หูเป่ย
บทที่ 1 มณฑลหูเป่ย: ภาพรวมของมณฑล มณฑลหูเป่ย หรือเรียกย่อว่า “E” ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศจีน บริเวณตอนกลางของแม่น้ำแยงซี และได้ชื่อมาจากที่ตั้งอยู่ทางเหนือของทะเลสาบตงติง พื้นที่ของมณฑลประกอบด้วยที่ดิน 56%

หูเป่ย
บทที่หนึ่ง: ภาพรวมระดับจังหวัด

มณฑลหูเป่ย หรือเรียกย่อว่า “E” ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศจีน บริเวณตอนกลางของแม่น้ำแยงซี และได้ชื่อมาจากที่ตั้งอยู่ทางเหนือของทะเลสาบตงติง พื้นที่ของมณฑลประกอบด้วยภูเขา 56% เนินเขา 24% และที่ราบและทะเลสาบ 20% ด้วยลักษณะภูมิประเทศรูปเกือกม้าที่ล้อมรอบด้วยภูเขา 3 ด้านและเปิดออกสู่แม่น้ำเพียงด้านเดียว ทำให้หูเป่ยเป็นศูนย์กลางทางธรรมชาติที่เชื่อมต่อตะวันออก-ตะวันตก และเหนือ-ใต้ ทางทิศตะวันตกคือเทือกเขาต้าปา วู่หลิง และเสินหนงเจีย ทางทิศเหนือคือเทือกเขาถงไป่ (เชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาฉินหลิง) ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือคือเทือกเขาต้าเป่ย และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้คือเทือกเขามู่ฟู่ แม่น้ำแยงซี ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดของจีน และแม่น้ำฮั่น ซึ่งเป็นสาขาที่ยาวที่สุดของแม่น้ำแยงซี มาบรรจบกันที่นี่ ก่อให้เกิดที่ราบเจียงฮั่นอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นที่มาของคำกล่าวโบราณที่ว่า “เมื่อฮูกวง (ปัจจุบันคือมณฑลหูเป่ยและหูหนาน) เก็บเกี่ยวได้ดี จักรวรรดิก็จะอิ่มท้อง”
มณฑลหูเป่ยมีพื้นที่ทั้งหมด 185,900 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 58.44 ล้านคน (ปี 2023) ในฐานะเขตการปกครองระดับมณฑล ประกอบด้วยเมืองระดับจังหวัด 12 เมือง (รวมถึงหวู่ฮั่น เซียงหยาง และอี้ฉาง) เขตปกครองตนเอง 1 แห่ง (เขตปกครองตนเองเอินซี ตูเจียและเหมียว) เมืองระดับอำเภอ 3 แห่งที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล และเขตป่าไม้ 1 แห่ง เมืองหลวงคือหวู่ฮั่น เป็นเมืองขนาดใหญ่เพียงแห่งเดียวในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง และเป็นที่รู้จักกันมานานในฐานะ "เส้นทางเชื่อมต่อเก้ามณฑล" ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองศูนย์กลางของจีนตอนกลาง เมืองรองศูนย์กลางอย่างเซียงหยางและอี้ฉาง เป็นศูนย์กลางของเขตเศรษฐกิจเชิงนิเวศแม่น้ำฮั่นและส่วนตะวันตกของเขตเศรษฐกิจแยงซีตามลำดับ ทำหน้าที่เป็นเครื่องยนต์คู่ที่ขับเคลื่อนการพัฒนาของมณฑลหูเป่ยตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ ในขณะเดียวกัน เมืองต่างๆ เช่น ซือหยาน จิงโจว และหวงซือ ซึ่งแต่ละเมืองมีเอกลักษณ์ทางอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน ต่างก็รวมกันเป็นโครงสร้างทางเศรษฐกิจของมณฑลหูเป่ยที่มีลักษณะ "หนึ่งแกนหลักขับเคลื่อน สองเข็มขัดสนับสนุน และการพัฒนาที่ประสานงานกันทั่วทั้งมณฑล"
ชื่อเล่นที่สื่อความหมายได้ดีที่สุดของมณฑลหูเป่ยคือ “จิงชู” ทั้ง “จิง” และ “ชู” หมายถึงรัฐโบราณเดียวกัน คือ รัฐชู ซึ่งก่อตั้งอาณาจักรขึ้นที่นี่ในยุคก่อนราชวงศ์ฉิน โดยมีเมืองจิงโจวเป็นศูนย์กลาง ตัวย่อของมณฑล “E” มาจากข้อเท็จจริงที่ว่า เมืองหลวงของมณฑลในสมัยราชวงศ์ชิง คือ เมืองอู่ฉาง เคยเป็นที่ตั้งของมณฑลเอ๋อโจวในสมัยราชวงศ์สุยและถัง ปัจจุบัน มณฑลหูเป่ยยังคงเต็มไปด้วยร่องรอยของวัฒนธรรมชู ตั้งแต่เมืองหลวงโบราณจี่หนาน (อิงแห่งชู) สัญลักษณ์แห่งความรุ่งโรจน์แปดศตวรรษของอาณาจักร ไปจนถึงสุสานชูจำนวนมากที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทั้งมณฑล และประเพณีพื้นบ้านของการบูชานกฟีนิกซ์และความเคารพในสีแดง ทั้งหมดนี้ทำให้ “ชู” เป็นกุญแจสำคัญประการแรกในการทำความเข้าใจมณฑลหูเป่ย
บทที่สอง: วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ของมณฑลหูเป่ยเป็นเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของแม่น้ำและราชวงศ์ที่เกี่ยวพันกัน เมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อน ที่ราบเจียงฮั่นเคยเป็นที่ตั้งของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบในยุคหินใหม่ เช่น เมืองฉู่เจียหลิงและเมืองฉือเจียเหอ ซึ่งอารยธรรมการทำนาข้าวที่ก้าวหน้าและสิ่งประดิษฐ์หยกอันประณีตบ่งชี้ว่าลุ่มแม่น้ำแยงซีเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีนเช่นกัน ในยุคประวัติศาสตร์ มณฑลหูเป่ยเป็นส่วนหนึ่งของ "จิงโจว" หนึ่งในเก้ามณฑล และในสมัยราชวงศ์ชางและโจว มณฑลนี้ทำหน้าที่เป็นพรมแดนทางใต้ที่เผชิญหน้ากับราชวงศ์ต่างๆ ในที่ราบภาคกลาง
ในศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวฉู่ผู้มีนามสกุลว่า หมี่ เริ่มต้นจากเทือกเขาจิงด้วยทรัพยากรที่จำกัด ได้ก่อตั้งราชวงศ์ที่ยาวนานถึงแปดร้อยปี กษัตริย์อู่และกษัตริย์เหวินแห่งฉู่ได้ย้ายเมืองหลวงไปยังอิง (ปัจจุบันคือเมืองจี่หนาน หรือจิงโจว) ตามลำดับ สร้างมหาอำนาจทางใต้ที่ยิ่งใหญ่ซึ่ง “ครอบคลุมพื้นที่ห้าพันลี้และมีทหารหนึ่งล้านนาย” กษัตริย์จ้วงแห่งฉู่ทรงสอบถามเกี่ยวกับน้ำหนักของภาชนะสำริดของราชวงศ์โจว และฉู่หยวนได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับหลี่เซา รัฐฉู่จึงสร้างสรรค์งานสำริด ผ้าไหม เครื่องเคลือบ ปรัชญา และวรรณกรรมที่ทัดเทียมกับกรีกโบราณ ในปี 223 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้ทำลายฉู่และสถาปนาอาณาจักรหนาน แต่ดินแดนของฉู่ก็ไม่ได้เสื่อมถอยลง ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮั่นตะวันออก การเกษตรและการถลุงเหล็กในมณฑลหูเป่ยเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก และกบฏลู่หลินได้จุดชนวนให้เกิดการโค่นล้มหวังหมัง
ตั้งแต่สมัยเว่ย-จินจนถึงสมัยถัง-ซ่ง มณฑลหูเป่ยกลายเป็นสมรภูมิสำคัญของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ ยุทธการผาแดง (ค.ศ. 208) เป็นรากฐานของยุคสามก๊ก ซุนหวู่เคยตั้งเมืองอู่ฉาง (ปัจจุบันคือเมืองเอ๋อโจว) เป็นเมืองหลวง ในสมัยถัง มณฑลหูเป่ยถูกแบ่งออกเป็นเขตการค้าต่างๆ เช่น ซานหนานตะวันออกและหวยหนาน เมืองเซียงหยางที่เชิงเขาเซียนกลายเป็นป้อมปราการทางทหารที่ยากจะตีแตก ในสมัยซ่ง เขตการค้าจิงหูเหนือ (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "หูเป่ย") มีศูนย์กลางอยู่ที่เจียงหลิง ขณะที่เจียงเซี่ย (ปัจจุบันคือเมืองอู่ฉาง) ค่อยๆ เติบโตขึ้นเป็นประตูการค้าทางตะวันออกเฉียงใต้ ราชวงศ์หยวนและหมิงได้ก่อตั้งสำนักเลขาธิการสาขาหูกวง เมืองฮั่นโข่วด้วยข้อได้เปรียบด้านการขนส่งทางน้ำ กลายเป็นหนึ่งใน "ศูนย์กลางการค้าที่สำคัญสี่แห่งของจักรวรรดิ" ในช่วงกลางราชวงศ์หมิง ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการขนส่งธัญพืชและเกลือ
ในปีที่สามแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1664) มณฑลหูกวงถูกแบ่งแยก และมณฑลหูเป่ยได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการเป็นมณฑล โดยมีเมืองอู่ฉางเป็นเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1861 เมืองฮั่นโข่วเปิดเป็นเมืองท่าตามสนธิสัญญา เขตสัมปทานของอังกฤษ รัสเซีย ฝรั่งเศส เยอรมนี และญี่ปุ่นตั้งเรียงรายอยู่ริมแม่น้ำ และมณฑลหูเป่ยถูกผลักดันเข้าสู่กระแสโลกาภิวัตน์ ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1911 เสียงปืนเพียงนัดเดียวจากเมืองอู่ฉางได้ยุติการปกครองของจักรวรรดิที่ยาวนานนับพันปี หลังจากนั้น กองทัพปฏิวัติแห่งชาติได้เคลื่อนทัพขึ้นเหนือ ฐานทัพปฏิวัติหูเป่ย-เหอหนาน-อานฮุย และหูหนาน-หูเป่ยตะวันตก ได้แผ่ขยายไปทั่วเทือกเขาต้าเป่ยและชายฝั่งทะเลสาบหง ในช่วงสงครามต่อต้าน การรบที่อู่ฮั่นได้ลดกำลังทหารญี่ปุ่นลงอย่างมาก และการอพยพครั้งใหญ่จากเมืองอี้ฉางได้ช่วยรักษาอุตสาหกรรมที่สำคัญของจีนไว้
บทที่สาม: มรดกทางวัฒนธรรม
มณฑลหูเป่ยเป็น “เกาะแห่งภาษาถิ่น” ที่มีชีวิตชีวา และเป็นเขตผสมผสานของหลายชาติพันธุ์ ทางตะวันออกของมณฑลอยู่ในกลุ่มย่อยหวงเสี่ยวของภาษาจีนกลางเจียงฮวาย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของงิ้วฉู่และงิ้วเหวินฉู่ ที่ราบเจียงฮั่นตอนกลางพูดกลุ่มย่อยอู่เทียนของภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของเพลงกลองหูเป่ยและงิ้วกลองดอกไม้เหมียนหยาง ภาษาถิ่นหูเป่ยทางตะวันตกเฉียงเหนือใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง ในขณะที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ยังคงรักษากลุ่มย่อยต้าถงของภาษาจีนกานเอาไว้ ภูมิทัศน์ทางภาษาและวัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยบนภูเขามีความหลากหลายยิ่งกว่า: ในเขตปกครองเอินซีทางตะวันตกเฉียงใต้ของหูเป่ย ชาวทูเจียมีภาษาของตนเอง (แม้จะเกือบสูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนหลงเหลืออยู่) และยังคงมีการพูดภาษาเมี่ยวในบางหมู่บ้าน โดยรวมแล้ว ภาษาถิ่นหูเป่ยมีความกระฉับกระเฉงและคมชัด มีระดับเสียงสูงขึ้น คำโบราณของชาวฉู่ เช่น bufuzhou (แปลตรงตัวว่า "ปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อโจว" ซึ่งหมายถึง "ไม่ยอมอ่อนข้อ" หรือ "ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้") ยังคงถูกใช้พูดกันในท้องถิ่นอย่างคล่องแคล่ว บ่งบอกถึงความดื้อรั้นในสายเลือดของชาวฉู่
ประเพณีพื้นบ้านตามฤดูกาลสืบทอดจิตวิญญาณของแคว้นฉู่และฮั่น โดยเทศกาลเรือมังกรเป็นเทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในฐานะบ้านเกิดของกวีฉู่หยวน เมืองจื่อกุ้ยจึงเฉลิมฉลองเทศกาลนี้ยาวนานกว่าที่อื่น ๆ ตั้งแต่ "เทศกาลต้วนอู่ครั้งแรก" ในวันที่ห้าของเดือนที่ห้าตามปฏิทินจันทรคติ ไปจนถึง "เทศกาลต้วนอู่ใหญ่" ในวันที่สิบห้า ก่อนการแข่งขันเรือมังกร จะมีการประกอบพิธีกรรม "บูชาแม่น้ำ" และ "อัญเชิญวิญญาณ" บทเพลงอัญเชิญวิญญาณดังก้องไปทั่วหุบเขา และเทศกาลนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโก เทศกาล "เทศกาลลูกสาว" ตูเจียในเอินซีตรงกับวันที่ 12 ของเดือนที่เจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ เมื่อหนุ่มสาวมารวมตัวกันที่ตลาดเพื่อร้องเพลงรักและหาคู่ครอง บทเพลงคร่ำครวญในงานแต่งงานนั้นซาบซึ้งกินใจอย่างยิ่ง ในด้านความเชื่อทางศาสนา มีการผสมผสานระหว่างลัทธิพหุเทวนิยมอย่างแพร่หลาย: ภูเขาอู่ตังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิเจิ้นอู่ ซึ่งดนตรีเต๋าของราชสำนักสมัยหมิง "ดนตรีเต๋าแห่งวัดอู่ตัง" ยังคงดังก้องไปทั่วหุบเขา; หออรหันต์ของวัดกุ้ยหยวนในฮั่นหยางเป็นที่ประดิษฐานอรหันต์ปิดทองห้าร้อยองค์ และวัดอู่จูในหวงเหม่ยซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างนิกายฉานและศิลปะการต่อสู้ เป็นวัดบรรพบุรุษของนิกายฉาน
ศิลปะในมณฑลหูเป่ยเปล่งประกายราวกับดวงดาวมากมาย ในด้านงิ้วพื้นบ้าน มณฑลหูเป่ยมีงิ้วท้องถิ่นเกือบยี่สิบประเภท รวมถึงงิ้วฮั่น งิ้วฉู่ งิ้วหวงเหมย และงิ้วกลองดอกไม้จิงโจว งิ้วฮั่นเป็นบรรพบุรุษของงิ้วปักกิ่ง โดยมีทำนองเพลงพื้นฐานจากซีผีและเอ้อร์หวง งิ้วหวงเหมยมีต้นกำเนิดมาจากเพลงเก็บชาของหวงเหมย และต่อมาเฟื่องฟูในมณฑลอานฮุย ในด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้าน “เพลงกลองหูเป่ย” ใช้เครื่องดนตรีประเภทเคาะและกลอง เล่าเรื่องราวด้วยภาษาถิ่นหวงผี “หุ่นกระบอกอู่ฮั่น” โดดเด่นด้วยการควบคุมที่ประณีตและบทบาทที่หลากหลาย ในด้านศิลปะและหัตถกรรม งานปักฮั่นอู่ฮั่นโดดเด่นด้วยสีสันที่สดใสและใช้เทคนิค “การปักทองและหนีบ” เพื่อวาดมังกรและนกฟีนิกซ์ งานตัดกระดาษแกะสลักเสี่ยวกันมีชื่อเสียงในด้านเส้นสายที่เรียบเนียนและสไตล์ “มีดเหมือนพู่กัน” กระจกสำริดเอ้อโจวได้ฟื้นฟูเทคนิค “กระจกโปร่งแสง” โบราณของรัฐฉู่ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เหล่านี้ (ณ ปี 2023 มณฑลหูเป่ยมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 145 รายการ) รวมกันเป็นแผนที่ทางพันธุกรรมของวัฒนธรรมในภูมิภาคนี้
บทที่สี่: สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์เมือง
สถาปัตยกรรมของมณฑลหูเป่ยเป็นบันทึกสามมิติของการก่อสร้างที่ครอบคลุมตั้งแต่ทางน้ำไปจนถึงภูเขา บ้านเรือนพื้นถิ่นแบบดั้งเดิมมีความแตกต่างกันอย่างมากตามสภาพภูมิประเทศ: ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของหูเป่ย บริเวณรอบๆ หงอาน บ้านลานบ้านที่สร้างด้วยหิน มีกำแพงสูงและตรอกแคบๆ เน้นการป้องกัน ในที่ราบเจียงฮั่นซึ่งมีเครือข่ายแม่น้ำ บ้านเรือนเรียงรายตามริมฝั่งแม่น้ำเป็นแถบ โดยมีบ้านลานบ้านที่สร้างด้วยอิฐสีเทา มุงกระเบื้องสีดำ และร้านค้าที่มีซุ้มโค้งอยู่ร่วมกัน หมู่บ้านริมเขื่อนทะเลสาบอย่างเซียนเถาและหงหูเป็นกลุ่มอาคารป้องกันแบบคลาสสิก ในลุ่มแม่น้ำชิงเจียงทางตะวันตกเฉียงใต้ของหูเป่ย ชาวทูเจียสร้าง "บ้านยกพื้น" (เตียวเจียวโหลว) โดยใช้ไม้ในท้องถิ่น ตั้งอยู่บนเนินเขาข้างลำธาร โดยชั้นล่างใช้สำหรับเลี้ยงสัตว์ และชั้นกลางใช้สำหรับอยู่อาศัย ชายคาที่ยกขึ้นของหลังคาทรงปั้นหยาและกระเบื้องสีเทาที่ซ้อนกันกลมกลืนกับเทือกเขาอู่หลิง
อาคารทางศาสนาและอนุสรณ์สถานต่างๆ เป็นสิ่งที่โดดเด่นบนเส้นขอบฟ้าของมณฑล กลุ่มอาคารโบราณบนภูเขาอู่ตังเป็นโครงการระดับชาติของจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง ผู้ทรง “สร้างพระราชวังต้องห้ามทางทิศเหนือและสร้างอู่ตังทางทิศใต้” ตลอดระยะเวลากว่าสิบสองปี เส้นทางศักดิ์สิทธิ์ยาว 70 กิโลเมตรได้เชื่อมต่อพระราชวังเก้าแห่ง วัดแปดแห่ง และที่พักฤๅษีสามสิบหกแห่ง จากพระราชวังแห่งความสุขบริสุทธิ์ในเมืองจุนโจวไปยังหอทองคำบนยอดเขาเทียนจู หลังคาจั่วสองชั้นอันสง่างามของพระราชวังเมฆม่วงและพระราชวังหนานหยานที่ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชัน สะท้อนให้เห็นถึงอุดมคติของลัทธิเต๋าที่ว่า “ภูเขาอมตะและศาลาหยก” ได้อย่างสมบูรณ์แบบ กำแพงเมืองจิงโจวเป็นหนึ่งในกำแพงเมืองโบราณที่ยาวที่สุดและครอบคลุมหลายราชวงศ์มากที่สุดในจีน มีผนังอิฐด้านนอกและแกนกลางเป็นดินอัด มีความยาวรอบวงประมาณ 11 กิโลเมตร นักท่องเที่ยวยังคงสามารถขึ้นไปบนหอปินหยางเพื่อชมทัศนียภาพของป้อมปราการได้ สุสานเซียนหลิงแห่งราชวงศ์หมิงในจงเซียงเป็นสุสานจักรพรรดิแห่งเดียวที่มี “สุสานหนึ่งแห่ง เนินฝังศพสองแห่ง” ทางเดินศักดิ์สิทธิ์ที่คดเคี้ยวและกำแพงกระจกมีสัญลักษณ์ทางพิธีศพที่เป็นเอกลักษณ์
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่บันทึกร่องรอยของการเปิดเมืองท่าตามสนธิสัญญาและการพัฒนาอุตสาหกรรม หลังปี 1861 เขตสัมปทานยาว 3.6 กิโลเมตรถูกสร้างขึ้นตามแนวถนนริมแม่น้ำของเมืองฮั่นโข่ว หอนาฬิกาของศุลกากรฮั่นโข่วผสมผสานสไตล์คลาสสิกกรีกและเรเนสซองส์ ในขณะที่ธนาคาร HSBC, Citibank และอาคาร Bakong (อาคาร Bargounov) ที่อยู่ใกล้เคียงก่อตัวเป็น "Wuhan Bund" หลังจากการเปิดทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่ว สถานีรถไฟต้าจือเหมิน ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส กลายเป็นตัวอย่างที่หาได้ยากของสถาปัตยกรรมศูนย์กลางทางรถไฟสมัยใหม่ หลังปี 1949 สะพานผสมถนนและทางรถไฟแห่งแรก คือ สะพานแม่น้ำแยงซีอู่ฮั่น กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของชาติด้วยบทกวีที่ว่า "สะพานทอดข้ามเหนือ-ใต้ คูน้ำธรรมชาติกลายเป็นทางสัญจร" เขื่อนสามหุบเขา โครงการขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในช่องเขาซีหลิง มอบประสบการณ์ทางอุตสาหกรรมและสุนทรียภาพที่ไม่เหมือนใคร ณ สวนอนุสรณ์การปิดโครงการและจุดชมวิว Tanziling เมืองร่วมสมัยได้สร้างแกนหลักที่ทันสมัย เช่น ถนนจงเป่ยและจัตุรัสหุบเขาออปติกส์ บนโครงสร้างพื้นฐานแบบดั้งเดิม เส้นทางสีเขียวริมทะเลสาบตะวันออกทอดยาวผ่านทะเลสาบและเนินเขา เชื่อมโยงพิพิธภัณฑ์ หอศิลป์ และพื้นที่ชุ่มน้ำ ปรับเปลี่ยนรูปแบบพื้นที่สาธารณะของจังหวัด
บทที่ห้า: วัฒนธรรมการทำอาหาร
อาหารหูเป่ย หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า “อาหารฉู่” เป็นประเพณีการทำอาหารระดับมณฑลแรกของจีนที่เน้น “ความสดใหม่” เป็นรสชาติหลัก มีรากฐานมาจากผลผลิตทางน้ำ สัตว์ปีก และผักของที่ราบเจียงฮั่น และได้รับการเสริมแต่งด้วยอิทธิพลจากภูมิภาคโดยรอบ มีลักษณะเด่นคือ “รสชาติกลมกล่อม อูมามิ มีกลิ่นเครื่องเทศเล็กน้อย ซอสข้น และความเชี่ยวชาญในการนึ่งและเคี่ยว” ชาวหูเป่ยซึ่งเติบโตใน “มณฑลแห่งทะเลสาบนับพัน” มีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในการเตรียมอาหารทะเล “ลูกชิ้นปลาที่มองไม่เห็นเนื้อปลา” และ “เค้กเนื้อที่มองไม่เห็นเนื้อ” เป็นตัวอย่างของการใช้วัตถุดิบอย่างประณีตของชาวฉู่ เครื่องปรุงรสไม่เผ็ดเท่าอาหารหูหนาน แต่ผสมผสานความชาลิ้นของเสฉวนและความเค็มของเจียงซี ซุปกระดูกหมูและรากบัวที่เคี่ยวจนข้นขาว จะส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง
ในบรรดาอาหารคลาสสิก ปลาอู่ฉางเป็นอาหารหลักในงานเลี้ยงระดับจังหวัด คำกล่าวของประธานเหมาเจ๋อตุงที่ว่า “เพิ่งดื่มน้ำฉางซา ตอนนี้กำลังกินปลาอู่ฉาง” ทำให้ปลาอู่ฉางโด่งดัง การนึ่งช่วยรักษารสชาติความนุ่มและหวานของปลาได้ดีที่สุด อาหารนึ่งสามอย่างแบบเหมียนหยาง (สัตว์ปีก สัตว์น้ำ และผักนึ่ง) มีต้นกำเนิดมาจากชนบทเจียงฮั่น ส่วนผสมต่างๆ จะถูกเคลือบด้วยแป้งแล้วนำไปนึ่งเพื่อคงรสชาติเดิมไว้ ซึ่งสะท้อนถึงประเพณีของแคว้นฉู่ที่ว่า “งานเลี้ยงใดๆ ก็ขาดอาหารนึ่งไม่ได้” ซุปซี่โครงหมูและรากบัวเป็นสัญลักษณ์แห่งความคิดถึงของอู่ฮั่น ซุปร้อนๆ หนึ่งชามพร้อมรากบัวทอดสอดไส้เนื้อสัตว์ในวันฤดูหนาว ด้วยเนื้อสัมผัสที่นุ่มลื่นและเหนียวหนึบ บ่งบอกถึงความรู้สึกของเมืองริมน้ำ หวงผีสามอย่างในหนึ่งเดียว (ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นเนื้อ และเค้กเนื้อ) เป็นสัญลักษณ์ของการรวมญาติและความสมบูรณ์ และเป็นอาหารจานสุดท้ายในงานเลี้ยงฉลอง
อาหารว่างก็มีความน่าสนใจไม่แพ้กัน บะหมี่แห้งร้อนๆ คือหัวใจสำคัญของ “อาหารเช้า” (กัวจาว) ของมณฑลหูเป่ย บะหมี่ด่างจะถูกลวกแล้วผสมกับงาบด หัวไชเท้าดอง และต้นหอมซอย เหนียวนุ่มกำลังดี ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากภูมิปัญญาของร้านขายอาหารริมทางในถนนฉางตี้ เมืองฮั่นโข่ว ในช่วงทศวรรษ 1930 แป้งเต้าหู้สามชั้นทำจากแป้งถั่วเขียว ห่อด้วยข้าวเหนียว หมูสับ เห็ด และหน่อไม้ แล้วนำไปทอดจนเหลืองกรอบ แสดงให้เห็นถึงความสามารถของชาวหูเป่ยในการผสมผสานอาหารหลักและอาหารทานเล่น วงปาท่องโก๋ เกี๊ยวนึ่งน้ำมัน และขนมปังแผ่นจิงโจว เป็นส่วนประกอบของคาร์โบไฮเดรตที่ครบถ้วน เบื้องหลังอาหารนั้นคือเอกลักษณ์ของภูมิภาค: วัฒนธรรม "มื้อเช้า" ที่รวดเร็วและโดดเด่น ผู้คนสามารถกินไปพลางเดินพลางคนเส้นก๋วยเตี๋ยวไปด้วย และกินอย่างตะกละตะกลามราวกับพายุหมุน โดยถือชามไว้ในมือ หรือนั่งยองๆ บนม้านั่งหน้าร้านแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย จังหวะชีวิตที่รวดเร็วแต่ไม่วุ่นวายและพิถีพิถันนี้ คือส่วนขยายของจิตวิญญาณทางการค้าที่มีมายาวนานนับพันปีของริมฝั่งแม่น้ำทางเหนือ ซึ่งเป็นจุดบรรจบกันของทุกทิศทาง
บทที่หก: การพัฒนาสมัยใหม่และร่วมสมัย
ชะตากรรมสมัยใหม่ของมณฑลหูเป่ยมีความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับท่าเรือ อุตสาหกรรม และเทคโนโลยี หลังสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ฮั่นโข่วถูกบังคับให้เปิดเป็นท่าเรือตามสนธิสัญญาในปี 1861 อังกฤษ รัสเซีย ฝรั่งเศส เยอรมนี และญี่ปุ่น ต่างทยอยเข้ามาจัดตั้งสัมปทานและบริษัทการค้าต่างชาติกว่าร้อยแห่ง รวมถึงท่าเทียบเรือตามแนวแม่น้ำ สินค้าต่างๆ เช่น ชา ผ้าไหม และน้ำมันตัง ถูกส่งไปยังตลาดต่างประเทศผ่านทางแม่น้ำฮั่นและแม่น้ำแยงซี รายได้จากศุลกากรของฮั่นโข่วเคยคิดเป็น 40% ของรายได้ทั้งหมดของประเทศ ทำให้ฮั่นโข่วเป็นท่าเรือการค้าที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน และมีบทบาทสำคัญในเครือข่ายการค้าโลก ในปี 1890 อุปราชจาง จื้อตง แห่งหูกวง ได้ก่อตั้งโรงงานเหล็กฮั่นหยาง (โรงงานเหล็กสมัยใหม่แห่งแรกของเอเชีย) และคลังแสงฮั่นหยาง รวมถึงโรงงานทอผ้า โรงงานปั่นไหม และโรงงานปอที่อู่ฉาง ทำให้เกิดเป็นนิคมอุตสาหกรรมเหล็ก-อาวุธ-สิ่งทอแห่งแรกของจีน ทางรถไฟลู่ฮั่นทำให้เมืองหวู่ฮั่นกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งระหว่างเหนือและใต้มากยิ่งขึ้น
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มณฑลหูเป่ยได้รับการวางตำแหน่งให้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนักและการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ของประเทศ ในปี 1955 โรงงานเหล็กและเหล็กกล้าหวู่ฮั่น (WISCO) เริ่มก่อสร้างในชิงซาน กลายเป็นวิสาหกิจเหล็กครบวงจรขนาดใหญ่แห่งแรกของจีนใหม่ การนำ "โรงรีดเหล็กขนาด 1.7 เมตร" มาใช้ถือเป็นการเริ่มต้นของการยกระดับเทคโนโลยีอุตสาหกรรม โรงงานผลิตรถยนต์แห่งที่สอง (ต้นกำเนิดของบริษัท Dongfeng Motor) ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาห่างไกลของเมืองซือหยานในปี 1969 ก่อให้เกิดห่วงโซ่อุปทานที่ครอบคลุมรถยนต์ดัดแปลงของเมืองซุยโจวและชิ้นส่วนรถยนต์ของเมืองเซียงหยาง ทำให้หูเป่ยกลายเป็นหนึ่งในฐานการผลิตรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดของจีน ในปี 1994 โครงการเขื่อนสามหุบเขาได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ โครงการไฟฟ้าพลังน้ำระดับโลกนี้ได้เปลี่ยนเมืองอี้ฉางจากเมืองริมแม่น้ำเล็กๆ ให้กลายเป็นเมืองหลวงด้านพลังงานสะอาด และกระตุ้นให้เกิดกลุ่มอุตสาหกรรมด้านการส่งกระแสไฟฟ้าและการผลิตอุปกรณ์
หลังจากการปฏิรูปและการเปิดประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ปี 2010 หุบเขาออปติก (เขตเทคโนโลยีขั้นสูงทะเลสาบตะวันออกหวู่ฮั่น) ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงของมณฑลหูเป่ย ที่นี่เป็นแหล่งกำเนิดของใยแก้วนำแสงเส้นแรกของจีน และปัจจุบันได้กลายเป็นฐานการวิจัยและพัฒนาและการผลิตใยแก้วนำแสงและสายเคเบิลที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีอุตสาหกรรมข้อมูลอิเล็กโทรออปติกโดดเด่น ภายในมณฑล รูปแบบศูนย์กลางและเครือข่าย “หวู่ฮั่นวิจัยและพัฒนา + การผลิตโดยรอบ” ได้ปรากฏขึ้น: หวู่ฮั่นทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ วิทยาศาสตร์ การศึกษา และการออกแบบ; เซียวกันสนับสนุนอุปกรณ์การบินและอวกาศ เทียนเหมินเครื่องจักรสิ่งทอ หวงซือแผงวงจรพิมพ์ และจิงโจวอุปกรณ์ปิโตรเลียม โดยให้การสนับสนุนอุตสาหกรรม; เซียงหยางใช้ประโยชน์จากพื้นฐานอุตสาหกรรมทางทหารเพื่อมุ่งเน้นไปที่ยานยนต์พลังงานใหม่และเครื่องจักรกลการเกษตร; อี้ฉางพัฒนาเคมีภัณฑ์ชั้นดีและชีวการแพทย์; เอินซือและเสินหนงเจียดูแลรักษาระบบนิเวศและพัฒนาการท่องเที่ยวและการแปรรูปอาหารที่อุดมไปด้วยซีลีเนียมในระดับภูมิภาค ในปี 2023 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลหูเป่ยแตะระดับ 5.58 ล้านล้านหยวน อุตสาหกรรมชั้นนำ 5 อันดับแรก ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กโทรออปติก พลังงานใหม่และยานยนต์อัจฉริยะเชื่อมต่อ สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี อุปกรณ์ระดับไฮเอนด์ และระบบนำทาง BeiDou กำลังมุ่งหน้าสู่ระดับล้านล้านหยวน ซึ่งเป็นการก้าวกระโดดครั้งสำคัญทางประวัติศาสตร์จาก “ยุคถลุงแร่ทองแดงในสมัยจู” ไปสู่ “ชิป จอภาพ อุปกรณ์ปลายทาง และเครือข่าย”
บทที่เจ็ด: การขนส่งและการเดินทาง
มณฑลหูเป่ยเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบหลายมิติที่ไม่อาจทดแทนได้ของจีน เส้นทางคมนาคมหลักโบราณของ "เก้ามณฑล" ได้พัฒนาจากความได้เปรียบทางน้ำไปสู่เครือข่ายบูรณาการทางรถไฟ ทางน้ำ ทางบก และทางอากาศ เครือข่ายทางรถไฟซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองหลวงหวู่ฮั่น แผ่ขยายไปทั่วทั้งมณฑลและประเทศ โดยทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว และทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-หวู่ฮั่น-เฉิงตู ก่อให้เกิดโครงสร้างทองคำ "รูปกากบาท" สถานีหลักสามแห่ง ได้แก่ หวู่ฮั่น ฮั่นโข่ว และหวู่ฉาง พร้อมด้วยสถานีออปติกส์แวลลีย์แห่งใหม่ เชื่อมต่อรถไฟไปทุกทิศทาง ภายในมณฑล ทางรถไฟความเร็วสูงหวู่ฮั่น-ซือหยาน ทางรถไฟความเร็วสูงหวงกัง-หวงเหมย และทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ฉงชิ่ง (ส่วนของหูเป่ย) ได้นำเซียงหยาง อี้ฉาง ซือหยาน และเสินหนงเจีย เข้าสู่เครือข่ายความเร็วสูงของประเทศ ระบบทางด่วนนี้มีโครงสร้างแบบ “แนวตั้งเจ็ดเส้น แนวนอนห้าเส้น และวงแหวนสามวง” โดยมีความยาวรวมกว่า 7,800 กิโลเมตร ครอบคลุมทุกอำเภอ ตั้งแต่แกรนด์แคนยอนเอ็นซีไปจนถึงเทือกเขาดาบี คุณสามารถเดินทางถึงจุดหมายปลายทางได้ก่อนพลบค่ำ
ด้านการบินก็ได้รับการพัฒนาอย่างดีเช่นกัน สนามบินนานาชาติหวู่ฮั่นเทียนเหอเป็นศูนย์กลางการบินที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของจีน โดยมีผู้โดยสารเกือบ 30 ล้านคนในปี 2023 และมีเที่ยวบินตรงระหว่างประเทศไปยังปารีส ซานฟรานซิสโก ดูไบ และอีกมากมาย นอกจากนี้ มณฑลยังมีสนามบินขนส่งอีก 7 แห่ง รวมถึงอี้ฉางซานเซีย เซียงหยางหลิวจี้ เอินซือซู่จี้ผิง และซือหยานอู่ตังซาน ในปี 2022 สนามบินเอ๋อโจวฮวาหูได้เปิดให้บริการในฐานะศูนย์กลางการขนส่งสินค้าแห่งแรกของเอเชีย โดย SF Express ได้สร้างเครือข่ายโลจิสติกส์ "ส่งด่วนข้ามคืน" ระดับโลก เส้นทางน้ำสายสำคัญของแม่น้ำแยงซีไหลผ่านมณฑลเป็นระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร ท่าเทียบเรือคอนเทนเนอร์ เช่น หวู่ฮั่นหยางหลัว อี้ฉางหยุนฉี และหวงซือซิงกัง เชื่อมต่อกับทางรถไฟด่วนจีน-ยุโรป (หวู่ฮั่น) อย่างราบรื่น ทำให้หูเป่ยเป็นจุดเชื่อมต่อของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและเขตเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี
ประสบการณ์การท่องเที่ยวที่ไม่เหมือนใครมักเกี่ยวข้องกับแม่น้ำ ในหวู่ฮั่น คุณสามารถนั่งเรือข้ามฟากระหว่างถนนจงฮวาและด่านเจียงฮั่นได้ในราคาเพียง 1.5 หยวน เพลิดเพลินไปกับสายลมเย็นๆ และทัศนียภาพอันงดงามของแม่น้ำสองสายที่บรรจบกันและแสงไฟยามค่ำคืนที่ส่องประกาย ในเอินซี การล่องเรือชมหน้าผาผีเสื้อชิงเจียงและเรือไม้ทรงฝักถั่วบนลำธารเสินหนงจะพาคุณไปสัมผัสกับหุบเขาสีเขียวมรกตอย่างใกล้ชิด สำหรับผู้ที่ขับรถเอง เส้นทาง “ทางหลวงน้ำกู่จ้าว” ผ่านภูเขาทางตะวันตกของหูเป่ย ช่วงทางแยกอันตราย “สิบทางเลี้ยว” หรือถนนท่องเที่ยวรอบอ่างเก็บน้ำตานเจียงโข่ว จะเผยภาพวาดทิวทัศน์ที่สวยงามทุกครั้งที่เลี้ยวพวงมาลัย ทำให้การเดินทางนั้นเองเป็นจุดหมายปลายทาง
บทที่แปด: เคล็ดลับการเดินทาง
ฤดูกาลที่ดีที่สุดในการเยี่ยมชมมณฑลหูเป่ยคือฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ในฤดูใบไม้ผลิ (มีนาคม-พฤษภาคม) ดอกซากุระที่ทะเลสาบตะวันออกเมืองหวู่ฮั่น ดอกพีชใต้กำแพงเมืองโบราณของจิงโจว และดอกโรโดเดนดรอนบนที่สูงในเสินหนงเจียจะบานสะพรั่งอย่างต่อเนื่อง อุณหภูมิอยู่ระหว่าง 15-25 องศาเซลเซียส ทำให้เป็นช่วงเวลาที่น่ารื่นรมย์ที่สุด ในฤดูใบไม้ร่วง (กันยายน-พฤศจิกายน) ทุ่งนาข้าวสีทองอร่ามของที่ราบเจียงฮั่น ใบไม้หลากสีสัน และหมอกบนภูเขาอู่ตัง เหมาะสำหรับการเดินป่า การสำรวจวิถีเต๋า และการลิ้มลองอาหารริมทะเลสาบ มอบความอุดมสมบูรณ์ตามฤดูกาลที่ดีที่สุด ฤดูร้อนนั้นร้อน แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับสถานที่พักผ่อนคลายความร้อน เช่น แกรนด์แคนยอนเอินซี และการล่องแก่งเฉาเทียนโหว ในฤดูหนาว เสินหนงเจียจะกลายเป็นรีสอร์ทสกี มอบประสบการณ์หิมะทางใต้ที่ไม่เหมือนใคร
ประสบการณ์ที่คุณต้องสัมผัสเริ่มต้นด้วยภูเขาอู่ตัง: ใช้เวลาหนึ่งหรือสองวันเดินป่าผ่านไท่จื่อป๋อ พระราชวังเมฆม่วง หนานหยาน และปีนขึ้นสู่ยอดเขาทองเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น ชมวัดวาอารามที่ตั้งอยู่บนหน้าผา และสำรวจวัฒนธรรมลัทธิเต๋า ประการที่สอง ล่องเรือ “ช่องเขาสูงและทะเลสาบสงบ” จากเขื่อนสามหุบเขาไปยังเฟิงเจี้ย สัมผัสความยิ่งใหญ่ของ “สิ่งมหัศจรรย์ที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อน” จากบนผืนน้ำ ปีนขึ้นเขาตันจื่อหลิงเพื่อชมระบบประตูน้ำห้าขั้นตอน (แนะนำให้จองตั๋วเข้าชมพื้นที่ท่องเที่ยวเขื่อนสามหุบเขาฟรีล่วงหน้า) ประการที่สาม ในแกรนด์แคนยอนเอินซี เดินป่าบนทางเดินไม้ริมหน้าผา ชมยอดเขา “เสาธูป” และสำรวจถ้ำเถิงหลงในหลี่ฉวน หรือแคนยอนผิงซานในเหอเฟิง เพื่อค้นพบเสน่ห์ลึกลับของเส้นละติจูดที่ 30 องศาเหนือ ประการที่สี่ เยี่ยมชมเขตป่าเสินหนงเจียเพื่อชมลิงจมูกสั้นสีทอง และสำรวจหมอกยามเช้าของทะเลสาบต้าจิ๋ว ซึ่งเป็นแหล่งเรียนรู้ทางธรรมชาติเกี่ยวกับความหลากหลายทางชีวภาพ เหมาะสำหรับการพักผ่อนในฤดูร้อนและการเล่นสกีในฤดูหนาว สุดท้าย กลับไปยังเมืองหลวงหวู่ฮั่น ปั่นจักรยานไปตามเส้นทางสีเขียวรอบทะเลสาบตะวันออก หรือเดินเล่นไปตามตรอกซอกซอยลีหลงในเมืองเก่า พร้อมลิ้มรสบะหมี่แห้งร้อนๆ ต้นตำรับ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจชีวิตประจำวันที่คึกคักของย่านจิงชู
เคล็ดลับที่เป็นประโยชน์: ภาษาถิ่นของมณฑลหูเป่ยแตกต่างจากภาษาจีนกลางมาตรฐานเพียงเล็กน้อย แต่ในพื้นที่ชนบทของเอินซีและอี้ฉาง คุณอาจได้ยินภาษาตูเจียเมื่อพูดคุยกับชาวบ้านสูงอายุ การยิ้มแย้มแจ่มใสช่วยได้มาก นอกจากเมืองหวู่ฮั่น เซียงหยาง และอี้ฉาง ซึ่งมีโรงแรมให้เลือกมากมายแล้ว คุณควรจองที่พักล่วงหน้าอย่างน้อยสองสัปดาห์ในช่วงฤดูท่องเที่ยว เช่น ที่เมืองมู่หยูในเสินหนงเจีย และใกล้กับแกรนด์แคนยอนเอินซี สำหรับเรื่องอาหาร ซุปที่เคี่ยวในหม้อดินอาจใช้ไขมันหมูปรุงรส ผู้ทานมังสวิรัติควรแจ้งพนักงานล่วงหน้า ร้านขายอาหารเช้ามักใช้ช้อนส้อมแบบใช้แล้วทิ้ง คุณอาจนำแก้วของคุณเองมาได้ ข้อควรระวัง: มณฑลหูเป่ยมีทะเลสาบและพื้นที่ชุ่มน้ำมากมาย ดังนั้นจึงมียุงชุกชุมในฤดูร้อน ควรพกยากันยุงไปด้วย บริเวณอ่างเก็บน้ำสามหุบเขามีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนมาก และลมแรงบนแม่น้ำอาจทำให้รู้สึกหนาวเย็น แม้แต่ในช่วงกลางฤดูร้อนก็ควรสวมเสื้อแจ็คเก็ตบางๆ สำหรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางเอง แนะนำให้พิจารณาซื้อ “บัตรสิทธิประโยชน์การท่องเที่ยวหูเป่ย” ซึ่งครอบคลุมสถานที่ท่องเที่ยวสวยงามกว่า 200 แห่ง รวมถึงภูเขาอู่ตังและแกรนด์แคนยอนเอินซี คุ้มค่าคุ้มราคาเป็นอย่างยิ่ง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม