เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน
เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน (Hainan Tibetan Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เขตไห่หนาน" อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลชิงไห่ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่อำเภอกงเหอ เป็นหนึ่งในแปดเขตปกครองระดับจังหวัด
เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน
เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน หรือเรียกย่อว่า "เขตไห่หนาน" อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลชิงไห่ โดยมีอำเภอกงเหอเป็นเมืองหลวง เป็นหนึ่งในแปดหน่วยงานระดับเขตการปกครองของชิงไห่ มีพรมแดนติดกับเมืองไห่ตงและเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานทางทิศตะวันออก เขตปกครองตนเองมองโกลและทิเบตไห่ซีทางทิศตะวันตก เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวทางทิศใต้ และอยู่ตรงข้ามกับเขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ยทางทิศเหนือ โดยมีทะเลสาบชิงไห่คั่นกลาง ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา ล้อมรอบด้วยภูเขาและมีที่ราบลุ่มอยู่ตรงกลาง มีลักษณะภูมิอากาศแบบทวีปบนที่ราบสูง พื้นที่ทั้งหมด 44,500 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤศจิกายน 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานบริหารจัดการ 5 อำเภอ และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 450,200 คน ณ สิ้นปี 2025 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2496 เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานได้ก่อตั้งขึ้น และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2498 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน เขตปกครองนี้เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวและภูมิทัศน์ธรรมชาติที่สำคัญหลายแห่ง รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติอย่างทะเลสาบชิงไห่ ภูเขารีเยว่ แม่น้ำต้าถัง โรงไฟฟ้าพลังน้ำช่องเขาหลงหยาง เมืองเหอหยิน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์และวัดโบราณไซจง เมืองโบราณฟู่ซี ฟาร์มป่าไม้ถงเต๋อเหอเป่ย และภูเขาหิมะจือไห่ เขตปกครองนี้มีเครือข่ายทางหลวง "สี่เส้นทางแนวนอนและสามเส้นทางแนวตั้ง" โดยมีทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 109 และ 214 และทางหลวงมณฑลซีจิ๋วเป็นโครงสร้างหลัก เชื่อมต่อด้วยถนนท้องถิ่นระดับเขตและอำเภอ ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 24.626 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.9% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
ก่อนสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น มณฑลไห่หนานเคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนฉางหรง บรรพบุรุษของที่นี่ได้เข้าสู่ยุคทองแดงแล้ว โดยมีการเก็บเกี่ยวและทำการเกษตรแบบดั้งเดิม
ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 220 ปีคริสต์ศักราช) พื้นที่ไห่หนานได้ถูกผนวกเข้ากับระบบการปกครองของราชวงศ์กลาง ในปีที่สองของรัชสมัยเสินจือ (60 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กองบัญชาการจินเฉิงได้ก่อตั้งอำเภอเหอกวน ซึ่งปกครองพื้นที่ปัจจุบันของอำเภอไกว่และกงเหอตะวันออก ภายใต้การปกครองของขุนพลผู้พิทักษ์ราชวงศ์ฉาง ในปีที่สี่ของรัชสมัยหยวนซือ (ค.ศ. 4) หวังหมังได้ก่อตั้งกองบัญชาการซีแฮ ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอกงเหอและซิงไห่ในปัจจุบัน
หลังยุคราชวงศ์จินตะวันออก บริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองกุยเต๋อและกงเหอ อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหลียงตอนต้น ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์เหลียงเหนือ และราชวงศ์ถูหยูหุน ตามลำดับ ในปีที่ห้าของรัชสมัยจี๋นเต๋อ (ค.ศ. 576) ราชวงศ์โจวเหนือได้ยึดคืนพื้นที่ทางใต้ของแม่น้ำเหลืองและก่อตั้งเมืองกัวโจว ซึ่งปกครองบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองกุยเต๋อ กุ้ยหนาน และพื้นที่อื่นๆ
ในปีที่สามของรัชสมัยต้าเย่แห่งราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) (ค.ศ. 607) กัวโจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเจียวเหอ และอำเภอกุยเต๋อและกุ้ยหนานในปัจจุบันก็กลายเป็นดินแดนในปกครองของมณฑลนี้ ในปีที่ห้าของรัชสมัยต้าเย่ (ค.ศ. 609) ราชวงศ์สุยได้พิชิตทู่หยูหุนและตั้งมณฑลเหอหยวนและซีแฮขึ้นใหม่ ปกครองพื้นที่ทางใต้ของต้าปาในอำเภอซิงไห่ ถงเต๋อ และกงเหอในปัจจุบัน
ในรัชสมัยเทียนเป่าปีที่สิบสามของราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) (ค.ศ. 754) เกอซูฮั่น ข้าหลวงทหารแห่งหลงหยู ได้ยึดดินแดนเก้าโค้งกลับคืนมา และจัดตั้งกองบัญชาการเจียวเหอและกองทัพว่านซิ่วทางใต้ของแม่น้ำเหลือง ต่อมาในรัชสมัยจื้อเต๋อปีแรก (ค.ศ. 756) ดินแดนดังกล่าวก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของทูโบ
ในปีที่สองของรัชสมัยหยวนฟู่แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960–1279) (ค.ศ. 1099) ผู้นำซ่งคาชื่อซีบาเหวินได้เข้ายึดครองเมืองไกว่ในปัจจุบันและสร้างเมืองซีเกอขึ้น ในปีที่สองของรัชสมัยต้ากวน (ค.ศ. 1108) กองทัพซ่งได้ยึดเมืองซีเกอคืนและจัดตั้งเป็นกองทัพจีซี ซึ่งปกครองพื้นที่เมืองไกว่ในปัจจุบันและบริเวณทางตะวันออก
ในปีแรกของรัชสมัยเส้าซิงแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ (ค.ศ. 1127–1279) (ค.ศ. 1131) ราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115–1234) ได้ยึดครองกองทัพจี้ซือ และพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะไห่หนานในปัจจุบันจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จิน
ในรัชสมัยจือหยวนปีที่แปด (ค.ศ. 1271–1368) (ค.ศ. 1271) ได้มีการก่อตั้งเมืองไกด์โจวขึ้นในบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองไกด์ ภายใต้การปกครองของคณะกรรมาธิการปราบปรามชาวทิเบต ต่อมาในปีที่ยี่สิบสาม (ค.ศ. 1286) เมืองไกด์โจวได้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักเลขาธิการสาขาฉานซี เส้นทางเหอโจว
ในปีที่สามของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) (ค.ศ. 1370) กองบัญชาการกุยต์โจวได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นกุยต์โจว ในปีที่แปด (ค.ศ. 1375) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นกองบัญชาการกุยต์พันครัวเรือน ขึ้นตรงต่อกองบัญชาการเหอโจวแห่งเมืองหลินเถา ในปีที่สิบ (ค.ศ. 1377) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นกุยต์โจวอีกครั้ง ปกครองพื้นที่กุยต์ในปัจจุบันและบางส่วนของกุ้ยหนาน ส่วนพื้นที่อื่นๆ ของไห่หนานในปัจจุบันอยู่ภายใต้เขตอำนาจของคณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคโดเคน
ในรัชสมัยซุนจือปีที่หกของราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) (ค.ศ. 1649) ราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งตำบลไกด์ขึ้นในบริเวณอำเภอไกด์ในปัจจุบัน ในปีที่สองของรัชสมัยหย่งเจิ้ง (ค.ศ. 1724) พื้นที่ทางเหนือของแม่น้ำเหลืองในอำเภอไกด์ในปัจจุบันตกอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอซีหนิง ในปีนั้น สำนักงานข้าหลวงใหญ่ฝ่ายกิจการมองโกลและทิเบตได้ก่อตั้งขึ้นในไกด์ ต่อมาได้ย้ายไปที่ซีหนิง ในปีที่สี่ของรัชสมัยหย่งเจิ้ง (ค.ศ. 1726) ตำบลไกด์ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหลินเทา ในปีที่สามของรัชสมัยเฉียนหลง (ค.ศ. 1738) ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลซีหนิง ในปีที่ยี่สิบหก (ค.ศ. 1761) ไกด์ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นไกด์และจัดตั้งเป็นอำเภอ ในปีที่ห้าสิบหก (ค.ศ. 1791) ได้มีการจัดตั้งตำบลไกด์ขึ้น โดยมีเจ้าผู้ครองตำบลสำหรับจัดการกิจการชนเผ่า
ในปี ค.ศ. 1913 (ปีที่สองของการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน) ตำบลกุยเดือยถูกยกฐานะเป็นอำเภอภายใต้เขตปกครองซีหนิงของมณฑลกานซู ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1929 อำเภอกงเหอถูกจัดตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1935 อำเภอถงเต๋อถูกจัดตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1939 สำนักงานบริหารต้าปาถูกจัดตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1940 สำนักงานตรวจสอบที่เจ็ดถูกจัดตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1943 ต้าปาถูกยกฐานะเป็นอำเภอ และในปี ค.ศ. 1946 สำนักงานตรวจสอบถูกยุบเลิก
เมื่อวันที่ 18 กันยายน 1949 อำเภอไกว่ได้รับการปลดปล่อย เมื่อวันที่ 25 กันยายน อำเภอกงเหอได้รับการปลดปล่อย เมื่อวันที่ 27 กันยายน อำเภอซิงไห่ได้รับการปลดปล่อย ในปี 1951 เขตปกครองตนเองทิเบตถงเต๋อได้รับการจัดตั้งขึ้น ในปี 1952 เขตปกครองตนเองทิเบตกงเหอและซิงไห่ได้รับการจัดตั้งขึ้น ในปี 1953 เขตปกครองตนเองทิเบตกุ้ยหนานได้รับการจัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1953 เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานได้รับการจัดตั้งขึ้น โดยปกครอง 5 อำเภอ เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 1955 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน ในปี 1978 คณะทำงานช่องเขาหลงหยางได้รับการจัดตั้งขึ้น (ระดับอำเภอ) ทำให้มีอำเภอทั้งหมด 6 อำเภอ ในปี 2001 เขตปกครองนี้ถูกยกเลิก และเขตปกครองถูกแบ่งออกเป็น 5 อำเภอ ได้แก่ กงเหอ กุยเต๋อ ถงเต๋อ กุ้ยหนาน และซิงไห่
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤศจิกายน ปี 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานบริหารจัดการ 5 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกงเหอ อำเภอไกว่ อำเภอกุ้ยหนาน อำเภอทงเต๋อ และอำเภอซิงไห่ รัฐบาลประชาชนของเขตปกครองตั้งอยู่ที่เมืองฉับฉา อำเภอกงเหอ
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนานตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลชิงไห่ ชื่อนี้มาจากที่อยู่ทางใต้ของทะเลสาบชิงไห่ ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่ที่สุดของจีน เป็นที่รู้จักในนาม "ประตูสู่ทิเบตจากชิงไห่" เนื่องจากเป็นประตูทางตะวันออกสู่ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มีพรมแดนติดกับเมืองไห่ตงและเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานทางทิศตะวันออก เขตปกครองตนเองมองโกลและทิเบตไห่ซีทางทิศตะวันตก เขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวทางทิศใต้ และเขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ยทางทิศเหนือซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบชิงไห่ พิกัดทางภูมิศาสตร์คือลองจิจูด 98°55'–105°50' ตะวันออก และละติจูด 34°38'–37°10' เหนือ ครอบคลุมระยะทาง 260 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 270 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีพื้นที่ 44,500 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 6.18% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลชิงไห่
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา โดยมีภูเขาล้อมรอบแอ่งกลาง สลับกับเนินเขาและที่ราบลุ่มริมแม่น้ำ ระดับความสูงเฉลี่ยสูงกว่า 3,000 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือซุยเกอเอ๋อกังที่ระดับความสูง 5,305 เมตร และจุดที่ต่ำที่สุดที่ระดับความสูง 2,168 เมตร ลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วยแอ่งและเทือกเขาสลับกันจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ แอ่งทะเลสาบชิงไห่ เทือกเขาชิงไห่ใต้ แอ่งกงเหอ-ไกว่ เทือกเขาเหอคา แอ่งชิงไห่-ถงเต๋อ และเทือกเขาโมกู่-ซางชิกัง ภูเขาคิดเป็น 42.3% ของพื้นที่ทั้งหมด เนินเขา 11% และที่ราบและที่ราบลุ่มระดับความสูงปานกลาง 46.7%
ภูมิอากาศ
มณฑลไห่หนานมีภูมิอากาศแบบที่ราบสูงภาคพื้นทวีปทั่วไป ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ บรรยากาศเบาบาง แห้งแล้ง มีแสงแดดนาน รังสีจากดวงอาทิตย์แรง อุณหภูมิเย็นจัด ช่วงอุณหภูมิรายปีแคบ แต่ช่วงอุณหภูมิรายวันกว้าง ฤดูใบไม้ผลิแห้งและมีลมแรง ฤดูร้อนสั้นและเย็น ฤดูใบไม้ร่วงชื้นและมีฝนตก และฤดูหนาวยาวนานและแห้งแล้ง อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 7°C ในหุบเขาแม่น้ำเหลืองตอนล่าง ถึงต่ำกว่า 0°C ที่ระดับความสูงมากกว่า 3,400 เมตร และต่ำกว่า -4°C ที่ระดับความสูงมากกว่า 4,000 เมตร ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 300–360 มม. ในลุ่มน้ำกงเหอ ถึง 400–500 มม. ในภาคใต้และบริเวณทะเลสาบชิงไห่
อุทกวิทยา
ทะเลสาบชิงไห่ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑล เป็นทะเลสาบน้ำกร่อยบนที่ราบสูงภายในประเทศที่ใหญ่ที่สุดของจีน มีพื้นที่ผิวน้ำ 4,573 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมด 85.4 พันล้านลูกบาศก์เมตร ความเค็ม 12.49 กรัมต่อลิตร และระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 3,196 เมตร มณฑลนี้มีแม่น้ำหลายสาย ส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเหลืองและทะเลสาบชิงไห่
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเขตปกครองนี้เป็นระยะทาง 411.3 กิโลเมตร โดยมีความสูงลดลงรวม 1,007 เมตร ทำให้เป็นแหล่งทรัพยากรพลังงานน้ำที่อุดมสมบูรณ์ มีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำถึง 814,370 กิโลวัตต์ สามารถสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลางได้ 9 แห่ง โดยมีกำลังการผลิตรวม 11.3 ล้านกิโลวัตต์ โรงไฟฟ้าที่สร้างเสร็จแล้ว ได้แก่ โรงไฟฟ้าพลังน้ำช่องเขาหลงหยาง (1.28 ล้านกิโลวัตต์) โรงไฟฟ้าพลังน้ำนีน่า (160,000 กิโลวัตต์) โรงไฟฟ้าพลังน้ำลาซิว่า (4.2 ล้านกิโลวัตต์) และโรงไฟฟ้าพลังน้ำบันตั่ว (360,000 กิโลวัตต์) แม่น้ำสาขาสายหลักมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี 615,500 กิโลวัตต์ โดยมีโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่วางแผนไว้ 76 แห่ง รวมกำลังการผลิต 427,010 กิโลวัตต์
ทรัพยากรพืช
มีพืชเศรษฐกิจป่ามากกว่า 300 ชนิด รวมถึงพืชสมุนไพร 134 ชนิด เช่น ถั่งเช่า, รูบาร์บถังอุต, เจนเชียน, ดอกบัวหิมะ, อีเฟดรา, ฟริทิลลาเรีย, ซิสแทนเช, โนโทปเทอริเจียม และไซโนโมเรียม มีพืชไม้ 36 วงศ์ 69 สกุล และ 154 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นไม้พุ่ม มีเพียง 20 ชนิดที่เป็นไม้ยืนต้น ประเภทป่าหลัก ได้แก่ ป่าสนชิงไห่, ป่าไซเปรสฉีเหลียน, ป่าเบิร์ชขาว, ป่าสนจีน และป่าป็อปลาร์
ทรัพยากรสัตว์
มีนกมากกว่า 110 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่า 50 ชนิด สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ได้แก่ เสือดาวหิมะ กวางปากขาว ละมั่งเพรเซวาลสกี ลาป่า นกกระเรียนคอสีดำ นกอินทรีทอง และนกกระสาปากดำ สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2 ได้แก่ หมาจิ้งจอกน้ำ พังพอนหิน กวางมัสก์ นาก แมวทะเลทราย แมวปัลลาส กวางแดง ละมั่งคอพอก แกะสีฟ้า ไก่ฟ้าทิเบต ไก่ฟ้าหูสีฟ้า หมีสีน้ำตาล แกะอาร์กาลี และหงส์วูปเปอร์
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 58 ชนิด โดยมีทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ชีไลต์ ทองคำ และหินอ่อน เป็นแร่ที่มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วหลักๆ ปริมาณสำรองทองแดงคิดเป็นกว่า 20% ของปริมาณสำรองทั้งหมดในจังหวัด มีแร่ 24 ชนิดที่ระบุไว้ในตารางปริมาณสำรองของจังหวัด โดย 8 ชนิดอยู่ในอันดับแรกของจังหวัด ได้แก่ ทองแดง ดีบุก พลวง ปรอท กลุ่มแพลทินัม เจอร์มาเนียม แกลเลียม และหินอ่อนประดับ มีการค้นพบแหล่งแร่ประมาณ 270 แห่ง รวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 35 แห่ง แหล่งแร่ที่มีศักยภาพ 94 แห่ง และจุดที่มีแร่ 141 แห่ง
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) ประชากรที่พำนักถาวรมีจำนวน 446,996 คน โดยเป็นชาวฮั่น 99,418 คน (22.24%) และชนกลุ่มน้อยอื่นๆ 347,578 คน (77.76%)
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 450,200 คน ลดลง 0.2% จากปีก่อนหน้า ประชากรกลุ่มน้อยมีจำนวน 300,100 คน (77.77%) ประชากรในเมืองมีจำนวน 214,500 คน เพิ่มขึ้น 3,100 คน ประชากรในชนบทมีจำนวน 235,700 คน ลดลง 4,000 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 47.65% เพิ่มขึ้น 0.79 จุดเปอร์เซ็นต์
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 24.626 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.9% ในราคาคงที่ แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 5.625 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 10.122 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 8.879 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.8% ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 54,644 หยวน เพิ่มขึ้น 4.9% โครงสร้าง: 22.8:41.1:36.1
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรรวมอยู่ที่ 19.37 พันล้านหยวน ลดลง 10.8% โดยรวมถึงการลงทุนภาคเอกชน 3.5 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 38.0% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินทั่วไปอยู่ที่ 2.049 พันล้านหยวน ลดลง 16.8% รายได้จากภาษีอยู่ที่ 1.484 พันล้านหยวน ลดลง 20.2% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินทั่วไปอยู่ที่ 15.505 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7%
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 808,000 หมู่ ลดลง 14,600 หมู่ ข้าวบาร์เลย์บนที่สูง: 607,300 หมู่ พืชน้ำมัน: 400,000 หมู่ เพิ่มขึ้น 22,700 หมู่ ผัก: 54,700 หมู่ ผลผลิตธัญพืช: 174,600 ตัน เพิ่มขึ้น 0.89% ผลผลิตน้ำมัน: 45,300 ตัน เพิ่มขึ้น 10.90% ผลผลิตผัก: 92,500 ตัน เพิ่มขึ้น 2.94% จำนวนปศุสัตว์: 4,924,300 ตัว ลดลง 5.05% (วัว 1,116,900 ตัว เพิ่มขึ้น 2.27%; แกะ 3,706,200 ตัว ลดลง 7.27%) ยอดขาย: 2,631,200 ตัน เพิ่มขึ้น 3.04% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม: 81,600 ตัน เพิ่มขึ้น 2.13%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 10.82 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.9% อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 3.2% อุตสาหกรรมขนาดเล็กเพิ่มขึ้น 1.8% การผลิตพลังงานสะอาดคิดเป็น 93.4% ของมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยพลังงานใหม่ (พลังงานแสงอาทิตย์ + พลังงานลม) คิดเป็น 49.3% พลังงานแสงอาทิตย์เพิ่มขึ้น 5.2% พลังงานลมเพิ่มขึ้น 6.7% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 1.12 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 18.3% มีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านเกณฑ์ 44 แห่ง ผลผลิตรวมลดลง กำไร 7.6 ล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ธุรกิจค้าส่งและค้าปลีก: 519 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% ธุรกิจที่พัก/ร้านอาหาร: 78 ล้านหยวน ลดลง 0.7% ธุรกิจขนส่ง/คลังสินค้า/ไปรษณีย์: 224 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.4% ธุรกิจการเงิน: 781 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.7% ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์: 675 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4% ธุรกิจบริการเพื่อผลกำไร: 1.041 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.3% ธุรกิจบริการไม่แสวงหาผลกำไร: 5.559 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% ยอดขายปลีกรวม: 4.252 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.7% เงินฝากรวม: 30.352 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.75% สินเชื่อรวม: 27.56 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.70% เบี้ยประกันภัย: 627 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.86%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
จัดอบรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำหรับเกษตรกร/ผู้เลี้ยงสัตว์ 20 ครั้ง มีผู้เข้าร่วม 20,000 คน แจกจ่ายหนังสือวิทยาศาสตร์ 2,000 เล่ม จดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 44 ฉบับ (0.98 ต่อประชากร 10,000 คน) อนุมัติสิทธิบัตร 103 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 12 รายการ แบบจำลองอรรถประโยชน์ 64 รายการ การออกแบบ 27 รายการ) ก่อตั้งวิสาหกิจไฮเทค 2 แห่ง วิสาหกิจที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 5 แห่ง และแพลตฟอร์มนวัตกรรม 15 แห่ง
การศึกษา
อัตราการเข้าเรียนก่อนวัยเรียน: 99.57% อัตราการเข้าเรียนในวัยเรียน: 100% อัตราการเข้าเรียนภาคบังคับ: 98.27% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษา: 103% อัตราการสำเร็จการศึกษา: 80.45% มีโรงเรียน 342 แห่ง นักเรียน 107,287 คน (ประถมศึกษา 55 แห่ง มัธยมศึกษา 27 แห่ง อนุบาล 258 แห่ง การศึกษาพิเศษ 1 แห่ง อาชีวศึกษา 1 แห่ง) บุคลากร 9,055 คน ครูประจำ 6,525 คน
วัฒนธรรม
คณะศิลปะการแสดงมืออาชีพ 1 คณะ, คณะทหารม้าเบา "ชิงไห่งาม" 6 คณะ, ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง, สถานีวัฒนธรรม 36 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 2 แห่ง มีการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมมากกว่า 1,500 รายการ การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 99.06%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 507 แห่ง: โรงพยาบาลระดับจังหวัด 2 แห่ง, โรงพยาบาลระดับอำเภอ 9 แห่ง, ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 6 แห่ง, ศูนย์แม่และเด็ก 6 แห่ง, สถานีรับบริจาคโลหิต 1 แห่ง, ศูนย์สุขภาพตำบล 41 แห่ง, คลินิกหมู่บ้าน 442 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 4,117 เตียง (9.1 เตียงต่อประชากร 1,000 คน) มีบุคลากรทางการแพทย์ 4,189 คน (9.3 คนต่อประชากร 1,000 คน) อัตราการเสียชีวิตของมารดา: 0 อัตราการเสียชีวิตของทารก: 4.22 ต่อพันคน
กีฬา
นักกีฬาระดับแนวหน้า 12 คน
ประกันสังคม
ประกันบำนาญ: 318,849 เพิ่มขึ้น 1,201 (ภาคเอกชน 58,117 เพิ่มขึ้น 2,815; ผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 236,716 ลดลง 1,390; สถาบันของรัฐ 24,106 ลดลง 224) ประกันสุขภาพ: 431,969 ลดลง 2,354 การว่างงาน: 31,479 เพิ่มขึ้น 871 การบาดเจ็บจากการทำงาน: 70,324 เพิ่มขึ้น 3,343 การคลอดบุตร: 31,552 เพิ่มขึ้น 2,713 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 8,793 ครัวเรือน 18,863 คน ในชนบท: 8,046 ครัวเรือน 18,942 คน สถานดูแลผู้สูงอายุ 136 แห่ง มีเตียง 572 เตียง
การขนส่ง
เมืองไห่ตงตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างพื้นที่เลี้ยงสัตว์และพื้นที่เกษตรกรรมของมณฑลชิงไห่ ใจกลางเขตสงวนธรรมชาติซานเจียงหยวนและทะเลสาบชิงไห่ เครือข่ายทางหลวงมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองฉับฉา โดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 109 และ 214 และทางหลวงประจำมณฑลซีจิ่วเป็นโครงสร้างหลัก ระยะทางทางหลวงรวม 13,749 กิโลเมตร มีรถยนต์เพื่อการพาณิชย์ 2,904 คัน (รถโดยสาร 131 คัน รถบรรทุกสินค้า 1,691 คัน)
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่: ทะเลสาบชิงไห่ ซึ่งเป็นพื้นที่ทัศนียภาพระดับชาติขนาดใหญ่; ภูเขาริเยว่ ที่เจ้าหญิงเหวินเฉิงทรงเดินทางผ่านระหว่างทางไปทิเบต; แม่น้ำต้าถัง ที่มีคำกล่าวที่ว่า "แม่น้ำทุกสายไหลไปทางทิศตะวันออก แต่น้ำสายนี้ไหลไปทางทิศตะวันตก"; โรงไฟฟ้าพลังน้ำช่องเขาหลงหยาง; เมืองเหอหยิน ที่รู้จักกันในชื่อ "เจียงหนานน้อยแห่งชิงไห่"; วัดไซจง; เมืองโบราณฟู่ซี; ฟาร์มป่าไม้ถงเต๋อเหอเป่ย; และภูเขาหิมะจือไห่
ทะเลสาบชิงไห่ ในสมัยโบราณเรียกว่า "ซีไห่" (ทะเลตะวันตก) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เซียนสุ่ย" หรือ "เซียนไห่" ในภาษาทิเบตเรียกว่า "ฉั่วเหวินปู้" (หมายถึง "ทะเลสาบสีฟ้า") และในภาษามองโกลเรียกว่า "คูคูนอร์" (หมายถึง "มหาสมุทรสีฟ้า") เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของจีนและเป็นทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่ที่สุด มีรูปร่างเป็นวงรี
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2564 มณฑลไห่หนานได้รับการคัดเลือกให้ติดรายชื่อเมือง (มณฑล) ที่ได้รับการยกย่องในด้านการส่งเสริมกฎหมายดีเด่นประจำปี 2559-2563 ของมณฑลชิงไห่
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม