เมืองหยินชวน
นครหยินฉวน (Yinchuan City) เป็นเมืองระดับมณฑลและเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (Ningxia Hui Autonomous Region) ซึ่งมีชื่อย่อว่า "หยิน" (Yin) เดิมชื่อ "มณฑลซิงชิง" (Xingqing Province) และเรียกอีกชื่อว่า "เมืองฟีนิกซ์" (Phoenix City) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน
เมืองหยินชวน
เมืองหยินฉวนเป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อว่า "หยิน" ซึ่งเดิมรู้จักกันในชื่อ "เขตปกครองซิงชิง" และ "เมืองฟีนิกซ์" ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ในใจกลางที่ราบหนิงเซี่ย มีภูมิประเทศเป็นภูเขาและที่ราบ สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งอบอุ่นภาคพื้นทวีป มีพื้นที่ทั้งหมด 9,025.38 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2567 หยินฉวนปกครอง 3 อำเภอ 2 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2,914,700 คน การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ย้อนกลับไป 30,000-40,000 ปี ถึงแหล่งโบราณคดีซุยตงโกว หลังจากการรวมชาติของราชวงศ์ฉิน หยินฉวนเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเป่ยตี้ ในปี ค.ศ. 1001 ผู้นำชาวถังงุต หลี่จี้เฉียน ได้เข้ายึดครองพื้นที่ และหลี่หยวนห่าว ได้ก่อตั้งอาณาจักรซีเซี่ย โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองซิงชิง (ปัจจุบันคือเมืองหยินฉวน) ในปี ค.ศ. 1958 ได้มีการก่อตั้งเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย โดยมีเมืองหยินฉวนเป็นเมืองหลวง เมืองหยินฉวนได้รับการกำหนดโดยสภาแห่งรัฐให้เป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ครอบคลุมของประเทศ เป็นที่รู้จักในชื่อ "เมืองทะเลสาบที่อยู่นอกกำแพงเมืองจีน" และเป็นที่ตั้งของสุสานจักรพรรดิซีเซี่ยและแหล่งโบราณคดีซุยตงโกว ในปี ค.ศ. 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 303.352 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%
วิวัฒนาการของชื่อ
เมืองหยินฉวนเป็นที่รู้จักกันในชื่อเมืองฟีนิกซ์มาตั้งแต่สมัยโบราณ ตำนานเล่าว่านกฟีนิกซ์ตัวหนึ่งบินมาจากเทือกเขาเหอหลาน และหลงใหลในความงามของพื้นที่ จึงแปลงร่างเป็นเมืองหยินฉวน ชื่อ "หยินฉวน" ปรากฏครั้งแรกใน "หนังสือภูมิศาสตร์ฉบับใหม่ของราชวงศ์ถัง" ในปี 1753 สถาบันหยินฉวนได้ก่อตั้งขึ้น ซึ่งเป็นสถาบันกึ่งราชการแห่งแรกที่ใช้ชื่อ "หยินฉวน" เป็นชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งของเมืองในมณฑลหนิงเซี่ย ในปี 1944 เมืองหลวงของมณฑลได้เปลี่ยนชื่อเป็นหยินฉวน และในปี 1945 เมืองหยินฉวนได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
แหล่งโบราณคดีซุยตงโกว ซึ่งมีอายุ 30,000–40,000 ปี เป็นแหล่งตั้งถิ่นฐานของมนุษย์โบราณที่เก่าแก่ที่สุดในพื้นที่หยินฉวน ในช่วงยุคราชวงศ์ชาง ยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง และยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นดินแดนของชนเผ่าเร่ร่อนตี้เหนือ หรงตะวันตก และซยงหนู
ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้
หลังจากฉินซีฮวงรวมหกรัฐ (221 ปีก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเป่ยตี้ ในปี 112 ก่อนคริสตกาล เมืองเป่ยตี้หนง (หรือ "เมืองหลู่") ถูกสร้างขึ้น ซึ่งถือเป็นการก่อตั้งเมืองหยินฉวน ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ เมืองนี้ถูกเรียกว่า "เมืองหยินฮั่น" หลังจากที่เหอเหลียนโบโบสถาปนาอาณาจักรต้าเซี่ย เมืองนี้ก็ถูกสร้างขึ้นใหม่เป็น "หลี่จื่อหยวน" ซึ่งเป็นสวนหลวง สมัยราชวงศ์โจวเหนือได้ก่อตั้งมณฑลหวยหยวนและอำเภอหวยหยวนขึ้น
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในปี 677 อำเภอห้วยหยวนถูกน้ำท่วมจากแม่น้ำเหลืองและถูกทำลาย ในปีต่อมา เมืองใหม่ถูกสร้างขึ้นทางทิศตะวันตก (ปัจจุบันคืออำเภอซิงชิง) ในปี 1001 หลี่จี้เฉียน ผู้นำชาวถังงุต ได้เข้ายึดครองที่ราบหยินฉวน ในปี 1020 หลี่เต๋อหมิง บุตรชายของเขา ได้สร้างเมืองหลวงขึ้นที่เมืองห้วยหยวน และเปลี่ยนชื่อเป็น "ซิงโจว" ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลซิงชิง ในปี 1038 หลี่หยวนห่าว ได้ก่อตั้งอาณาจักรเซี่ยตะวันตก โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่มณฑลซิงชิง ในปี 1288 ราชวงศ์หยวนได้ก่อตั้งเส้นทางหนิงเซี่ยฟู่ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "หนิงเซี่ย"
สมัยหมิง-ชิง
ราชวงศ์หมิงได้ก่อตั้งป้อมหนิงเซี่ยขึ้น โดยมีทหารรักษาการณ์เจ็ดนาย ซึ่งเป็นหนึ่งใน "ป้อมรักษาชายแดนเก้าแห่ง" ต่อมาราชวงศ์ชิงได้ปรับปรุงโครงสร้างใหม่และจัดตั้งเป็นมณฑลหนิงเซี่ย
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1912 เขตปกครองหนิงเซี่ยถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองซั่วฟาง ในปี 1929 หนิงเซี่ยได้กลายเป็นมณฑลเอกราช ในปี 1944 รัฐบาลมณฑลได้เสนอให้จัดตั้งเมืองหยินฉวนขึ้น และในวันที่ 18 เมษายน 1947 เมืองหยินฉวนก็ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1954 มณฑลหนิงเซี่ยถูกยุบ และเมืองหยินฉวนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตพิเศษหยินฉวน มณฑลกานซู ต่อมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1958 เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีเมืองหยินฉวนเป็นเมืองหลวง ในปี 2002 เขตเมืองเก่า เขตเมืองใหม่ และเขตชานเมืองถูกจัดระเบียบใหม่เป็นเขตซีเซี่ย เขตจินเฟิง และเขตซิงชิง ตามลำดับ ส่วนเมืองหลิงหวู่ถูกโอนย้ายจากเมืองอู๋จงมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองหยินฉวน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนเมษายน 2567 เมืองหยินฉวนปกครอง 3 เขต (ซิงชิง จินเฟิง และซีเซี่ย) 2 อำเภอ (หย่งหนิง และเหอหลาน) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (หลิงหวู่) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองตั้งอยู่ที่เลขที่ 166 ถนนปักกิ่งสายกลาง เขตจินเฟิง
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
เมืองหยินฉวนตั้งอยู่ใจกลางที่ราบหนิงเซี่ย บนแม่น้ำเหลืองตอนบน ระหว่างละติจูดเหนือ 37°29'–38°52' และลองจิจูดตะวันออก 105°48'–106°52' มีพื้นที่ทั้งหมด 9,025.38 ตารางกิโลเมตร ติดกับเมืองอู๋จงทางทิศตะวันออกโดยมีแม่น้ำเหลืองคั่นกลาง ติดกับเทือกเขาเหอหลานและสันนิบาตอัลซา (มองโกเลียใน) ทางทิศตะวันตก ติดกับเมืองอู๋จงทางทิศใต้ และติดกับเมืองซือจือซานทางทิศเหนือ
ธรณีวิทยา
พื้นที่นี้อยู่ในเขตธรณีวิทยาภาคเหนือของจีน โดยมีกลุ่มหินแปรยุคอาร์เคียนและหินแปรยุคโปรเทโรโซอิกตอนล่างเป็นฐาน โครงสร้างทางธรณีวิทยามีความซับซ้อน มีการยกตัวขึ้นอย่างชัดเจน แอ่งรอยเลื่อน รอยพับ และรอยแตก
ภูมิประเทศ
เขตเมืองแบ่งออกเป็นภูเขาและที่ราบ โดยทางทิศตะวันตกและทิศใต้จะสูงกว่า ส่วนทางทิศเหนือและทิศตะวันออกจะต่ำกว่า ลักษณะภูมิประเทศจากตะวันตกไปตะวันออกมี 6 ประเภท ได้แก่ เทือกเขาเหอหลาน ที่ราบตะกอนน้ำพา ที่ราบตะกอนน้ำพา ที่ราบทะเลสาบ ที่ราบหุบเขา และที่ราบน้ำท่วมถึง ระดับความสูง: 1,010–1,150 เมตร เทือกเขาเหอหลานทอดยาวประมาณ 150 กิโลเมตร โดยมียอดเขาสูงสุดที่ 3,556 เมตร ทำหน้าที่เป็นกำแพงธรรมชาติป้องกันอากาศเย็นและทรายจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประมาณ 70 กิโลเมตรของเทือกเขาอยู่ในเขตเมืองหยินฉวน ครอบคลุมพื้นที่ 58,800 เฮกตาร์
ภูมิอากาศ
เมืองหยินฉวนมีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปเขตอบอุ่นปานกลางทั่วไป คือ แห้งแล้ง มีการระเหยสูง มีแสงแดดมาก ฤดูหนาวหนาวเย็นมีหิมะตกน้อย ฤดูใบไม้ผลิมีลมแรง ฤดูร้อนร้อนจัดแต่สั้น ฤดูใบไม้ร่วงมีฝนตกชุก อุณหภูมิแตกต่างกันมากระหว่างกลางวันและกลางคืน และมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งสั้น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 8–9°C แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 2,800–3,000 ชั่วโมง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: ประมาณ 200 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน การระเหยเฉลี่ยต่อปี: ประมาณ 1,595 มิลลิเมตร
อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ
แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองหยินฉวนเป็นระยะทาง 83.8 กิโลเมตร (คิดเป็น 21% ของส่วนที่อยู่ในมณฑลหนิงเซี่ย) เมืองนี้มีทะเลสาบธรรมชาติเกือบ 200 แห่ง โดยกว่า 20 แห่งมีขนาดใหญ่กว่า 100 เฮกตาร์ รวมถึงทะเลสาบหมิงฉุย ทะเลสาบเย่ว์ไห่ ทะเลสาบเหอฉวน และทะเลสาบเป่าหู คลองผันน้ำโบราณของแม่น้ำเหลือง 14 แห่งได้ใช้ในการชลประทานพื้นที่มานานกว่า 2,000 ปี โดยผันน้ำปีละ 3.5–4 พันล้านลูกบาศก์เมตร และใช้ในการชลประทานพื้นที่เพาะปลูก 2.13 ล้านหมู่
ดิน
ดินมี 9 ประเภทหลัก 28 ประเภทย่อย 48 สกุล และมากกว่า 500 ชนิด ดินปูนสีเทาครอบคลุมพื้นที่ 35.7% และดินตะกอนที่ได้รับการชลประทานครอบคลุมพื้นที่ 24.2% ของพื้นที่ทั้งหมด
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติหลักๆ ได้แก่ แผ่นดินไหว ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยา น้ำท่วม ภัยแล้ง และไฟป่า ในเดือนกรกฎาคม 2561 ฝนตกหนักในเทือกเขาเหอหลานทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลัน ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมแม่น้ำเหลือง (ครั้งที่ 2 ประจำปี 2561) และต้องมีการปฏิบัติการกู้ภัยฉุกเฉิน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
มีน้ำผิวดินอุดมสมบูรณ์ ส่วนใหญ่มาจากน้ำที่ไหลผ่านแม่น้ำเหลือง แม่น้ำสายนี้ไหลผ่านเมืองหยินฉวนเป็นระยะทางกว่า 80 กิโลเมตร โดยมีการผันน้ำหลายพันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีผ่านคลองต่างๆ เช่น คลองถังไหล คลองหานหยาน คลองหุยหนง และคลองซีกัน
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่เพาะปลูก: 138,628 เฮกตาร์ (1.0794 ล้านหมู่) ประกอบด้วยนาข้าว 44.65% พื้นที่ชลประทาน 54.60% และพื้นที่แห้งแล้ง 0.75% สวนผลไม้: 22,222 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้า: 261,333 เฮกตาร์
ทรัพยากรชีวภาพ
เทือกเขาเหอหลานเป็นที่ตั้งของป่าธรรมชาติแห่งเดียวของเมือง ครอบคลุมพื้นที่ 26,700 เฮกตาร์ มีความหนาแน่นของป่า 22.8% ประกอบด้วยต้นสน ต้นสนจีน และต้นป็อปลาร์ภูเขา มีพืชสมุนไพรป่ามากกว่า 40 ชนิด และสัตว์ป่าคุ้มครอง 32 ชนิด รวมถึงกวางมัสก์ กวางแดง ไก่ฟ้าหูฟ้า แกะฟ้า และสุนัขจิ้งจอก บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาเหอหลานเป็นหนึ่งในภูมิภาคปลูกองุ่นที่ดีที่สุดในโลก เทียบได้กับบอร์โดซ์ พื้นที่ชุ่มน้ำหยินฉวนมีนก 241 ชนิด (7 ชนิดเป็นนกคุ้มครองระดับ 1 และ 20 ชนิดเป็นนกคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ) พืชมีท่อลำเลียง 255 ชนิด และปลา 31 ชนิด
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุต่างๆ ได้แก่ ถ่านหิน ฮีมาไทต์ หินปูน โดโลไมต์ ซิลิกา ฟอสฟอไรต์ และไดอะเบส หินเหอหลานเป็นหนึ่งใน "หินหมึกที่มีชื่อเสียงห้าอันดับแรก" ของจีน หลิงหวู่มีแหล่งสำรองถ่านหิน ปิโตรเลียม และก๊าซธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะถ่านหินคุณภาพสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องค่าความร้อนสูง เถ้าต่ำ กำมะถันต่ำ และฟอสฟอรัสต่ำ
พลังงานลม
ณ เดือนกันยายน 2021 ผลผลิตด้านการผลิตอุปกรณ์พลังงานสะอาดมีมูลค่า 17.83 พันล้านหยวน โดยมีโครงการพลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานลม และชีวมวลรวม 191 โครงการ กำลังการผลิตรวม 1,415.65 เมกะวัตต์ (คิดเป็น 38.7% ของกำลังการผลิตติดตั้งทั้งหมด)
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 2,914,700 คน เพิ่มขึ้น 6,600 คน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 2,429,400 คน (อัตราการเป็นเมือง 83.35% เพิ่มขึ้น 0.51 จุดเปอร์เซ็นต์) ประชากรชาวหุยมีจำนวน 728,800 คน (25.00%) อัตราการเกิด: 9.79 ต่อพันคน อัตราการตาย: 4.43 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: 5.36 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองหยินฉวนเป็นเมืองที่มีประชากรหลากหลายเชื้อชาติ โดยมีกลุ่มชาติพันธุ์ครบทั้ง 56 กลุ่ม ตามการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 พบว่า ชาวฮั่น 2,145,863 คน (75.05%) และชนกลุ่มน้อย 713,211 คน (24.95%) ซึ่งรวมถึงชาวหุย 667,606 คน (23.35%)
ภาษา
ภาษาถิ่นหยินฉวนอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางหลานหยิน การก่อตัวของภาษาจีนกลางหยินฉวนได้รับอิทธิพลจากการอพยพสามระลอก ได้แก่ ผู้อพยพจากปักกิ่ง (ค.ศ. 1952–1954) คนงานโรงงานจากเซี่ยงไฮ้และชายฝั่ง (ค.ศ. 1956–1958 ประมาณ 100,000 คน) และเยาวชนที่ได้รับการศึกษาจากเจ้อเจียง (ค.ศ. 1956) การอพยพหลังการปฏิรูปจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เหอเป่ย เหอหนาน และซานตง ช่วยทำให้ภาษาจีนกลางหยินฉวนมีความเป็นมาตรฐานมากขึ้น
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลักทั้งห้าศาสนาปรากฏอยู่ในเมืองนี้ ได้แก่ พุทธศาสนา (เข้ามาในสมัยราชวงศ์จิน) อิสลาม (ราชวงศ์หยวน) ลัทธิเต๋า คริสต์ศาสนา และคาทอลิก (ศตวรรษที่ 17) วัดสำคัญ ได้แก่ วัดเจดีย์ไห่เป่า และวัดเฉิงเทียน มัสยิดสำคัญ ได้แก่ มัสยิดนาเจียหู มัสยิดหนานฉวน และมัสยิดซีกวน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองหยินฉวนเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ที่สำคัญในภูมิภาคและเป็นเมืองศูนย์กลางของโครงการ "หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง" โดยเน้นการผลิตวัสดุใหม่ พลังงานใหม่ การแปรรูปอาหารใหม่ อุปกรณ์ระดับสูง และข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 293.953 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4% โครงสร้าง: 3.5:46.7:49.8 GDP ต่อหัว: 100,966 หยวน เพิ่มขึ้น 5.1% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 20.844 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 8.6%
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 21.171 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.4% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 1,222,400 หมู่ ผลผลิต 701,900 ตัน ผัก: 1,535,300 ตัน เพิ่มขึ้น 8.3% ผลไม้: 223,900 ตัน เพิ่มขึ้น 20.7% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม: 73,400 ตัน เพิ่มขึ้น 16.2% นม: 1,589,700 ตัน เพิ่มขึ้น 4.3% จำนวนปศุสัตว์: 469,400 ตัว (โคนม 299,600 ตัว) แกะ: 982,500 ตัว สุกร: 107,800 ตัว สัตว์ปีก: 1,903,900 ตัว
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 122.344 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.5% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 10.1% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 15.0% การผลิตเพิ่มขึ้น 10.6% ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 4.5%) รายได้ของวิสาหกิจขนาดใหญ่: 386.702 พันล้านหยวน ลดลง 12.3% กำไร: 20.282 พันล้านหยวน ลดลง 35.2% มีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 563 แห่ง ผลผลิต 55.126 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2%
อุตสาหกรรมบริการ
มูลค่าเพิ่มจากภาคบริการ: 146.466 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% ค้าส่ง/ค้าปลีก: 18.086 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.6% การขนส่ง: 9.82 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.1% การเงิน: 28.502 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.8% ยอดขายปลีกรวม: 85.527 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.1% การค้าต่างประเทศ: 12.182 พันล้านหยวน ลดลง 6.4% เงินฝากรวม: 650.205 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.5% สินเชื่อรวม: 715.228 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.6% เบี้ยประกันภัย: 25.518 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 5,487 ฉบับ (17.35 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน) มีการจัดตั้งศูนย์บ่มเพาะธุรกิจในต่างประเทศที่ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ หางโจว และซีอาน โดยมีการนำโครงการเทคโนโลยีมากกว่า 30 โครงการมาสู่เมืองหยินฉวน
การศึกษา
สถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 17 แห่ง (นักศึกษา 140,693 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 16 แห่ง (นักศึกษา 34,151 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 30 แห่ง (นักศึกษา 67,046 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 66 แห่ง (นักศึกษา 100,653 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 193 แห่ง (นักศึกษา 244,684 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 4 แห่ง (นักศึกษา 781 คน), โรงเรียนอนุบาล 450 แห่ง (เด็ก 95,985 คน) อัตราการเข้าเรียนก่อนวัยเรียน: 109.1%
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 223 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 29 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 11 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์: 100%
สื่อข่าว
หนังสือพิมพ์ Yinchuan Daily ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2012 หนังสือพิมพ์ Yinchuan Evening News ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1988 ในปี 2021 สถานีโทรทัศน์และวิทยุได้รวมกันเป็นสถานีโทรทัศน์และวิทยุ Yinchuan และในปี 2016 ได้ก่อตั้งกลุ่มสื่อ Yinchuan News Media Group ขึ้น
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 1,622 แห่ง รวมทั้งโรงพยาบาล 121 แห่ง เตียงผู้ป่วย 19,379 เตียง (17,821 เตียงอยู่ในโรงพยาบาล) บุคลากรทางการแพทย์ 33,515 คน (แพทย์ 12,106 คน พยาบาล 15,599 คน) ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 8 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 8 แห่ง และศูนย์สุขภาพระดับตำบล 35 แห่ง
กีฬา
คว้าแชมป์ระดับชาติ 13 รายการ คว้าเหรียญทอง 13 เหรียญ เหรียญเงิน 10 เหรียญ และเหรียญทองแดง 13 เหรียญ ในปี 2024
สิ่งแวดล้อม
ในปี 2023 จำนวนวันที่คุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 294 วัน (80.3%) ค่าเฉลี่ย PM2.5: อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน การปฏิบัติตามข้อกำหนดของแหล่งน้ำดื่ม: 100% คุณภาพน้ำในแม่น้ำเหลืองช่วงเมืองหยินฉวน: ระดับ 2
ประกันสังคม
ประกันบำนาญ: 1,724,800 เพิ่มขึ้น 3.6% (ภาคเอกชน 1,308,200; ในเมืองและชนบท 349,500) ประกันสุขภาพ: 2,201,400 เพิ่มขึ้น 1.2% (พนักงาน 987,400; ในเมืองและชนบท 1,214,000) อัตราการว่างงาน: 750,100 สถานดูแลผู้สูงอายุ 6 แห่ง มีเตียง 1,545 เตียง ที่อยู่อาศัยขั้นต่ำในเมือง 40,493 แห่ง (98 ล้านหยวน); ที่อยู่อาศัยขั้นต่ำในชนบท 27,326 แห่ง (156 ล้านหยวน) สถานีบริการชุมชน 307 แห่ง (ครอบคลุม 100%)
การขนส่ง
ภาพรวม
หยินฉวนเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของ "หนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง" สนามบินหยินฉวนเหอตงได้ก้าวเข้าสู่ระดับ "สนามบินรองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคน" ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 10.575 ล้านคน ทางรถไฟความเร็วสูงหยินซีและหยินหลานเชื่อมต่อหนิงเซี่ยภายในเมือง เครือข่ายถนนสายหลักในเขตเมืองประกอบด้วย "แปดเส้นทางแนวนอน สิบแปดเส้นทางแนวตั้ง"
ในปี 2024: ผู้โดยสารรถไฟ 6.7494 ล้านคน เพิ่มขึ้น 5.7%; การขนส่งสินค้าทางรถไฟ 6.9062 ล้านตัน ลดลง 3.8%; ผู้โดยสารการบินพลเรือน 4.2507 ล้านคน เพิ่มขึ้น 16.1%
ทางหลวง
ทางหลวงแห่งชาติ 6 สาย และทางด่วนรวม 125 กิโลเมตร ได้แก่ ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 109 และ 110 ทางด่วนชิงหยิน ฟู่หยิน และทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบต ระยะทางรวมของทางหลวง: 7,832 กิโลเมตร (ทางด่วน 451 กิโลเมตร) ระยะทางของถนนในชนบท: 4,226 กิโลเมตร โดยสามารถเข้าถึงหมู่บ้านได้ 100%
ทางรถไฟ
ทางรถไฟสายหลักเป่าหลานและไท่จงหยิน รวมถึงทางรถไฟท้องถิ่น ทางรถไฟความเร็วสูงหยินซี (หยินฉวน-ซีอาน) เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2020 ในปี 2023: ผู้โดยสารรถไฟ 6.3843 ล้านคน เพิ่มขึ้น 142.1%; สินค้า 7.176 ล้านตัน ลดลง 1.6%
การบิน
สนามบินนานาชาติหยินฉวนเหอตง: ชั้น 4E ห่างจากใจกลางเมือง 19 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2540 รันเวย์: 3,600 เมตร × 45 เมตร ในปี 2566: ผู้โดยสาร 3.6625 ล้านคน เพิ่มขึ้น 111.2%; สินค้า 21,900 ตัน เพิ่มขึ้น 53.1%
การขนส่งทางน้ำ
มีบริษัทขนส่งทางน้ำ 8 แห่ง และเรือจดทะเบียน 62 ลำ ส่วนใหญ่ใช้เพื่อการท่องเที่ยว
ระบบขนส่งสาธารณะ
มีเส้นทางรถประจำทาง 200 เส้นทาง รถประจำทาง 2,368 คัน รถยนต์มาตรฐาน 3,095.5 คัน (16 คันต่อประชากร 10,000 คน) รถแท็กซี่ 6,069 คัน จำนวนผู้โดยสารต่อปี: 304 ล้านคน เปลี่ยนรถฟรีภายในหนึ่งชั่วโมง ฟรีสำหรับผู้สูงอายุ 65 ปีขึ้นไป ทหาร และผู้พิการ ส่วนลด 60% สำหรับนักเรียน
วัฒนธรรม
ภาพรวม
เมืองหยินฉวนเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,100 ปี เป็นที่รู้จักในฐานะ "สวนบอนไซจำลองเพื่อการท่องเที่ยวของจีน" มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย เช่น ฟอสซิลไดโนเสาร์ แหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่าซุยตงโกว ภาพเขียนบนหินบนภูเขาเหอหลาน สุสานสมัยราชวงศ์เซี่ย และเมืองภาพยนตร์เจิ้นเป่ยปู่
ประเพณีพื้นบ้าน
เทศกาลเหลียวกาน (วันที่ 23 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ): ผู้คนจะกระโดดข้ามกองไฟเพื่อ "เผาผลาญ" โรคภัยไข้เจ็บและโชคร้าย จากนั้นโปรยถ่านเพื่อทำนายผลผลิตทางการเกษตรในปีนั้น เครื่องแต่งกายของชาวฮุยแตกต่างกันหลักๆ ที่เครื่องสวมศีรษะ: ผู้ชายสวมหมวกสีขาวหรือดำ ผู้หญิงสวมผ้าคลุมศีรษะ (สีดำ/ขาวสำหรับผู้สูงอายุ สีฟ้าสำหรับวัยกลางคน สีเขียวสำหรับหญิงสาว) ประเพณีงานศพของชาวฮุยเน้นการฝังศพอย่างรวดเร็วภายใน 3 วัน การฝังลงดิน และพิธีกรรมเฉพาะต่างๆ รวมถึงการล้างศพที่มัสยิด
อาหารดั้งเดิมประกอบด้วยอาหารจีนภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (แบบฉินหลง) ซึ่งมีทั้งอาหารของข้าราชการ พ่อค้า และอาหารในตลาด รวมถึงอาหารฮาลาลของชาวฮุย เช่น เนื้อแกะนึ่ง เนื้อแกะฉีกด้วยมือ ซุปเครื่องในแกะ และขนมปังพิต้าแช่ในซุปแกะ
หมู่บ้านดั้งเดิม
หมู่บ้านหยวนจื่อ ในเมืองเหลียงเทียน เขตจินเฟิง ซึ่งเป็นหมู่บ้านจัดสรรเพื่อการฟื้นฟูระบบนิเวศตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหมู่บ้านดั้งเดิมระดับชาติในเดือนมีนาคม 2023 และได้รับรางวัล "หมู่บ้านพักผ่อนหย่อนใจที่สวยงามของจีน"
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองหยินฉวนเป็น "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" สถานที่ท่องเที่ยวทางตะวันตก ได้แก่ อุทยานแห่งชาติป่าสงวนแห่งชาติซูหยูโข่ว ภูเขาเหอหลาน กุนจงโข่ว ภาพเขียนบนหินภูเขาเหอหลาน สุสานราชวงศ์เซี่ย และเมืองภาพยนตร์ตะวันตกเจิ้นเป่ยปู่ สถานที่ท่องเที่ยวทางตะวันออก ได้แก่ ทิวทัศน์แม่น้ำเหลือง และท่าเรือข้ามฟากโบราณเหิงเฉิง สถานที่ท่องเที่ยวในเมือง ได้แก่ เจดีย์วัดเฉิงเทียน เจดีย์ไห่เป่า ศาลาหยูหวง หอระฆัง และทะเลสาบต่างๆ เช่น ทะเลสาบหมิงฉุย ทะเลสาบเป่าหู และทะเลสาบเย่ว์ไห่
ในปี 2023: นักท่องเที่ยวในประเทศ 41.9659 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 104.5%) นักท่องเที่ยวต่างชาติ 26,061 คน (เพิ่มขึ้น 3051.3%) รายได้จากการท่องเที่ยวในประเทศ 37.699 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 181.1%) รายได้จากเงินตราต่างประเทศ 21.8932 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
สุสานจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซี่ย: ตั้งอยู่ทางเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาเหอหลานตอนกลาง เป็นแหล่งโบราณสถานของราชวงศ์เซี่ยที่ใหญ่ที่สุด สำคัญที่สุด และได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในประเทศจีน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ (ปี 1988) อุทยานแห่งชาติที่มีทัศนียภาพงดงาม และอุทยานโบราณคดีแห่งชาติ (ปี 2017) และอยู่ในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกโลกของจีน (ปี 2012)
อุทยานวัฒนธรรมเซี่ยตะวันตก: แหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 4A ที่เชิงเขาเหอหลาน จัดแสดงวัฒนธรรมเซี่ยตะวันตก พร้อมการแสดงสดและการจำลองสถาปัตยกรรม
ชุยตงโกว: แหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ 5A ครอบคลุมพื้นที่ 7.8 ตารางกิโลเมตร ห่างจากเมืองหยินฉวนไปทางทิศตะวันตก 19 กิโลเมตร เป็นแหล่งขุดค้นทางโบราณคดีสมัยยุคหินเก่าที่เก่าแก่ที่สุดของจีน และได้รับการยกย่องว่าเป็น "แหล่งกำเนิดของโบราณคดีก่อนประวัติศาสตร์ของจีน" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ (ปี 1988)
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
18 ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่มีชื่อเสียง โดดเด่น ยอดเยี่ยม และใหม่ของจีน ได้แก่ ข้าวหนิงเซี่ย ต้นหอมซ่างถาน พุทราหลิงหวู่ และพริกเหอหลาน
พุทราหลิงหวู่หลง: ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์แห่งชาติ เป็นเครื่องบรรณาการของราชวงศ์มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) มีประวัติการเพาะปลูกยาวนานกว่า 1,300 ปี รูปทรงรี สีม่วงแดง เปลือกบาง กรอบ และหวาน
ข้าวหนิงเซี่ย: ได้รับการคุ้มครองในฐานะสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรระดับชาติ โดยมีลักษณะ "เมล็ดสมบูรณ์ สีสะอาด เงาวาว รสชาติหอม" และได้รับการคัดเลือกให้อยู่ในรายชื่อการยอมรับร่วมกันของสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "100+100" ระหว่างสหภาพยุโรปและจีน
แท่นหมึกเหอหลาน: หนึ่งในสี่แท่นหมึกที่มีชื่อเสียงของจีน จากเทือกเขาเหอหลาน อำเภอซีเซี่ยได้รับการประกาศให้เป็น "บ้านเกิดแท่นหมึกเหอหลานของจีน" ในปี 2017
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลที่มีชื่อเสียง
เกียรติยศที่สำคัญ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม