ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว

เขตปกครองตนเองกัวหลัวทิเบต (Guoluo Tibetan Autonomous Prefecture) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลชิงไห่ เรียกย่อว่า "เขตปกครองกัวหลัว" ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชิงไห่ ในใจกลางของภูมิภาคชิงไห่-ทิเบต

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลชิงไห่ เรียกโดยย่อว่า "เขตปกครองกัวหลัว" ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชิงไห่ ในใจกลางที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ณ ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู และเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน มณฑลชิงไห่ทางทิศตะวันออก; เขตปกครองตนเองอาบาและเขตปกครองตนเองทิเบตการ์เซ มณฑลเสฉวนทางทิศใต้; เขตปกครองตนเองทิเบตหยูซู มณฑลชิงไห่ทางทิศตะวันตก; และเขตปกครองตนเองมองโกลและทิเบตไห่ซีและเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน มณฑลชิงไห่ทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 76,442.38 ตารางกิโลเมตร โดยมีที่ทำการรัฐบาลประชาชนเขตปกครองอยู่ที่เลขที่ 310 ถนนตวนเจี๋ย เมืองดาวู อำเภอหม่าฉิน ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568 เขตปกครองตนเองกัวหลัวประกอบด้วย 6 อำเภอ และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 224,900 คน ณ สิ้นปี พ.ศ. 2568 เขตปกครองตนเองกัวหลัวตั้งอยู่ทางตะวันออกของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ภูเขาสูง มีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปบนที่ราบสูง ระบบน้ำมีการพัฒนาอย่างดี มีสภาพทางอุทกพลศาสตร์ค่อนข้างดี โดยเฉพาะระบบแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำแยงซี (สาขา) ในปี พ.ศ. 2462 (ปีที่ 18 ของสาธารณรัฐจีน) เขตปกครองตนเองกัวหลัวอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลชิงไห่ ในปี พ.ศ. 2493 อำเภอกัวหลัวได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลชิงไห่ และในปี พ.ศ. 2491 คณะกรรมการประชาชนเขตปกครองตนเองกัวหลัวได้ย้ายไปตั้งสำนักงานที่เมืองหม่าชาง อำเภอกานเต๋อ ในปี 1962 อำเภอถงเต๋อถูกโอนไปอยู่ภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน และอำเภอมาดูโอถูกโอนจากไห่หนานกลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของกัวหลัว กัวหลัวตั้งอยู่บนจุดตัดของวัฒนธรรมอัมโดและคัมปา เป็นส่วนสำคัญของเส้นทางสายใต้ของเส้นทางสายไหมและเส้นทางโบราณถัง-โป เป็นบ้านเกิดของวัฒนธรรมกษัตริย์เกซาร์ในประเทศจีน และเป็นเขตอนุรักษ์เชิงนิเวศวัฒนธรรมเกซาร์ (กัวหลัว) ระดับชาติ เขตปกครองนี้มียอดเขาอัมเนมาเฉินและยอดเขาเนียนโปยูร์เซ วัดที่มีชื่อเสียง เช่น วัดลาคยาและวัดไป่หยู และรวมอยู่ในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติซานเจียงหยวน ซึ่งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 7.315 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาเทียบเคียง

ประวัติศาสตร์

กัวหลัวเคยมีชื่อเรียกว่า เอหลัว และ โกโลค ในสมัยโบราณ ที่นี่เป็นดินแดนของราชวงศ์ตังเซียง

ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ได้มีการก่อตั้งมณฑลกุ้ยโจว (ปัจจุบันคือทางตอนใต้ของเมืองกัวหลัว) และยังมีการก่อตั้งมณฑลต่างๆ เช่น ซ่างจู เฟิง เหยียน หยวน และอื่นๆ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นดินแดนของตระกูลทูโบ

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลทูโบ

ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ดินแดนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานข้าหลวงรักษาสันติภาพแห่งเส้นทางทิเบต

ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานข้าหลวงใหญ่เพื่อสันติภาพโด-คัม

ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) สถานที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของค่ายจางลาแห่งราชวงศ์ซ่งปาน

ในปี ค.ศ. 1929 (ปีที่ 18 แห่งสาธารณรัฐจีน) ดินแดนนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลชิงไห่ และได้มีการจัดตั้งสำนักงานตรวจสอบการบริหารของกัวหลัวและสำนักงานตรวจสอบการบริหารที่สามของมณฑลชิงไห่ขึ้น ในปี ค.ศ. 1946 (ปีที่ 35 แห่งสาธารณรัฐจีน) สถาบันที่จัดตั้งขึ้นเหล่านี้ถูกยกเลิก และชนเผ่าต่างๆ ของชาวทิเบตที่อยู่ภายใต้การปกครองของกัวหลัวก็ยังคงได้รับการบริหารจัดการโดยผู้นำชนเผ่าต่อไป

ในปี ค.ศ. 1950 เขตกัวหลัวได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเขตการปกครองโดยตรงของมณฑลชิงไห่

ในเดือนมิถุนายน ปี 1952 คณะกรรมการการทหารและการเมืองภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้จัดตั้งคณะทำงานกัวหลัวขึ้น และในวันที่ 4 สิงหาคม คณะทำงานดังกล่าวได้เข้าสู่กัวหลัวจิมะ

เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2497 เขตกัวหลัวได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว (เทียบเท่ากับเขตปกครองระดับจังหวัด) โดยมีรัฐบาลประชาชนตั้งอยู่ที่วัดชาลาง ในเดือนธันวาคม ได้มีการจัดตั้งอำเภอกันเต๋อขึ้น โดยเขตปกครองตนเองนี้ปกครอง 1 อำเภอ

เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัว โดยมีคณะกรรมการประชาชนประจำเขตปกครองอยู่ที่จีไม อำเภอดารี ปกครอง 4 อำเภอ ได้แก่ กานเต๋อ จิ่วจือ บันมา และดารี (จิ่วจือ บันมา และดารี เป็นอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2498)

ในปี 1957 อำเภอมาดูโอถูกจัดตั้งขึ้นจากบางส่วนของอำเภอกานเต๋อ โดยมีฐานที่มั่นอยู่ที่หวงเหอเหยียน อำเภอมาฉินถูกจัดตั้งขึ้นจากบางส่วนของอำเภอดารีและกานเต๋อ โดยมีฐานที่มั่นอยู่ที่จงซินจ้าน (อี้ไกฉี) โดยเขตปกครองนี้ประกอบด้วย 6 อำเภอ

ในปี ค.ศ. 1958 คณะกรรมการประชาชนเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวได้ประจำการอยู่ที่เมืองไมชาง อำเภอกานเต๋อ

ในปี พ.ศ. 2492 คณะกรรมการประชาชนประจำเขตปกครองถูกย้ายไปที่อำเภอหม่าฉิน อำเภอมาดูโอถูกโอนไปอยู่ในเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน อำเภอถงเต๋อถูกโอนจากไห่หนานไปกัวหลัว อำเภอดารีถูกย้ายไปจี่หม่าย และอำเภอหม่าฉินถูกย้ายจากอี้ไกฉีไปดาวู่

ในปี 1962 อำเภอทงเต๋อถูกโอนไปอยู่ภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน และอำเภอมาดูโอถูกโอนกลับจากไห่หนานไปอยู่ภายใต้การปกครองของกัวหลัว

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568 มณฑลกัวหลัวปกครอง 6 อำเภอ ได้แก่ อำเภอหม่าฉิน อำเภอหม่าตั่ว อำเภอกานเต๋อ อำเภอดารี อำเภอปานมา และอำเภอจิ่วจือ โดยมี 8 เมือง 36 ตำบล 21 ชุมชน และ 188 หมู่บ้าน ที่ทำการรัฐบาลประชาชนมณฑลตั้งอยู่ที่เลขที่ 310 ถนนตวนเจี๋ย ตำบลดาอู อำเภอหม่าฉิน

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวตั้งอยู่ใจกลางที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ณ ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชิงไห่ ระหว่างละติจูดเหนือ 32°31'–35°40' และลองจิจูดตะวันออก 97°54'–120°50' เมืองหลวงของเขตคือเมืองดาวู ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองซีหนิง เมืองหลวงของมณฑล 440 กิโลเมตร มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองทิเบตกานหนานของมณฑลกานซูและเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานของมณฑลชิงไห่ทางทิศตะวันออก เขตปกครองตนเองทิเบตและฉางอาบาและเขตปกครองตนเองทิเบตการ์เซของมณฑลเสฉวนทางทิศใต้ เขตปกครองตนเองทิเบตหยูซูทางทิศตะวันตก และเขตปกครองตนเองมองโกลและทิเบตไห่ซีและเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 76,442.38 ตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวตั้งอยู่ทางตะวันออกของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ภูเขาสูง ประมาณ 80% ของพื้นที่อยู่ระหว่างระดับความสูง 4,000 ถึง 5,000 เมตร เทือกเขาบายันฮาร์ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก เป็นสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเหลือง ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีเนินเขาเตี้ยๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และภูเขาสูงชันพร้อมหุบเขาลึกทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ยอดเขาอัมเนมาเฉินทางทิศเหนือเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ณ ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง ที่ความสูง 6,282 เมตร เป็นหนึ่งในสี่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของทิเบต งดงามและเปล่งประกายราวกับหยก ยอดเขาเนียนโบยูร์เซทางทิศใต้ ที่ความสูง 5,369 เมตร เป็นบ้านเกิดของชนเผ่า "สามกัวหลัว" มีลักษณะเป็นยอดเขาซ้อนกันและสันหิมะที่คาดเดาได้ยาก แม่น้ำเหลืองไหลผ่านมณฑลนี้เป็นระยะทาง 882 กิโลเมตร โดยมีต้นกำเนิดจากแม่น้ำ Zaqu, Yueguzongliequ และ Kariqu ที่เชิงเขาทางตอนเหนือของเทือกเขา Bayan Har มาบรรจบกันที่ทะเล Xingxiu, ทะเลสาบ Zhaling และทะเลสาบ Eling ไหลผ่านอำเภอ Maduo, Dari, Gande และ Jiuzhi ออกสู่มณฑลเสฉวนและมณฑลกานซู แล้วไหลกลับเข้ามาจากอำเภอ Maqin ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ทางธรณีวิทยาอันน่าอัศจรรย์ของแม่น้ำเหลืองที่ไหลไปทางทิศตะวันตกและก่อให้เกิดแกรนด์แคนยอน Lhagya อันโด่งดัง ทางใต้ของเทือกเขา Bayan Har แม่น้ำ Niqu ในอำเภอ Dari ไหลเข้าสู่มณฑลเสฉวนและรวมกับแม่น้ำ Yalong ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำแยงซี แม่น้ำ Duoke และแม่น้ำ Make ในอำเภอ Banma ไหลเข้าสู่มณฑลเสฉวนและรวมกับแม่น้ำ Dadu ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำแยงซีเช่นกัน ทะเลสาบตงเกอ ฉัวนา ในอำเภอมาดูโอ ไหลผ่านแม่น้ำถัวซูโอทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือ ไปสู่แม่น้ำไฉ่ตัม แล้วไหลลงสู่ทะเลสาบหั่วลู่ซุนใต้ ซึ่งเป็นแอ่งน้ำจืดแห่งเดียวในมณฑล ลักษณะภูมิประเทศสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทใหญ่ๆ คือ ภูเขา หุบเขาแม่น้ำ และแอ่งน้ำ

ภูมิอากาศ

เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวมีระดับความสูงเฉลี่ยมากกว่า 4,200 เมตร โดยมีปริมาณออกซิเจนในบรรยากาศเพียง 60% ของระดับน้ำทะเล มีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปบนที่ราบสูงทั่วไป ซึ่งมีลักษณะเด่นคืออากาศหนาวเย็นและขาดออกซิเจนในที่สูง อุณหภูมิต่ำ รังสีจากดวงอาทิตย์แรง และความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างวันกว้างมาก เขตนี้ตั้งอยู่บนที่สูงและได้รับผลกระทบจากกระแสลมเย็นจากทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือได้ง่าย ทำให้มีชั่วโมงแสงแดดยาวนาน ปริมาณน้ำฝนค่อนข้างสูง การระเหยสูง และลมกระโชกแรงบ่อยครั้ง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 616.4 มิลลิเมตร อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 0 องศาเซลเซียส และไม่มีช่วงเวลาที่ปราศจากน้ำค้างแข็งอย่างแท้จริง เนื่องจากอยู่บนที่สูง จึงไม่มีฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน มีเพียงฤดูหนาวและฤดูร้อน ฤดูหนาวนั้นยาวนาน หนาวจัด แห้งแล้ง มีลมแรง หิมะ และลูกเห็บตกบ่อยครั้ง ฤดูร้อนนั้นสั้นและเย็น มีอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างไม่แน่นอน ฝนตก และลูกเห็บตก ทำให้สภาพธรรมชาติมีความโหดร้ายอย่างยิ่ง ปริมาณน้ำฝนกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ: ทางเหนือแห้งแล้งและหนาวเย็น ในขณะที่พื้นที่ชื้นกว่าอย่างปานมาและจิ่วจือทางตะวันออกเฉียงใต้มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 662.0–742.1 มิลลิเมตร โดยมีวันที่ฝนตกประมาณ 187 วันต่อปี อำเภอจิ่วจือมีปริมาณน้ำฝนสูงที่สุดในมณฑลชิงไห่

อุทกวิทยา

ระบบน้ำในเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวมีการพัฒนาอย่างดี โดยมีสภาพทางอุทกพลศาสตร์ค่อนข้างดี เทือกเขาบายันฮาร์แบ่งพื้นที่ออกเป็นระบบแม่น้ำเหลืองทางเหนือและระบบแม่น้ำแยงซี (สาขา) ทางใต้ โดยมีภูเขาสูง ลาดชัน หุบเหวลึก และแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว

แม่น้ำเหลืองมีต้นกำเนิดทางด้านเหนือของเทือกเขาบายันฮาร์ ไหลจากทะเลสาบจาหลิงและทะเลสาบเอลิงในอำเภอมาดูโอ ไปทางทิศตะวันออกผ่านอำเภอดารี กานเต๋อ จิ่วจือ และหม่าฉิน ตามข้อมูลของสถานีอุทกวิทยาจีไม ปริมาณน้ำไหลประจำปีอยู่ที่ 3.765 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยฤดูน้ำท่วมตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคมคิดเป็น 64.6% ของปริมาณน้ำไหลประจำปี ปริมาณน้ำไหลสูงสุดรายเดือน (กันยายน) มากกว่าปริมาณน้ำไหลต่ำสุด (กุมภาพันธ์) ถึง 10 เท่า ฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงมีนาคม คิดเป็นเพียง 8.3% ของปริมาณน้ำไหลประจำปี แม่น้ำสาขาหลักของระบบแม่น้ำเหลืองในมณฑล ได้แก่ แม่น้ำตงเค่อ แม่น้ำซีเค่อฉู่ แม่น้ำเจี้ยมู่ฉู่ แม่น้ำซาเคะ และแม่น้ำดารี รวมทั้งหมด 25 สาย

ระบบแม่น้ำแยงซีส่วนใหญ่ประกอบด้วยต้นน้ำของแม่น้ำต้าตูและแม่น้ำย่าหลง มีแม่น้ำสาขาลำดับที่หนึ่งสี่สาย ได้แก่ แม่น้ำตั่วเค่อและแม่น้ำมาเคะในอำเภอบันมาและอำเภอต้าหรี ซึ่งไหลลงใต้ไปยังมณฑลเสฉวนและบรรจบกับแม่น้ำต้าตู และแม่น้ำหนี่ฉู่ในอำเภอต้าหรี ซึ่งไหลลงใต้ไปยังมณฑลเสฉวนและบรรจบกับแม่น้ำย่าหลง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

เขตปกครองตนเองกัวหลัวทิเบตมีภูเขาหิมะ ทะเลสาบ และแม่น้ำมากมาย ระบบน้ำได้รับอิทธิพลอย่างมากจากลักษณะภูมิประเทศ โดยแม่น้ำส่วนใหญ่ไหลจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ สอดคล้องกับเทือกเขา แม่น้ำก่อตัวเป็นระบบระบายน้ำแบบรวมศูนย์โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่แอ่งทะเลสาบในท้องถิ่น การเติมน้ำในแม่น้ำมาจากปริมาณน้ำฝนตามธรรมชาติ น้ำใต้ดิน และน้ำที่ละลายจากหิมะและน้ำแข็งบนเทือกเขาแอลป์ โดยปริมาณน้ำฝนตามธรรมชาติเป็นแหล่งหลัก ทรัพยากรน้ำทั้งหมดมี 13.453 พันล้านลูกบาศก์เมตร (รวมถึง 10.053 พันล้านลูกบาศก์เมตรสำหรับลุ่มน้ำเหลือง 2.996 พันล้านลูกบาศก์เมตรสำหรับลุ่มน้ำแยงซี และ 404 ล้านลูกบาศก์เมตรสำหรับลุ่มน้ำไจ่ตัมตะวันออกของแม่น้ำทางตะวันตกเฉียงเหนือ) โดยมีทรัพยากรน้ำผิวดิน 13.453 พันล้านลูกบาศก์เมตร และทรัพยากรน้ำใต้ดิน 5.55 พันล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรพืช

ป่าพุ่มไม้กระจายตัวอย่างกว้างขวางทั่วกัวหลัว ชนิดของต้นไม้ ได้แก่ ต้นสน ต้นไซเปรส และต้นเบิร์ช ชนิดของพุ่มไม้ ได้แก่ โรโดเดนดรอน ต้นหลิวอัลไพน์ ต้นสไปเรียอัลไพน์ และต้นซิงค์ฟอยล์ มีทั้งหมด 16 วงศ์ และมากกว่า 80 ชนิดของต้นไม้และพุ่มไม้ มีการบันทึกชนิดพืชไว้มากกว่า 800 ชนิด ในกว่า 60 วงศ์ รวมถึงพืชอาหารสัตว์มากกว่า 200 ชนิด สมุนไพรกินได้อื่นๆ มากกว่า 200 ชนิด สมุนไพรกินไม่ได้อื่นๆ มากกว่า 300 ชนิด พืชมีพิษ/เป็นอันตรายมากกว่า 60 ชนิด และต้นไม้และพุ่มไม้มากกว่า 60 ชนิด มีพืชอาหารสัตว์คุณภาพสูงน้อยกว่า 100 ชนิด แต่เป็นพืชที่เด่นในทุ่งหญ้า คิดเป็น 60%–90% ของพืชพรรณทั้งหมดเมื่อพิจารณาจากผลผลิต การปกคลุม และความอุดมสมบูรณ์ พืชอาหารสัตว์ส่วนใหญ่มาจากวงศ์หญ้า วงศ์ไซเปอรา วงศ์ถั่ว และวงศ์โรซาเซีย มีพืชอาหารสัตว์คุณภาพสูงกว่า 20 ชนิด ได้แก่ Kobresia capillifolia, Kobresia pygmaea, Kobresia humilis, Carex scabrirostris, Poa crymophila, Poa pratensis, Elymus nutans, Festuca rubra, Festuca sinensis และอื่นๆ มีพืชอาหารสัตว์คุณภาพดีประมาณ 50 ชนิด และพืชคุณภาพปานกลางอีกกว่า 60 ชนิด รวมถึงพืชคุณภาพต่ำอีกกว่า 60 ชนิด

ทรัพยากรสัตว์

อุทยานแห่งชาติกัวหลัวมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมป่ามากกว่า 20 ชนิด และนกมากกว่า 30 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ได้แก่ เสือดาวหิมะ ลาป่าทิเบต กวางมัสก์อัลไพน์ กวางมัสก์ป่า หมาจิ้งจอกดิงโก และกวางปากขาว สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2 ได้แก่ แกะสีน้ำเงิน ละมั่งทิเบต แกะอาร์กาลี หมีสีน้ำตาล กวางแดง ลิงซ์ ลิงแสม นาก แมวปัลลาส สุนัขจิ้งจอกคอร์แซค สุนัขจิ้งจอกแดง สุนัขจิ้งจอกทิเบต แมวเสือดาว และพังพอนหิน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ได้แก่ ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ (คุ้มครองระดับ 2) สัตว์ป่าคุ้มครองระดับจังหวัด ได้แก่ หมีดำ พังพอนภูเขา พังพอนไซบีเรีย และกวางโร สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ได้แก่ นกอินทรีปลาปัลลาส นกกระทาจีน ไก่ฟ้าหูทิเบต นกโมนาลจีน นกอินทรีสเตปป์ แร้งเทา เหยี่ยวซาเคอร์ และนกกระเรียนคอสีดำ นกคุ้มครองระดับ 2 ได้แก่ นกไก่ฟ้าทิเบต, ไก่ฟ้าหูฟ้า, นกฮูกหางยาว, นกฮูกเล็ก, หงส์ฮูเปอร์, เหยี่ยวภูเขา, เหยี่ยวเคสเทรลธรรมดา, เหยี่ยวเหนือ และเหยี่ยวปีกกว้าง ส่วนนกคุ้มครองระดับจังหวัด ได้แก่ นกคormorant, เป็ดปากแดง, ห่านหัวลาย, นกนางนวลหัวดำใหญ่, นกนางนวลหัวน้ำตาล, นกหัวขวานดำ, นกจาบปากยาว และนกจาบเล็ก นกเหล่านี้ส่วนใหญ่กระจายอยู่ทั่วทั้ง 6 มณฑล โดยมณฑลมาดูโอมีจำนวนมากที่สุด

ทรัพยากรแร่

กัวหลัวมีทรัพยากรแร่ที่ค่อนข้างครบถ้วน รวมถึงแร่พลังงาน แร่โลหะ และแร่อโลหะ มีการค้นพบแร่ 31 ชนิด คิดเป็น 21.38% ของแร่ทั้งหมด 145 ชนิดที่พบในมณฑล ส่วนใหญ่เป็นถ่านหิน ทองแดง และทองคำ แร่ 11 ชนิดอยู่ในรายการสรุปปริมาณสำรองทรัพยากรแร่ของมณฑลชิงไห่ (ณ สิ้นปี 2558) ซึ่งรวมถึงแร่พลังงาน 1 ชนิด แร่โลหะ 7 ชนิด แร่อโลหะ 2 ชนิด และแร่ก๊าซน้ำ 1 ชนิด มีการค้นพบแหล่งแร่ 177 แห่ง คิดเป็น 3.69% ของจำนวนแหล่งแร่ทั้งหมด 4,794 แห่งในมณฑล ซึ่งรวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 2 แห่ง (1.13%) ขนาดกลาง 4 แห่ง (2.26%) ขนาดเล็ก 5 แห่ง (2.82%) แหล่งแร่ที่มีศักยภาพ 87 แห่ง (49.15%) และจุดที่มีแร่ 79 แห่ง (44.63%) แหล่งแร่ทองแดงและทองคำแบบสายแร่มีจำนวนมากที่สุด โดยมีอย่างละ 35 แห่ง

ประชากร

ขนาดประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 ประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรในเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวมีจำนวน 215,573 คน

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 224,900 คน เพิ่มขึ้น 0.94% จากสิ้นปีที่แล้ว เมื่อแบ่งตามเขตเมืองและชนบท พบว่าประชากรในเมืองมีจำนวน 87,800 คน เพิ่มขึ้น 1,900 คน และประชากรในชนบทมีจำนวน 137,100 คน เพิ่มขึ้น 200 คน สัดส่วนประชากรในเมืองอยู่ที่ 39.04% และในชนบทอยู่ที่ 60.96% โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 39.04% เพิ่มขึ้น 0.49 จุดเปอร์เซ็นต์

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

กัวหลัวมีประชากรหลากหลายเชื้อชาติ ได้แก่ ชาวทิเบต ชาวฮั่น ชาวหุย ชาวตู ชาวซาลา ชาวมองโกล และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ โดยชาวทิเบตมีสัดส่วนมากที่สุด ณ เดือนมิถุนายน ปี 2024 ประชากรทั้งหมดมีจำนวน 215,000 คน โดยชาวทิเบตคิดเป็นร้อยละ 91.8

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคของเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวอยู่ที่ 7.315 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.6% เมื่อเทียบกับราคาเดียวกัน แบ่งตามอุตสาหกรรม: มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 985 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.8%; มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 1.376 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.2%; มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 4.955 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 32,679 หยวน โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 13.5:18.8:67.7 เมื่อเทียบกับ 13.2:17.9:68.9 ในปีก่อนหน้า

ในปี 2025 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรรวมลดลง 21.9% การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นเพิ่มขึ้น 14.2% การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมขั้นรองลดลง 33% และการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามลดลง 18.6% มีโครงการขนาด 5 ล้านหยวนขึ้นไปจำนวน 451 โครงการ ลดลง 19.03% ซึ่งรวมถึงโครงการขนาด 100 ล้านหยวนขึ้นไปจำนวน 21 โครงการที่ไม่เปลี่ยนแปลง สามภาคส่วนที่มีการเติบโตสูงสุด ได้แก่ ที่พักและอาหาร เพิ่มขึ้น 229% ภาคการผลิต เพิ่มขึ้น 78.5% และภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง เพิ่มขึ้น 41.9% มี 9 ภาคส่วนที่แสดงให้เห็นถึงการเติบโตติดลบ

ในปี 2025 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินทั่วไปของท้องถิ่นอยู่ที่ 354 ล้านหยวน ลดลง 13.03% รายได้จากภาษีอยู่ที่ 151 ล้านหยวน ลดลง 43.62% รายได้ที่ไม่ใช่ภาษีอยู่ที่ 202 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 46.27% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินทั่วไปอยู่ที่ 12.55 พันล้านหยวน ลดลง 10.66%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 ผลผลิตทางการเกษตรและปศุสัตว์รวมอยู่ที่ 1,167,305,200 หยวน เพิ่มขึ้น 4.84% โดยแบ่งเป็น: ผลผลิตทางการเกษตร 221,569,000 หยวน เพิ่มขึ้น 1.27%; ผลผลิตป่าไม้ 4,438,800 หยวน เพิ่มขึ้น 46.01%; ผลผลิตปศุสัตว์ 906,340,300 หยวน เพิ่มขึ้น 5.74%; และผลผลิตกิจกรรมวิชาชีพและบริการสนับสนุน 34,957,100 หยวน เพิ่มขึ้น 3.36%

ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 5,728 หมู่ เพิ่มขึ้น 118 หมู่ โดยแบ่งเป็น ข้าวสาลี 137 หมู่ เพิ่มขึ้น 14 หมู่ ข้าวบาร์เลย์ 4,854 หมู่ เพิ่มขึ้น 174 หมู่ มันฝรั่ง 473 หมู่ ลดลง 112 หมู่ และถั่ว 264 หมู่ เพิ่มขึ้น 42 หมู่ ส่วนพื้นที่เพาะปลูกพืชเศรษฐกิจอยู่ที่ 5,894.85 หมู่ ลดลง 10,775.61 หมู่ ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 792 ตัน ลดลง 8.51 ตัน และผลผลิตพืชน้ำมันอยู่ที่ 187,400 ตัน ลดลง 4.97%

ณ สิ้นปี 2025 จำนวนปศุสัตว์โคอยู่ที่ 967,700 ตัว ลดลง 15,000 ตัว จำนวนปศุสัตว์แกะอยู่ที่ 107,100 ตัว ลดลง 9,400 ตัว จำนวนปศุสัตว์ที่ขายได้ทั้งหมดอยู่ที่ 377,000 ตัว เพิ่มขึ้น 9,000 ตัว คิดเป็นอัตราการขาย 34.29% โคที่ขายได้: 309,200 ตัว เพิ่มขึ้น 2.01% แกะที่ขายได้: 67,900 ตัว เพิ่มขึ้น 4.62% ผลผลิตเนื้อวัวและเนื้อแกะรวม: 32,200 ตัน เพิ่มขึ้น 2.23%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 66.58% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 72% ส่วนอุตสาหกรรมขนาดเล็กเพิ่มขึ้น 28.73% มูลค่าเพิ่มภาคการผลิตขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 60% และมูลค่าเพิ่มภาคการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำ เพิ่มขึ้น 72.1%

ในปี 2025 บริษัทอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 5 แห่ง (ไม่รวมบริษัทที่รายงานต่อระดับจังหวัด) มีรายได้จากการดำเนินธุรกิจหลัก 1.439 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 85.7% และกำไรสุทธิ 376 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 29.7% โดยแบ่งตามประเภทธุรกิจ ได้แก่ บริษัทไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำ มีกำไร 373 ล้านหยวน และบริษัทผลิตสินค้ามีกำไร 3 ล้านหยวน

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 1.491 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.2% ยอดขายปลีกเกินเป้าหมายอยู่ที่ 549 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.4% ยอดขายปลีกในเมืองอยู่ที่ 1.236 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.9% ยอดขายปลีกในชนบทอยู่ที่ 255 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.4% อัตราส่วนระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 82.90:14.10 ยอดขายส่งอยู่ที่ 419 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.2% ยอดขายปลีกอยู่ที่ 1.063 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.2% รายได้จากที่พักอยู่ที่ 49 ล้านหยวน ลดลง 0.3% รายได้จากร้านอาหารอยู่ที่ 300 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.2%

ในปี 2025 ยอดเงินฝากรวมของสถาบันการเงินอยู่ที่ 13.561 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.5% (รวมถึงเงินฝากครัวเรือน 4.59 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.14%) ยอดสินเชื่อรวมอยู่ที่ 8.666 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.61% (รวมถึงสินเชื่อครัวเรือน 4.31 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.36%)

กิจการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 อำเภอกัวหลัวมีโรงเรียนทุกประเภทจำนวน 135 แห่ง ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 69 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 45 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 5 แห่ง โรงเรียนเก้าปี 9 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 3 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 3 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่ง จำนวนนักเรียนทั้งหมด 56,931 คน แบ่งเป็นนักเรียนในอำเภอ 54,792 คน และนักเรียนนอกอำเภอ 2,139 คน แบ่งเป็นนักเรียนในอำเภอ: อนุบาล 11,124 คน ประถมศึกษา 26,338 คน มัธยมต้น 12,257 คน มัธยมปลาย 3,075 คน อาชีวศึกษา 4,093 คน และการศึกษาพิเศษ 44 คน ส่วนนักเรียนนอกอำเภอ: มัธยมต้น 1,415 คน และมัธยมปลาย 715 คน

ในปี 2025 มีผู้สำเร็จการศึกษาทั้งหมด 14,524 คน ประกอบด้วยระดับประถมศึกษา 5,157 คน และระดับมัธยมศึกษา 3,941 คน มีครูทั้งหมด 5,569 คน ประกอบด้วยครูประจำ 3,575 คน อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับอยู่ที่ 97.61% อัตราการสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายอยู่ที่ 70.79% และอัตราการเข้าเรียนระดับก่อนวัยเรียนอยู่ที่ 90.09%

วัฒนธรรม

ในปี 2025 กัวหลัวมีสถาบันทางวัฒนธรรม 16 แห่ง รวมถึงสถาบันศิลปะ 1 แห่ง ห้องสมุด 7 แห่ง สถาบันวัฒนธรรมมวลชน 7 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 1 แห่ง นอกจากนี้ยังมีสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 6 แห่ง โดยมีอัตราการครอบคลุมทางวิทยุ 98.50% และโทรทัศน์ 98.50%

การดูแลสุขภาพ

ในปี 2025 อำเภอกัวหลัวมีสถานพยาบาล 78 แห่ง (ไม่รวมคลินิก) ซึ่งรวมถึงโรงพยาบาลรัฐระดับอำเภอขึ้นไป 12 แห่ง (รวมโรงพยาบาลแพทย์แผนทิเบต 5 แห่ง) ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 45 แห่ง ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 7 แห่ง สถาบันกำกับดูแลสุขภาพ 7 แห่ง และสถานีบริการวางแผนครอบครัว 7 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมด 2,038 คน รวมถึงบุคลากรทางเทคนิคด้านสุขภาพ 1,842 คน ในจำนวนนี้: แพทย์ผู้ช่วย 715 คน พยาบาลวิชาชีพ 603 คน เภสัชกร 69 คน ช่างเทคนิค 45 คน และบุคลากรที่ไม่ได้รับการรับรอง 410 คน จำนวนเตียงทั้งหมด 1,633 เตียง ซึ่งอยู่ในโรงพยาบาลระดับอำเภอขึ้นไป 1,567 เตียง

ประกันสังคม

ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 1,318 ตำแหน่ง มีผู้ว่างงานกลับเข้าทำงาน 1,599 คน ผู้ที่หางานยากได้งานทำ 327 คน แรงงานในชนบทถูกโยกย้าย 16,175 คน ได้รับการฝึกอบรมทักษะ 4,167 คน และอัตราการว่างงานที่ลงทะเบียนในเมืองอยู่ที่ 1.49% อัตราการจ้างงานของผู้สำเร็จการศึกษาระดับวิทยาลัยอยู่ที่ 98% มีผู้ได้รับความคุ้มครองประกันบำนาญของพนักงานบริษัท 23,452 คน เพิ่มขึ้น 8.28% ประกันบำนาญของหน่วยงานรัฐ 17,364 คน เพิ่มขึ้น 4.35% ประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 112,875 คน เพิ่มขึ้น 0.18% ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 34,278 คน เพิ่มขึ้น 3.17% ประกันการว่างงาน 16,141 คน เพิ่มขึ้น 10.40% และประกันสุขภาพของพนักงานในเมือง 26,295 คน เพิ่มขึ้น 8.75% ประกันสุขภาพสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 186,464 ราย ลดลง 0.18%; ประกันการคลอดบุตรครอบคลุม 19,037 ราย เพิ่มขึ้น 8.75%

ในปี 2025 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตเมืองครอบคลุม 1,928 ครัวเรือน มีประชากร 5,211 คน ส่วนในเขตชนบทครอบคลุม 8,211 ครัวเรือน มีประชากร 26,457 คน และมีสถานสงเคราะห์ 8 แห่งที่ดูแลประชาชน 255 คน

การขนส่ง

ทางหลวง

ในปี 2025 กัวหลัวมีเส้นทางเดินรถโดยสาร 39 เส้นทาง ประกอบด้วย เส้นทางระหว่างจังหวัด 6 เส้นทาง (5 เส้นทางระหว่างอำเภอที่อยู่ติดกัน) เส้นทางระหว่างเมือง 7 เส้นทาง และเส้นทางระหว่างอำเภอ 4 เส้นทาง มีสถานีผู้โดยสาร 6 แห่ง (1 แห่งชั้นหนึ่ง 5 แห่งชั้นสาม) สถานีอำนวยความสะดวก 29 แห่ง และรถโดยสาร 56 คัน (34 คันเป็นรถโดยสารประจำทาง 22 คันเป็นรถโดยสารชนบท) ปริมาณผู้โดยสาร 114,600 คน ลดลง 1.6% ระยะทางการขนส่งผู้โดยสาร 40.7551 ล้านกิโลเมตร ลดลง 39% ปริมาณสินค้า 319,100 ตัน เพิ่มขึ้น 9.6% ระยะทางการขนส่งสินค้า 24.0709 ล้านกิโลเมตร แทบไม่เปลี่ยนแปลง มีสถาบันฝึกอบรมพนักงานขับรถ 7 แห่ง และสถานีทดสอบสมรรถนะรถยนต์แบบครบวงจร 2 แห่ง

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเฉิงตู-โกลมุดได้รับการบรรจุอยู่ใน "แผนเครือข่ายทางรถไฟระยะกลางและระยะยาว" ของคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติ เป็นเส้นทางที่สะดวกเชื่อมต่อซินเจียง ชิงไห่ตะวันตกและใต้ กับมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้และตะวันออกเฉียงใต้ โดยส่วนใหญ่ใช้สำหรับการขนส่งสินค้า และมีบริการผู้โดยสารบ้าง เส้นทางเริ่มต้นจากโกลมุด มณฑลชิงไห่ ผ่านต้าหรีและมาดูโอในกัวหลัว จากนั้นผ่านหม่าเอ๋อคัง เหวินฉวน และตูเจียงหยานในมณฑลเสฉวน และเชื่อมต่อกับศูนย์กลางการคมนาคมเฉิงตู

การบิน

สนามบินกัวหลัวหม่าฉินตั้งอยู่ในเมืองต้าหวู่ ที่ระดับความสูง 3,787 เมตร เป็นสนามบินสาขาระดับ 4C บนที่ราบสูง เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2559 รันเวย์ยาว 3,800 เมตร ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสาร 80,000 คน สินค้า 200 ตัน และการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 940 เที่ยวต่อวัน ยกเว้นปี 2022 สนามบินแห่งนี้มีผู้โดยสารใช้บริการมากกว่า 100,000 คนต่อปี แผนโดยรวม (ฉบับปี 2023) คาดการณ์ว่า ภายในปี 2035 จะมีผู้โดยสาร 750,000 คน สินค้า 5,000 ตัน และการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 7,653 เที่ยวต่อวัน และภายในปี 2050 จะมีผู้โดยสาร 1,700,000 คน สินค้า 8,300 ตัน และการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 17,347 เที่ยวต่อวัน

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

วัดลาเกียในอำเภอหม่าฉินเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ "ตำนานเทพนิยายบ้านยุ้งเปาเนียนโบ" และอีก 3 รายการได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับจังหวัด ส่วน "เดออังซาจิ" "งิ้วทิเบตขี่ม้า" "เทคนิคการสร้างหอสังเกตการณ์แบบทิเบตบันมา" และ "ตำนานเทพนิยายอัมเยมาเชน" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ

จุดชมวิว

สถานที่ท่องเที่ยวทางทัศนียภาพและประวัติศาสตร์ในกัวหลัว ได้แก่ วัดลาเกีย ยอดเขาอัมเย่มาเฉิน วัดไป่หยุน และอนุสาวรีย์ต้นกำเนิดแม่น้ำเหลือง (อนุสาวรีย์หัววัว) ภูมิทัศน์ธรรมชาติที่น่าสนใจ ได้แก่ ทะเลสาบเอลิง ทะเลสาบจาหลิง ภูเขาหิมะอัมเย่มาเฉิน ทะเลสาบถัวซู ซากปรักหักพังโมเกเดวา กระโจมเนียนโบ วัดไป่หยุน พระราชวังสิงโตมังกรของพระเจ้าเกซาร์ ศูนย์วัฒนธรรมมาหยู ถนนโบราณถังป๋อ และป่าดึกดำบรรพ์แม่น้ำมาเกะ

วัดลาเกียตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำเหลืองในตำบลลาเกีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอหม่าฉิน ที่เชิงเขาอันนี่ กุนกง (หมายถึง "ภูเขาใหญ่กางปีก") หันหน้าไปทางทิศตะวันตกสู่แม่น้ำเหลือง

ภูเขาหิมะอัมเน มาเชน หรือที่รู้จักกันในชื่อ ภูเขาหิมะมาจี หรือ ภูเขาจีซี ตั้งอยู่ในกัวหลัว ทางตะวันออกสุดของเทือกเขาคุนหลุน ยอดเขาหลัก มาเก็น กังรี สูง 6,282 เมตร เป็นหนึ่งในภูเขาหิมะที่มีชื่อเสียงของที่ราบสูง ซึ่งมีความหมายในภาษาทิเบตว่า "ปู่ของภูเขาหิมะอันยิ่งใหญ่ที่แม่น้ำเหลืองไหลผ่าน" ร่วมกับภูเขาไคลาศในทิเบต คาวาการ์โบในยูนนาน และกาโดอิ โจโวในยูซู เป็นหนึ่งใน "สี่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่"

จังหวัดนี้มีทิวทัศน์อันงดงาม โดยมีทะเลสาบจาหลิง ทะเลสาบเอลิง ทะเลสาบตงเกอฉวน และทะเลซิงซิว ซึ่งตั้งอยู่ในเขตมาดั่ว ใสราวกับกระจก

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ในเดือนธันวาคม 2019 คณะกรรมการกิจการชาติพันธุ์แห่งรัฐได้ประกาศให้กัวหลัวเป็น "เขตต้นแบบด้านความสามัคคีและความก้าวหน้าของชาติพันธุ์แห่งชาติ"

ในเดือนพฤศจิกายนปี 2022 เมืองนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองนำร่องระดับชาติในการดูดซับคาร์บอนจากป่าไม้

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 พื้นที่นี้ได้รับการประกาศให้เป็นเขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศรุ่นที่ 7

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยววัดต้าเอ๋อร์ในเมืองซีหนิง

วัดต้าเอ๋อร์ตั้งอยู่ในเมืองลู่ซาเอ๋อร์ เขตหวงจง เมืองซีหนิง มณฑลชิงไห่ ประเทศจีน ห่างจากใจกลางเมืองซีหนิงประมาณ 25 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในหกวั…

เขตทัศนียภาพทะเลสาบชิงไห่

ทะเลสาบชิงไห่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลชิงไห่ ในเขตตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เป็นทะเลสาบน้ำเค็มในแผ่นดินที่ใหญ่ที่สุดของจี…

พื้นที่ท่องเที่ยวบ้านเกิดของชาวหูจูตูในไห่ตง

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านเกิดของชนชาติหูจูตู ตั้งอยู่ในเมืองเหวยหยวน อำเภอปกครองตนเองหูจูตู เมืองไห่ตง มณฑลชิงไห่ ห่างจากเมืองซีหนิ…

เขตทัศนียภาพอามิ ตงซูโอ

อุทยานธรรมชาติอามิ ตงซูโอ ตั้งอยู่ในอำเภอฉีเหลียน เขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ย มณฑลชิงไห่ ห่างจากตัวเมืองฉีเหลียน 9 กิโลเมตร ระดับความสูงอยู่…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว