมืองซิงไท่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมอย่างลึกซึ้งมาตลอดประวัติศาสตร์ โดยมีสำนวนและคำอุปมาอุปไมยเกือบหนึ่งร้อยอย่างที่กำเนิดขึ้นที่นี่

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

เมืองโบราณซิงไท่ หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองซุ่นเต๋อ ในอดีตเคยตั้งอยู่ในบริเวณเมืองซิงไท่ในปัจจุบัน ถือเป็นจุดกำเนิดทางภูมิศาสตร์ของเมือง และเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแรกทางใต้ของเมืองหลวง"

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ ปี 2022 อำเภอซิงไท่มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 14 รายการ ระดับจังหวัด 41 รายการ และระดับเทศบาล 53 รายการ

ประเพณีพื้นบ้าน

ประเพณีพื้นบ้านในท้องถิ่น ได้แก่: ลูกสาวไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมญาติในช่วงปีใหม่; เกี๊ยวข้าวฟ่างเป็นอาหารในงานแต่งงาน; "เจียโช่ว" หมายถึงการไปห้องน้ำ; ประเพณีการเกิดที่หวงเหอและซุนเต๋อ; ทุกครัวเรือนขุดบ่อน้ำเพื่อป้องกันภัยพิบัติ; แขวนกระดาษแผ่นเล็กๆ ไว้บนคานหลังคาเพื่อขอพรจากเจียงไท่กง; การเดินทางไปยังชานเมืองทางใต้เพื่อความเจริญรุ่งเรือง; การถวายเงินกระดาษพิมพ์; การเรียกแตงกวาว่า "หู่กัว"; และ "ลูกคนที่สอง" เป็นที่รักมากกว่า "ลูกคนแรก"

ที่มาของชื่อ

ในจารึกกระดูกสัตว์ คำว่า "ซิง" ถูกบันทึกไว้ว่า "จิง" (บ่อน้ำ) ซิงไท่ในสมัยโบราณมีบ่อน้ำไหลหลายร้อยแห่ง และชาวซิงได้ขุดบ่อน้ำและสร้างที่อยู่อาศัย ต่อมาจึงรวมตัวอักษร "บ่อน้ำ" และ "ที่อยู่อาศัย" เข้าด้วยกันเป็น "ซิง" พจนานุกรมคังซีกล่าวว่า "หลุมในดินที่ให้น้ำเรียกว่าบ่อน้ำ" ซิงไท่ในสมัยโบราณมีบ่อน้ำหลายร้อยแห่งที่แข่งขันกันไหล จึงได้ชื่อว่า จิงฟาง (เขตบ่อน้ำ) คัมภีร์อี้จิงกล่าวว่า "บ่อน้ำคือสถานที่แห่งคุณธรรม" ในสมัยโบราณ จักรพรรดิเหลืองทรงทำการเกษตรที่สันเขากานเหยียนในซิงไท่ คัมภีร์เพลงแห่งรัฐบันทึกไว้ว่า "เสด็จประพาสที่กาน ดื่มอำลาที่เหยียน" จักรพรรดิเหลืองทรงสอนให้ประชาชนพัฒนาและใช้ประโยชน์จากน้ำในบ่อน้ำ สร้างที่อยู่อาศัย ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักกันในชื่อ "จักรพรรดิเหลืองทรงขุดบ่อน้ำและรวบรวมผู้คนมาตั้งถิ่นฐาน" คนรุ่นหลังจึงรวม "บ่อน้ำ" และ "ที่อยู่อาศัย" เข้าด้วยกันเป็น "ซิง" ชื่อสถานที่ "ซิง" ปรากฏครั้งแรกใน "พงศาวดารไผ่": "ในปีที่เก้าแห่งรัชสมัยของจูอี้แห่งราชวงศ์ชาง เมืองหลวงถูกทำลายที่เกิง และย้ายไปที่ซิง"

"ไท่" หมายถึงแท่นที่สร้างจากดินสี่ด้าน สูงขึ้นไปถึงระดับความสูงระดับหนึ่ง แท่นที่เก่าแก่ที่สุดในซิงไท่สร้างโดยขุนนางแห่งซิง ในปีที่ยี่สิบของรัชสมัยขุนนางเฉิงแห่งจ้าว (355 ปีก่อนคริสตกาล) จ้าวได้สร้างแท่นไม้จันทน์ (ตันไท่) และพระราชวังซินที่ซิงไท่ และสถาปนาให้เป็นเมืองหลวงแห่งศาสนา (ซินตู) บันทึก "บันทึกของมหาปราชญ์แห่งราชวงศ์จ้าว" บันทึกไว้ว่า "ในปีที่ยี่สิบ เว่ยได้ถวายไม้คานชั้นดี ซึ่งใช้ในการสร้างแท่นไม้จันทน์" บันทึก "ไท่ผิงฮวนหยูจี" บันทึกไว้ว่า "ขุนนางเฉิงแห่งจ้าวได้สร้างแท่นไม้จันทน์พร้อมกับพระราชวังซิน เพื่อเป็นเมืองหลวงสำรองของจ้าว สำหรับใช้ในการพิจารณาคดีกับขุนนางศักดินา จึงได้ชื่อว่าซินตู" ในเดือนแรกของปีที่สิบเก้าแห่งรัชสมัยของพระเจ้าหวู่หลิงแห่งรัฐจ้าว รัฐจ้าวได้จัดการประชุมใหญ่ที่พระราชวังซินในเมืองซิงไท่เป็นเวลาห้าวัน โดยประกาศนโยบายระดับชาติเกี่ยวกับการแต่งกายแบบชนเผ่าเร่ร่อนและยุทธวิธีทหารม้า หนังสือ “สารานุกรมเมืองซุนเต๋อ” บันทึกไว้ว่า “แท่นดินที่ประดับประดาด้วยดอกไม้และต้นไม้ เคยเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงใหญ่ในอดีต!” ฝนปรอยที่แท่นไม้จันทน์เป็นหนึ่งในสิบสองทัศนียภาพอันงดงามของเมืองซุนเต๋อมาตั้งแต่สมัยโบราณ

ชื่อสถานที่ "ซิง" ปรากฏครั้งแรกใน "พงศาวดารไผ่": "ในปีที่เก้าแห่งรัชสมัยของจูอี้แห่งราชวงศ์ชาง เมืองหลวงที่เกิงถูกทำลาย และย้ายไปที่ซิง" "บันทึกของมหาประวัติศาสตร์" ก็บันทึกไว้เช่นกันว่า "จูอี้แห่งราชวงศ์ชางย้ายไปที่ซิง" จูอี้ได้สถาปนาเมืองหลวงที่ซิงและสร้างเมืองขึ้นที่นั่น ทำให้เป็นเมืองแรกในเขตซิงไท่ที่บันทึกไว้ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ ตลอดประวัติศาสตร์ ซิงไท่เป็นที่รู้จักกันในชื่อต่างๆ มากมาย รวมถึงซินตู เซียงกัว ซิงโจว และหลงกัง

ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก พระเจ้าเฉิงแห่งโจวได้แต่งตั้งบุตรชายคนที่สี่ของดยุกแห่งโจวเป็น "เจ้าเมืองซิง" และสถาปนารัฐซิงขึ้นเพื่อปกครองดินแดนซิง เจ้าเมืองซิงได้สร้างศาลาว่าการ (ซิงไท่) ขึ้นที่หมู่บ้านเจียงสุ่ย ในปัจจุบันคืออำเภอซินตู ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า "ไท่" ใน "ซิงไท่" ในปีที่สองของรัชสมัยซวนเหอแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (1120) จักรพรรดิฮุยจงได้นำอักษรหนึ่งตัวจาก "ซิงโจว" และ "ซิงไท่" มาใช้ เปลี่ยนชื่ออำเภอหลงกังเป็นอำเภอซิงไท่ ซึ่งขึ้นตรงต่อเมืองซินเต๋อ และเป็นที่มาของชื่อซิงไท่ในที่สุด

ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ข่านคูบิไลได้ทดลองการปกครองในซิงไท่ โดยใช้นโยบายคัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ส่งเสริมสิ่งที่เป็นประโยชน์ กำจัดสิ่งที่เป็นอันตราย และส่งเสริมการเกษตร ทำให้ซิงไท่กลายเป็น "เมืองที่มีความสุขและสงบสุข" ซึ่งเป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ว่า "มหาราชแห่งซิงโจว" ข่านคูบิไลได้ยกระดับซิงไท่ให้เป็นเมืองซุนเต๋อ ขึ้นเป็นมณฑลโดยตรงภายใต้การปกครองของมณฑลจงซู่

จุดชมวิว

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 ซิงไท่มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ 16 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ AAA ของประเทศ 54 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ AA ของประเทศ 1 แห่ง แหล่งทัศนียภาพระดับชาติ 2 แห่ง อุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติ 2 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 2 แห่ง แหล่งทัศนียภาพการอนุรักษ์น้ำแห่งชาติ 4 แห่ง และหมู่บ้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจีน 9 แห่ง ซึ่งก่อให้เกิดเส้นทางท่องเที่ยวที่โดดเด่น 4 เส้นทาง ได้แก่ ทัวร์ชมทิวทัศน์ภูเขาและน้ำ ทัวร์เกษตรกรรมเพื่อการพักผ่อน ทัวร์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม และทัวร์หมู่บ้านโบราณ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

"เครื่องลายครามขาวซิงโจวคือเครื่องลายครามที่ดีที่สุดในโลก" เตาเผาซิงโจวเป็นเตาเผาอันดับหนึ่งในบรรดาเตาเผาใหญ่ทั้งสี่แห่งของเหอเป่ย และเป็นแหล่งกำเนิดของเครื่องลายครามขาวจีน การคิดค้นและการผลิตเครื่องลายครามขาวซิงโจวได้ทำลายการผูกขาดของเครื่องเคลือบสีเขียวมรกตตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชาง ก่อให้เกิดรูปแบบ "สีเขียวมรกตทางใต้ เครื่องลายครามขาวทางเหนือ" ลู่หยู ปราชญ์ด้านชาแห่งราชวงศ์ถังบันทึกไว้ว่า "เครื่องลายครามซิงโจวนั้นงดงามราวกับเงินและหิมะ" หลี่จ้าวแห่งราชวงศ์ถังกล่าวว่า "ทุกคนในโลก ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นสูงหรือชนชั้นล่าง ต่างก็ใช้เครื่องลายครามชนิดนี้" ปี่ริซิว กวีแห่งราชวงศ์ถังบรรยายว่า "กลมดุจดวงจันทร์ที่ร่วงหล่น เบาดุจดวงเมฆที่ลอยขึ้น" เตาเผาซิงโจวเริ่มทำการเผาในช่วงปลายราชวงศ์เหนือ และรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยราชวงศ์ถัง กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตเครื่องลายครามขาวแห่งแรกๆ ในประเทศจีน เตาเผาซิงโจวมีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์เครื่องปั้นดินเผาจีนโบราณ และแหล่งเตาเผาเครื่องลายครามขาวซิงโจวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ แผนอนุรักษ์แหล่งโบราณสถานสำคัญระดับชาติ และเป็นหนึ่งในสิบแหล่งค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุด

จีนเป็นหนึ่งในประเทศแรกๆ ของโลกที่ใช้เหล็ก และอุตสาหกรรมถลุงเหล็กของซิงไท่ก็เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศเช่นกัน เมื่อสองพันปีก่อน ชาวซิงไท่รู้แล้วว่า "ที่ใดมีดินสีแดงบนยอดเขา ที่นั่นย่อมมีเหล็กอยู่ใต้ดิน" เซียงกัวเป็นหนึ่งในสามฐานถลุงเหล็กที่สำคัญภายใต้จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่น (141–87 ปีก่อนคริสตกาล) "ตำราภูมิศาสตร์ของราชวงศ์สุ่ย" และ "พงศาวดารแผนที่อำเภอหยวนเหอ" บันทึกไว้ว่า "ซาเหอมีภูเขาชิงเฉิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานเหล็กเก่าของราชวงศ์ฮั่นและเว่ย" ในช่วงราชวงศ์เหนือ ฉีหวู่ ฮวยเหวิน ผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะวิทยาของซิงโจว ได้คิดค้นเทคนิคการผลิตเหล็กแบบหลอมรวม ซึ่งเป็นวิธีการผลิตเหล็กที่ทันสมัยที่สุดในโลกก่อนศตวรรษที่ 17 มีดเหล็กดัดซิงโจวสมัยราชวงศ์ถังถือเป็นสินค้าบรรณาการชั้นดี ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เมืองซิงโจวเป็นศูนย์กลางการถลุงเหล็กที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ โดยมีผลผลิตเหล็กเป็นอันดับหนึ่งของประเทศในรัชสมัยของพระเจ้าหยวนเฟิง การถลุงเหล็กที่ซิงโจวมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการส่งเสริมการพัฒนาและความก้าวหน้าของประวัติศาสตร์จีน

บุคคลที่มีชื่อเสียง

การแลกเปลี่ยนภายนอก

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

กำแพงเมืองจินซานหลิงในเฉิงเต๋อ

กำแพงเมืองจีนจินซานหลิง ตั้งอยู่ในเมืองบักซีหยิง อำเภอลวนผิง เมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นแหล่งมรด…

เขตทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน

อุทยานทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน ตั้งอยู่ในตำบลเป่ยเย่ อำเภอผิงซาน เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสานควา…

รีสอร์ททุ่งหญ้าดั้งเดิมจงตู

อุทยานทุ่งหญ้าธรรมชาติจงตู ตั้งอยู่ในอำเภอจางเป่ย เมืองจางเจียโข่ว มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และเป็นหนึ่งในทุ่งหญ…

แหล่งท่องเที่ยวสะพานจ้าวโจว

อุทยานทัศนียภาพสะพานจ้าวโจว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านต้าซีเฉียว เมืองจ้าวโจว อำเภอจ้าว เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นอุทยานทัศนียภาพระดับ 4A ของ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว