ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เหอหนาน

เหอหนาน

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และผังเมืองของมณฑลเหอหนาน มณฑลเหอหนานตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกของประเทศจีน ในบริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำเหลือง ชื่อของมณฑลซึ่งมีความหมายว่า "ทางใต้ของแม่น้ำ" มาจากข้อเท็จจริงที่ว่าส่วนใหญ่ของมณฑลตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำ

เหอหนาน

เหอหนาน

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และผังจังหวัด

ภูมิศาสตร์ที่ราบภาคกลางของแม่น้ำเหลือง มณฑลเหอหนาน — ภาพโดย บิงเฉียน หลี่

มณฑลเหอหนานตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกของประเทศจีน ในบริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำเหลือง ชื่อของมณฑลซึ่งมีความหมายว่า "ทางใต้ของแม่น้ำ" มาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำเหลือง พิกัดทางภูมิศาสตร์โดยประมาณคือ 31°23′–36°22′ เหนือ และ 110°21′–116°39′ ตะวันออก มีพรมแดนติดกับมณฑลอานฮุยและมณฑลซานตงทางทิศตะวันออก มณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซีทางทิศเหนือ มณฑลฉานซีทางทิศตะวันตก และมณฑลหูเป่ยทางทิศใต้ ตั้งแต่สมัยโบราณ มณฑลเหอหนานเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อตะวันออก-ตะวันตก และเหนือ-ใต้ จนได้รับฉายาว่า "ดินแดนตอนในของเก้ามณฑลและทางแยกของสิบมณฑล"

ภูมิประเทศของมณฑลนี้สูงทางตะวันตกและต่ำทางตะวันออก มีความหลากหลายทางด้านภูมิประเทศ พรมแดนทางเหนือ ตะวันตก และใต้ล้อมรอบด้วยเทือกเขาไท่หาง ฟู่หนิว ถงไป่ และต้าเป่ย ซึ่งเป็นกำแพงธรรมชาติ ภาคกลางและภาคตะวันออกประกอบด้วยที่ราบลุ่มแม่น้ำหวง-หวย-ไห่ อันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของที่ราบจีนตอนเหนือ แม่น้ำเหลืองไหลผ่านทางเหนือ การเปลี่ยนแปลงเส้นทางของแม่น้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าในประวัติศาสตร์ได้ก่อให้เกิดที่ราบลุ่มขนาดใหญ่และทิ้งปรากฏการณ์ที่น่าทึ่งของ "แม่น้ำลอย" (ที่ซึ่งพื้นแม่น้ำสูงกว่าพื้นดินโดยรอบ) ทางตอนล่างของเจิ้งโจว แม่น้ำหวยมีต้นกำเนิดจากเทือกเขาถงไป่และไหลผ่านทางใต้ โดยมณฑลนี้ครอบคลุมระบบแม่น้ำสายหลักสี่สาย ได้แก่ แม่น้ำแยงซี แม่น้ำหวย แม่น้ำเหลือง และแม่น้ำไห่เหอ ตำแหน่งที่อยู่ระหว่างภูเขาและที่ราบนี้ได้วางรากฐานทางภูมิศาสตร์ให้กับเหอหนานในฐานะแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีน

มณฑลนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 167,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวรประมาณ 98.72 ล้านคน (สิ้นปี 2023) ทำให้เป็นมณฑลที่มีประชากรจดทะเบียนมากที่สุดในประเทศจีน ในด้านการบริหาร มณฑลนี้ประกอบด้วยเมืองระดับจังหวัด 17 เมือง และเมืองระดับอำเภอที่บริหารโดยตรงอีก 1 เมือง โดยมีเจิ้งโจวเป็นเมืองหลวงของมณฑล

หากมองมณฑลเหอหนานว่าเป็นจีนขนาดเล็ก การแบ่งงานภายในเมืองต่างๆ ก็สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายนี้: เจิ้งโจว ในฐานะเมืองหลวงของมณฑลและเมืองศูนย์กลางของประเทศ ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ การขนส่ง และวิทยาศาสตร์-การศึกษาของมณฑล ลั่วหยางเป็นเมืองรองศูนย์กลางของมณฑล มีมรดกทางประวัติศาสตร์อันยาวนานและยังคงพัฒนาด้านการผลิตอุปกรณ์ที่ทันสมัย ​​นานหยาง ซึ่งมีพื้นที่ตอนในกว้างใหญ่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเหอหนาน ก็เป็นเมืองรองศูนย์กลางเช่นกัน โดยเน้นที่เศรษฐกิจเชิงนิเวศและการแพทย์แผนจีนดั้งเดิม นอกจากนี้ ไคเฟิงเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากราชวงศ์ซ่ง อันหยางมีลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นจากอารยธรรมหยิน-ชางและการบินทั่วไป และซินหยาง ด้วยวัฒนธรรมชาและข้อได้เปรียบทางนิเวศวิทยา จึงมีลักษณะที่แตกต่างออกไปของเมืองริมน้ำทางตอนใต้ของเหอหนาน เมืองเหล่านี้ เปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ที่ประกอบกันอย่างลงตัว ก่อให้เกิดภูมิทัศน์ของมณฑลเหอหนาน

บริบททางประวัติศาสตร์

เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของมณฑลเหอหนานนั้นแทบจะเป็นประวัติศาสตร์ย่อของจีนโบราณเลยทีเดียว เมื่อราว 500,000 ปีก่อน มนุษย์ลิงหนานจ้าวเคยเจริญรุ่งเรืองอยู่ที่นี่ เมื่อประมาณ 10,000 ปีก่อน ในยุคหินใหม่ ภูมิภาคนี้ได้บ่มเพาะวัฒนธรรมเป่ยหลี่กัง ในสมัยราชวงศ์หยางเสา บรรพบุรุษได้ก่อตั้งชุมชนขนาดใหญ่ในพื้นที่เมี่ยนฉีและซานโจว โดยเครื่องปั้นดินเผาที่ทาสีนั้นเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด แหล่งโบราณคดีเอ๋อลี่โถวในเหยียนซือ เมืองลั่วหยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของจีนที่มีเอกสารทางประวัติศาสตร์โดยตรง (เมืองหลวงของราชวงศ์เซี่ย) มีทั้งเมืองพระราชวัง โรงงานสำริด และสิ่งประดิษฐ์รูปมังกรสีฟ้าคราม ซึ่งบ่งบอกถึงการกำเนิดของรัฐในยุคแรกเริ่ม

ราชวงศ์ชางถือเป็นยุครุ่งเรืองแรกในประวัติศาสตร์เมืองหลวงโบราณของมณฑลเหอหนาน พระเจ้าจงติงแห่งราชวงศ์ชางทรงย้ายไปประทับที่อ่าว (ปัจจุบันคือเจิ้งโจว) พื้นที่เมืองเจิ้งโจวสมัยราชวงศ์ชางครอบคลุม 25 ตารางกิโลเมตร มีโครงสร้างเมืองชั้นนอก ชั้นใน และพระราชวังที่แยกจากกันอย่างชัดเจน และการค้นพบภาชนะเซลาดอนโบราณได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์เครื่องปั้นดินเผาของจีนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่พระเจ้าปางเกิงทรงย้ายไปประทับที่หยิน (ปัจจุบันคืออันหยาง) หยินซูได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงตอนปลายของราชวงศ์ชางเป็นเวลา 273 ปี การค้นพบจารึกกระดูกสัตว์ที่นี่ทำให้ประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ของจีนย้อนกลับไปได้ถึง 1300 ปีก่อนคริสตกาลอย่างแน่นอน ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก เมืองหลวงลั่วอี้ (ปัจจุบันคือลั่วหยาง) ได้ถูกสร้างขึ้น พระเจ้าเฉิงทรง "สถาปนาที่ประทับของพระองค์ไว้ใจกลางประเทศจีน" และคำว่า "จีน" (จงกัว) ปรากฏครั้งแรกในจารึกเหอจุน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันออกเป็นต้นมา เมืองลั่วหยางยังคงเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์มานานกว่าห้าร้อยปี และกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญที่สำนักคิดทั้งร้อยสำนักได้แข่งขันกัน

สมัยฮั่น-ถังเป็นยุครุ่งเรืองที่สุดของมณฑลเหอหนานในฐานะเมืองหลวงโบราณ ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ราชวงศ์เฉาเว่ย ราชวงศ์จินตะวันตก และราชวงศ์เว่ยเหนือ ต่างก็สถาปนาเมืองหลวงที่ลั่วหยาง เจดีย์หย่งหนิง "สูงเก้าชั้นร้อยจาง" นั้นงดงามตระการตาอย่างยิ่ง จักรพรรดิหยางแห่งราชวงศ์สุ่ยทรงสร้างลั่วหยางซึ่งเป็นเมืองหลวงทางตะวันออก และทรงขุดคลองใหญ่ส่วนกลาง คือ คลองถงจี้และคลองหย่งจี้ ทำให้เหอหนานกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งธัญพืชจากเหนือจรดใต้ ราชวงศ์ถังทรงสถาปนาลั่วหยางเป็นเมืองหลวงทางตะวันออก คู่กับฉางอานเป็น "สองเมืองหลวง" พระราชวังชางหยาง หมิงถัง และเทียนถัง เป็นหนึ่งในกลุ่มอาคารที่งดงามที่สุด และพระพุทธรูปในถ้ำหลงเหมินก็รุ่งเรืองถึงขีดสุดในยุคนี้ ราชวงศ์ซ่งเหนือสถาปนาเมืองหลวงที่ไคเฟิง เปลี่ยนชื่อเป็นตงจิง (เมืองหลวงทางตะวันออก) และสร้างมหานครระดับโลกที่ "ทุกมุมโลกมาบรรจบกัน และทุกชาติติดต่อสื่อสารกัน" ภาพวาด "ริมแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง" ของจางเจ๋อต้วน เป็นภาพนิ่งที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตตลาดที่คึกคักของเมืองเปียนเหลียงในเวลานั้นได้อย่างชัดเจน หลังจากที่แม่น้ำเหลืองเปลี่ยนเส้นทางไปทางใต้และศูนย์กลางทางการเมืองย้ายไปทางเหนือ สถานะของเมืองต่างๆ ในมณฑลเหอหนานก็ผันผวน แต่เขตปกครองและอำเภอต่างๆ ยังคงเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของที่ราบภาคกลาง

ปัจจุบัน มณฑลเหอหนานมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมกว่า 50,000 แห่งกระจายอยู่ทั่ว ถ้ำหลงเหมินในลั่วหยาง แหล่งโบราณสถานหยินซูในอันหยาง และอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก" ในเติงเฟิง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก พระพุทธรูปไวโรจนะแห่งวัดเฟิงเซียนที่หลงเหมินได้จ้องมองแม่น้ำอี้มานานนับพันปีด้วยรอยยิ้มอันลึกลับ สุสานกระดูกทำนายที่หยินซูยังคงเก็บรักษาอักษรโบราณอายุสามพันปีไว้ และเจดีย์ซงเยว่ หอดูดาว และป่าเจดีย์วัดเส้าหลิน ล้วนเป็นสถานที่สำคัญที่ไม่อาจทดแทนได้ในประวัติศาสตร์ดาราศาสตร์ ศาสนา และสถาปัตยกรรมของจีน

มรดกทางวัฒนธรรม

ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของมณฑลเหอหนานมีที่มาจากตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่เป็น "ศูนย์กลางของโลก" ในแง่ของภาษาถิ่น ประชากรส่วนใหญ่ของมณฑลพูดภาษาจีนกลางสำเนียงที่ราบภาคกลาง ซึ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อย เจิ้งโจว-ไคเฟิง ลั่วหยาง-ซงซาน หนานหยาง-ลู่ซาน และซินหยาง-เปิงปู้ ค่าเสียงวรรณยุกต์แตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละภูมิภาค แต่โดยรวมแล้ว ภาษาถิ่นนี้ได้สูญเสียเสียงวรรณยุกต์เริ่มต้นไปแล้ว แยกความแตกต่างระหว่างพยัญชนะต้นที่ออกเสียงม้วนลิ้นกับพยัญชนะต้นที่ไม่ออกเสียงม้วนลิ้น และมีระบบเสียงวรรณยุกต์สี่ระดับที่ใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางมาตรฐาน ในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ เช่น หลินโจวและหุยเซียน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นจิน เสียงวรรณยุกต์เริ่มต้นยังคงอยู่ ทำให้เกิดเป็น "เขต" ภาษาถิ่นเฉพาะถิ่น รูปแบบภาษาถิ่นนี้สะท้อนให้เห็นถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของการผสมผสานการอพยพของเหอหนาน และทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการคมนาคมและแผ่ขยายอิทธิพล

ในประเพณีพื้นบ้าน วัฒนธรรมที่คึกคักที่สุดคืองานวัด งานวัดสุสานไท่ห่าวในเมืองหวยหยางเคยมีผู้เข้าร่วมถึง 820,000 คนในวันเดียว สร้างสถิติโลกกินเนสส์ ผู้คนมาสักการะบรรพบุรุษในตำนานอย่างฟู่ซี และขอพรให้มีลูกหลาน งานวัดโบราณเดือนแรกของซุนเซียนสืบทอดกันมาเป็นพันปี มีการแสดงเดินบนไม้ค้ำ การรำม้าไม้ไผ่ การแสดงหุ่นไม้ และขบวนแห่พื้นบ้านอื่นๆ ประเพณีการแต่งงานและงานศพยังคงรักษาพิธีกรรมโบราณเอาไว้มากมาย ในหมู่บ้านทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ยังคงเห็นรูปแบบที่เรียบง่ายของ "พิธีกรรมหกอย่าง" ในการแต่งงาน งานศพมีการเชิญวงดนตรีซั่วหนานมาบรรเลง และมีประเพณี "การเฝ้าศพด้วยดนตรี (ต้าต้าซือ)" ซึ่งผสมผสานคุณค่าของลัทธิขงจื๊อในการเคารพผู้ล่วงลับเข้ากับวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้าน

ในด้านศิลปะดั้งเดิม งิ้วเหอหนาน (หยูจู) เป็นงิ้วท้องถิ่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ทำนองเซียงฟู่ที่เน้นเรื่องไคเฟิง ทำนองเหอหนานตะวันออกของซ่างชิว ทำนองเหอหนานตะวันตกของลั่วหยาง และทำนองซาเหอของลั่วเหอ ต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ละครที่เป็นตัวแทน เช่น ฮวา มู่หลาน และมู่กุ้ยอิงบัญชาการ เป็นที่รู้จักกันดี ฉู่จูและหยูเตียว ร่วมกับงิ้วเหอหนาน เป็นที่รู้จักกันในฐานะสามประเภทงิ้วหลักของเหอหนาน ฉู่จูเรียบง่ายและไพเราะ ในขณะที่หยูเตียวเศร้าโศกและวีรบุรุษ และการแสดงบทจูกัดเหลียงโดยอาจารย์หยูเตียวผู้ยิ่งใหญ่ เสินเฟิงเหมย ได้ประทับอยู่ในความทรงจำของสาธารณชนอย่างลึกซึ้ง ศิลปะและงานฝีมือก็งดงามตระการตา เครื่องลายครามจุน ซึ่งมีผลการเปลี่ยนแปลงสีในเตาเผาแบบ "สีเดียวในเตาเผา สีมากมายออกมา" จัดอยู่ในห้าเตาเผาที่ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ซ่ง แหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผารู่ คือเมืองเสินโหวในหยูโจว ยังคงมีเตาเผาที่ยังคงใช้งานอยู่ เครื่องปั้นดินเผารู่เน้นเคลือบสีเขียวมรกตอบอุ่น มีต้นกำเนิดในรูโจวและเป่าเฟิง โดยเหลืออยู่ไม่ถึงร้อยชิ้น เคลือบสีสันสดใสของเครื่องปั้นดินเผาถังสามสีแห่งลั่วหยาง เส้นสายที่คมชัดของภาพพิมพ์แกะไม้ปีใหม่แห่งเมืองจูเซียน และงานปักอันประณีตของไคเฟิง ล้วนเป็นผลผลิตจากวัฒนธรรมท้องถิ่น

มณฑลเหอหนานมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติที่เป็นตัวแทน 125 รายการ และระดับมณฑลอีกกว่าพันรายการ กังฟูเส้าหลิน ซึ่งเป็นระบบการผสมผสานระหว่างศิลปะการต่อสู้และนิกายฉาน ผสานศิลปะการต่อสู้ นิกายฉาน และการแพทย์ เข้าด้วยกัน และเป็นมรดกทางวัฒนธรรมการทหารและปรัชญาที่ยังมีชีวิตอยู่ ไท่จี๋ฉวนแบบเฉิน ซึ่งคิดค้นโดยเฉินหวังติงในหมู่บ้านเฉินเจียโกว อำเภอเหวินเซียน เมืองเจียวโจว ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ได้แตกแขนงออกเป็นสำนักหยาง สำนักอู๋ (ฮ่าว) สำนักอู๋ สำนักซุน และสำนักอื่นๆ โดยมีผู้ฝึกฝนอยู่ทั่วโลก นอกจากนี้ เทศกาลเล่านิทานมาเจี๋ย ซึ่งเป็นการรวมตัวของศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่มีมานานกว่า 700 ปี จัดขึ้นในวันที่ 13 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ศิลปินนับพันคนนำกลองและพิณของพวกเขาไปยังเป่าเฟิง ทำให้ทุ่งนาเต็มไปด้วยเสียงกลองและเสียงเครื่องดนตรีต่างๆ ซึ่งเป็น "อาณาจักรแห่งการเล่านิทานในวันเดียว" ที่หาได้ยากในโลก

สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์เมือง

สถาปัตยกรรมดั้งเดิมของเหอหนานคือประวัติศาสตร์อารยธรรมที่จารึกไว้ในหินและไม้ บนที่ราบสูงโลสทางตะวันตกของเหอหนาน บ้านเรือนแบบลานบ้านที่อยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดินก่อให้เกิดหมู่บ้านใต้ดินที่ "มองเห็นต้นไม้แต่ไม่เห็นหมู่บ้าน และเมื่อเข้าไปในหมู่บ้านก็ไม่เห็นบ้านเรือน" ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงปรัชญาโบราณเรื่อง "ความเป็นหนึ่งเดียวของสวรรค์และมนุษย์" อย่างถึงที่สุด ในเทือกเขาไท่หางทางตอนเหนือ บ้านหินในเมืองชิบานหยานสร้างจากหินทรายสีแดงที่หาได้ในท้องถิ่น โดยใช้แผ่นหินมุงหลังคา กลมกลืนกับหน้าผาอย่างแนบเนียน ในที่ราบ บ้านเรือนแบบดั้งเดิมส่วนใหญ่เป็นโครงสร้างเสาและคานที่ทำจากอิฐสีเทาและกระเบื้องสีเทา มีทั้งแบบชั้นเดียวและสองชั้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีผัง "สามช่องที่มองเห็นได้ ห้าช่องที่ซ่อนอยู่" เน้นการหันหน้าไปทางทิศใต้และมีหอประตูที่วิจิตรบรรจง คฤหาสน์คังไป่หวานในกงอี้เป็นต้นแบบของคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในที่ราบภาคกลาง โดยมีผังเมืองที่ประกอบด้วย "บ้านถ้ำที่พิงภูเขา อาคารเรียงรายตามถนน และท่าเรือริมแม่น้ำ" ซึ่งสะท้อนปรัชญาที่ผสานการเกษตรและการค้าเข้าด้วยกัน

สถาปัตยกรรมทางศาสนาและพิธีกรรมนั้นโดดเด่นยิ่งกว่า ในบรรดาอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก" บนภูเขาซ่ง หอคอยประตูฮั่นตะวันออกสามแห่ง ได้แก่ ไท่ซือ เสาซือ และฉีมู่ เป็นหอคอยวัดที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเหลืออยู่เหนือพื้นดินในประเทศจีน ภาพสลักนูนต่ำแสดงถึงกายกรรม คูจู (ฟุตบอลโบราณ) และฉากอื่นๆ ซึ่งเป็นบันทึกหินเกี่ยวกับชีวิตในสมัยราชวงศ์ฮั่น เจดีย์ซงเยว่ที่มีรูปทรงอิฐสูง 15 ชั้นและมีชายคาหนาแน่น เป็นต้นแบบของรูปแบบเจดีย์ชายคาหนาแน่นของจีน เจดีย์โย่วกัวในไคเฟิง ซึ่งมีฉายาว่าเจดีย์เหล็กเนื่องจากอิฐเคลือบสีเหล็ก ได้ยืนตระหง่านมาเกือบพันปีแม้จะเผชิญกับแผ่นดินไหวและน้ำท่วม หอดูดาวเติ้งเฟิงในสมัยราชวงศ์หยวนเป็นหอดูดาวทางดาราศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงเหลืออยู่ กัว โชวจิง ได้รวบรวมปฏิทินที่ล้ำหน้าที่สุดในยุคนั้น ซึ่งก็คือปฏิทินโชวซือ ไว้ที่นี่

สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ก็ยังคงมีร่องรอยของยุคสมัยอยู่เช่นกัน ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่ว ซึ่งเปิดให้บริการอย่างเต็มรูปแบบในปี 1906 ได้ก่อให้เกิดย่านท่าเรือการค้าของเจิ้งโจว อาคารพาณิชย์บนถนนเต๋อฮวาแสดงให้เห็นถึงรูปแบบผสมผสานระหว่างจีนและตะวันตก หลังจากที่เมืองหลวงของมณฑลย้ายมาอยู่ที่เจิ้งโจว เมืองสิ่งทอเจิ้งโจวที่ได้รับการสนับสนุนจากโซเวียตในทศวรรษ 1950 และโรงงานขัดถูแห่งที่สอง ซึ่งเป็นแหล่งมรดกทางอุตสาหกรรมที่มีโรงงานอิฐแดงและหลังคาโปร่งแสงรูปฟันเลื่อย ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางสุนทรียศาสตร์ของยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน หออนุสรณ์เอ้อร์ฉี ซึ่งสร้างเสร็จในปี 1971 ด้วยการออกแบบหอคอยคู่ ได้กลายเป็นตราประจำเมืองเจิ้งโจว ศูนย์ศิลปะเหอหนานในศตวรรษใหม่ ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากขลุ่ยกระดูกและโอคารินาโบราณ ประกอบด้วยรูปทรงวงรีห้าอันที่เชื่อมต่อกัน สร้างรูปทรงที่ไหลลื่นและมีจังหวะ

ในด้านโครงสร้างเมือง เจิ้งโจว ในฐานะ "เมืองที่ถูกดึงดูดด้วยทางรถไฟ" มีเมืองเก่าที่แผ่ขยายออกไปจากจัตุรัสเอ้อร์ฉีในรูปแบบถนนรัศมี ขณะที่เขตใหม่เจิ้งตงใช้ผังเมืองศูนย์กลางธุรกิจสมัยใหม่แบบวงแหวนและรัศมี โดยมีเกาะการเงินหลงหูและระบบน้ำรูประยี่สร้างภูมิทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์ ไคเฟิงยังคงรักษาสิ่งมหัศจรรย์ของ "เมืองซ้อนเมือง" เอาไว้ ใต้กำแพงเมืองในปัจจุบันคือซากปรักหักพังของเมืองโบราณจากราชวงศ์หมิง-ชิง ซ่ง-จิน และถัง รูปแบบ "ถนนเหอหลัว" ของลั่วหยางยังคงมองเห็นได้ชัดเจน บริเวณประตูติงติงและแกนถนนเทียนเจี๋ยเผยให้เห็นการวางผังเมืองแบบแบ่งเขตของลั่วหยางในสมัยราชวงศ์สุย-ถัง เมืองโบราณเหล่านี้เปรียบเสมือนชั้นทางโบราณคดีที่มีชีวิต แต่ละหน้าที่พลิกไปเผยให้เห็นเงาของราชวงศ์ต่างๆ

วัฒนธรรมการทำอาหาร

อาหารเหอหนาน หรือ "อาหารภาคกลาง" นั้นยึดหลัก "การประสานรสชาติทั้งห้าและสร้างสมดุลระหว่างคุณภาพและรสชาติ" กล่าวคือ เค็ม หวาน เปรี้ยว เผ็ด และขม ล้วนอยู่ในระดับปานกลาง โดยมุ่งเน้นรสชาติเดิมของวัตถุดิบและรสชาติที่กลมกล่อม ซึ่งสอดคล้องกับลักษณะที่พอดีและครอบคลุมของวัฒนธรรมภาคกลาง เมืองหลวงไคเฟิงในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือเป็นจุดสูงสุดของอาหารเหอหนาน หนังสือ "ความฝันแห่งเมืองหลวงอันรุ่งเรือง" ของเมืองหลวงตะวันออกได้บันทึกอาหารกว่า 280 รายการ รวมถึงซี่โครงย่าง เกี๊ยวอบเชย และปลาชิชา ซึ่งสืบทอดกันมาจนถึงทุกวันนี้ อาหารของทางราชการและอาหารว่างริมทางมีอยู่ร่วมกัน อาหารเหอหนานร่วมสมัย แม้จะไม่ได้มีเอกลักษณ์โดดเด่นมากนัก แต่ก็ผสมผสานสไตล์จากภาคเหนือและภาคใต้เข้าด้วยกัน ทั้งการตุ๋น การอบ การทอด การผัด และการผัดแบบเร็ว ล้วนถูกนำมาใช้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งซุปและน้ำซุปที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ดังคำกล่าวที่ว่า "เสียงร้องของนักร้อง คือน้ำซุปของเชฟ"

ก๋วยเตี๋ยวตุ๋น (ฮุยเมี่ยน) เมนูก๋วยเตี๋ยวสุดคลาสสิก คือสิ่งที่ชาวเหอหนานทุกคนนึกถึงเมื่อคิดถึงบ้าน น้ำซุปเข้มข้นสีขาวขุ่น ทำจากกระดูกแกะหรือเนื้อวัว นำมาต้มกับเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่เหนียวนุ่ม สาหร่ายทะเลหั่นฝอย เต้าหู้หั่นฝอย เส้นหมี่ และไข่นกกระทา เสิร์ฟพร้อมผักชีและน้ำมันพริก เป็นซุป เส้นก๋วยเตี๋ยว และผักที่อิ่มอร่อยและเติมเต็มจิตใจ ร้านอาหารชื่อดังอย่างเหอจี้และเสี่ยวจี้ในเจิ้งโจวต่างก็มีสูตรลับเฉพาะของตัวเอง เพียงแค่ชามเดียวก็บอกได้ถึงความจริงใจของอาหารจากที่ราบภาคกลางของเหอหนาน

ซุปเผ็ด (หูลาถัง) เปรียบเสมือนนาฬิกาปลุกยามเช้าของมณฑลเหอหนาน น้ำซุปพื้นฐานทำจากกระดูกเนื้อวัวหรือเนื้อแกะ ปรุงรสด้วยเครื่องเทศมากกว่ายี่สิบชนิด เช่น พริกไทย พริกเสฉวน อบเชย และอื่นๆ และเพิ่มความข้นด้วยกลูเตน เห็ดหูหนู และดอกลิลลี่ ทำให้ได้ซุปที่เข้มข้น เผ็ดร้อน และหอมกรุ่น สำนักทำซุปเผ็ดหลักสองแห่งในเมืองเสี่ยวเหยาและเป่ยหวู่ตู มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกัน แห่งหนึ่งมีรสชาติเข้มข้น อีกแห่งมีรสชาติอ่อนกว่า และในเมืองโจวโข่วและหลัวเหอ ซุปเผ็ดจะเสิร์ฟคู่กับปาท่องโก๋หรือซาลาเปาทอด เป็นรสชาติแห่งแสงยามเช้าในความทรงจำนับไม่ถ้วนของชาวเหอหนาน

เกี๊ยวน้ำซุปไคเฟิงสืบทอดมรดกจาก "ซาลาเปาไส้ดอกบ๊วยรูปถ้ำ" สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ: แป้งบาง ไส้เยอะ และจีบ 18 จีบคล้ายกลีบดอกเบญจมาศ ไส้ประกอบด้วยน้ำซุปที่ต้องรับประทานตามพิธีกรรม: "ค่อยๆ ยกขึ้น ค่อยๆ ขยับ เปิดหน้าต่างก่อน แล้วจึงดื่มน้ำซุป" งานเลี้ยงน้ำลั่วหยางขึ้นชื่อเรื่องซุปและน้ำซุป อาหารทั้ง 24 อย่างในชุดเต็มเสิร์ฟพร้อมซุป อาหารจานแรก "จานดอกโบตั๋น" ทำจากหัวไชเท้าขูดฝอยเลียนแบบรังนก ลอยอยู่ในน้ำซุปใส ตกแต่งด้วยดอกไม้รูปดอกโบตั๋นที่กำลังบาน ตำนานเล่าว่าอาหารจานนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดินีอู่เจ๋อเทียน ไก่ย่างอันหยางเต๋าโข่ว มีชื่อเสียงไม่แพ้ไก่ย่างฟู่หลี่จี้ นำไปทอดก่อนแล้วจึงตุ๋น เนื้อนุ่มละลายในปาก เนื้อหลุดจากกระดูกได้ง่าย

เบื้องหลังอาหารนั้นคือปรัชญา "ทางสายกลาง" ของชาวเหอหนาน: ไม่สุดโต่ง ไม่ฉวยโอกาส แต่ให้คุณค่ากับสาระสำคัญและความซื่อสัตย์ อาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูงของภูมิภาคเกษตรกรรมนี้ยังหล่อหลอมลักษณะนิสัยของกลุ่มคนที่มีความอดทนและขยันขันแข็ง งานเลี้ยงจะจัดตามแบบ "สี่อย่าง" คืออาหารเย็นแปดอย่างและอาหารร้อนแปดอย่าง โดยมีขนมปังและซุปตามลำดับ ซึ่งเป็นการรักษาร่องรอยของพิธีกรรมดั้งเดิมไว้ การดื่มไวน์สักแก้วพร้อมกับคำว่า "เต๋อจิน" (น่าพึงพอใจ) เพียงครั้งเดียว ก็แสดงถึงความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับชีวิตที่เรียบง่ายแล้ว

การพัฒนาที่ทันสมัยและร่วมสมัย

การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคใหม่ของเหอหนานเป็นกระบวนการของการสร้างสมดุลระหว่างสถานะของมณฑลเกษตรกรรมที่สำคัญกับการพัฒนาอุตสาหกรรมและการขยายตัวของเมือง ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 จุดตัดของทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่วและหลงไห่ที่เจิ้งโจวได้เปลี่ยนท่าเรือพาณิชย์ระดับอำเภอเดิมแห่งนี้ให้กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งและศูนย์กระจายฝ้ายอย่างรวดเร็ว การนัดหยุดงานของคนงานทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่วในปี 1923 (การนัดหยุดงาน 7 กุมภาพันธ์) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เจิ้งโจว ได้ส่งผลกระทบไปทั่วประเทศ แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของขบวนการแรงงานในยุคแรก หลังจากปี 1949 รัฐได้กำหนดให้เจิ้งโจว ลั่วหยาง และไคเฟิงเป็นเมืองสำคัญสำหรับการก่อสร้าง โรงงานผลิตรถแทรกเตอร์หมายเลข 1 ของลั่วหยางและโรงงานเครื่องจักรเหมืองแร่ลั่วหยางเป็นหนึ่งใน 156 โครงการที่ได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต ซึ่งวางรากฐานให้กับอุตสาหกรรมหนักของเหอหนาน ในปี 1954 เมืองหลวงของมณฑลได้ย้ายจากไคเฟิงไปยังเจิ้งโจว ซึ่งยิ่งทำให้เจิ้งโจวมีตำแหน่งศูนย์กลางที่มั่นคงยิ่งขึ้น

นับตั้งแต่การปฏิรูปและการเปิดประเทศ มณฑลเหอหนานได้ผ่านการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมและการพัฒนาเมืองอย่างลึกซึ้ง ในทศวรรษ 1980 วิสาหกิจระดับตำบลได้เกิดขึ้นมากมาย กงอี้ หยานซือ และพื้นที่อื่นๆ ได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมในด้านการแปรรูปอะลูมิเนียม สายไฟและสายเคเบิล และภาคส่วนอื่นๆ ในทศวรรษ 1990 อุตสาหกรรมอาหารเฟื่องฟู ก่อให้เกิดแบรนด์ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ เช่น Shuanghui, Sanquan และ Synear ทำให้เหอหนานค่อยๆ กลายเป็น "ครัวของชาติ" ในศตวรรษที่ 21 ด้วยการใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบด้านศูนย์กลางการขนส่ง มณฑลได้สร้างเขตเศรษฐกิจสนามบินเจิ้งโจวอย่างแข็งขัน ดึงดูด Foxconn และผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ การผลิตสมาร์ทโฟนต่อปีเคยคิดเป็นมากกว่าหนึ่งในเจ็ดของผลผลิตทั่วโลก การจัดตั้งเขตสาธิตนวัตกรรมอิสระแห่งชาติในเจิ้งโจว ลั่วหยาง ซินเซียง และอื่นๆ ได้ผลักดันการยกระดับอุตสาหกรรมในด้านชีวการแพทย์ วัสดุใหม่ และพลังงานใหม่

การแบ่งงานด้านอุตสาหกรรมในกลุ่มเมืองต่างๆ ของมณฑลมีความชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ: เจิ้งโจว ในฐานะเมืองศูนย์กลางระดับชาติ มุ่งเน้นไปที่การเงิน โลจิสติกส์ การค้า และศูนย์กลางเศรษฐกิจด้านข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ โดยมีเขตพัฒนาใหม่เจิ้งตงและเขตสนามบินเป็นกลไกสำคัญคู่ขนาน ลั่วหยาง มุ่งเป้าไปที่การผลิตอุปกรณ์ ปิโตรเคมีภัณฑ์ระดับสูง และวัสดุใหม่ๆ เพื่อสร้างฐานการผลิตขั้นสูงระดับชาติ หนานหยาง ซึ่งเน้นด้านชีวการแพทย์ ข้อมูลออปโตอิเล็กทรอนิกส์ และพลังงานใหม่ กำลังพัฒนาเป็นศูนย์ย่อยระดับมณฑล ซูฉาง มีความแข็งแกร่งในด้านอุปกรณ์ไฟฟ้าและยานยนต์พลังงานใหม่ ผิงติ้งซาน ในด้านวัสดุไนลอนใหม่ ลั่วเหอ ในด้านการแปรรูปอาหาร อันหยาง ในด้านการแปรรูปเหล็กขั้นสูงและการบินทั่วไป ซินหยาง ในด้านการผลิตเฟอร์นิเจอร์และอาหารสีเขียว—แต่ละแห่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ก่อให้เกิด "เข็มขัดความร่วมมือด้านการพัฒนาคุณภาพสูง เจิ้งโจว-ลั่วหยาง-ซีอาน" เขตสาธิตเศรษฐกิจเชิงนิเวศที่มีประสิทธิภาพทางตอนใต้ของเหอหนาน และเขตสาธิตการถ่ายโอนอุตสาหกรรมทางตะวันออกของเหอหนาน ในปี 2023 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลแตะระดับ 5.91 ล้านล้านหยวน ผลผลิตธัญพืชเกิน 130 พันล้านจินติดต่อกันหลายปี ตอกย้ำแบบแผนที่ว่า "เมื่อที่ราบภาคกลางอุดมสมบูรณ์ โลกก็จะมีอาหารกิน"

ปัจจุบัน มณฑลเหอหนานได้รับการวางตำแหน่งให้เป็นฐานการผลิตขั้นสูงที่สำคัญระดับชาติ ฐานบริการสมัยใหม่ และศูนย์กลางนวัตกรรมเทคโนโลยีขั้นสูง ขณะเดียวกันก็มุ่งมั่นที่จะเป็น "มณฑลที่มีวัฒนธรรมเข้มแข็ง" และส่งเสริมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและการพัฒนาคุณภาพสูงในลุ่มแม่น้ำเหลืองอย่างต่อเนื่อง

การขนส่งและการเดินทาง

เครือข่ายคมนาคมของมณฑลเหอหนาน เช่นเดียวกับที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เป็น "จุดตัด" ของระบบคมนาคมขนส่งทั้งหมดของจีน ในด้านรถไฟ ด้วยการเปิดให้บริการส่วนของรถไฟความเร็วสูงจี่หนาน-เจิ้งโจว ช่วงผู่หยาง-เจิ้งโจว ในปี 2022 เหอหนานจึงกลายเป็นมณฑลแรกในจีนที่สร้างเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงรูปทรง "ดาว" ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่เจิ้งโจว และแผ่ขยายออกไปใน 8 ทิศทาง ได้แก่ ปักกิ่ง จี่หนาน ซูโจว เหอเฟย อู่ฮั่น ฉงชิ่ง ไท่หยวน และหลานโจว สถานีเจิ้งโจวตะวันออกเป็นหนึ่งในสถานีรถไฟความเร็วสูงที่ใหญ่ที่สุดในจีน รองรับรถไฟกว่า 700 ขบวนต่อวัน โดยการเดินทางที่เร็วที่สุดไปยังปักกิ่งใช้เวลา 2 ชั่วโมง 11 นาที ไปยังอู่ฮั่น 1 ชั่วโมง 40 นาที และไปยังซีอาน 1 ชั่วโมง 50 นาที ในบรรดาเส้นทางรถไฟแบบดั้งเดิม เส้นทางหลักปักกิ่ง-กว่างโจวและหลงไห่ยังคงมาบรรจบกันที่เจิ้งโจว และสถานีเจิ้งโจวเหนือเป็นลานจัดเรียงสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ซึ่งรองรับสินค้าจากทุกทิศทาง

ความหนาแน่นของเครือข่ายทางด่วนอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ โดยมีระยะทางรวมกว่า 8,000 กิโลเมตร บรรลุเป้าหมาย "ทุกอำเภอเชื่อมต่อกันด้วยทางด่วน" ทางด่วนเหลียนหยุนกัง-คอร์กัส วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก ทางด่วนต้าชิง-กวางโจว วิ่งจากเหนือไปใต้ และถนนสายหลักระดับชาติอย่าง เอเรนฮอต-กวางโจว ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า เซี่ยงไฮ้-ซีอาน และหนานจิง-ลั่วหยาง ตัดผ่านมณฑล ก่อให้เกิดวงเศรษฐกิจสองชั่วโมงโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เจิ้งโจว ถนนในระดับอำเภอและตำบลขยายไปยังทุกหมู่บ้านในเขตการปกครอง ส่งเสริมการท่องเที่ยวในชนบท

ในด้านการบินพลเรือน สนามบินนานาชาติเจิ้งโจวซินเจิ้งเป็นศูนย์กลางการบินระดับชาติ เป็นสนามบินนานาชาติ 4 ชั้น มีรันเวย์ 2 ทาง และอาคารผู้โดยสาร T1 และ T2 ให้บริการเส้นทางการบินโดยสารและขนส่งสินค้ากว่า 200 เส้นทาง รวมถึงเส้นทางการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศประมาณ 40 เส้นทาง ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ในอันดับที่ 6 ของประเทศติดต่อกันหลายปี ทำให้เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของ "เส้นทางสายไหมทางอากาศ" สนามบินระดับภูมิภาค เช่น สนามบินลั่วหยางเป่ยเจียว สนามบินหนานหยางเจียงหยิง และสนามบินซินหยางหมิงกัง ให้บริการพื้นที่ทางตะวันตก ตะวันตกเฉียงใต้ และตอนใต้ของมณฑลเหอหนาน ช่วยบรรเทาความต้องการด้านการบินในระดับภูมิภาค ในอนาคต สนามบินอันหยางหงฉีฉู่และสนามบินอื่นๆ จะช่วยเพิ่มความหนาแน่นของเครือข่ายการบินในระดับมณฑลมากยิ่งขึ้น

สำหรับนักท่องเที่ยว ประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใครของการเดินทางในเหอหนานอยู่ที่ "การบีบอัดเวลาและสถานที่": หลังจากดื่มหูลาถาง (ซุปเผ็ดแบบเหอหนาน) ในเจิ้งโจวในตอนเช้า รถไฟความเร็วสูงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะพาคุณไปยังลั่วหยางเพื่อชื่นชมถ้ำหลงเหมิน ในตอนเที่ยง คุณสามารถลิ้มลองเกี๊ยวน้ำซุปไคเฟิง และในตอนเย็น คุณสามารถไปถึงอันหยางหยินซูเพื่อสัมผัสต้นกำเนิดของอักษรจีน—ในหนึ่งวัน คุณจะได้เดินทางผ่านเมืองหลวงโบราณที่มีอายุสามพันปี หากคุณชอบจังหวะที่ช้าลง การปั่นจักรยานหรือขับรถไปตามเส้นทางนิเวศวิทยาของแม่น้ำเหลือง ตามถนนริมตลิ่งที่ราบเรียบ โดยมีแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวอยู่ด้านหนึ่งและทุ่งข้าวสาลีและหมู่บ้านอยู่อีกด้านหนึ่ง คุณอาจได้พบกับเรือข้ามฟากที่ถูกทิ้งร้างและประตูระบายน้ำเก่าๆ—มิติอื่นของเวลาและสถานที่เช่นกัน

เคล็ดลับการเดินทาง

ช่วงเวลาท่องเที่ยวที่ดีที่สุด
ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (เมษายน-พฤษภาคม, กันยายน-ตุลาคม) เป็นช่วงเวลาที่น่ารื่นรมย์ที่สุดสำหรับการท่องเที่ยวในเหอหนาน ในเดือนเมษายน เทศกาลดอกโบตั๋นลั่วหยางจะทำให้เมืองเต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง โดยเฉพาะสวนหวังเฉิงและสวนดอกไม้แห่งชาติจีนจะงดงามเป็นพิเศษ ในเดือนตุลาคม เมื่อท้องฟ้าแจ่มใสในฤดูใบไม้ร่วง เทศกาลดอกเบญจมาศไคเฟิงและใบไม้เปลี่ยนสีที่สวยงามของภูเขาไท่หางและฟู่หนิวจะเสริมซึ่งกันและกัน ฤดูร้อนมีอากาศร้อนและฝนตก แต่พื้นที่ภูเขา เช่น เหลาจุนซาน ไป่หยุนซาน และจายาซาน ก็เป็นสถานที่พักผ่อนในฤดูร้อนที่ดี ฤดูหนาวมีอากาศหนาวและแห้ง เหมาะสำหรับเทศกาลในร่ม เช่น งานวัดซุนเซียนในเดือนที่สิบสองตามปฏิทินจันทรคติ และเทศกาลเล่าเรื่องหม่าเจี้ยในเดือนแรก สำหรับการดูนกในแม่น้ำเหลืองและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่ชุ่มน้ำ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดคือตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม

สถานที่ท่องเที่ยว/ประสบการณ์ที่ห้ามพลาด
1. ถ้ำหลงเหมิน (ลั่วหยาง): แหล่งมรดกโลกของยูเนสโกที่มีถ้ำและซอกหลืบกว่า 2,300 แห่ง และรูปปั้นมากกว่า 100,000 รูปเรียงรายอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอี๋ แนะนำให้เข้าชมทางด้านตะวันตกในช่วงบ่าย และในช่วงพลบค่ำ ชมพระพุทธรูปไวโรจนะจากลานสักการะทางด้านตะวันออกที่อาบไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์และแสงอาทิตย์ยามเย็น ควรเผื่อเวลาประมาณครึ่งวัน
2. วัดเส้าหลินและอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก" (เติงเฟิง): ในตอนเช้า ชมการฝึกฝนของเหล่านักรบพระสงฆ์ที่ประตูวัดเส้าหลิน และเยี่ยมชมป่าเจดีย์และศาลบรรพบุรุษแห่งแรก จากนั้นไปต่อที่เจดีย์ซงเยว่ สถาบันซงหยาง และหอดูดาว—ใช้เวลาเต็มวันเพื่อสัมผัสประสบการณ์อย่างครบถ้วนในแหล่งมรดกโลกแห่งนี้ ที่ซึ่งสวรรค์และมนุษย์ผสานกัน โปรดทราบว่าภูเขาซงเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ ควรเผื่อเวลา 1-2 วัน
3. สวนภูมิทัศน์ริมแม่น้ำชิงหมิง (ไคเฟิง): สวนสนุกเชิงวัฒนธรรมที่สร้างขึ้นโดยอิงจากภาพวาด "ริมแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง" โดดเด่นด้วยสะพานสายรุ้ง ถนนตลาด การล่องเรือในคลอง การแสดงกายกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง และการแสดงสด การแสดงน้ำยามค่ำคืน "เพลงเอก: ตงจิงเมิ่งฮวา" ผสานบทเพลงและการเต้นรำสมัยราชวงศ์ซ่งเข้ากับบรรยากาศยามค่ำคืน สร้างประสบการณ์ที่น่าประทับใจ
4. พิพิธภัณฑ์เหอหนาน (เจิ้งโจว): พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีโบราณวัตถุมากกว่า 170,000 ชิ้น ไฮไลท์ของพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ ขลุ่ยกระดูกเจียหู ขลุ่ยนกฮูกฟู่ห่าว และถ้วยทองสัมฤทธิ์ลายเมฆ นิทรรศการถาวร "อารยธรรมจีนอันกว้างใหญ่และยิ่งใหญ่ เลือกศูนย์กลางเพื่อสร้างเมืองหลวง" นำเสนอเรื่องราวลำดับอารยธรรมในที่ราบภาคกลางอย่างเป็นระบบ ควรเผื่อเวลาอย่างน้อย 3 ชั่วโมง และควรจองตั๋วเข้าชมล่วงหน้าโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
5. เหลาจุนซาน (ลวนฉวน, ลั่วหยาง): ยอดเขาหลักของเทือกเขาฟู่หนิว กล่าวกันว่าเป็นสถานที่ที่เหลาจื่อปลีกตัวไปบำเพ็ญเพียร วัดลัทธิเต๋าหลังคาสีทองอร่ามที่ตั้งอยู่บนก้อนเมฆดูคล้ายพระราชวังบนสวรรค์ ทิวทัศน์หิมะที่ปกคลุมไปด้วยหิมะอันงดงามราวกับ "ภาพอันน่าประทับใจที่หาชมได้ยาก" กลายเป็นกระแสไวรัลในโซเชียลมีเดีย ขึ้นกระเช้าลอยฟ้าสองช่วงไปยังยอดเขา แล้วเดินป่าตามทางเดินไม้เป็นวงกลมประมาณ 4 ชั่วโมง

เคล็ดลับที่นำไปใช้ได้จริง
- การคมนาคม: การเชื่อมต่อรถไฟความเร็วสูงระหว่างเมืองนั้นยอดเยี่ยมมาก จากสถานีเจิ้งโจวตะวันออกไปยังเมืองอื่นๆ ส่วนใหญ่ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ มักสามารถเดินทางไปได้ด้วยรถบัสท่องเที่ยวหรือรถโดยสารระหว่างเมืองจากด้านนอกสถานีรถไฟความเร็วสูง สถานีหลงเหมินในลั่วหยางอยู่ห่างจากถ้ำหลงเหมินเพียง 7 กิโลเมตร ค่าแท็กซี่ประมาณ 15 หยวน
- ที่พัก: ในเจิ้งโจว เลือกพักในเขตจินสุ่ยหรือเขตเจิ้งตงใหม่ ในลั่วหยาง พักในเมืองเก่า (ใกล้ประตูหลี่จิง) ในไคเฟิง พักใกล้ตลาดกลางคืนหอกลองเพื่อความสะดวกในการเที่ยวชมยามค่ำคืน
- ค่าเข้าชม: สถานที่ทางประวัติศาสตร์หลายแห่งเสนอส่วนลดครึ่งราคาหรือเข้าชมฟรีสำหรับนักเรียนและผู้สูงอายุ พิพิธภัณฑ์เหอหนานและพิพิธภัณฑ์เมืองหลวงเอ๋อลี่โถวเข้าชมฟรี แต่ต้องจองล่วงหน้า สถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งอาจจำกัดจำนวนผู้เข้าชมในช่วงฤ peak season แนะนำให้จองตั๋วออนไลน์ล่วงหน้า
- ประสบการณ์พิเศษ: ในลั่วหยาง คุณสามารถเช่าชุดฮั่นฝูและเดินเล่นชมเมืองโบราณลั่วอี้ได้ ในเติงเฟิง คุณสามารถลงทะเบียนเรียนคลาสฝึกสมาธิหนึ่งวันได้ และในฤดูใบไม้ผลิ ไปเยี่ยมชมหมู่บ้านฮ่าวถังในซินหยางเพื่อชมการเก็บและแปรรูปชา

ข้อควรระวัง
- การสื่อสารด้วยภาษาถิ่น: ภาษาจีนกลางสามารถใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพในเมือง แต่ในพื้นที่ชนบท ผู้สูงอายุอาจพึ่งพาภาษาถิ่นของตนมากกว่า ดังนั้นจึงควรใช้แอปแปลภาษาหรือขอความช่วยเหลือจากคนรุ่นใหม่กว่า
- สภาพอากาศ: ฤดูใบไม้ผลิอาจมีพายุฝุ่น และฤดูใบไม้ร่วงอาจมีลมแรง ควรนำเสื้อกันลมและหน้ากากมาด้วย ในฤดูร้อนควรป้องกันตัวเองจากความร้อนและพกน้ำดื่ม
- การปรับตัวด้านอาหาร: ฮูลาทัง (ซุปพริกไทย) อาจเผ็ดมาก หากต้องการแบบไม่เผ็ดมาก ให้แจ้งว่า "ไม่เผ็ด" อาหารในงานเลี้ยงน้ำของลั่วหยางมีรสเปรี้ยวและเผ็ด หากไม่ชอบรสชาติเหล่านี้ สามารถสั่งอาหารท้องถิ่นอื่นๆ ได้
- มารยาททางศาสนา: เมื่อไปเยี่ยมชมวัดและสถานที่ทางลัทธิเต๋า โปรดรักษาความเงียบสงบ อย่าแตะต้องสิ่งของที่ใช้ในพิธีกรรม และอย่าลืมถอดหมวกเมื่อเข้าไปในห้องโถงหลัก
- การรักษาสิ่งแวดล้อม: ในพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ เช่น พื้นที่ชุ่มน้ำแม่น้ำเหลืองและเทือกเขาไท่หาง ห้ามทิ้งขยะและหลีกเลี่ยงการรบกวนสัตว์ป่า

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนในผิงติ้งซาน

แหล่งท่องเที่ยวพระพุทธรูปจงหยวนตั้งอยู่ในหมู่บ้านซ่างถัง ตำบลจ้าวชุน อำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A …

จุดชมวิวภูเขาหยุนไถในเจียวซัว

อุทยานธรรมชาติภูเขาหยุนไท่ ตั้งอยู่ในอำเภอซิวหวู่ เมืองเจียวโจว มณฑลเหอหนาน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นอุทยานธรณีโลกของยูเ…

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยินในเมืองอันหยาง

แหล่งท่องเที่ยวซากปรักหักพังหยิน ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวถุน อำเภอหยินตู เมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ครอบคลุมทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้ของแม่น้ำห…

จุดชมวิวเหยาซานในผิงติงซาน

อุทยานแห่งชาติเหยาซานตั้งอยู่ทางตะวันตกของอำเภอลู่ซาน เมืองผิงติ้งซาน มณฑลเหอหนาน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นอุทยานธรณีวิ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว