เมืองชิซุยซาน
เมืองซือจือซาน (Shizuishan City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (Ningxia Hui Autonomous Region) ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของเขตปกครองตนเอง ติดกับที่ราบสูงออร์ดอส (Ordos Plateau) ทางทิศตะวันออก และอยู่ทางตอนเหนือสุดของที่ราบสูงหยิน (Yinch)
เมืองชิซุยซาน
เมืองชือจือซานเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของเขตปกครองตนเอง ติดกับที่ราบสูงออร์ดอสทางทิศตะวันออก และตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของที่ราบหยินฉวน โดยมีแม่น้ำเหลืองไหลผ่านทางทิศตะวันออกและเทือกเขาเหอหลานทางทิศตะวันตก มีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปอบอุ่นทั่วไป มีพื้นที่ทั้งหมด 5,310 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2566 เมืองชือจือซานบริหารจัดการ 2 เขตและ 1 อำเภอ ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 739,400 คน เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2518 จังหวัดหยินเป่ยถูกยุบและเมืองชือจือซานได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ชื่อเมืองมาจาก "หินที่ยื่นออกมาคล้ายจะงอยปากนก" ณ จุดบรรจบกันของเทือกเขาเหอหลานและแม่น้ำเหลือง เมืองนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน โดยมีการสร้างกำแพงหุนหวยในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) และอำเภอเหลียนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสตกาล–220 คริสตกาล) ซึ่งเป็นหน่วยงานบริหารแห่งแรกในพื้นที่ เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงภาพเขียนบนหินบนภูเขาเหอหลาน กำแพงเมืองจีนโบราณ วัดเป่ยอู่ตังโช่วฝอ ศาลาผิงหลัวหยูหวง และเจดีย์เทียนโจว ตั้งอยู่ระหว่างแหล่งถ่านหินขนาดใหญ่สองแห่งของประเทศ และเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในเขตเศรษฐกิจหูเป่าหยินหลาน เขตเศรษฐกิจแม่น้ำเหลืองหนิงเซี่ย และ "สามเหลี่ยมทองคำดำ" หนิงเซี่ย-มองโกเลียใน-ฉานซี ทางรถไฟเป่าหลาน ทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบต ทางด่วนอู่หม่า ทางหลวงหมายเลข 109 และ 110 วิ่งผ่านเมืองนี้ นอกจากนี้ยังมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A อย่างทะเลสาบทราย และแหล่งท่องเที่ยวอนุรักษ์น้ำแห่งชาติทะเลสาบซิงไห่ตั้งอยู่ที่นี่ด้วย ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 57.984 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%
ประวัติศาสตร์
พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันในชื่อรวมว่า "ซั่วฟาง" ซึ่งเป็นดินแดนของชนเผ่าเร่ร่อนหรงตี้ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ จนกระทั่งถึงการรวมชาติของราชวงศ์ฉิน (221 ปีก่อนคริสตกาล)
ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) เมิ่งเทียนนำทัพขึ้นเหนือไปต่อสู้กับชาวซงหนู และสร้างกำแพงหุนหวยทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง พร้อมทั้งจัดตั้งเขตปกครองหุนหวยภายใต้เขตปกครองเป่ยตี้ ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการจัดตั้งระบบการปกครองในพื้นที่ดังกล่าว
ในสมัยราชวงศ์ฮั่น (ค.ศ. 202 ก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 220) ในปีที่สี่ของรัชสมัยหยวนโช่ว (ค.ศ. 119 ก่อนคริสต์ศักราช) ได้มีการจัดตั้งอำเภอเหลียนขึ้นในพื้นที่ปัจจุบันของอำเภอผิงหลัว ซึ่งเป็นหน่วยงานบริหารระดับอำเภอแห่งแรกในพื้นที่นี้
ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของผู้ว่าราชการนครหลิงโจว ในปี ค.ศ. 713 ได้มีการจัดตั้งกองทัพติงหยวนขึ้น ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ และในปี ค.ศ. 893 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองจิงโจว
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองหลิงโจวในมณฑลฉานซี โดยมีการก่อตั้งเมืองติงหยวนขึ้น ต่อมาในสมัยราชวงศ์จือเต๋า (ค.ศ. 995–997) ได้เปลี่ยนมาอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพเว่ยหยวน
ในสมัยราชวงศ์ซีเซี่ย (ค.ศ. 1038–1227) เมืองติงหยวนถูกยึดครองโดยชาวถังงุตในปี ค.ศ. 1001 ในปี ค.ศ. 1036 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นติงโจวพร้อมกับจัดตั้งเป็นอำเภอติงหยวน และในปี ค.ศ. 1024 ราชวงศ์ซีเซี่ยได้สร้างเมืองเซิงกุยขึ้น
ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของกองทหารรักษาพระองค์หนิงเซี่ยแห่งมณฑลฉานซี ราวปี ค.ศ. 1405 เมืองผิงหลูถูกสร้างขึ้น และในปี ค.ศ. 1551 ก็ได้กลายเป็นสำนักพระราชวังพันครัวเรือนของกองทหารรักษาพระองค์ผิงหลู
ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหนิงเซี่ย ในภูมิภาคกานซู ต่อมาในปี ค.ศ. 1724 ได้มีการจัดตั้งอำเภอผิงหลัวขึ้น และภายหลังได้มีการผนวกอำเภอซินฉู่และอำเภอเป่าเฟิงเข้ามา
ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้เขตปกครองหนิงเซี่ยของมณฑลกานซู ต่อมาในปี 1929 ได้มีการจัดตั้งมณฑลหนิงเซี่ยขึ้น ในปี 1942 ได้มีการแยกอำเภอหุยหนงออกจากอำเภอผิงหลัว และผนวกอำเภอเถาเล่อเข้ามา ในปี 1945 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานตรวจราชการที่สามขึ้น
เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2492 พื้นที่ดังกล่าวได้รับการปลดปล่อย ในปี พ.ศ. 2491 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยขึ้น ในปี พ.ศ. 2503 สภาแห่งรัฐได้มีมติอย่างเป็นทางการจัดตั้งเมืองซือจือซาน โดยยกเลิกอำเภอหุยหนง ในปี พ.ศ. 2515 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองหยินเป่ยขึ้น ในปี พ.ศ. 2518 เขตปกครองหยินเป่ยถูกยกเลิก และเมืองซือจือซานได้รับการฟื้นฟูให้อยู่ภายใต้เขตปกครองตนเองโดยตรง โดยย้ายที่ทำการรัฐบาลเมืองไปยังต้าวโข่ว ในปี พ.ศ. 2545 อำเภอชิตันจิงถูกรวมเข้ากับอำเภอต้าวโข่ว ในปี พ.ศ. 2547 อำเภอซือจือซานและอำเภอหุยหนงถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นอำเภอหุยหนง และอำเภอเถาเล่อถูกยกเลิก
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการ
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2503 สภาประชาชนชุดแรกได้ประกาศจัดตั้งเมืองฉือจือซานขึ้น ในปี พ.ศ. 2505 เขตทั้งสองได้รวมกันเป็นเขตเมืองเดียว ในปี พ.ศ. 2506 ตำบลสะพานหวงฉู่และตำบลเป่าเฟิงถูกโอนไปอยู่ในอำเภอผิงหลัว ในขณะที่เมืองต้าหวู่โข่วและตำบลต้าหวู่โข่วถูกโอนจากผิงหลัวไปอยู่ในฉือจือซาน ในปี พ.ศ. 2513 ฉือตันจิงได้รับการยกฐานะเป็นเขต ในปี พ.ศ. 2515 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองหยินเป่ยขึ้น ในปี พ.ศ. 2516 เมืองต้าหวู่โข่วได้รับการยกฐานะเป็นเขต ในปี พ.ศ. 2519 ได้มีการจัดตั้งเขตชานเมืองขึ้น ในปี พ.ศ. 2524 เขตทั้งสามได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นต้าหวู่โข่ว ฉือจือซาน และฉือตันจิง ตามลำดับ ในปี พ.ศ. 2530 เขตชานเมืองถูกยกเลิกและอำเภอหุยหนงได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 เมืองฉือจือซานปกครอง 2 เขตและ 1 อำเภอ ที่ทำการรัฐบาลประชาชนของเมืองตั้งอยู่ที่เลขที่ 51 ถนนอู๋เยว่ เขตต้าหวู่โข่ว
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองชิซุยซานตั้งอยู่บริเวณตอนบนและตอนกลางของแม่น้ำเหลือง ทางตอนเหนือสุดของเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย มีอาณาเขตติดกับเมืองออร์ดอสของมองโกเลียในทางทิศตะวันออก ข้ามแม่น้ำเหลือง ติดกับเทือกเขาเหอหลานและสันเขาอัลซาของมองโกเลียในทางทิศตะวันตก ติดกับเขตปกครองโอต็อกของมองโกเลียในทางทิศเหนือ และติดกับเขตซิงชิงและอำเภอเหอหลานของเมืองหยินฉวนทางทิศใต้ มีพื้นที่ยาว 88.8 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 119.5 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 105°58'–106°39' และละติจูดเหนือ 38°21'–39°25' มีพื้นที่ทั้งหมด 5,310 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เมืองนี้ตั้งอยู่ติดกับที่ราบสูงออร์ดอสทางทิศตะวันออกและที่ราบหยินฉวนตอนเหนือทางทิศตะวันตก โดยมีความสูงระหว่าง 1,090 ถึง 3,475.9 เมตร ภูมิประเทศสามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภท ได้แก่ บริเวณเทือกเขาเหอหลาน ที่ราบตะกอนน้ำท่วมถึงเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาเหอหลาน ที่ราบตะกอนน้ำท่วมถึงแม่น้ำเหลือง และที่ราบสูงออร์ดอส ยอดเขาที่สูงที่สุดของเทือกเขาเหอหลานมีความสูง 3,475.9 เมตร ครอบคลุมพื้นที่ 1,605.7 ตารางกิโลเมตร (30.24% ของพื้นที่ทั้งหมด)
ภูมิอากาศ
ชิซุยซานมีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปเขตอบอุ่นทั่วไป คือมีแสงแดดจัด ปริมาณน้ำฝนมาก การระเหยสูง อากาศแห้ง ความแตกต่างของอุณหภูมิมาก และช่วงปลอดน้ำค้างแข็งสั้น ฤดูร้อนร้อนและสั้น ฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นและมีลมแรง ฤดูใบไม้ร่วงเย็นและมาเร็ว ฤดูหนาวหนาวและยาวนาน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 8.4–9.9 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ที่ 167.5–188.8 มิลลิเมตร โดยมีการระเหย 1,708.7–2,512.6 มิลลิเมตร ซึ่งมากกว่าปริมาณน้ำฝน 10–14 เท่า
อุทกวิทยา
ระบบน้ำผิวดินประกอบด้วยแม่น้ำเหลืองสายหลัก ลำน้ำสาขาลำดับที่หนึ่ง (แม่น้ำตู้ซิตู หุบเขาซุยตง) หุบเขาเทือกเขาเหอหลาน ระบบคลองผันน้ำและระบายน้ำของแม่น้ำเหลือง และทะเลสาบในที่ราบลุ่ม ปริมาณน้ำส่วนใหญ่เป็นน้ำที่ไหลผ่านแม่น้ำเหลือง น้ำใต้ดินส่วนใหญ่ได้รับเติมเต็มจากการซึมของแม่น้ำเหลืองและน้ำฝนบนภูเขา
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมด: 1.0805 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี โดยปริมาณน้ำที่ผลิตได้ในท้องถิ่นมีเพียง 158.5 ล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำที่ผันมาจากแม่น้ำเหลืองมี 922 ล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำผิวดิน: 966.6 ล้านลูกบิดเมตรต่อปี ปริมาณน้ำใต้ดินที่เติมเข้ามาเฉลี่ยต่อปี: 566.8 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรพืช
ป่าไม้ยืนต้นตามธรรมชาติครอบคลุมพื้นที่ 4,600 เฮกตาร์ กระจุกตัวอยู่ในเทือกเขาเหอหลานที่ระดับความสูงเหนือ 1,500 เมตร ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ต่างๆ เช่น ต้นสนชิงไห่ ต้นสนจีน ต้นสนจูนิเปอร์ ต้นเอล์มสีเทา และต้นป็อปลาร์ภูเขา ป่าไม้พุ่มตามธรรมชาติครอบคลุมพื้นที่ 7,720 เฮกตาร์ ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ต่างๆ เช่น ต้นนิทราเรีย ต้นอัลมอนด์มองโกเลีย ต้นทามาริสก์ ต้นเอล์มภูเขา ต้นพุทราป่า และต้นคารากานา นอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้า 259,114.4 เฮกตาร์ และพืชป่า 665 ชนิด โดย 4 ชนิดอยู่ภายใต้การคุ้มครองระดับ 2 และ 3 ของประเทศ
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์มีกระดูกสันหลังป่า 216 ชนิด แบ่งเป็น 5 ชั้น 40 อันดับ และ 84 วงศ์ รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 20 ชนิด นก 154 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก/สัตว์เลื้อยคลาน 11 ชนิด และปลา 42 ชนิด สัตว์คุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 1 ได้แก่ นกกระทุงปากจุดและนกกระสาปากดำ สัตว์คุ้มครองระดับชาติชั้นที่ 2 ได้แก่ นกช้อนปากขาว หงส์ฮูเปอร์ หงส์ทุนดรา นกอินทรีใหญ่ ไก่ฟ้าหูฟ้า นกกระเรียนสีเทา นกกระทาใหญ่ นกกระทาเล็ก พังพอนหิน นกกระเรียนเดอโมเซลล์ และแกะอาร์กาลี
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน ซิลิกา แคลไซต์ หินปูน ไดอะเบส หินทรายขาว มัสโคไวต์ ดินเหนียว ทองคำ ทองแดง อะลูมิเนียม และเหล็ก ปริมาณสำรองถ่านหินรวม 2.5 พันล้านตัน (11 ใน 12 ชนิดถ่านหินของประเทศ) ปริมาณสำรองถ่านหิน "ไท่ซี แบล็ก โกลด์" สูงถึง 655 ล้านตัน ซิลิกา 500 ล้านตัน และดินเหนียว 13 ล้านตัน
การเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 739,400 คน ลดลง 11,500 คน ประชากรในเมืองมี 601,600 คน ประชากรในชนบท 137,800 คน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 81.36% อัตราการเกิด: 7.11 ต่อพันคน อัตราการตาย: 9.13 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -2.02 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
มณฑลชิซุยซานมีประชากรประกอบด้วยชาวฮั่น ชาวฮุย และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 57.984 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 4.554 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.3%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 26.964 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 26.466 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4% ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 56.553 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.2% โดยมีโครงสร้าง 7.8:47.4:44.8 GDP ต่อหัว: 75,895 หยวน เพิ่มขึ้น 4.0% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 19.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 2.835 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 12.36 พันล้านหยวน ลดลง 6.4%
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงรวม: 8.632 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.8% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 1,078,400 หมู่ ผลผลิต 518,000 ตัน เพิ่มขึ้น 0.6% พื้นที่เพาะปลูกผัก: 116,500 หมู่ ผลผลิต 395,300 ตัน จำนวนปศุสัตว์: 211,000 ตัว เพิ่มขึ้น 3.0% (โคนม 125,600 ตัว เพิ่มขึ้น 3.8%); ผลผลิตเนื้อวัว: 11,800 ตัน เพิ่มขึ้น 27.6%; ผลผลิตนม: 601,900 ตัน เพิ่มขึ้น 14.2% จำนวนแกะ: 607,900 ตัว ลดลง 11.7%; เนื้อแกะ: 12,700 ตัน ลดลง 8.6% จำนวนสุกร: 28,200 ตัว ลดลง 27.4%; เนื้อหมู: 4,900 ตัน เพิ่มขึ้น 8.7% สัตว์ปีก: 990,900 ตัน ลดลง 7.3%; เนื้อสัตว์ปีก: 4,100 ตัน เพิ่มขึ้น 12.6%; ไข่: 9,100 ตัน เพิ่มขึ้น 9.3%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 23.656 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 5.0% การผลิตอุปกรณ์เพิ่มขึ้น 20.9% (9.7% ของทั้งหมด); การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 29.6% (5.3%); อุตสาหกรรม "หกกลุ่มใหม่" เพิ่มขึ้น 12.7% (41.4%); "ห่วงโซ่อุปทาน 8 กลุ่ม" เพิ่มขึ้น 14.5% (38.4%) รายได้ของวิสาหกิจขนาดใหญ่: 112.893 พันล้านหยวน ลดลง 4.0% อัตราส่วนสินทรัพย์ต่อหนี้สิน: 73.3% ลดลง 0.1 จุดเปอร์เซ็นต์ ผลผลิตด้านการก่อสร้าง: 4.065 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.0%
อุตสาหกรรมบริการ
การค้าส่ง/ค้าปลีก: 3.635 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4% การขนส่ง/คลังสินค้า/ไปรษณีย์: 3.018 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.4% ที่พัก/ร้านอาหาร: 677 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.0% การเงิน: 2.706 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.1% อสังหาริมทรัพย์: 1.688 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% บริการเพื่อผลกำไร: 3.111 พันล้านหยวน ลดลง 1.9% บริการไม่แสวงหาผลกำไร: 10.285 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% ยอดขายปลีกรวม: 10.282 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.5% การค้าต่างประเทศ: 5.445 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.3% (ส่งออก 4.393 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.4%; นำเข้า 1.052 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 25.5%) เงินฝากรวม: 92.417 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% ยอดสินเชื่อรวม: 52.631 พันล้าน ลดลง 4.5% เบี้ยประกันภัย: 2.576 พันล้าน เพิ่มขึ้น 0.9%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มีวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 148 แห่ง ศูนย์วิจัยวิศวกรรมเขตปกครองตนเอง 18 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญ 3 แห่ง ศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยี 98 แห่ง ทีมงานนวัตกรรม 26 ทีม และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่จดทะเบียนระดับชาติที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 227 แห่ง สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 1,103 รายการ เพิ่มขึ้น 29.9% การอนุมัติสิทธิบัตร 1,462 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 276 รายการ เพิ่มขึ้น 43.0%) มูลค่าสัญญาเทคโนโลยี: 605 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.6%
การศึกษา
สถาบันอุดมศึกษา 3 แห่ง (นักศึกษา 23,700 คน บัณฑิต 4,600 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 2 แห่ง (นักศึกษา 9,600 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษา 31 แห่ง (นักศึกษา 39,400 คน) โรงเรียนประถมศึกษา 64 แห่ง (นักศึกษา 42,400 คน) โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 2 แห่ง (นักศึกษา 285 คน) และโรงเรียนอนุบาล 96 แห่ง (เด็ก 16,400 คน) มหาวิทยาลัยหลัก ได้แก่ สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหนิงเซี่ย มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประยุกต์หนิงเซี่ย วิทยาลัยเทคนิคอุตสาหกรรมและการค้าซือจือซาน และวิทยาลัยเทคนิคสุขภาพหนิงเซี่ย
วัฒนธรรม
ห้องสมุดสาธารณะ 4 แห่ง (หนังสือ 928,500 เล่ม ผู้เข้าใช้บริการ 605,300 คน) ศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง สถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 36 แห่ง สถาบันบริหารจัดการมรดกทางวัฒนธรรม 3 แห่ง สถาบันศิลปะพื้นบ้าน 24 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 8 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 504 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 33 แห่ง สถานพยาบาลระดับชุมชน 455 แห่ง และสถานพยาบาลสาธารณสุขระดับมืออาชีพ 13 แห่ง (รวมถึงศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 4 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 7,501 คน (แพทย์ 2,787 คน พยาบาล 3,296 คน) และเตียงผู้ป่วย 5,322 เตียง (4,752 เตียงอยู่ในโรงพยาบาล)
กีฬา
สถานที่เล่นกีฬา 4,166 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 2,947,400 ตารางเมตร (3.99 แห่งต่อหัวประชากร) ซึ่งรวมถึงสถานที่เล่นกีฬากรีฑาพื้นฐาน 111 แห่ง สนามกีฬาประเภทบอล 2,650 แห่ง สนามกีฬาประเภทน้ำแข็ง/หิมะ 1 แห่ง และเส้นทางออกกำลังกาย 1,076 แห่ง
ประกันสังคม
ประกันบำนาญ: 541,600 เพิ่มขึ้น 1.5% (ภาคเอกชน 358,500 เพิ่มขึ้น 1.9%; ในเขตเมืองและชนบท 152,100 เพิ่มขึ้น 0.5%; ภาครัฐ 31,000 เพิ่มขึ้น 1.3%) ประกันสุขภาพ: 718,200 ลดลง 1.8% (ลูกจ้าง 241,100; ในเขตเมืองและชนบท 477,100) อัตราการว่างงาน: 147,300 เพิ่มขึ้น 3.1% การบาดเจ็บจากการทำงาน: 153,900 เพิ่มขึ้น 0.3% การคลอดบุตร: 132,800 ลดลง 1.8% มีสถานสงเคราะห์/ดูแลผู้สูงอายุ 18 แห่ง รวม 4,253 เตียง (200 เตียงสำหรับเด็ก) ดูแลผู้คน 1,276 คน (เด็ก 24 คน) ค่าครองชีพขั้นต่ำ: 25,500 คน (ในเมือง 9,300 คน ในชนบท 16,200 คน) รวมเป็นเงิน 166 ล้านหยวน
การขนส่ง
ภาพรวม
ช่องเขาที่ตัดผ่านเทือกเขาเหอหลานเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญในอดีตระหว่างที่ราบภาคกลางที่เป็นพื้นที่เกษตรกรรมและพื้นที่เลี้ยงสัตว์ทางตอนเหนือ แม่น้ำเหลืองที่อำเภอหุยหนงเป็นท่าเรือน้ำเชื่อมระหว่างหนิงเซี่ยกับกานซูและมองโกเลียในมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิงตอนต้น ทางรถไฟเป่าหลาน ทางหลวงหมายเลข 109 และ 110 และทางด่วนอู่หม่าวิ่งผ่านเมืองนี้ สะพานข้ามแม่น้ำเหลืองสองแห่งที่หุยหนงและผิงหลัวเชื่อมหนิงเซี่ยกับมองโกเลียใน ระยะทางไปยังหยินฉวน: 81 กม.; ไปยังสนามบินหยินฉวนเหอตง: 100 กม.; ไปยังปักกิ่ง: 1,282 กม.; ไปยังหลานโจว: 529 กม.; ไปยังเป่าโถว: 450 กม.
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนอยู่ที่ 54.82 ล้านตัน ไม่เปลี่ยนแปลง ขณะที่ปริมาณการขนส่งสินค้าโดยรวมอยู่ที่ 6.517 พันล้านตัน-กิโลเมตร ลดลง 0.7%
ทางหลวง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 109, 110, 244 ทางหลวงประจำจังหวัด 101, 301, 303 ทางด่วน: ปักกิ่ง-ลาซา (G6), อู่ไห่-หม่าชิน (G18), ฉือซุยซาน-หยินชวน (S27), ลิงค์ชิซุยซาน-ผิงหลัว (S10)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเป่าหลาน, ทางรถไฟความเร็วสูงเป่าหยิน, ทางรถไฟผิงหรู สถานี: ซื่อซุยซาน, หุ่ยหนงใต้ (รถไฟความเร็วสูง), ซื่อซุยซานใต้, หุ่ยหนง, ต้าวโค่ว, ซีต้าถาน (รถไฟขนส่งสินค้า)
ระบบขนส่งสาธารณะ
ดำเนินการโดยบริษัท Shizuishan Andao Public Transit Co., Ltd. มีพนักงาน 332 คน รถโดยสาร 230 คัน (ไฮบริด 100 คัน ไฟฟ้าล้วน 120 คัน และ LNG 10 คัน) ให้บริการ 19 เส้นทาง (12 เส้นทางใน Dawukou และ 7 เส้นทางใน Huinong) ส่วนในอำเภอ Pingluo มี 3 เส้นทาง
จุดชมวิว
ทะเลสาบทรายตั้งอยู่ในอำเภอผิงหลัว ห่างจากเมืองหยินฉวนไปทางเหนือ 42 กิโลเมตร ทะเลสาบมีพื้นที่ 45 ตารางกิโลเมตร ความลึกเฉลี่ย 2.2 เมตร และพื้นที่ทะเลทรายครอบคลุม 22.52 ตารางกิโลเมตร มีเนินทรายสูงถึง 100 เมตร ในปี 2550 ได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งในพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A แห่งแรกของประเทศ และได้รับการขนานนามว่าเป็น "แหล่งสาธิตการท่องเที่ยวเชิงอารยธรรมแห่งชาติ" นอกจากนี้ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "สิบทะเลสาบท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่มีเสน่ห์ที่สุดของจีน" ในปี 2553 อีกด้วย
วัดหยูหวง ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองผิงหลัว เป็นวัดลัทธิเต๋าที่ใหญ่ที่สุดในหนิงเซี่ย สร้างขึ้นในปี 1875 และต่อเติมในปี 1939 ครอบคลุมพื้นที่ 4,200 ตารางเมตร โดยอาคารที่สูงที่สุดคือ หอสามมารดา สูงประมาณ 26 เมตร ภายในบริเวณวัดประกอบด้วย หอเทพเจ้าเมือง หอเจ้าแม่กวนอิม หอสตรี หอสามผู้บริสุทธิ์ หอสามมารดา หอหยูหวง หอตงปิน ศาลาเหวินชาง ศาลาเจ้าแม่กวนอิม และหอไร้ขอบเขต
แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศเป่ยอู่ตัง ตั้งอยู่ห่างจากต้าหวู่โข่ว 3 กิโลเมตร ทางเชิงเขาเหอหลานฝั่งตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 2.21 ตารางกิโลเมตร ได้รับการจัดอันดับให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศในปี 2020 ประกอบด้วยสวนพฤกษศาสตร์ทนแล้ง วัดเป่ยอู่ตังโช่วฝอ และพิพิธภัณฑ์นิเวศวิทยาภูเขาเหอหลาน วัดแห่งนี้เป็นศาสนสถานเก่าแก่นับพันปีที่ผสมผสานลัทธิขงจื๊อ พุทธศาสนา และลัทธิเต๋า โดยพระนางซูสีไทเฮาได้จารึกไว้ว่า "วัดพุทธนิกายเซนเพื่อการอนุรักษ์อายุยืนยาว"
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม