Miasto Qitaihe
Miasto QitaiheQitaihe to miasto o statusie prefektury w prowincji Heilongjiang, położone w północno-wschodnich Chinach, we wschodniej części prowincji Heilongjiang, na południe od Jiamusi, na zachodnim krańcu pasma górskiego Wandashan,
Miasto Qitaihe
Qitaihe to miasto o randze prefektury pod jurysdykcją prowincji Heilongjiang, położone w północno-wschodnich Chinach, we wschodniej części prowincji Heilongjiang, na południe od Jiamusi, na zachodnim krańcu pasma górskiego Wandashan, o łącznej powierzchni 6221 kilometrów kwadratowych. Według stanu na październik 2022 roku miasto administruje 3 dystryktami miejskimi i 1 powiatem. Pod koniec 2024 roku liczba zarejestrowanej ludności wynosiła 726 329. Lokalny dialekt należy do poddialektu Jiafu dialektu Heilongjiang. Teren składa się z niskich gór i wzgórz, wyższych na południowym wschodzie i niższych na północnym zachodzie. Położone w strefie średnich szerokości geograficznych, miasto ma kontynentalny klimat monsunowy. Już za czasów dynastii Xia, Shang i Zhou obszar Qitaihe był terytorium ludu Sushen, starożytnych mieszkańców północnych Chin. W sierpniu 1954 roku prowincje Heilongjiang i Songjiang połączyły się w jedną prowincję Heilongjiang, a powiat Boli został włączony do regionu Hejiang. 1 marca 1965 roku Rada Państwa zatwierdziła utworzenie Specjalnego Dystryktu Qitaihe (na szczeblu powiatu). W 1983 roku został on podniesiony do rangi miasta administrowanego przez prowincję. Qitaihe zajmuje centralne miejsce we wschodniej części skupiska miast Heilongjiang i nawiązało strategiczne partnerstwa regionalne z 14 miastami we wschodnich, północno-wschodnich Chinach. Obszar ten jest jednym z miejsc narodzin ludu Sushen i dawniej stanowił siedzibę Komitetu Prowincjonalnego Jidong Komunistycznej Partii Chin oraz Drugiej Armii Szlaku Antyjapońskiej Zjednoczonej Armii Północno-Wschodniej. W Qitaihe znajdują się dwa parki narodowe (Xidaquan i Shilongshan) oraz Narodowy Park Mokradeł Jeziora Taoshan. Miasto jest reprezentatywnym ośrodkiem chińskiego łyżwiarstwa szybkiego na krótkim torze, z którego pochodzi 10 mistrzów świata, w tym Zhang Jie, Yang Yang, Wang Meng, Fan Kexin i Yang Jingru. Jest znane jako „Stolica Węgla Koksowego”, „Miasto rodzinne chińskich mistrzów zimowych igrzysk olimpijskich” i „Kolebka mistrzów zimowych igrzysk olimpijskich”. W 2024 roku PKB regionu Qitaihe wyniósł 23,66 miliarda juanów (około 3,3 miliarda dolarów), co oznacza spadek o 7,2% w porównaniu z rokiem poprzednim.
Pochodzenie nazwy
Nazwa „Qitaihe” pochodzi z języka koreańskiego. Przed założeniem miasta, koreańscy mieszkańcy gminy Xingshu w hrabstwie Boli nazywali ten obszar „Qidehe” (transliteracja), potocznie znanym jako „Qitahe”. Po założeniu miasta Qitaihe, nazwa ta została przyjęta z modyfikacjami i transliterowana jako obecna „Qitaihe”.
Historia
Okres przed Qin
Już za czasów dynastii Xia, Shang i Zhou obszar Qitaihe był terytorium ludu Sushen, starożytnych mieszkańców północnych Chin. Ludy Sushen i Suoli z regionu Heilongjiang zaczęły już płacić daninę równinom centralnym.
Okresy Sui, Tang, Song i Yuan
Lud Sushen kilkakrotnie zmieniał nazwy, a za czasów dynastii Tang nazywano go Mohe. W 698 roku Sumo Mohe ustanowił Państwo Bohajów, lokalny ustrój dynastii Tang. W szczytowym okresie rządziło ono pięcioma stolicami, piętnastoma prefekturami i 62 departamentami, a obszar Qitaihe znajdował się pod prefekturą Tieli. Po podboju Państwa Bohajów przez Kitanów, dynastia Liao utworzyła Departament Pięciu Narodów wzdłuż rzeki Songhua, pod którego jurysdykcją znajdowało się Qitaihe. W 1115 roku dynastia Jin podbiła Liao, a Qitaihe znalazło się pod Traktem Huligajów. Po podboju Jin przez Imperium Mongolskie, dynastia Yuan ustanowiła Urząd Myriarchy Huligajów, pod którego administracją znajdowało się Qitaihe.
Okresy Ming i Qing
W 1409 roku dynastia Ming utworzyła Regionalną Komisję Wojskową Nurgan w dorzeczu rzek Heilongjiang i Songhua. Po 1644 roku dynastia Qing utworzyła w Yilan różne urzędy administracyjne, a obszar Qitaihe znalazł się pod jurysdykcją Sanxing.
Okres Republiki Chińskiej
We wrześniu 1918 roku formalnie ustanowiono rząd powiatu Boli. W 1929 roku zniesiono system okręgów, a powiat Boli znalazł się bezpośrednio pod władzą prowincji Jilin. W 1931 roku japoński imperializm zajął północno-wschodnie Chiny. W 1934 roku Boli znalazło się pod władzą prowincji Sanjiang. W 1943 roku zostało ponownie przydzielone do prowincji Dongman General. Po zwycięstwie w wojnie z ruchem oporu w 1945 roku, Boli znalazło się pod władzą prowincji Hejiang.
Po założeniu Chińskiej Republiki Ludowej
W 1949 roku kilka prowincji zostało połączonych. W sierpniu 1954 roku prowincje Heilongjiang i Songjiang połączyły się, a powiat Boli znalazł się w regionie Hejiang. W 1958 roku rozpoczęto wydobycie na dużą skalę w zagłębiu węglowym Qitaihe, a także ukończono budowę pierwszej w kraju prywatnej linii kolejowej, co przyniosło szybki rozwój tego dotychczas odległego, górskiego obszaru. 1 marca 1965 roku utworzono Specjalny Dystrykt Qitaihe. W 1970 roku Qitaihe uzyskało status miasta powiatowego. W listopadzie 1983 roku Qitaihe uzyskało status miasta administrowanego przez prowincję, a powiat Boli znalazł się pod jego jurysdykcją. W grudniu 2007 roku Ferma Hodowlana Boli znalazła się pod administracją Qitaihe. W grudniu 2009 roku gmina Changxing została przeniesiona do dystryktu Xinxing.
Geografia fizyczna
Lokalizacja
Qitaihe leży we wschodniej prowincji Heilongjiang, na południe od Jiamusi, na zachodnim krańcu pasma Wandashan, między 130° a 131° 44'' długości geograficznej wschodniej i 45° a 46° 37'' szerokości geograficznej północnej. Graniczy z powiatem Baoqing i miastem Mishan od wschodu, powiatem Yilan od zachodu, powiatami Jidong i Linkou od południa oraz powiatem Huanan od północy. Miasto rozciąga się na długości 130 km ze wschodu na zachód i 80 km z północy na południe, a jego całkowita powierzchnia wynosi 6221 km², z czego 3646 km² zajmuje obszar miejski.
Klimat
Miasto leży w klimacie umiarkowanym kontynentalnym, monsunowym, z wyraźnymi porami roku, obfitymi opadami deszczu, wystarczającą ilością światła słonecznego i krótkim okresem bez przymrozków. Średnia temperatura roczna waha się od 2,4 do 3,9 stopnia Celsjusza. Miasto dzieli się na strefę niskogórską z chłodnym i wilgotnym klimatem oraz pagórkowatą strefę umiarkowaną.
Topografia
Teren charakteryzuje się niskimi górami i wzgórzami, z południowo-wschodnim szczytem wyższym od północno-zachodniego, tworząc wąski pas opadający z południowego wschodu na północny zachód. Najwyższym punktem jest Tieshanbao o wysokości 690,7 m n.p.m. Obszar ten obejmuje niskie wzgórza górskie (240-695 m n.p.m.), łagodne wzgórza (180-240 m n.p.m.), rozlewiska rzeczne (160-180 m n.p.m.) oraz doliny międzygórskie.
Hydrologia
Miejski system wodny obejmuje rzekę Woken na południowym zachodzie i rzekę Naoli na północnym wschodzie. Znajduje się tu 20 zbiorników różnej wielkości o łącznej pojemności 698 milionów metrów sześciennych, w tym duży zbiornik Taoshan i 4 zbiorniki średniej wielkości (rzeka Jixing, Huzhu, Wangqing i Jiulong). Zbiornik Taoshan dostarcza wodę do celów przemysłowych, domowych i rolniczych.
Gleba
Łączne zasoby bentonitu wynoszą 169 000 ton, co czyni go najczystszym w północno-wschodnich Chinach. W mieście występuje 7 rodzajów gleby, 16 podtypów, 16 rodzajów i 30 gatunków. Gleba ciemnobrązowa zajmuje 50,5% całkowitej powierzchni, a glina biała 26,61%.
Klęski żywiołowe
Zagrożenia geologiczne obejmują przede wszystkim spływy gruzowe i osiadanie gruntu, z niewielkimi obrywami skalnymi i osuwiskami. W czerwcu 2024 roku, w ramach doraźnych działań przeciwpowodziowych, naprawiono zawalenie się przelewu w przepuście Kanału Zhongxian. Wojsko i służby przeciwpowodziowe użyły wypełnionych kamieniem drucianych klatek, aby spowolnić przepływ wody.
Zasoby naturalne
Zasoby wodne
Średnie roczne zasoby wody wynoszą 238 milionów metrów sześciennych, a zasoby wody przypadające na mieszkańca wynoszą zaledwie 466 metrów sześciennych - mniej niż jedną czwartą średniej prowincjonalnej i jedną piątą średniej krajowej.
Zasoby gruntowe
Z ogólnej powierzchni 6221 km kw. 31,3% stanowią grunty orne, 52,8% tereny leśne, 0,8% pastwiska, a pozostałą część stanowią inne użytki.
Zasoby mineralne
Miasto jest bogate w węgiel, grafit, złoto, marmur i wapień. Węgiel jest dominującym surowcem, a zagłębie węglowe rozciąga się na ponad 100 km² i obejmuje powierzchnię 7200 km². Udokumentowane zasoby węgla wynoszą łącznie 1,7 miliarda ton, a zasoby perspektywiczne 3,7 miliarda ton. Jest to jedno z trzech objętych ochroną w skali kraju zagłębi górniczych i ważna baza wydobywcza węgla koksowego i antracytu w Heilongjiang.
Zasoby leśne
Całkowita powierzchnia lasów wynosi 251 800 hektarów, a zasoby leśne wynoszą 40,05 mln metrów sześciennych, a wskaźnik lesistości wynosi 40,48%.
Zasoby biologiczne
Roślinność należy do podregionu roślinnego Changbaishan, z ponad 20 gatunkami drzew, w tym dębem, brzozą czarną, modrzewiem, sosną koreańską i jesionem mandżurskim. Obszar ten jest bogaty w dzikie warzywa (roczne zbiory paproci wynoszą około 200 ton), ponad 300 gatunków roślin leczniczych, w tym kodonopsis, platykodon, goryczkę i traganek, oraz ponad 10 odmian grzybów jadalnych. Wśród dzikich zwierząt można znaleźć dziki, niedźwiedzie czarne, sarny, wilki, lisy oraz rzadkie gatunki, takie jak soból i wydra. Gatunki ptaków to wróbel, sroka, wrona, dzięcioł i sowa.
Park Narodowy Xidaquan, położony w południowo-zachodniej części hrabstwa Boli, 25 km od stolicy, został założony w 2003 roku i zajmuje powierzchnię 9420 hektarów. W 2012 roku uzyskał status krajowego parku leśnego klasy AAA. Park Narodowy Shilongshan, położony 23 km od centrum miasta, zajmuje powierzchnię 6307,5 hektara u podnóża pasma Wandashan. Rezerwat Mokradeł Prowincjonalnych Rzeki Woken, zatwierdzony w 2011 roku, zajmuje powierzchnię 7363 hektarów wzdłuż lewego brzegu rzeki Woken.
Podział administracyjny
Od października 2022 roku Qitaihe administruje czterema jednostkami administracyjnymi na poziomie powiatu: 3 dystryktami (Xinxing, Taoshan i Qiezihe) oraz 1 powiatem (Boli). Siedziba samorządu miejskiego znajduje się przy ulicy Datong 45 w dystrykcie Taoshan.
Polityka
Miasto funkcjonuje w oparciu o standardowy chiński system zarządzania miejskiego, na który składają się Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych, Rząd Ludowy oraz komitet Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultacyjnej.
Populacja
Wielkość populacji
Według Siódmego Narodowego Spisu Powszechnego (z listopada 2020 r.) liczba mieszkańców wynosiła 689 611, co stanowi spadek o 230 860 (25,08%) w porównaniu ze spisem z 2010 r. Na koniec 2024 r. całkowita liczba zarejestrowanych mieszkańców wynosiła 726 329, przy czym stosunek mężczyzn do kobiet wynosił 102,40. Ludność miejska liczyła 444 058 osób (61,1%), a wiejska 282 271 osób (38,9%). Osoby w wieku 60 lat i starsze stanowiły 28,2% populacji.
Grupy etniczne
Wśród 689 000 mieszkańców, około 22 000 (3,2%) stanowią mniejszości etniczne, co sprawia, że miasto jest społecznością wielokulturową.
Język
Lokalny dialekt należy do poddialektu Jiafu dialektu Heilongjiang.
Religia
W mieście żyją społeczności islamskie, buddyjskie i chrześcijańskie. Do świątyń buddyjskich należą: świątynia Jiling, świątynia Jingxiu i świątynia Fobao.
Gospodarka
Przegląd
W 2024 roku PKB regionu wyniósł 23,66 mld juanów (około 3,3 mld USD), co oznacza spadek o 7,2% rok do roku. W podziale na sektory: przemysł pierwotny 3,87 mld juanów (około 537 mln USD, +2,4%); przemysł wtórny 6,25 mld juanów (około 868 mln USD, -29,7%); przemysł usługowy 13,54 mld juanów (około 1,88 mld USD, +3,4%). Stosunek trzech sektorów wyniósł 16,4:26,4:57,2.
Dochód rozporządzalny na mieszkańca w miastach wyniósł 31 595 juanów (ok. 4388 USD, +1,8%), a na wsiach 20 119 juanów (ok. 2794 USD, +4,5%). Dochody budżetu państwa wyniosły 2,9 mld juanów (ok. 403 mln USD, -15,6%), z czego 1,18 mld juanów pochodziło z podatków (ok. 164 mln USD, -21,2%). Inwestycje w aktywa trwałe spadły o 7,3%, przy czym inwestycje centralne wzrosły o 2275,8%, a inwestycje lokalne o 17,8%. Inwestycje przemysłowe spadły o 15,4%, a inwestycje w infrastrukturę wzrosły o 91,9%.
Przemysł podstawowy
W 2024 roku całkowita produkcja rolna, leśna, hodowlana i rybołówstwa wyniosła 7,64 mld juanów (około 1,06 mld dolarów, +3,0%). Zboża zasiano na 3,167 mln mu, a produkcja wyniosła 2,11 mld jin (+0,5%). Zwierzęta gospodarskie: 309 000 trzody chlewnej (-3,9%), 29 000 sztuk bydła (+1,6%), 86 000 owiec (+0,2%) i 17 383 mln sztuk drobiu (+7,1%).
Przemysł wtórny
W 2024 roku wartość dodana przedsiębiorstw przemysłowych powyżej określonej wielkości spadła o 45,9%. Górnictwo i przemywanie węgla spadło o 55,1%, podczas gdy farmaceutyka, wyroby metalowe i tytoń wzrosły odpowiednio o 73,7%, 23,7% i 11,9%. Produkcja czystego węgla wyniosła 2,81 mln ton (-59,2%), koksu 2,91 mln ton (-36,7%), a produkcja energii elektrycznej 8,06 mld kWh (-8,1%). Przychody przedsiębiorstw przemysłowych wyniosły 25,53 mld juanów (około 3,5 mld USD, -29,2%).
Przemysł usługowy
W 2024 roku całkowita sprzedaż detaliczna dóbr konsumpcyjnych osiągnęła 7,59 mld juanów (około 1,05 mld USD, +2,2%). Handel zagraniczny wyniósł 472,87 mln juanów (około 65,7 mln USD, +17,6%), co dało prowincji drugie miejsce pod względem wartości. Do końca 2024 roku depozyty instytucji finansowych osiągnęły 87,89 mld juanów (około 12,2 mld USD, +5,8%), a pożyczki 44,42 mld juanów (około 6,2 mld USD, +2,3%).
Strefy ekonomiczne
Park Przemysłowy Zasobów Odnawialnych Wschodniego Heilongjiang, zatwierdzony w 2012 roku, jest jedyną w prowincji demonstracyjną bazą górnictwa miejskiego o zasięgu krajowym, obejmującą 161,54 hektara, z zakładami recyklingu złomu stalowego, tworzyw sztucznych, opon i pojazdów wycofanych z eksploatacji. Strefa Rozwoju Gospodarczego Qitaihe, utworzona w 2008 roku, zajmuje powierzchnię 26 km² i koncentruje się na biofermentacji, nowoczesnym rolnictwie i ekologicznej żywności. Strefa Rozwoju Przemysłu Zaawansowanych Technologii Qitaihe, zatwierdzona w 2016 roku, zajmuje powierzchnię 45 km² i obejmuje sześć parków przemysłowych. Strefa Rozwoju Gospodarczego Jianghe, obejmująca 85,88 km², koncentruje się na nowoczesnych chemikaliach węglowych, biofarmaceutykach, chemikaliach wysokowartościowych, nowych materiałach i nowych źródłach energii i pełni funkcję strefy rozwoju kooperacyjnego z Jiangmen w prowincji Guangdong.
Usługi socjalne
Edukacja
W 2024 roku w szkołach zawodowych na poziomie średnim uczyło się 295 uczniów, w liceach ogólnokształcących – 4457, w gimnazjach – 5267, a w szkołach podstawowych – 3300. W mieście działa 1 uczelnia wyższa, 7 liceów, 39 gimnazjów i 32 szkoły podstawowe.
Opieka zdrowotna
Pod koniec 2024 roku w mieście działało 682 placówek medycznych i opieki zdrowotnej z 5647 łóżkami i 5532 pracownikami służby zdrowia, w tym 2421 pielęgniarkami dyplomowanymi.
Nauka i technologia
W 2024 r. przyznano 202 patenty, w tym 8 wynalazków, 172 wzory użytkowe i 22 patenty na wzory użytkowe.
Kultura i sport
W mieście znajdują się dwie biblioteki publiczne, dysponujące 425 000 książek. Sportowcy z Qitaihe zdobyli 270 medali, w tym 11 na mistrzostwach świata, 65 na szczeblu krajowym i 194 na szczeblu prowincjonalnym.
Ochrona środowiska
Do końca 2022 roku działania na rzecz poprawy stanu środowiska na obszarach wiejskich objęły 220 wiosek, usuwając 38 400 ton odpadów. Dwadzieścia wiosek zostało uznanych za piękne i czyste wsie na poziomie prowincji. Wioska Yuanming w powiecie Boli została uznana za piękną wioskę rekreacyjną Chin w 2022 roku.
Ubezpieczenie społeczne
W 2023 r. miasto ukończyło zadania pilotażowe dotyczące krajowej koordynacji ubezpieczeń emerytalnych przedsiębiorstw oraz koordynacji na poziomie prowincji ubezpieczeń na wypadek bezrobocia i wypadków przy pracy, wypłacając świadczenia ubezpieczeniowe w wysokości 5,156 mld juanów (około 716 mln USD).
Transport
Przegląd
W 2022 roku wolumen przewozów pasażerskich wyniósł 665 000 (-55,8%), a wolumen przewozów towarowych 16,433 mln ton (-3,1%). Przez miasto przebiegają linie szybkiej kolei Mudanjiang-Jiamusi, autostrada Heda i autostrada Yi-Qi.
Autostrady
Miasto ma dobrze rozwinięte autostrady, w tym autostrady Heda i Yi-Qi. Dojazd do Jixi zajmuje 2 godziny, do Mudanjiang 4 godziny, do Jiamusi 2,5 godziny, a do Harbinu 6,5 godziny.
Koleje
Linie kolejowe Mudanjiang-Jiamusi i Boli-Qitaihe tworzą sieć w kształcie litery T w okręgu Boli. Kolej dużych prędkości Mudanjiang-Jiamusi została otwarta w grudniu 2021 roku, skracając podróż z Qitaihe do Harbinu z 10 do 3,5 godziny.
Lotnictwo
W wiosce Qingyun planowane jest otwarcie lotniska cywilnego.
Transport publiczny
System transportu publicznego w Qitaihe, obsługiwany przez Qitaihe Public Transit Co., Ltd., obejmuje 26 linii autobusowych i 407 autobusów (266 spalinowych, 30 hybrydowych i 111 elektrycznych). System obejmuje dystrykty Taoshan, Xinxing, Qiezihe i Jinsha, zatrudnia około 600 pracowników i przewozi ponad 90 milionów pasażerów rocznie.
Kultura
Przegląd
Miasto realizuje 1 projekt ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego na szczeblu krajowym, 12 na szczeblu wojewódzkim i 34 na szczeblu gminnym, a jego spadkobiercami są przedstawiciele 11 prowincji i 29 gmin.
Kuchnia jako sposób gotowania
Ryż Qitaihe znany jest z jednolitych, jasnobiałych ziaren i doskonałej jakości gotowania. W 2017 roku uzyskał ochronę oznaczenia geograficznego. Wiciokrzew Boli (jagoda niebieska) to ciemnoniebieska jagoda wykorzystywana do produkcji wina, napojów i ekstrakcji antocyjanów, która uzyskała ochronę oznaczenia geograficznego w 2013 roku.
Sztuka
Dagu (bęben) to ludowa sztuka performatywna popularna w trzech północno-wschodnich prowincjach. Powstała w połowie panowania dynastii Qing i początkowo była wykonywana przez pojedynczego śpiewaka akompaniującego sobie na małej, trzystrunowej lutni.
Symbole miasta
Kwiatem miasta jest śliwa trójlistna (Prunus triloba), symbolizująca wiosenną witalność miasta. W 2022 roku zaprezentowano logo miasta, zawierające literę „Q” i motyw sportowca na lodzie.
Niematerialne dziedzictwo kulturowe
Według stanu na 2023 rok miasto realizuje 1 projekt dotyczący niematerialnego dziedzictwa kulturowego na szczeblu krajowym i 11 na szczeblu prowincji. Technika kucia mieczy w stylu Qitaihe wykorzystuje tradycyjne metody „miecza Longquan” ze stali wysokowęglowej, stali niskowęglowej i kutego żelaza, co pozwala uzyskać naturalne wzory na powierzchni, a co za tym idzie – ostrzejsze i bardziej elastyczne ostrza.
Atrakcje widokowe
Przegląd
W mieście znajduje się ponad 10 malowniczych miejsc, w tym Park Narodowy Xidaquan o randze AAA, Park Narodowy Shilongshan o randze AA, Park Narodowy Mokradeł Jeziora Taoshan oraz różnorodne parki, świątynie i tereny narciarskie.
Główne atrakcje
Park Narodowy Xidaquan: Obejmuje pięć malowniczych obszarów, w tym obszar raftingu w wąwozie Hongxia (trasa o długości 5 km), szlak turystyczny Wolong Peak (676 m, z naturalnymi jaskiniami i formacją skalną przypominającą „nić nieba”), pierwotny las, park wodny i usługi dla turystów.
Park Narodowy Shilongshan: zajmuje powierzchnię 6307,5 hektarów i składa się z trzech malowniczych obszarów: punktu widokowego w lesie, jeziora Shilong i ogrodu ekologicznego z typowym lasem mieszanym o szerokich liściach.
Narodowy Park Mokradeł Jeziora Taoshan: zajmuje powierzchnię 2950 hektarów i został oficjalnie uznany za Narodowy Park Mokradeł w 2019 roku.
Park Leśny Qingsongling: Znajduje się około 15 km od stolicy powiatu na średniej wysokości 450 m n.p.m., pełen koreańskich lasów sosnowych, świerkowych i jodłowych.
Obszar widokowy zbiornika rzeki Jixing: Położony 25 km na północ od powiatu Boli, obejmuje 20 000 mu lasów i pojemność 15 milionów metrów sześciennych, obejmuje 10 miejsc widokowych i co roku odwiedza go około 30 000 turystów.
Wymiana zewnętrzna
Miasto utrzymuje strategiczne partnerstwa regionalne z 14 miastami we wschodnich Chinach północno-wschodnich, a także współpracę rozwojową z Jiangmen i Guangdong.
Znane postacie
W Qitaihe wychowało się 10 mistrzów świata w łyżwiarstwie szybkim na krótkim torze, m.in. Zhang Jie, Yang Yang, Wang Meng, Fan Kexin i Yang Jingru. Dzięki temu miasto zyskało miano „kolebki mistrzów zimowych igrzysk olimpijskich”.
Korona
- Narodowe Miasto Ogrodów
- 2020 Chińskie Letnie Miasto Wypoczynkowe
- 2020 Ogólnopolskie Dobrowolne Oddawanie Krwi Advanced City
- Krajowy Model Miasta Antynarkotykowego 2021 (pierwsza partia)
- Nagroda „Miasta Mistrza Olimpijskiego” 2022 przyznana przez Chiński Komitet Olimpijski
Informacje dotyczące podróży mogą ulec zmianie. Przed podróżą sprawdź aktualne godziny otwarcia, rezerwacje i wymagania wjazdowe.




Rozmowy podróżników
Rozpocznij rozmowę od przydatnej wskazówki lub pytania.