ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองจงเว่ย

เมืองจงเว่ย

เมืองจงเว่ย (Zhongwei City) หรือเรียกย่อว่า "เว่ย" เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของหนิงเซี่ย บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำเหลือง ในเขตเปลี่ยนผ่านจากหนิงเซี่ยตอนบน (Ningxia P)

เมืองจงเว่ย

เมืองจงเว่ย (เรียกย่อว่า "เว่ย") เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของหนิงเซี่ย บริเวณต้นน้ำของแม่น้ำเหลือง ในเขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบหนิงเซี่ยไปยังที่ราบสูงโลสส์ ณ จุดเชื่อมต่อของหนิงเซี่ย มองโกเลียใน และกานซู มีพื้นที่ทั้งหมด 17,391.3 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2567 จงเว่ยบริหารจัดการ 1 อำเภอ และ 2 ตำบล ณ สิ้นปี 2566 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,080,600 คน จงเว่ยตั้งอยู่ใจกลางประเทศจีน เป็นเสมือน "ประตูตะวันตก" ของหนิงเซี่ย และเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์บนสะพานแผ่นดินยูเรเซีย รวมถึงเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนเส้นทางสายไหมเหนือโบราณ นอกจากนี้ยังเป็นเส้นทางหลักของท่อส่งก๊าซธรรมชาติจากตะวันตกไปตะวันออก ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เส้นเลือดใหญ่ของก๊าซธรรมชาติของจีน" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 63.338 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0%

วิวัฒนาการของชื่อ

ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ระบบเว่ยซัว (ระบบการตั้งกองทหารรักษาการณ์) ได้ถูกนำมาใช้ ในปีแรกของรัชสมัยหย่งเล่อ (ค.ศ. 1403) ได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการหนิงเซี่ยจงเว่ยขึ้น ซึ่งเป็นที่มาของชื่อนี้ โดยคำว่า "จง" หมายถึงศูนย์กลาง (ทิศทาง) และ "เว่ย" หมายถึงระบบการตั้งกองทหารรักษาการณ์

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าฉางและหรง

ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

หลังจากราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) รวมหกรัฐเข้าด้วยกัน พื้นที่นี้ก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอฟู่ผิง มณฑลเป่ยตี้ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสตกาล–220 ปีคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอซุนจวน มณฑลอันติง และในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหมิงซา เมืองหลิงโจว

สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน

ในสมัยราชวงศ์โจวเหนือ เมืองหุยโจวได้รับการก่อตั้งขึ้น ในสมัยราชวงศ์สุยและถัง (ค.ศ. 618–907) เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองซงโจวและอำเภอเฟิงอัน ในสมัยราชวงศ์เซี่ยตะวันตก (ค.ศ. 1038–1227) เมืองนี้คือเมืองอิงหลี่โจว และในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) เมืองนี้ยังคงดำรงสถานะเป็นอิงหลี่โจว

สมัยหมิง-ชิง

ในปี ค.ศ. 1403 หนิงเซี่ยจงเหวยถูกก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1724 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอจงเหวย ภายใต้การปกครองของมณฑลหนิงเซี่ย ในขณะที่อำเภอไห่หยวนอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลผิงเหลียง ในปี ค.ศ. 1933 อำเภอจงเหวยถูกแบ่งออกเป็นอำเภอจงเหวยและอำเภอจงหนิง

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1954 หนิงเซี่ยถูกผนวกเข้ากับมณฑลกานซู โดยมีจงเว่ยอยู่ภายใต้เขตพิเศษหยินฉวน ในปี 1958 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยขึ้น ในปี 2003 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้ยุบอำเภอจงเว่ยและจัดตั้งเมืองจงเว่ยระดับจังหวัดขึ้น โดยรวมอำเภอจงหนิงจากเมืองอู๋จงและอำเภอไห่หยวนจากเมืองกู่หยวนเข้าไว้ด้วยกัน ในปี 2004 เมืองจงเว่ยระดับจังหวัดได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ในปี 2016 เขตซาโปโถวได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้ง

จงเหว่ยตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันตกของหนิงเซี่ย บริเวณรอยต่อของหนิงเซี่ย มองโกเลียใน และกานซู มีพรมแดนติดกับอู่จงทางทิศตะวันออก กู่หยวนและอำเภอจิงหยวน (กานซู) ทางทิศใต้ อำเภอจิงไท่ (กานซู) ทางทิศตะวันตก และอัลซาเลฟต์แบนเนอร์ (มองโกเลียใน) ทางทิศเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 104°17'–106°10' และละติจูดเหนือ 36°06'–37°50' ครอบคลุมพื้นที่ 130 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 180 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 17,391.3 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

จงเหวย์มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นทั่วไป ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสภาพทะเลทราย มีแสงแดดจัดและอุณหภูมิแตกต่างกันมากระหว่างกลางวันและกลางคืน อุณเฉลี่ย: 7.3–9.5 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยต่อปี: 57% ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 158–169 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 180–367 มิลลิเมตร

ธรณีวิทยา

ลักษณะทางธรณีวิทยาแตกต่างกันไปในแต่ละอำเภอ อำเภอชาโปโถวตั้งอยู่ทางขอบด้านตะวันออกเฉียงใต้ของแอ่งรอยเลื่อนจงเหว่ย มีชั้นตะกอนควอเทอร์นารีหนาและสภาพการกักเก็บน้ำที่ดี อำเภอจงหนิงครอบคลุมที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนเหนือและเนินเขาสูงแห้งแล้งตอนกลาง อำเภอไห่หยวนมีเนินเขาดินเลสบนฐานหินโคลนสีแดงยุคเทอร์เชียรี ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 76% ของเมือง โดยมีซากเทือกเขาหลิวปาน (ภูเขาหว่านซานตะวันตก ภูเขาหว่านซานใต้ ภูเขาจันทร์) แทรกตัวมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ โดยระดับความสูงเฉลี่ยของเขตเมืองอยู่ที่ 1,225 เมตร ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ ที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลือง ที่ราบสูง ทะเลทราย ภูเขา และเนินเขา ขอบทะเลทรายเทงเกอร์ครอบคลุมพื้นที่ 120,000 เฮกตาร์ (7%); ที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองครอบคลุมพื้นที่ 100,000 เฮกตาร์ (5.9%); ที่ราบสูงครอบคลุมพื้นที่ 60,000 เฮกตาร์ (3.5%); และภูเขาและเนินเขาดินเลสทางตอนใต้ครอบคลุมพื้นที่ 1,424,500 เฮกตาร์ (83.6%)

อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ

แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 182 กิโลเมตร (คิดเป็น 45.8% ของระยะทางทั้งหมด 397 กิโลเมตรในหนิงเซี่ย) โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 1,039.8 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และปริมาณน้ำที่ไหลผ่านทั้งหมด 32.814 พันล้านลูกบาศก์เมตร ระดับความสูงที่ลดลงสูงสุดตามธรรมชาติอยู่ที่ 144.13 เมตร และมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำมากกว่า 2 ล้านกิโลวัตต์ ศูนย์อนุรักษ์น้ำชาโปโถวเป็นหนึ่งใน 10 โครงการพัฒนาภาคตะวันตกที่สำคัญ ออกแบบมาเพื่อชลประทานพื้นที่ 1.07 ล้านหมู่ และผลิตไฟฟ้าได้ 606 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี ศูนย์อนุรักษ์น้ำต้าหลิวซู่ที่วางแผนไว้ มีความสูงของเขื่อนที่ออกแบบไว้ 163 เมตร ความจุรวม 110 พันล้านลูกบาศก์เมตร และกำลังการผลิตติดตั้ง 2 ล้านกิโลวัตต์

ดิน

ประเภทดินหลัก: ดินปูนสีเทาและดินทรายที่เกิดจากลมพัดพา โดยมีดินสีเทาอมน้ำตาล ดินตะกอน และดินเค็มปะปนอยู่เล็กน้อย ดินทั้งสองประเภทมีโครงสร้างไม่ดี มีอินทรียวัตถุต่ำ (0.5–0.8%) และมีความเสี่ยงต่อการกัดเซาะสูง

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยแล้งเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สำคัญที่สุด โดยเฉพาะภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด ซึ่งส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อภาคเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมแตงโมที่มีซีลีเนียมสูง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

แม่น้ำเหลืองมีปริมาณน้ำไหลผ่านเฉลี่ยปีละ 32.814 พันล้านลูกบิดเมตร และมีน้ำใต้ดินอย่างอุดมสมบูรณ์

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 1,373,965 เฮกตาร์ (เกษตรกรรม: 1,174,241; ก่อสร้าง: 49,144; ไม่ได้ใช้: 150,580)

ทรัพยากรแร่

มีแร่ธาตุมากกว่า 30 ชนิด โดยมีแหล่งแร่ 189 แห่ง (แหล่งแร่เชิงอุตสาหกรรม 62 แห่ง) 19 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน เหล็ก ทองแดง ทองคำ หินปูน หินอ่อน ยิปซัม และดินเหนียว ปริมาณสำรองยิปซัมประมาณ 7 พันล้านตัน อยู่ในอันดับสองของประเทศ และปริมาณสำรองถ่านหินประมาณ 1.2 พันล้านตัน นับเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ที่สุดของหนิงเซี่ย

ทรัพยากรชีวภาพ

จากการสำรวจความหลากหลายทางชีวภาพ พบสัตว์ปีก 118 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 48 ชนิด ปลา 24 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 14 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 4 ชนิด พื้นที่ป่า: 153,600 เฮกตาร์ (11.25% ของพื้นที่ทั้งหมด) พื้นที่ทุ่งหญ้า: 1,111,260 เฮกตาร์ (58.43% ของพื้นที่ทั้งหมด) ส่วนใหญ่เป็นทุ่งหญ้าทะเลทราย มีพันธุ์พืชต่างๆ เช่น Convolvulus, Cleistogenes, Oxytropis และ Stipa

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 เมืองจงเหว่ยปกครอง 1 เขต (ซาโปโถว) 2 อำเภอ (จงหนิง, ไห่หยวน) และ 1 เขตพัฒนา (ไห่ซิง) โดยมี 40 ตำบล 443 หมู่บ้าน และ 68 ชุมชน ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนเจิ้งถงตะวันออก เขตซาโปโถว

การเมือง

ประชากร

ขนาดประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020) ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,067,336 คน ณ สิ้นปี 2023 เพิ่มขึ้นเป็น 1,080,600 คน เพิ่มขึ้น 200 คน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 557,800 คน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 51.62% เพิ่มขึ้น 0.79 จุดเปอร์เซ็นต์ ประชากรที่ลงทะเบียน: 1,219,800 คน อัตราการเกิด: 11.85 ต่อพันคน อัตราการตาย: 6.76 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: 5.09 ต่อพันคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

ประกอบด้วย 21 กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮั่น หุย แมนจู มองโกล และตงเซียง

ภาษา

ภาษาถิ่นจงเว่ยจัดอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นหลานหยินของจีนตอนเหนือ

ความเชื่อทางศาสนา

ศาสนาหลักทั้งห้า ได้แก่ อิสลาม พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก และคริสต์ศาสนา ล้วนมีอยู่ครบถ้วน ณ เดือนมิถุนายน ปี 2551 มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 1,430 แห่ง (อิสลาม 977 แห่ง พุทธ 155 แห่ง ลัทธิเต๋า 8 แห่ง คาทอลิก 3 แห่ง คริสต์ศาสนา 9 แห่ง และวัดพื้นบ้าน 273 แห่ง) มีผู้ประกอบวิชาชีพทางศาสนา 2,032 คน และผู้ศรัทธาเกือบ 430,000 คน ซึ่งรวมถึงชาวมุสลิม 323,000 คน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 63.338 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0% นำหน้าเมืองทั้งห้าในเขตปกครองตนเอง โดยแบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 9.426 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.8%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 19.295 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.5%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 34.617 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.1% โครงสร้าง: 14.9:30.5:54.6 ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 60.025 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 37,813 หยวน เพิ่มขึ้น 4.4%; ในชนบท: 16,612 หยวน เพิ่มขึ้น 7.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 2.538 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.5% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 17%

อุตสาหกรรมหลัก

ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 17.657 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.7% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 1,915,600 หมู่ ผลผลิต 707,200 ตัน เพิ่มขึ้น 1.9% ผัก: 522,100 ตัน ผลไม้: 272,800 ตัน เพิ่มขึ้น 34.0% โคที่ขายได้: 161,000 ตัว เพิ่มขึ้น 22% แกะที่ขายได้: 1,525,200 ตัว เพิ่มขึ้น 23.8% สุกรที่ขายได้: 469,400 ตัว เพิ่มขึ้น 12.2% ผลผลิตเนื้อสัตว์: 100,300 ตัน เพิ่มขึ้น 20.2% นม: 667,300 ตัน เพิ่มขึ้น 12.0%

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 8.1% ในปี 2024 ทั้งสามภาคส่วนเติบโตขึ้น ได้แก่ การทำเหมืองเพิ่มขึ้น 12.6% การผลิตเพิ่มขึ้น 10.6% และไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 2.8% มูลค่าเพิ่มของภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 3.168 พันล้านหยวนในปี 2023 ลดลง 7.4% ผลผลิตการก่อสร้างโดยรวมอยู่ที่ 3.682 พันล้านหยวน ลดลง 8.9%

อุตสาหกรรมบริการ

มูลค่าเพิ่มภาคบริการ: 32.385 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2% คิดเป็น 54% ของ GDP การค้าส่ง/ค้าปลีกเพิ่มขึ้น 6.0% การขนส่งเพิ่มขึ้น 3.7% ที่พัก/ร้านอาหารเพิ่มขึ้น 4.1% การเงินเพิ่มขึ้น 5.3% ยอดขายปลีกรวม: 13.707 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4% การค้าต่างประเทศ: 2.024 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.5% (การส่งออก 1.748 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 14.4%) เงินฝากรวม: 83.52 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.6% สินเชื่อรวม: 69.417 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.6%

เขตพัฒนาเศรษฐกิจ

เขตพัฒนาไห่ซิง: ก่อตั้งขึ้นในปี 2556 บริหารจัดการโดยเทศบาลเมืองจงเหวย นิคมอุตสาหกรรมจงหนิง: ก่อตั้งขึ้นในปี 2549 ยกระดับเป็นเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงในปี 2564 เป็นฐานการผลิตแมงกานีสด้วยไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดของจีน และเป็นฐานการผลิตโลหะผสมอะลูมิเนียมที่สำคัญในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน

กิจการสังคม

การศึกษา

โรงเรียน 514 แห่ง บุคลากร 17,061 คน (ครูประจำ 14,157 คน) อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา: 100% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมต้น: 99.64% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมปลาย: 95.0%

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 702 แห่ง (โรงพยาบาล 21 แห่ง, สถานพยาบาลระดับชุมชน 665 แห่ง, สถานพยาบาลสาธารณสุขระดับมืออาชีพ 14 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 7,048 คน (แพทย์ 2,432 คน, พยาบาล 3,059 คน) เตียงผู้ป่วย 4,489 เตียง ผู้ป่วยนอกมาใช้บริการ 6.6243 ล้านราย และผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล 135,100 ราย

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

โครงการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 277 โครงการ เงินทุน 166 ล้านหยวน การอนุมัติสิทธิบัตร 816 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 86 รายการ) บริษัทไฮเทคระดับชาติ 14 แห่ง และ SMEs ที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 32 แห่ง อัตราการจดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 3.83 รายการต่อประชากร 10,000 คน

วัฒนธรรม

คณะศิลปะมืออาชีพ 9 คณะ, คณะสมัครเล่น 191 คณะ, ศูนย์วัฒนธรรม 3 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 3 แห่ง, โรงละคร 7 แห่ง, สถานีวัฒนธรรม 39 แห่ง, สถานที่จัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมสาธารณะขนาดใหญ่ 10 แห่ง, และห้องวัฒนธรรมประจำหมู่บ้าน 443 แห่ง

กีฬา

สนามกีฬา 23 แห่ง พื้นที่กีฬารวม 3.1 ล้านตารางเมตร การแข่งขัน 50 รายการ และการแข่งขันกีฬาระดับใหญ่ 8 รายการ

สิ่งแวดล้อม

วันที่มีคุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 290 วัน (79.5%) PM2.5: 28 ไมโครกรัม/ลบ.ม. PM10: 66 ไมโครกรัม/ลบ.ม.

ประกันสังคม

ประกันบำนาญ: 306,100 เพิ่มขึ้น 302; บำนาญสำหรับผู้พำนักในเมืองและชนบท: 457,700 ลดลง 20,300 ประกันสุขภาพ: 1,109,800 ลดลง 6,200 การว่างงาน: 94,100 เพิ่มขึ้น 2,600 การบาดเจ็บจากการทำงาน: 163,400 ลดลง 1,500 การคลอดบุตร: 111,000 เพิ่มขึ้น 2,200 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 16,900 (94.83 ล้านหยวน); ค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบท 85,000 (327.6 ล้านหยวน) สถานดูแลผู้สูงอายุ 24 แห่ง มีเตียง 5,727 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

จงเหวยเป็นศูนย์กลางทางรถไฟที่ใหญ่เป็นอันดับสามที่เชื่อมต่อภาคตะวันตกเฉียงเหนือและภาคเหนือของจีน และเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์บนสะพานแผ่นดินยูเรเซีย ทางรถไฟสายเป่าหลาน เป่าจง ไท่จงหยิน และกานหวู่ มาบรรจบกันที่นี่ โดยมีรถไฟวิ่งให้บริการ 210 ขบวนต่อวัน ทางรถไฟความเร็วสูงหยินหลานเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2022 ทางด่วน 5 สาย และทางหลวงระดับชาติ/ระดับจังหวัด 4 สาย ตัดผ่านเมืองนี้ สนามบินจงเหวยซาโปโถวให้บริการ 8 เส้นทางไปยัง 10 เมือง ระยะทางทางหลวงรวมทั้งหมด: 3,800 กิโลเมตร

ทางหลวง

ทางด่วน 5 สาย (ปักกิ่ง-ทิเบต, จงหยิง, จงฮ่าว, จงกู่, จงหยาน) และทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 109, ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 101, 201, 202

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเป่าหลาน เป่าจง ไท่จงหยิน และกานหวู่ มาบรรจบกัน ทางรถไฟความเร็วสูงหยินหลานให้บริการผ่านสถานีจงเหว่ยใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายรถไฟความเร็วสูง "แปดแนวตั้งและแปดแนวนอน" ของจีน

การบิน

สนามบินจงเหว่ยซาโปโถว: สนามบินภายในประเทศระดับ 4C ห่างจากใจกลางเมือง 7.5 กิโลเมตร อาคารผู้โดยสาร: 3,300 ตารางเมตร มีที่จอดเครื่องบินระดับ C จำนวน 5 จุด ทางวิ่ง: 2,800 เมตร × 45 เมตร รองรับเครื่องบิน B737/A320 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2551

ระบบขนส่งสาธารณะ

เครือข่ายทางหลวงทั้งหมด: 8,363 กิโลเมตร โดยเป็นทางหลวงระดับ 2 ขึ้นไป จำนวน 1,699 กิโลเมตร (20.3%)

วัฒนธรรม

ภาพรวม

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ได้แก่ เพลงพื้นบ้านภูเขาไห่หยวน พิณปาก และการทำแพหนังแกะซาโปโถว ระดับจังหวัด ได้แก่ การบูชาเทพเจ้าแห่งแม่น้ำซาโปโถว พรมทำมือ บะหมี่จงหนิง และรำหยางเกอสมัยซุยถัง ระดับเทศบาล ได้แก่ ดนตรีน้ำจงเว่ยเต๋าชิง และเพลงพื้นบ้าน

อาหาร

สวนโกจิเบอร์รี่จงหนิง: มีพื้นที่ปลูก 433,000 หมู่ (1/7 ของพื้นที่ปลูกทั้งหมดในประเทศ) ผลผลิตผลแห้งต่อปี 50,000 ตัน (25% ของผลผลิตทั้งหมดในประเทศ) จงเหวย์เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองหลวงโกจิเบอร์รี่ของโลก"

แตงโมจงเหว่ยซีลีเนียม: ปลูกในดินที่มีส่วนผสมของกรวดและซีลีเนียม สังกะสี และแคลเซียม มีปริมาณน้ำตาลสูงและมีคุณสมบัติช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน

แตงโมซีลีเนียมไห่หยวน: มีประวัติการเพาะปลูกยาวนานกว่า 100 ปี ปลูกโดยใช้เทคโนโลยีการคลุมดินด้วยกรวด เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "แตงโมจากร่องหิน"

มันฝรั่งไห่หยวน: ปลูกในที่ราบสูงดินเหลืองและพื้นที่ชลประทานแม่น้ำเหลือง มีหลายพันธุ์ ทั้งสำหรับปลูกเพื่อใช้เป็นแป้ง ผัก และธัญพืชผสมผัก

ยี่หร่าไห่หยวน: มีประวัติการเพาะปลูกมายาวนาน เป็นที่รู้จักในด้านสี รสชาติ และคุณภาพที่เหนือกว่า

ลูกแพร์อ่อนหนานชางถาน: ปลูกมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง มีประวัติยาวนานกว่า 600 ปี ต้นไม้ในหนานชางถานมีอายุ 300-500 ปี

อาหารพื้นเมืองประกอบด้วยอาหารมังสวิรัติ (เต้าหู้ ซาลาเปาแครอท ขนมโมจิ) อาหารประเภทเนื้อสัตว์ (เครื่องในหมูตุ๋น ซุปเครื่องในแกะ เนื้อแกะนึ่ง) อาหารประเภทปลา (นึ่ง ทอด เปรี้ยวเผ็ด) ผลิตภัณฑ์จากนม (ขนมอินทผลัมในนมแกะ) บะหมี่ (บะหมี่เส้นสด บะหมี่ต้นหอม ข้าวผัด) และของว่าง (ไก่ตุ๋น ไข่ตุ๋นเหล้าข้าว ขนมงา)

ศุลกากร

หยางเกอสมัยราชวงศ์ซุย-ถัง: เป็นระบำพื้นบ้านแบบคลาสสิกในราชสำนัก หรือที่เรียกว่า "หยางเกอแบบจัดขบวนใหญ่" ซึ่งแสดงในพื้นที่หมิงซาและเอินเหอของเมืองจงหนิง เป็นหยางเกอ (ระบำพื้นบ้าน) รูปแบบหายากที่สื่อถึงความปรารถนาในการขับไล่สิ่งชั่วร้ายและสร้างสันติสุข

ศิลปะ

เทคนิคการสร้างแพ

แพหนังของจีนมีประวัติศาสตร์ยาวนาน แพจงเว่ย หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ปายจื่อ" มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) สำหรับการขนส่งทางน้ำ โดยเริ่มแรกใช้หนังวัว และต่อมาใช้หนังแกะ แพเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการขนส่งทางน้ำในแม่น้ำเหลือง

เทคนิคการทำบะหมี่จากต้นเวิร์มวูด

บะหมี่ฮ่าวจื่อ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "บะหมี่เส้นยาวทำมือ" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ลำดับแรกของหนิงเซี่ยในปี 2550 เทคนิคการทำบะหมี่ชนิดนี้ใช้วัตถุดิบที่เป็นเอกลักษณ์และกระบวนการที่ซับซ้อน ซึ่งเชื่อกันว่าช่วยในการย่อยอาหาร ปกป้องตับ และส่งเสริมอายุยืนยาว

จุดชมวิว

ภาพรวม

ณ ปี 2020 จงเหว่ยมีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 5 แห่ง (2 แห่งสูงกว่าระดับ 4A)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติชาโปโถว: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A แห่งชาติ ห่างจากตัวเมือง 15 กิโลเมตร ได้รับการยกย่องจาก UNEP ให้เป็นหนึ่งใน 500 หน่วยงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมที่ดีที่สุดในโลก มีกิจกรรมเด่น 5 อย่าง ได้แก่ การข้ามแม่น้ำเหลือง การผจญภัยในทะเลทราย การเล่นกระดานโต้คลื่นในทะเลทราย การเล่นสไลเดอร์ทราย และการล่องแก่งในแม่น้ำเหลือง

พื้นที่ชุ่มน้ำทะเลทรายเทงเกอร์และเกาะจินซา: แหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 4A ห่างจากใจกลางเมือง 8 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 22 ตารางกิโลเมตร มีพื้นที่น้ำ 10,000 หมู่ เหมาะสำหรับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การพักผ่อน การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และสนามกอล์ฟในทะเลทราย

เขตทัศนียภาพจงเหว่ยซื่อโข่วจื่อ: เขตทัศนียภาพระดับชาติ 3A ครอบคลุมพื้นที่ 18 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็นสองโซน ได้แก่ โซนตะวันออกเป็นภูมิประเทศหินปูนที่มี "ช่องเขาป้อมปราการ" และโซนตะวันตกเป็นภูมิประเทศหินปูนแบบดานเซียที่มีตำนานทางวัฒนธรรม

วัดเกาเมี่ยวเป่าอัน: สถานที่ท่องเที่ยวระดับชาติ 3A สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1403–1424) เป็นวัดที่รวมเอาหลักธรรมของพุทธศาสนา ลัทธิเต๋า และลัทธิขงจื๊อไว้ด้วยกัน มีบันได 24 ขั้นนำไปสู่หอหลัก และมีห้องเกือบ 100 ห้องบนพื้นที่กว่า 2,000 ตารางเมตร

ถ้ำวัดชิคง: สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) เป็นแหล่งวัฒนธรรมและศาสนาที่สำคัญบนเส้นทางสายไหมโบราณ ประกอบด้วยถ้ำ 13 แห่ง รวมถึงถ้ำแสงเพลิง ถ้ำหมื่นพระพุทธรูป และถ้ำพระพุทธรูปบรรทม

การแลกเปลี่ยนภายนอก

บุคคลที่มีชื่อเสียง

เกียรติยศที่สำคัญ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองภาพยนตร์ตะวันตกเจิ้นเป่ยเปาในหยินชวน

เมืองภาพยนตร์ตะวันตกเจิ้นเป่ยเป่าในเมืองหยินฉวน ตั้งอยู่ในตำบลเจิ้นเป่ยเป่า อำเภอซีเซี่ย เมืองหยินฉวน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย เป็นแหล่งท…

พื้นที่ท่องเที่ยวสุยตงโกวในหยินชวน

พื้นที่ท่องเที่ยวซุยตงโกว ตั้งอยู่ในตำบลหลินเหอ เมืองหลิงหวู่ อำเภอหยินฉวน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ห่างจากเมืองหยินฉวนไปทางทิศตะวันตก 19…

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติชาโปโถว ในเมืองจงเว่ย

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติซาโปโถว ตั้งอยู่ในตำบลอิงสุ่ยเฉียว อำเภอซาโปโถว เมืองจงเหว่ย เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

แหล่งท่องเที่ยวชาหูในชิซุยซาน

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติซาหู ตั้งอยู่ในอำเภอผิงหลัว เมืองซือจือซาน เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ตั้งอยู่เชิงเขาเหอหลานและริมฝั่งแม่น้ำเหลื…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว