ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เหอเป่ย

เหอเป่ย

ภาพรวมเมืองเหอเป่ย มณฑลเหอเป่ย หรือเรียกย่อว่า "จี" ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีน ล้อมรอบเมืองหลวงปักกิ่ง และติดกับทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันออก เป็นมณฑลเดียวในประเทศจีนที่ประกอบไปด้วยที่ราบสูง ภูเขา เนินเขา และที่ราบ

เหอเป่ย

เหอเป่ย

ภาพรวมของเมือง

ภูมิศาสตร์ของมณฑลเหอเป่ย เทือกเขาไท่หาง เทือกเขาเหยียนซาน ภาพรวมที่ราบภาคเหนือของจีน — ภาพถ่ายโดย จาง จื้อ

มณฑลเหอเป่ย หรือเรียกย่อว่า "จี" ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีน ล้อมรอบกรุงปักกิ่ง และติดกับทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันออก เป็นมณฑลเดียวในประเทศจีนที่ประกอบไปด้วยที่ราบสูง ภูเขา เนินเขา ที่ราบ ทะเลสาบ และพื้นที่ชายฝั่ง มณฑลนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 188,800 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 74.2 ล้านคน (ปี 2023) ชื่อ "เหอเป่ย" หมายถึง "ทางเหนือของแม่น้ำเหลือง" ส่วน "จี" มาจากมณฑลจีโบราณในตำนานเก้ามณฑล ซึ่งเป็นสถานที่บันทึกความทรงจำแรกเริ่มของอารยธรรมจีน

อาณาเขตของมณฑลเหอเป่ยมีลักษณะคล้ายลิ่มที่ฝังอยู่ในภูมิภาคจีนตอนเหนือ โดยมีเทือกเขาหยานซานอยู่ทางเหนือ เทือกเขาไท่หางอยู่ทางตะวันตก ทะเลโป๋ไห่ทางตะวันออก และที่ราบภาคกลางอยู่ทางใต้ ภาคกลางและภาคใต้ประกอบด้วยที่ราบเหอเป่ยอันกว้างใหญ่ ลักษณะทางภูมิประเทศเช่นนี้กำหนดกรอบทางภูมิศาสตร์ของมณฑลว่า "อยู่ระหว่างภูเขาและทะเล ภายในที่ราบตอนใน" ในฐานะเขตการปกครองที่ปกป้องปักกิ่งและเทียนจิน เหอเป่ยจึงมีสถานะพิเศษในภูมิศาสตร์การเมืองของจีน สถานะการปกครองของเหอเป่ยคือมณฑล โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ฉือเจียจวง

ภายในมณฑล โครงสร้างเมืองแสดงให้เห็นถึงการแบ่งแยกและความแตกต่างที่ชัดเจน เมืองหลวงฉือเจียจวงทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมของมณฑล เป็นศูนย์กลางการคมนาคมและผู้นำในการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรม เป็นที่รู้จักกันมานานว่าเป็น "เส้นทางเชื่อมระหว่างเหนือและใต้ คอหอยที่เชื่อมระหว่างซานซีและเหอเป่ย" เมืองถังซานซึ่งเป็นเมืองรองศูนย์กลาง เป็นเมืองที่มีส่วนสำคัญทางเศรษฐกิจมากที่สุดของเหอเป่ย โดยใช้ประโยชน์จากท่าเรือและอุตสาหกรรมเหล็ก ทำให้กลายเป็นฐานอุตสาหกรรมเคมีหนักและได้รับการยกย่องว่าเป็น "แหล่งกำเนิดอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของจีน" เฉิงเต๋อเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่เชื่อมปักกิ่ง เทียนจิน เหอเป่ย มองโกเลียใน และเหลียวหนิง มีชื่อเสียงในด้านรีสอร์ทบนภูเขาและวัดโดยรอบ ซึ่งเป็นมรดกโลกที่แสดงถึงมรดกทางวัฒนธรรมของศูนย์กลางทางการเมืองแห่งที่สองของราชวงศ์ชิง เป่าติ้ง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของมณฑลจือหลี่ ทำหน้าที่เป็นประตูทางใต้สู่เมืองหลวง มีมรดกทางประวัติศาสตร์อันลึกซึ้งและฐานการผลิตสมัยใหม่ที่พัฒนาอย่างดี เมืองชายฝั่งฉินหวงเต่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายทะเลที่มีชื่อเสียงและเป็นท่าเรือส่งออกพลังงาน หานตานและซิงไท่ยังคงรักษามรดกทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้งของอาณาจักรจ้าวไว้ ชางโจวมีชื่อเสียงด้านศิลปะการต่อสู้และกายกรรม จางเจียโข่วเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางบกที่เชื่อมต่อปักกิ่งและเทียนจินกับมองโกเลียใน และหลางฟางตั้งอยู่ในเส้นทางปักกิ่ง-เทียนจิน เมืองเหล่านี้รวมกันเป็นภาพโมเสกที่หลากหลายของเหอเป่ย

บริบททางประวัติศาสตร์

ประวัติศาสตร์ของเหอเป่ยเป็นบันทึกเรื่องราวของการปกป้องเมืองหลวงและอารยธรรมมาตลอดหลายยุคหลายสมัย ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ล้านปีก่อน แหล่งโบราณสถานนีเหอหวันได้จุดประกายกองไฟแรกเริ่มของเอเชียตะวันออก ตำนานเล่าว่าจักรพรรดิเหลืองได้ต่อสู้กับจักรพรรดิเพลิงที่ปานฉวนและฉีโย่วที่จั่วลู่ การรวมตัวของสามเผ่าได้ก่อกำเนิดอารยธรรมจีน และจั่วลู่จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีน ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว ทางตอนใต้ของเหอเป่ยเป็นอาณาจักรของราชวงศ์ชาง โดยซิงไทเคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ชาง ต่อมาอาณาจักรเหยียนและจ้าวก็ค่อยๆ ผงาดขึ้นมาบนเวที

ตั้งแต่ยุคสงครามระหว่างรัฐจนถึงราชวงศ์ฉินและฮั่น นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่เหอเป่ยเปลี่ยนผ่านจากศูนย์กลางวัฒนธรรมระดับภูมิภาคไปสู่ศูนย์กลางอำนาจของจักรวรรดิ ในบรรดารัฐสงครามทั้งเจ็ด ราชวงศ์เหยียนปกครองทางเหนือ ขณะที่ราชวงศ์จ้าวปกครองทางใต้ เมืองหลวงของราชวงศ์จ้าวคือหานตาน และเมืองหลวงของราชวงศ์เหยียนคือจี่ (บริเวณใกล้เคียงกับปักกิ่งในปัจจุบัน) ทำให้เหอเป่ยกลายเป็นสนามรบหลักของการแข่งขันระหว่างขุนนาง การปฏิรูป "เครื่องแต่งกายแบบคนป่าเถื่อนและการยิงธนูบนหลังม้า" ของพระเจ้าอู่หลิงแห่งราชวงศ์จ้าว ไม่เพียงแต่สร้างความแข็งแกร่งทางทหารให้กับราชวงศ์จ้าวเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการผสมผสานอารยธรรมเร่ร่อนและอารยธรรมเกษตรกรรมอีกด้วย ราชวงศ์ฉินได้นำระบบมณฑลมาใช้ โดยแบ่งเหอเป่ยออกเป็นมณฑลต่างๆ เช่น หานตานและจูลู่ จักรพรรดิองค์แรกเสด็จประพาสไปทางตะวันออกหลายครั้งและสิ้นพระชนม์ที่แท่นชาฉิว (ปัจจุบันคือเมืองกวางจง เขตซิงไท่) ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮั่นตะวันออก เหอเป่ยมีความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและมีตระกูลท้องถิ่นที่มีอำนาจ หลิวซิวต้องพึ่งพาตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในมณฑลเหอเป่ยในการระดมพล สถาปนาราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และตั้งเมืองหลวงที่ลั่วหยาง เหอเป่ยในฐานะ "บ้านเกิดของจักรพรรดิ" ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ดังที่เห็นได้จากชุดฝังศพหยกและตะเกียงพระราชวังฉางซินที่ขุดพบจากสุสานของรัฐบริวาร เช่น จงซานและเหอเจี้ยน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงฝีมือและความหรูหราขั้นสูงสุดของราชวงศ์ฮั่น

ในสมัยราชวงศ์เว่ย จิน และราชวงศ์เหนือและใต้ เหอเป่ยเข้าสู่ยุคแห่งการผสมผสานทางชาติพันธุ์อย่างถึงที่สุด ราชวงศ์เฉาเว่ยได้สถาปนาเมืองหลวงที่เย่เฉิง (ปัจจุบันคือหลินจาง หานตาน) ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางทางการเมือง การทหาร และวัฒนธรรมของภาคเหนือ การสร้างนาขั้นบันไดนกกระจอกสำริดและการกำเนิดของวรรณกรรมเจี้ยนอันทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งรวมวรรณกรรมที่สำคัญในยุคนั้น ต่อมา ราชวงศ์จ้าวตอนปลาย ราชวงศ์รานเว่ย ราชวงศ์เหยียนตอนต้น ราชวงศ์เว่ยตะวันออก และราชวงศ์ฉีเหนือ ต่างก็สถาปนาเมืองหลวงที่เย่ วัดพุทธเพิ่มจำนวนขึ้นและมีการแกะสลักถ้ำมากมาย โดยถ้ำเซียงถังซานมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ ในขณะเดียวกัน ผู้คนจากภาคเหนือจำนวนมาก เช่น เซียนเป่ย ซงหนู เจี๋ย ตี้ และฉาง ก็อพยพเข้ามา ทำให้เหอเป่ยกลายเป็นแหล่งรวมการผสมผสานทางชาติพันธุ์ วางรากฐานที่เปิดกว้างสำหรับจักรวรรดิสุยและถัง

ตั้งแต่สมัยราชวงศ์สุย-ถังจนถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน ตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ของเหอเป่ยมีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ จักรพรรดิหยางแห่งสุยทรงขุดคลองใหญ่ โดยมีคลองหย่งจี้ไหลผ่านเหอเป่ย ทำให้เป็นเส้นทางสำคัญสำหรับการขนส่งธัญพืชจากเหนือจรดใต้ เหวยโจว (ปัจจุบันคือต้าหมิง) เคยเป็นป้อมปราการสำคัญของเหอเป่ย ราชวงศ์ถังได้สร้างเส้นทางการค้าเหอเป่ย อุตสาหกรรมการทอผ้าไหมเจริญรุ่งเรือง และเครื่องปั้นดินเผาจากเตาเผาซิงและติงก็มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งจักรวรรดิ การกบฏอันซือมีต้นกำเนิดมาจากฟานหยาง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและเหอเป่ยตอนเหนือ) ทำให้เหอเป่ยเข้าสู่ยุคการปกครองโดยทหารที่ต้องการแยกตัว และก่อให้เกิดวัฒนธรรมการทหารเหอซั่วที่เป็นเอกลักษณ์ ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เหอเป่ยตอนกลางและตอนใต้กลายเป็นแนวหน้าของการเผชิญหน้ากันระหว่างราชวงศ์ซ่งและเหลียว สองราชวงศ์ใช้แม่น้ำไป่โกวตามแนวเส้นเป่าติ้ง-ซงเซียนในปัจจุบันเป็นพรมแดน บริเวณนั้นเต็มไปด้วยบ่อน้ำป้องกันและอุโมงค์ใต้ดิน เขตปกครองใหม่ซงอานในปัจจุบันเคยเป็นที่ตั้งของ "กำแพงเมืองจีนทางน้ำ" แห่งนี้ หลังจากที่ราชวงศ์หยวนสถาปนาเมืองหลวงที่ต้าตู (ปักกิ่ง) เหอเป่ยก็เปลี่ยนจากป้อมปราการชายแดนกลายเป็นพื้นที่ตอนในของเมืองหลวง คลองใหญ่ถูกปรับปรุงให้ตรงขึ้น และการเชื่อมต่อระหว่างเมืองหลวงกับเจียงหนานก็ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง เหอเป่ยได้กลายเป็น "เขตเมืองหลวง" อย่างเป็นทางการ และมีบทบาทสำคัญที่สุดในการปกป้องอำนาจของจักรพรรดิ หลังจากที่จักรพรรดิหย่งเล่อทรงย้ายเมืองหลวงไปปักกิ่ง ก็ได้มีการจัดตั้งมณฑลจือหลี่เหนือ (เป่ยจือหลี่) ขึ้น ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเหอเป่ยในปัจจุบัน ราชวงศ์ชิงได้สืบทอดและปรับปรุงระบบนี้ โดยจัดตั้งมณฑลจือหลี่ขึ้นอย่างเป็นทางการ ซึ่งมีเขตอำนาจปกครองครอบคลุมเหอเป่ย ปักกิ่ง และเทียนจินในปัจจุบัน โดยมีเมืองเป่าติ้งทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของผู้ว่าราชการเป็นเวลานาน และต่อมาเป็นที่ตั้งของผู้ว่าราชการทั่วไป จักรพรรดิราชวงศ์ชิงได้พัฒนาระบบการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงและการปกครองแบบประนีประนอม ตั้งแต่ทุ่งล่าสัตว์มู่หลานไปจนถึงพระราชวังเฉิงเต๋อ พระราชวังเฉิงเต๋อและวัดแปดแห่งรอบนอกกลายเป็นศูนย์กลางทางการเมืองแห่งที่สองของราชสำนักชิงในการจัดการกิจการระหว่างชาติพันธุ์และต่างประเทศ และเหอเป่ยจึงยังคงรักษาความทรงจำของการปกครองแบบหลายชาติพันธุ์ในยุคราชวงศ์ชิงเอาไว้ ในขณะเดียวกัน ท่าเรือคลองชางโจวและโบโถวก็มีการค้าขายคึกคัก ในยุคปัจจุบัน เมื่อเปิดเส้นทางเดินเรือสู่ชายฝั่ง เทียนจินจึงถูกบังคับให้กลายเป็นเมืองท่าตามสนธิสัญญา ซึ่งเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางเศรษฐกิจและสังคมของเหอเป่ยอย่างมาก และแบกรับภาระของการปะทะทางวัฒนธรรมระหว่างจีนและตะวันตกโดยตรง รวมถึงการกอบกู้ชาติด้วย ในด้านสถานที่ทางประวัติศาสตร์ เหอเป่ยภาคภูมิใจในส่วนที่งดงามที่สุดของกำแพงเมืองจีน (ซานไห่กวน, เหลาหลงโถว, จินซานหลิง) เส้นทางโบราณของคลองแกรนด์คาแนล รีสอร์ทบนภูเขา สุสานราชวงศ์ชิงตะวันออกและตะวันตก ซากปรักหักพังของเมืองหลวงจ้าวที่หานตาน แหล่งโบราณสถานเย่เฉิง วัดเป่ยเยว่ และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กลางแจ้งอย่างแท้จริง

มรดกทางวัฒนธรรม

แผนที่วัฒนธรรมของเหอเป่ยเป็นเหมือนภาพปะติดปะต่อที่มีชีวิตชีวา เนื่องจากพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่กว้างใหญ่และประวัติศาสตร์ของการปฏิสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์ที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้เกิดลักษณะที่หลากหลายและครอบคลุม ภาษาถิ่น ขนบธรรมเนียมประเพณี และศิลปะแต่ละอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่มี "วัฒนธรรมเหอเป่ย" เพียงหนึ่งเดียว แต่จิตวิญญาณของภูมิภาคเหยียนจ้าวโบราณและบรรยากาศของเขตเมืองหลวงสะท้อนให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง

การกระจายตัวและลักษณะเฉพาะของภาษาถิ่น: ภาษาถิ่นเหอเป่ยโดยทั่วไปอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นแมนดาริน แต่มีความแตกต่างภายในอย่างมาก สามารถแบ่งออกได้เป็นกลุ่มย่อยเมืองหลวง กลุ่มย่อยเป่าติ้ง-ถังซาน กลุ่มย่อยฉือเจียจวง-จี่หนาน และกลุ่มย่อยชางโจว-ฮุยหมิน กลุ่มย่อยเมืองหลวง ซึ่งกระจายอยู่ในหลางฟาง ก๋วยอัน และจั่วโจว มีความใกล้เคียงกับแมนดารินปักกิ่งและคล้ายคลึงกับการออกเสียงมาตรฐานมาก กลุ่มย่อยเป่าติ้ง-ถังซาน ซึ่งครอบคลุมเป่าติ้ง ถังซาน และฉินหวงเต่า ยังคงรักษาเสียงวรรณยุกต์ยุคกลางไว้ได้มากกว่า ภาษาถิ่นถังซานและเป่าติ้งมีน้ำเสียงที่หลากหลายและจดจำได้ง่าย กลุ่มย่อยฉือเจียจวง-จี่หนาน ซึ่งรวมถึงฉือเจียจวง เหิงสุ่ย ซิงไท่ และส่วนใหญ่ของหานตาน เป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภาษาจีนกลางจี่หลู่และภาษาจีนกลางภาคกลาง โดยมีคำศัพท์เฉพาะถิ่น เช่น "จ้าน" (โอเค) และ "เต๋อจิน" (สบาย) ในพื้นที่ฉือเจียจวง กลุ่มย่อยชางโจว-ฮุยหมิน ซึ่งพูดกันในชางโจว หวงฮวา และไห่ซิงตะวันออก มีน้ำเสียงที่หนักแน่นและทรงพลังกว่า นอกจากนี้ บางส่วนของจางเจียโข่วอยู่ในพื้นที่ภาษาถิ่นจิน ซึ่งยังคงรักษาน้ำเสียงเริ่มต้นและแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับซานซี ภาษาพูดของพื้นที่เฉิงเต๋อถือเป็นแหล่งที่มาหลักของภาษาจีนกลางมาตรฐาน โดยมีภาษาถิ่นที่เกือบจะเหมือนกับภาษามาตรฐาน

ประเพณีพื้นบ้าน: ประเพณีเทศกาลของเหอเป่ยมีรากฐานที่ลึกซึ้ง โดยมีทั้งการแสดงออกในระดับท้องถิ่นของเทศกาลฮั่นดั้งเดิมและประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งเกิดจากการผสมผสานของหลายชาติพันธุ์ การแสดงพื้นบ้านในเทศกาลตรุษจีนได้รับความนิยมเป็นพิเศษในเหอเป่ย เช่น การรำดอกไม้จิงซิง การรำสิงโตซูสุ่ย และการรำสิงโตชางเซียน ซึ่งล้วนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ในช่วงประมาณวันที่ 15 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ขบวนแห่พื้นบ้านในหมู่บ้านจะดังก้องไปด้วยเสียงกลองและฆ้อง การทำโคมไฟของพระราชวังเกาเฉิงและประเพณีการแขวนโคมไฟที่เกี่ยวข้องมีประวัติศาสตร์ยาวนาน เทศกาลโคมไฟ "แม่น้ำเหลืองเก้าโค้ง" ในเมืองเกิงเล่อ อำเภอเช่อเซียน เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแม่น้ำเหลือง ในประเพณีการแต่งงานและงานศพ เขตชนบทของเหอเป่ยยังคงรักษาความรู้สึกของพิธีกรรมไว้อย่างเข้มแข็ง เช่น เจ้าสาวสวมรองเท้าสีแดงและก้าวข้ามกระถางไฟ ในขณะที่งานศพรวมถึงการตั้งเต็นท์เพื่อเฝ้าศพ การคร่ำครวญ และการทุบอ่าง ในด้านความเชื่อ มีทั้งลัทธิพื้นบ้าน (การบูชาบิเซียหยวนจุนและกวนอิมอย่างแพร่หลาย) และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนามากมาย เช่น วัดไป่หลินในเมืองจ้าวเซียน และวัดหลินจี้ในเมืองเจิ้งติ้ง ซึ่งเป็นวัดบรรพบุรุษของนิกายหลินจี้แห่งพุทธศาสนาฉาน ส่วนแหล่งโบราณสถานเหลียงหม่าไท่ในเมืองหรงเฉิงเคยเป็นศูนย์กลางสำคัญของลัทธิเต๋าในสมัยราชวงศ์ถัง ขณะที่เมืองเฉียนถงในฉางโจวยังคงรักษาร่องรอยของความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางไปตะวันออกของซู่ฟู่เอาไว้

ประเพณีทางศิลปะ: เหอเป่ยเป็นศูนย์กลางสำคัญของงิ้วจีนตอนเหนือและศิลปะการแสดงพื้นบ้าน งิ้วเหอเป่ย (Hebei Bangzi) เป็นงิ้วพื้นเมืองหลักของมณฑล มีเสียงสูง ไพเราะ และทรงอิทธิพลอย่างมาก ละครคลาสสิกอย่าง "โคมดอกบัวอันล้ำค่า" และ "ถ้วยผีเสื้อ" ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง งิ้วผิงจู (Pingju opera) มีต้นกำเนิดมาจากศิลปะพื้นบ้านดอกบัวร่วงหล่นของเหอเป่ยตะวันออก และต่อมาพัฒนาเป็นงิ้วประจำชาติ โดยมีปรมาจารย์อย่างเฉิง จ้าวไฉ (Cheng Zhaocai) งิ้วซีเซียน (Sixian opera) เป็นงิ้วที่มีเอกลักษณ์เฉพาะในพื้นที่ฉือเจียจวง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ งิ้วเป่าติ้งเหลาเตียว (Baoding Laodiao), งิ้วเว่ยเซียนหลวนถาน (Weixian Luantan) และงิ้วหยูเซียนหยางเกอ (Yuxian Yangge opera) ต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในด้านจิตรกรรมและการเขียนพู่กัน ภาพวาดในขวดเหิงสุ่ย (Hengshui inside-bottle painting) มีความประณีตงดงาม โดยมีหวังซีซาน (Wang Xisan) เป็นตัวแทน ภาพวาดปีใหม่อู่เฉียง (Wuqiang New Year paintings) ด้วยสีสันที่สดใสและรูปทรงที่เกินจริง เป็นตัวแทนของภาพวาดปีใหม่ทางตอนเหนือ และมีชื่อเสียงไม่แพ้ภาพพิมพ์หยางหลิวชิง (Yangliuqing prints) ในเทียนจิน งานแกะสลักหินฉู่หยางมีชื่อเสียงมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น สิงโตหินแห่งวัดเป่ยเยว่และภาพนูนต่ำบนอนุสาวรีย์วีรบุรุษประชาชนล้วนแกะสลักโดยช่างฝีมือฉู่หยาง นอกจากนี้ การแสดงหุ่นเงาถังซาน (การแสดงหุ่นเงาลวนโจว) และการตัดกระดาษหยูเซียนก็เป็นศิลปะพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงระดับโลก การตัดกระดาษหยูเซียนใช้กระดาษซวนและใช้เทคนิคการแกะสลักแบบเนกาทีฟและการแต้มสี ทำให้ได้ผลงานที่ละเอียดอ่อนและสวยงาม

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้: มณฑลเหอเป่ยอุดมไปด้วยทรัพยากรมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ รายการที่อยู่ในรายชื่อตัวแทนของยูเนสโก ได้แก่ การตัดกระดาษจีน (การตัดกระดาษหยูเซียน เป็นต้น) เทคนิคการเลี้ยงไหมและการทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมของจีน (รวมถึงส่วนของเหอเป่ย) และไท่จี๋ฉวน รายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติมีมากกว่าหนึ่งร้อยรายการในเหอเป่ย เช่น กายกรรมอู๋เฉียว ศิลปะการต่อสู้ชางโจว (ผีฉวน บาจี้ฉวน เป็นต้น) ไท่จี๋ฉวนแบบหยาง ไท่จี๋ฉวนแบบอู๋ การตีกลองเหอเจี้ยนซีเหอต้ากู่ เหลาถิงต้ากู่ ฉางหลี่หยางเกอ และถังซานฮวาชุย (ดนตรีพื้นบ้านประเภทเครื่องเป่า) กายกรรมอู๋เฉียวได้รับการยกย่องว่าเป็น "แหล่งกำเนิดกายกรรมของโลก" และ Wuqiao Acrobatic World เป็นสวนสนุกเชิงวัฒนธรรมกายกรรมแห่งเดียวในประเภทนี้ ศิลปะการต่อสู้ของเมืองฉางโจวมีหลายสำนัก และเมืองนี้ก็สมกับชื่อเสียงในฐานะ "บ้านเกิดของศิลปะการต่อสู้" มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เหล่านี้สะท้อนถึงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวเหอเป่ย ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความอ่อนโยน รวมถึงความสามารถทั้งในด้านวรรณกรรมและศิลปะการต่อสู้

สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์เมือง

สถาปัตยกรรมของเหอเป่ยเป็นมหากาพย์ทางวัสดุที่หล่อหลอมขึ้นจากภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ ตั้งแต่ด่านไท่หางโบราณไปจนถึงหมู่บ้านริมชายฝั่งเจียซือ จากกระเบื้องหลังคาสมัยราชวงศ์ชางไปจนถึงสวนสมัยราชวงศ์ชิง นำเสนอความหลากหลายและชั้นเชิงที่มากมาย รูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว แต่แผ่ขยายไปตามที่ราบ ภูเขา และชายฝั่ง ครอบคลุมทั้งสถาปัตยกรรมราชการที่แข็งแกร่งและเรียบง่าย และสถาปัตยกรรมพื้นบ้านที่ละเอียดอ่อนและยืดหยุ่น

สถาปัตยกรรมดั้งเดิมสามารถแบ่งตามภูมิศาสตร์ได้เป็นสามสายหลัก ในเทือกเขาไท่หางทางตะวันตก บ้านหินและป้อมปราการป้องกันเป็นที่พบเห็นได้ทั่วไป เช่น หมู่บ้านหินหยูเจียในจิงซิง และหมู่บ้านโบราณอิงถานในซิงไท่ บ้านหินเหล่านี้สร้างอยู่บนเนินเขา มีกำแพงหนาและหน้าต่างเล็ก ปรับให้เข้ากับสภาพอากาศหนาวเย็นและความต้องการในการป้องกัน ในที่ราบตอนกลาง บ้านที่มีลานภายในสร้างด้วยอิฐและไม้เป็นเรื่องปกติ เจิ้งติ้ง ติงโจว และพื้นที่อื่นๆ ยังคงรักษารูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัสแบบภาคเหนือทั่วไปไว้ ซึ่งมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส สร้างด้วยอิฐสีเทาและกระเบื้อง และมีหอประตูที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม สะท้อนถึงมาตรฐานและความเรียบง่ายของภูมิภาคเมืองหลวง สำนักงานผู้ว่าการจือหลี่ในเป่าติ้งเป็นอาคารราชการแบบราชวงศ์ชิงทั่วไป มีลานภายในห้าแห่งและมีความโอ่อ่าสง่างาม รีสอร์ทบนภูเขาและวัดแปดแห่งในเฉิงเต๋อผสมผสานสถาปัตยกรรมฮั่น มองโกล ทิเบต และอุยกูร์เข้าด้วยกัน ศาลาทองคำจำลองแบบมาจากวัดจินซานในเจิ้นเจียง ขณะที่วัดผู่ถัวจงเฉิงซึ่งสร้างในสไตล์โปตาลาจำลองแบบมาจากพระราชวังโปตาลา เมื่อรวมกันแล้ว รีสอร์ทและวัดเหล่านี้ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมสวนและวัดแบบจีนคลาสสิก

สถาปัตยกรรมสมัยใหม่และร่วมสมัยบันทึกการเปลี่ยนแปลงของมณฑลเหอเป่ยจากสังคมปิดไปสู่การเปิดเมืองท่าตามสนธิสัญญา เมืองถังซาน ในฐานะแหล่งกำเนิดอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของจีน ยังคงรักษาทางรถไฟรางมาตรฐานสายแรกสุดไว้ นั่นคือ ทางรถไฟถังซาน-ซูเกอจวง และโครงสร้างเหนือเหมืองถ่านหินและอาคารสไตล์ตะวันตกในยุคแรกๆ ของเหมืองถ่านหินไคหลวน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงรูปแบบของสถาปัตยกรรมอุตสาหกรรมสมัยใหม่ เป่ยไต้เหอในฉินหวงเต่าเคยเป็นหนึ่งในสี่รีสอร์ทฤดูร้อนสมัยใหม่ของจีน ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 มีการสร้างวิลล่าหลายร้อยหลังในสไตล์ต่างประเทศต่างๆ บริเวณวิลล่าเก่าผสมผสานสไตล์วิคตอเรียน โรมาเนสก์ โกธิค และสไตล์อื่นๆ ก่อให้เกิดพิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมกลางแจ้ง เมืองฉือเจียจวงเติบโตไปพร้อมกับทางรถไฟ การเปิด "ประตูต้าซือ" (ทางรถไฟเจิ้งติ้ง-ไท่หยวน) ทำให้เกิดโรงแรมริมทางรถไฟยุคแรกๆ ที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมจีน-ตะวันตก เช่น โรงแรมเจิ้งต้า เมืองเป่าติ้งและจางเจียโข่วยังคงอนุรักษ์อาคารโบสถ์และหอประชุมของสมาคมการค้าหลายแห่งจากปลายราชวงศ์ชิงและต้นยุคสาธารณรัฐ เช่น ถนนตะวันตกของเมืองเป่าติ้งและป้อมปราการเป่าจื่อหลี่ของเมืองจางเจียโข่ว

ในแง่ของโครงสร้างเมือง เมืองโบราณส่วนใหญ่ในเหอเป่ยมีผังเมืองแบบกระดานหมากรุก กำแพงเมืองเจิ้งติ้งได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี โดยมีวัดหลงซิง เจดีย์หลิงเซียว และวัดขงจื๊อตั้งอยู่กระจัดกระจาย รูปแบบถนนโบราณยังคงมองเห็นได้ชัดเจน เมืองโบราณต้าหมิงในหานตานและเมืองโบราณหยูเซียนมีลักษณะเป็นป้อมปราการทางทหารที่แข็งแกร่ง มีกำแพงสูง หอระฆังอยู่ตรงกลาง และถนนตัดผ่านนำไปสู่ประตูทั้งสี่ โครงสร้างเมืองของเมืองหลวงประจำมณฑลฉือเจียจวง แสดงให้เห็นถึงเส้นทางการขยายตัวของ "เมืองที่ถูกดึงดูดโดยทางรถไฟ" อย่างชัดเจน โดยมีสถานีรถไฟเก่าอยู่ตรงกลาง ถนนสายหลักหลายสายแผ่ขยายออกไป ตรอกซอกซอยเก่า เช่น ถนนต้าจิงและถนนซิวเหมิน ถูกรวมเข้ากับผังเมืองสมัยใหม่ในภายหลัง ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างเก่าและใหม่

มีหลายพื้นที่ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น รีสอร์ทภูเขาเฉิงเต๋อและวัดโดยรอบเป็นแบบอย่างที่ยอดเยี่ยมของสถาปัตยกรรมสวนและศาสนสถาน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมืองโบราณเจิ้งติ้งได้บูรณะประตูทางใต้และหอหยางเหอ และย่านประวัติศาสตร์ตั้งแต่ศาลเจ้าหลงซิงไปจนถึงประตูทางใต้ได้รวบรวมเสน่ห์โบราณของ "สามเนินเขาที่มองไม่เห็น เก้าสะพานที่ไร้สายน้ำ" ไว้ ป้อมจางเจียโข่ว (เป่าจื่อหลี่) เคยเป็นเมืองป้อมปราการที่สำคัญสำหรับการค้าจีน-รัสเซียในช่วงราชวงศ์หมิง-ชิง มีธนาคารและบริษัทต่างชาติในอาคารผสมผสานแบบจีน-ตะวันตก ถนนตะวันตกและถนนตะวันออกของเป่าติ้งเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของวัฒนธรรมจือหลี่ ด้วยถนนหินสีน้ำเงินและอาคารพาณิชย์ไม้สองชั้นที่ทอดยาวหลายร้อยเมตร แม้ว่าเทียนจินจะเป็นเทศบาลแยกต่างหาก แต่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและภูมิศาสตร์กับเหอเป่ย แหล่งมรดกคลองใหญ่ในเหอเป่ย เช่น เขื่อนตระกูลเหลียนเจิ้นเซี่ยบนคลองใต้ ก็เป็นภูมิทัศน์คลองที่งดงามเช่นกัน อีกหนึ่งลักษณะเด่นคือกลุ่มหมู่บ้านโบราณที่เชิงเขาไท่หาง ได้แก่ หมู่บ้านหวังจินจวงในเมืองเช่อเซียน หมู่บ้านเสินโถวในเมืองซิงไท่ และอื่นๆ ซึ่งมีระเบียงหินและบ้านเรือนอยู่ร่วมกัน ก่อให้เกิดเป็น "ภาพทิวทัศน์บ้านเรือนบนเขาไท่หาง"

วัฒนธรรมการทำอาหาร

อาหารของมณฑลเหอเป่ย เช่นเดียวกับวัฒนธรรมของที่นี่ ผสมผสานความแข็งแกร่งเข้ากับความประณีต และความเรียบง่ายเข้ากับความลึกซึ้ง ได้รับอิทธิพลจากอาหารปักกิ่งและซานตง และถูกหล่อหลอมโดยการแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์ของมณฑล ได้แก่ ภูเขา ที่ราบ และชายฝั่ง ทำให้มีลักษณะเฉพาะด้วยโซนรสชาติสามโซน โดยรวมแล้ว รสชาติกลมกล่อมและหอมกรุ่นเป็นหลัก มีการใช้ซอสและเทคนิคการรมควันอย่างแพร่หลาย ปริมาณอาหารมีมากและคุ้มค่า สะท้อนถึงความกล้าหาญของภูมิภาคเหยียนจ้าวและความลึกซึ้งของอารยธรรมเกษตรกรรม

อาหารเด่นและลักษณะเฉพาะ: อาหารเหอเป่ยโดยทั่วไปเรียกว่า "อาหารจี้" แต่ก็มีความแตกต่างภายในที่เห็นได้ชัด ที่ราบภาคกลางและภาคใต้สืบทอดมรดกของอาหารราชการ โดยมีเมืองเป่าติ้งและฉือเจียจวงเป็นตัวแทน ซึ่งเน้นการควบคุมความร้อนและทักษะการใช้มีด พร้อมรสชาติที่เข้มข้น ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของอาหารราชการจือหลี่ ภาคชายฝั่งตะวันออก โดยมีเมืองถังซานและฉินหวงเต่าเป็นศูนย์กลาง โดดเด่นในเรื่องอาหารทะเล เน้นรสชาติสดใหม่ กลมกล่อม และเบา ส่วนเทือกเขาทางเหนือได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอาหารมองโกลและแมนจู มีอาหารเนื้อวัว เนื้อแกะ และอาหารจากข้าวสาลีที่โดดเด่น เช่น อาหารที่ทำจากข้าวโอ๊ตและหม้อไฟของเฉิงเต๋อและจางเจียโข่ว โดยรวมแล้ว น้ำซอส กลิ่นควัน และน้ำซุปเข้มข้นเป็นหัวใจหลักของอาหารจี้ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับบทบาทของเหอเป่ยในฐานะเมืองหลวงมายาวนาน ที่จัดหาอาหารให้กับหน่วยงานราชการ โรงเรียน และนักเดินทางต่างๆ

อาหารและของว่างแบบดั้งเดิมมีมากมาย อันดับแรกและสำคัญที่สุดคือ แซนด์วิชเนื้อลา ซึ่งเป็นของว่างที่มีชื่อเสียงที่สุดของเหอเป่ย โดยมีเมืองเป่าติ้งเป็นตัวแทน เนื้อลาตุ๋นปรุงรสอย่างดีถูกยัดไส้ลงในแป้งกลมแบนอบสดใหม่ เนื้อแดงและนุ่ม แป้งกรอบ และทุกคำที่กัดจะปล่อยน้ำเนื้อออกมาอย่างชุ่มฉ่ำ จนได้คำกล่าวที่ว่า "เนื้อมังกรสวรรค์ เนื้อลาโลก" ซุปไส้แกะและเครื่องในแกะชางโจว (ซุปเครื่องในแกะ) แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอีกแบบหนึ่ง: กระดูกและเนื้อแกะถูกเคี่ยวจนได้น้ำซุปสีขาว พร้อมกับไส้และเครื่องในแกะสับ ซุปสดใหม่และไม่มีกลิ่นสาบ เสิร์ฟพร้อมแป้งอบสดใหม่ ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของคนทั่วไป พายเนื้อเซียงเหอเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองหลางฟาง: แป้งสองชั้นห่อไส้เนื้อเต็มหนึ่งจิน ม้วนเป็นแผ่นบางๆ แล้วทอดจนเหลืองทองทั้งสองด้าน—เนื้อแท้ๆ ซื่อสัตย์และน่าพึงพอใจ ซุปเนื้อแกะผิงฉวนของเฉิงเต๋อ เสิร์ฟพร้อมขนมปังแผ่นโรยงาหรือขนมปังอบเตาแขวน มีรสชาติเข้มข้นและเผ็ดร้อน เหมาะสำหรับอุ่นร่างกายในวันที่อากาศหนาวเย็น พายรูปหมากรุกถังซานมีขนาดเล็ก รูปร่างคล้ายหมากรุก สอดไส้เนื้อ กรอบนอกนุ่มใน บะหมี่บัควีทอู่จี้ฉือเจียจวง ทำจากบัควีทและแป้งเปลือกต้นเอล์ม เสิร์ฟพร้อมน้ำซุปเคี่ยวผสมน้ำมันงา เป็นอาหารพื้นบ้านยอดนิยมของที่ราบเหอเป่ยตอนกลาง สำหรับอาหารจานพิเศษ ปลาปักเป้าขนทองเป็นอาหารที่ต้องใช้ฝีมือสูง นำปลาคาร์พมาทอดให้เป็นรูปสิงโตฟูๆ ราดด้วยซอสเปรี้ยวหวาน แสดงถึงความประณีตของอาหารเหอเป่ยอย่างเป็นทางการ แกงผักรวมหลี่หงจางมีต้นกำเนิดมาจากครัวของผู้ว่าราชการจังหวัดจือหลี่ โดยนำแตงกวาทะเล หูฉลาม ไก่ เครื่องในหมู และส่วนผสมอื่นๆ มาปรุงรวมกันในหม้อเดียวอย่างเข้มข้น แกงกะหล่ำปลีหิมะกับเต้าหู้ ปลาตุ๋น และข้อศอกหมูตุ๋นกรอบ ล้วนเป็นอาหารพื้นบ้านแบบดั้งเดิมที่ได้รับความนิยม

ธรรมเนียมการกินอาหารได้รับอิทธิพลอย่างมากจากปฏิทินการเกษตรและมารยาทในการจัดเลี้ยง ในฤดูหนาวจะมีหัวไชเท้า ในฤดูร้อนจะมีขิง กระเทียมจะถูกดองในเทศกาลลาบา และในเดือนที่สิบสองตามปฏิทินจันทรคติ จะมีการทำซุปเนื้อสำหรับปีใหม่ งานเลี้ยงในเหอเป่ยเป็นไปตามรูปแบบ "งานเลี้ยงแปดอย่าง" หรือ "งานเลี้ยงสิบสองอย่าง" (แปดจานแปดชามขึ้นไป) โดยมีทั้งอาหารเย็นและอาหารร้อน เนื้อสัตว์และผัก ผลไม้แห้งและผลไม้สดที่สมดุลกัน แสดงถึงความจริงใจของเจ้าภาพ งานเลี้ยงปลาทั้งตัวรอบๆ ไป่หยางเตียนและทะเลสาบเหิงสุ่ย และอาหารทะเลนึ่งของฉินหวงเต่า ยังเน้นย้ำถึงความสดใหม่ของแม่น้ำและทะเลอีกด้วย ธรรมเนียมการดื่มนั้นเข้มข้น เหล้าเหิงสุ่ยเหลาปายกัน เหล้าเฉิงเต๋อซานจวงเหลาจิ๋ว และเหล้าฉงไท่ มีแอลกอฮอล์สูงและเข้มข้น เข้ากับจิตวิญญาณอันกล้าหาญของเหยียนจ้าว

เอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของอาหารเหอเป่ยนั้นโดดเด่น ปริมาณอาหารที่มากและราคาถูกสะท้อนถึงความซื่อสัตย์ของชาวเหอเป่ย ความนิยมของแซนด์วิชเนื้อลาที่คนทั่วไปเข้าถึงได้แสดงให้เห็นถึงความไม่เสแสร้งและความใส่ใจในการดำรงชีวิตประจำวัน และแนวคิดที่ว่า "อะไรก็ได้ในขนมปังแผ่น" นั้นสะท้อนให้เห็นถึงทัศนคติทางวัฒนธรรมของเหอเป่ยในฐานะเขตบรรจบกันของภาคเหนือและภาคใต้ จากชามบะหมี่บัควีทในเทือกเขาไท่หางไปจนถึงงานเลี้ยงอาหารทะเลริมทะเลโป๋ไห่ เราจะได้ลิ้มรสความอุดมสมบูรณ์ของภูเขา แม่น้ำ และทะเล รวมถึงความแข็งแกร่งของผืนดิน

การพัฒนาที่ทันสมัยและร่วมสมัย

ประวัติศาสตร์การพัฒนาสมัยใหม่และร่วมสมัยของเหอเป่ยนั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากจากเมืองหลวง ซึ่งได้ปรับเปลี่ยนบทบาทหน้าที่อย่างต่อเนื่องเพื่อให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ของชาติ ตั้งแต่การเปิดท่าเรือตามสนธิสัญญาและการเริ่มต้นของอุตสาหกรรม ไปจนถึงการก่อตั้งฐานอุตสาหกรรมหนักในยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน และปัจจุบันคือการพัฒนาแบบบูรณาการของภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย รวมถึงการเปลี่ยนแปลงและการยกระดับอุตสาหกรรม เหอเป่ยจึงมีบทบาทที่โดดเด่นในกระบวนการพัฒนาประเทศจีนให้ทันสมัยมาโดยตลอด

การเปิดท่าเรือและการมีส่วนร่วมกับภายนอก: แม้ว่าเหอเป่ยจะไม่มีท่าเรือตามสนธิสัญญาโดยตรง (เทียนจินเป็นท่าเรือที่เปิด) แต่การพัฒนาให้ทันสมัยของเหอเป่ยนั้นเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับประตูเทียนจินและทรัพยากรของตนเอง ในปี 1878 สำนักงานเหมืองแร่ไคผิงได้ก่อตั้งขึ้น และเมืองถังซานก็เจริญรุ่งเรืองจากการทำเหมืองถ่านหิน ในปี 1881 ทางรถไฟรางมาตรฐานสายแรกของจีน—ทางรถไฟถังซาน-ซูเกอจวง—ได้สร้างเสร็จและเปิดให้บริการ และโรงงานผลิตรถไฟแห่งแรกก็ถือกำเนิดขึ้นในซูเกอจวง ต่อมา ถังซานได้ผลิตหัวรถจักรไอน้ำคันแรกของจีนและปูนซีเมนต์ที่ผลิตด้วยเครื่องจักรถังแรก (ปูนซีเมนต์ฉีซิน) ทำให้เป็นแหล่งกำเนิดของอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ท่าเรือฉินหวงเต่าก็เปิดเป็นท่าเรือที่ประกาศตนเองในช่วงปลายราชวงศ์ชิง โดยส่งออกถ่านหินไคหลวนและนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ ในช่วงเวลานี้ เครือข่ายคมนาคมสมัยใหม่ในเหอเป่ยเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง โดยมีการวางผังทางรถไฟสายปักกิ่ง-ฮั่นโข่ว เทียนจิน-ปู่โข่ว เจิ้งติ้ง-ไท่หยวน และปักกิ่ง-จางเจียโข่ว ตามลำดับ เมืองฉือเจียจวงเติบโตอย่างรวดเร็วในฐานะ "เมืองที่ถูกดึงดูดโดยทางรถไฟ" ณ จุดตัดของเส้นทางเจิ้งติ้ง-ไท่หยวนและปักกิ่ง-ฮั่นโข่ว นอกจากนี้ มิชชันนารีและพ่อค้าต่างชาติยังเข้ามามีส่วนร่วมในการค้าขนสัตว์และกิจกรรมทางวัฒนธรรมและการศึกษาในจางเจียโข่ว เป่าติ้ง และสถานที่อื่นๆ ซึ่งนำมาซึ่งโรงพยาบาลและโรงเรียนสมัยใหม่ในยุคแรกๆ

หลังปี 1949 มณฑลเหอเป่ยถูกผลักดันให้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนักที่รัฐบาลให้ความสำคัญ เมืองหลวงของมณฑลย้ายจากเป่าติ้งไปเทียนจิน และในที่สุดก็มาตั้งอยู่ที่ฉือเจียจวงในปี 1968 โดยศูนย์กลางทางการเมืองเป็นตัวขับเคลื่อนการพัฒนาเมือง ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 5 ปีฉบับแรก โครงการสำคัญ 156 โครงการที่ได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตหลายโครงการตั้งอยู่ในเหอเป่ย เช่น โรงงานเภสัชกรรมภาคเหนือของจีนฉือเจียจวง (ฐานการผลิตยาปฏิชีวนะ) และโครงการเหล็กกล้าวานาเดียม-ไทเทเนียมเรเหอ (เฉิงเต๋อ) ทำให้ฉือเจียจวงกลายเป็นศูนย์กลางเภสัชกรรม ถังซานค่อยๆ พัฒนาเป็นฐานการผลิตเหล็ก ถ่านหิน และเครื่องจักรของประเทศ โดยผลผลิตเหล็กเป็นผู้นำของประเทศมาอย่างยาวนาน เป่าติ้งสร้างอุตสาหกรรมการผลิตฟิล์มและหม้อแปลงไฟฟ้า อุตสาหกรรมปิโตรเคมีของชางโจวเกิดขึ้นจากการพัฒนาแหล่งน้ำมันต้ากังและฮวาเป่ย ท่าเรือฉินหวงเต่ากลายเป็นศูนย์กลางหลักสำหรับการขนส่งถ่านหินจากเหนือจรดใต้ ท่าเรือหวงฮวาก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ในช่วงเวลานี้ เหอเป่ยได้สร้างระบบอุตสาหกรรมที่เน้นเหล็ก เคมีภัณฑ์ วัสดุก่อสร้าง สิ่งทอ และยา แต่ในขณะเดียวกันก็หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งปัญหาเชิงโครงสร้างไว้ด้วย นั่นคือ การพึ่งพาอุตสาหกรรมหนักมากเกินไป และโครงสร้างที่ "หนักและหยาบ"

ช่วงเปลี่ยนผ่านหลังการปฏิรูปและการเปิดประเทศเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความพยายาม ในทศวรรษ 1980 และ 1990 วิสาหกิจระดับท้องถิ่นเจริญรุ่งเรืองในสถานที่ต่างๆ เช่น ไป่โกว (กระเป๋าเดินทาง) ชิงเหอ (ผ้าแคชเมียร์) อันผิง (ตาข่ายลวด) และหย่งเหนียน (ชิ้นส่วนมาตรฐาน) ก่อให้เกิดกลุ่มอุตสาหกรรมภาคเอกชนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในขณะเดียวกัน ความเหลื่อมล้ำภายในภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย ทำให้เหอเป่ยตกอยู่ภายใต้ "ปรากฏการณ์ดูด" โดยที่บุคลากรที่มีความสามารถและเงินทุนไหลไปยังปักกิ่งและเทียนจิน ในขณะที่เหอเป่ยต้องแบกรับภาระจากการลดกำลังการผลิตเหล็กและการควบคุมมลพิษทางอากาศ ในศตวรรษที่ 21 การย้ายที่ตั้งของโชวกังไปยังเฉาเฟยเตียนได้นำมาซึ่งการประสานพลังทางอุตสาหกรรมของภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย ในปี 2557 การพัฒนาแบบบูรณาการของภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ยได้รับการยกระดับให้เป็นยุทธศาสตร์สำคัญระดับชาติ บทบาทของเหอเป่ยถูกกำหนดให้เป็น "ศูนย์กลางโลจิสติกส์และการค้าสมัยใหม่ระดับชาติ เขตนำร่องการเปลี่ยนแปลงและยกระดับอุตสาหกรรม เขตสาธิตการพัฒนาเมืองใหม่และการบูรณาการเมืองและชนบท และเขตสนับสนุนทางนิเวศวิทยาสำหรับภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย" ในปี 2560 เขตใหม่ซงอานได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็น "แผนแห่งสหัสวรรษ" และ "กิจการระดับชาติที่ยิ่งใหญ่" โดยมีเป้าหมายเพื่อเป็นพื้นที่ศูนย์กลางสำหรับการดำเนินงานนอกเมืองหลวงของปักกิ่งและเป็นเขตสาธิตการพัฒนาและนวัตกรรม การปรับโครงสร้างเศรษฐกิจของมณฑลยังคงดำเนินต่อไป: ถังซานลดกำลังการผลิตเหล็กในขณะที่ใช้เหล็กคุณภาพสูงและอุปกรณ์ระดับสูง; สือเจียจวงพัฒนาด้านชีวการแพทย์และเทคโนโลยีสารสนเทศ; หลางฟางใช้ประโยชน์จากสนามบินนานาชาติปักกิ่งต้าซิงสำหรับเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับสนามบิน; เป่าติ้งและชางโจวดำเนินการผลิตรถยนต์และชิ้นส่วน; จางเจียโข่วใช้พลังงานลมและไฮโดรเจนในการสร้างเขตสาธิตพลังงานหมุนเวียน ปัจจุบันเหอเป่ยกำลังเร่งสร้างมณฑลเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งและเหอเป่ยที่สวยงาม โดยดำเนินตามเส้นทาง "การพัฒนาอุตสาหกรรมใหม่ การพัฒนาเมือง การพัฒนาเทคโนโลยีสารสนเทศ และการพัฒนาการเกษตรให้ทันสมัย" ควบคู่กันไป และแสวงหาจุดยืนใหม่ในวงเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ การแบ่งงานภายในมณฑลมีความชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ได้แก่ เขตพัฒนาชายฝั่งชั้นนำ (ฉินหวงเต่า-ถังซาน-ชางโจว) พื้นที่แกนกลางรอบปักกิ่งและเทียนจิน (เป่าติ้ง-หลางฟาง) เขตขยายการใช้งานภาคกลางและภาคใต้ (ฉือเจียจวง-เหิงสุ่ย-ซิงไท่-หานตาน) และเขตอนุรักษ์ระบบนิเวศภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (จางเจียโข่ว-เฉิงเต๋อ)

การขนส่งและการเดินทาง

มณฑลเหอเป่ยตั้งอยู่ใจกลางการคมนาคมของภาคเหนือของจีน และเป็นเส้นทางคมนาคมหลักจากเหนือจรดใต้มาตั้งแต่สมัยโบราณ ปัจจุบัน เครือข่ายการคมนาคมของมณฑลมีความหนาแน่นสูงมาก โดยมีทางด่วนหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ เส้นทางรถไฟสายหลักตัดผ่านมณฑล และระบบการบินก็กำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ระบบขนส่งที่ครอบคลุมได้ก่อตัวขึ้น โดยมีเมืองฉือเจียจวงเป็นศูนย์กลาง และมีเมืองฉินหวงเต่า ถังซาน จางเจียโข่ว เฉิงเต๋อ และเมืองอื่นๆ เป็นศูนย์กลางย่อย การเดินทางทุกครั้งในที่แห่งนี้จึงเป็นเหมือนการอ่านภูมิศาสตร์ผ่านกาลเวลาและพื้นที่

การคมนาคมขนส่งภายนอกเป็นข้อได้เปรียบพื้นฐานของมณฑลเหอเป่ย ในด้านทางรถไฟ เส้นทางหลักดั้งเดิม เช่น ปักกิ่ง-กวางโจว ปักกิ่ง-เกาลูน ปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง-ฮาร์บิน ต้าถง-ฉินหวงเต่า สั่วโจว-หวงฮวา สือเจียจวง-ไท่หยวน หานตาน-ฉางจือ และหานตาน-จี่หนาน ตัดผ่านมณฑล ทำให้เป็นเส้นทางหลักสำหรับการขนส่งพลังงานและผู้โดยสาร ในยุครถไฟความเร็วสูง ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กวางโจววิ่งจากเหนือจรดใต้ เชื่อมต่อเมืองเป่าติ้ง สือเจียจวง ซิงไท่ และหานตาน ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้ผ่านเมืองหลางฟาง (ซึ่งไม่มีสถานีหลัก แต่มีสถานีหลางฟางอยู่) และชางโจว ทางรถไฟความเร็วสูงเทียนจิน-ฉินหวงเต่าเชื่อมต่อเมืองถังซานและฉินหวงเต่าเข้ากับเครือข่ายภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-จางเจียโข่ว และจางเจียโข่ว-โฮฮอต เชื่อมต่อจางเจียโข่วและเชื่อมไปยังมองโกเลียใน รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฮาร์บิน ผ่านเฉิงเต๋อไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รถไฟโดยสารฉือเจียจวง-จี่หนาน และรถไฟระหว่างเมืองฉือเจียจวง-เหิงสุ่ย-ชางโจว-หวงฮวา (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง) กำลังเพิ่มความหนาแน่นของเส้นทางตะวันออก-ตะวันตก สถานีฉือเจียจวงเป็นศูนย์กลางรถไฟความเร็วสูงที่สำคัญอย่างยิ่งในภาคเหนือของจีน ให้บริการเชื่อมต่อโดยตรงที่สะดวกสบายไปยังเมืองสำคัญต่างๆ ทั่วประเทศ สำหรับรถไฟทั่วไป เส้นทางต้าถง-ฉินหวงเต่า และซั่วโจว-หวงฮวา เป็นเส้นทางรถไฟขนส่งหนักสำหรับขนส่งถ่านหินจากตะวันตกไปตะวันออก ในส่วนของทางด่วน ทางด่วนที่เชื่อมต่อปักกิ่ง ได้แก่ ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า, ต้าชิง-กวางโจว, ปักกิ่ง-ไทเป, ปักกิ่ง-คุนหมิง, ปักกิ่ง-ซินเจียง, ปักกิ่ง-ทิเบต, ปักกิ่ง-ฮาร์บิน และปักกิ่ง-เฉิงเต๋อ ล้วนผ่านมณฑลเหอเป่ย เมื่อรวมกับทางด่วนที่วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก เช่น หรงเฉิง-อู่ไห่, ฉางชุน-เซินเจิ้น, ชิงเต่า-หยินฉวน และชิงเต่า-หลานโจว จึงก่อให้เกิดเครือข่ายทางด่วนที่หนาแน่นครอบคลุมทุกอำเภอขึ้นไป เชื่อมต่อภูเขาและชายฝั่ง ที่ราบและที่ราบสูงเข้าด้วยกัน

ภาคการบินกำลังได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง สนามบินนานาชาติเจิ้งติ้ง เมืองฉือเจียจวง เมืองหลวงของมณฑลเหอเป่ย เป็นสนามบินหลักระดับ 4E ที่ให้บริการเมืองหลวงของมณฑลส่วนใหญ่และเมืองสำคัญต่างๆ รวมถึงเส้นทางระหว่างประเทศไปยังเกาหลีใต้ รัสเซีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นส่วนสำคัญของกลุ่มสนามบินปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย สนามบินระดับภูมิภาค เช่น สนามบินถังซานหนี่เหอ สนามบินฉินหวงเต่าเป่ยไต้เหอ สนามบินเฉิงเต๋อผู่หนิง สนามบินจางเจียโข่วหนิงหยวน และสนามบินหานตานมาโถว รวมถึงสนามบินซิงไท่ต้าเหลียนที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ก่อให้เกิดเครือข่ายระดับภูมิภาค ช่วยลดความกังวลเรื่องระยะทางในการเดินทางสำหรับผู้เดินทางในเหอเป่ย ในด้านการขนส่งสินค้า เหอเป่ยพึ่งพาท่าเรือต่างๆ ในการพัฒนาขีดความสามารถด้านการขนส่งแบบหลายรูปแบบทางทะเล-บก-อากาศ ท่าเรือถังซาน ท่าเรือฉินหวงเต่า และท่าเรือหวงฮวา ทำหน้าที่จัดการการส่งออกพลังงานของประเทศและสินค้าอุตสาหกรรมแปรรูปเพื่อการส่งออก

เครือข่ายคมนาคมของมณฑลมอบประสบการณ์การเดินทางที่ไม่เหมือนใคร การนั่งรถไฟความเร็วสูงจากปักกิ่ง คุณสามารถไปถึงหลางฟางหรือเป่าติ้งได้ในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ฉือเจียจวงในเวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงเล็กน้อย และหานตานในสองชั่วโมง “วงจรการเดินทางหนึ่งชั่วโมง” นี้เชื่อมโยงเขตมหานครปักกิ่งกับกลุ่มเมืองของเหอเป่ยได้อย่างราบรื่น การขับรถไปตามทางด่วนไท่หาง คุณจะได้ชื่นชมระเบียงธรรมชาติและวัฒนธรรมระยะทาง 600 กิโลเมตรจากหยูเซียนถึงเชอเซียน ที่มีหน้าผา นาขั้นบันได หมู่บ้านโบราณ และหอสัญญาณไฟเรียงรายอยู่สองข้างทาง ทางด่วนชายฝั่งเชื่อมต่อชายหาดสีทองของเป่ยไต้เหอ เกาะต่างๆ ของถังซาน และพื้นที่ชุ่มน้ำของชางโจว นำเสนอภูมิทัศน์ริมน้ำอีกแบบหนึ่ง การนั่งรถไฟสีเขียวที่วิ่งช้าๆ ผ่านเส้นทางรถไฟแบบดั้งเดิมของเหอเป่ย เช่น ทางรถไฟเฉิงเต๋อ-ซิงหลง คุณจะได้เห็นหมู่บ้านต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางเทือกเขาหยานซาน สำหรับการคมนาคมในเมือง เมืองหลวงฉือเจียจวงมีระบบรถไฟฟ้าใต้ดินสาย 1, 2 และ 3 ที่เชื่อมต่อกันเป็นเครือข่าย ช่วยอำนวยความสะดวกในการเดินทางภายในเมือง เมืองอื่นๆ มีระบบรถโดยสารประจำทางและแท็กซี่ที่พัฒนาแล้ว และบางแห่งยังมีบริการจักรยานให้เช่าอีกด้วย หากคุณต้องการเยี่ยมชมหมู่บ้านไท่หางโบราณและวัดที่อยู่ห่างไกล การขับรถเองหรือเช่ารถเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวจะท้าทายทักษะการขับขี่ของคุณ แต่จะมอบทิวทัศน์อันงดงามให้คุณได้รับรางวัลตอบแทน

เคล็ดลับการเดินทาง

ฤดูกาลท่องเที่ยวที่ดีที่สุดในเหอเป่ยคือฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ดอกแพร์และดอกพีชจะบานสะพรั่งในที่ราบ เทือกเขาไท่หางจะเขียวขจี และอากาศก็สบาย ตั้งแต่เดือนกันยายนถึงตุลาคม ท้องฟ้าแจ่มใส สีสันของฤดูใบไม้ร่วงจะทอดยาวจากทุ่งหญ้าหลากสีสันของที่ราบสูงปาชางไปจนถึงใบไม้สีแดงบนหน้าผาไท่หาง และอาหารทะเลก็อร่อยที่สุด เป็นฤดูกาลที่น่าเพลิดเพลินที่สุดของปี ฤดูร้อนเหมาะสำหรับการพักผ่อนริมทะเล เป่ยไต้เหอ หนานไต้เหอ และเกาะเย่ว์ในลาวติ้งเป็นจุดหมายปลายทางริมทะเลที่ดี แต่เมืองในที่ราบอาจร้อน ฤดูหนาวเป็นเวลาสำหรับการเล่นสกีในเขตฉงหลี่ของจางเจียโข่ว หรือสำหรับการชมรีสอร์ทบนภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะในเฉิงเต๋อ น้ำแข็งเกาะและทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งสร้างภูมิทัศน์ทางเหนือที่โดดเด่น

สถานที่ท่องเที่ยวและประสบการณ์ที่ห้ามพลาดนั้นเน้นไปที่สถานที่สำคัญทางจิตวิญญาณของมณฑล อันดับแรกคือ รีสอร์ทภูเขาเฉิงเต๋อและวัดโดยรอบ ซึ่งต้องใช้เวลาทั้งวัน: เข้าไปที่รีสอร์ทในตอนเช้า เดินเล่นในบริเวณทะเลสาบ จากนั้นปีนขึ้นไปที่วัดผู่ถัวจงเฉิง หรือ "โปตาลาน้อย" เพื่อสัมผัสอุดมคติการพำนักบนภูเขาของจักรพรรดิราชวงศ์ชิงและเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของการปรองดองระหว่างชาติพันธุ์ อันดับที่สองคือ ด่านซานไห่กวนและลาวหลงโถวในฉินหวงเต่า ซึ่งเป็นสถานที่เดียวที่กำแพงเมืองจีนบรรจบกับทะเล ยืนอยู่ที่ลาวหลงโถวและไตร่ตรองถึงประวัติศาสตร์ ชมกำแพงเมืองจีนและมหาสมุทรมาบรรจบกัน จากนั้นพักผ่อนบนชายหาดเป่ยไต้เหอ อันดับที่สามคือ ทัวร์เมืองโบราณเจิ้งติ้ง: จากพระโพธิสัตว์กวนอิมหันหน้าไปทางด้านหลังของวัดหลงซิงและหอมานีอันเป็นเอกลักษณ์ของราชวงศ์ซ่ง ไปจนถึงเจดีย์เฉิงหลิงของวัดหลินจี้ จากนั้นปั่นจักรยานช้าๆ ผ่านประตูทางใต้ ในยามพลบค่ำ เพลิดเพลินกับซาลาเปาใต้หอหยางเหอและสัมผัสชีวิตประจำวันของ "คลังสมบัติแห่งสถาปัตยกรรมโบราณ" แห่งนี้ ประการที่สี่ การเดินทางสู่ด่านเขาไท่หางโบราณ: เลือกอำเภอจิงซิงเพื่อสำรวจเส้นทางไปรษณีย์โบราณของราชวงศ์ฉิน หมู่บ้านหินหยูเจีย และวัดแขวนบนเขาชางหยาน สัมผัสวัฒนธรรมการเดินทางผ่าน "ด่านเขาไท่หางทั้งแปด" เส้นทางนี้ยังเผยให้เห็นถึงความอดทนและภูมิปัญญาของชาวเหอเป่ยอีกด้วย ประการที่ห้า คลองแกรนด์คาแนลส่วนชางโจวและกายกรรมอู๋เฉียว: นั่งเรือหรือขับรถไปตามคลองชางโจวตอนใต้เพื่อชมเขื่อนตระกูลเซี่ยที่สร้างด้วยดินเหนียวอัดแน่น จากนั้นมุ่งหน้าไปยังโลกแห่งกายกรรมอู๋เฉียวเพื่อชมการทรงตัวบนไห การเดินบนเชือก และการแสดงกายกรรมอื่นๆ อย่างใกล้ชิด สัมผัสความมีชีวิตชีวาของวัฒนธรรมพื้นบ้าน

เคล็ดลับที่เป็นประโยชน์: ภูมิประเทศของเหอเป่ยมีความหลากหลายมากทั่วทั้งมณฑล ตรวจสอบสภาพอากาศที่จุดหมายปลายทางก่อนออกเดินทาง สำหรับการเดินทาง รถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อเมืองสำคัญทางเหนือ-ใต้ แต่สำหรับการเดินทางไปยังภูเขาทางตะวันตกหรืออำเภอห่างไกล ควรจองรถเช่าหรือเหมาคันล่วงหน้า อาหารเหอเป่ยมีปริมาณมาก สั่งอาหารน้อยๆ แล้วค่อยเติมเพิ่มเมื่อต้องการ ภาษาจีนกลางใช้กันอย่างแพร่หลายในเหอเป่ย แม้ว่าบางสำเนียงท้องถิ่นอาจเข้าใจยาก แต่การสื่อสารก็ราบรื่น ที่พักมีให้เลือกตั้งแต่ระดับหรูไปจนถึงระดับประหยัดในเมืองต่างๆ ในเมืองโบราณหรือหมู่บ้าน คุณสามารถสัมผัสประสบการณ์การพักในฟาร์มได้ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกค่อนข้างเรียบง่าย ดังนั้นควรนำอุปกรณ์อาบน้ำมาเอง ของที่ระลึกที่แนะนำ ได้แก่ ภาพวาดปีใหม่อู่ฉาง โคมไฟพระราชวังเกาเฉิง เหล้าเหิงสุ่ยเหลาปายกัน เครื่องถ้วยชามกระดูกถังซาน และงานตัดกระดาษหยูเซียน

ข้อควรระวัง: สถานที่ทางประวัติศาสตร์และหมู่บ้านหลายแห่งในเหอเป่ยกระจัดกระจายอยู่ตามทุ่งนาและภูเขา และบางแห่งยังไม่ได้รับการพัฒนาเชิงพาณิชย์ เมื่อไปเยี่ยมชม โปรดเคารพชาวบ้านและอย่าเข้าไปในบริเวณบ้านส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต บางส่วนของเทือกเขาไท่หางเสี่ยงต่อการเกิดหินถล่มในฤดูร้อน โปรดขับรถด้วยความระมัดระวัง เมื่อรับประทานอาหารทะเลตามชายฝั่ง โปรดใส่ใจเรื่องสุขอนามัยและหลีกเลี่ยงการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดื่มคู่กับเหล้าไป๋จิ๋ว ในฤดูหนาว ที่ราบสูงปาชางและพื้นที่ภูเขามีอากาศหนาวมาก โปรดนำเสื้อผ้าที่อบอุ่นมาด้วย เนื่องจากเป็นพื้นที่หลักในการป้องกันและควบคุมมลพิษทางอากาศในภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย คุณภาพอากาศอาจไม่ดีในบางครั้ง ผู้ที่ไวต่อมลภาวะอาจเตรียมหน้ากากอนามัยและติดตามการแจ้งเตือนสภาพอากาศ บางส่วนของเขตพัฒนาใหม่ซงอานยังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง โปรดตรวจสอบข้อมูลการเปิดทำการก่อนเข้าชม พิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่ปิดทำการในวันจันทร์ ดังนั้นโปรดวางแผนการเดินทางของคุณให้เหมาะสม

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

กำแพงเมืองจินซานหลิงในเฉิงเต๋อ

กำแพงเมืองจีนจินซานหลิง ตั้งอยู่ในเมืองบักซีหยิง อำเภอลวนผิง เมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นแหล่งมรด…

เขตทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน

อุทยานทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน ตั้งอยู่ในตำบลเป่ยเย่ อำเภอผิงซาน เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสานควา…

รีสอร์ททุ่งหญ้าดั้งเดิมจงตู

อุทยานทุ่งหญ้าธรรมชาติจงตู ตั้งอยู่ในอำเภอจางเป่ย เมืองจางเจียโข่ว มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และเป็นหนึ่งในทุ่งหญ…

แหล่งท่องเที่ยวสะพานจ้าวโจว

อุทยานทัศนียภาพสะพานจ้าวโจว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านต้าซีเฉียว เมืองจ้าวโจว อำเภอจ้าว เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นอุทยานทัศนียภาพระดับ 4A ของ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว