ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน

เขตปกครองตนเองชาวทิเบตหวงหนาน (Huangnan Tibetan Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เขตหวงหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลชิงไห่ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองถงเหริน ตั้งอยู่บริเวณโค้งแรกของแม่น้ำ

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน

เขตปกครองตนเองชาวทิเบตหวงหนาน หรือเรียกย่อว่า "เขตหวงหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลชิงไห่ มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองถงเหริน ตั้งอยู่บริเวณโค้งแรกของแม่น้ำเหลือง ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าโค้งของแม่น้ำเหลือง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชิงไห่ มีพรมแดนติดกับอำเภอปกครองตนเองหัวหลงฮุย และอำเภอปกครองตนเองซุนฮวาซาลา เมืองไห่ตง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ; อำเภอเซี่ยเหอ ลู่ฉู่ และหม่าฉู่ ของเขตปกครองตนเองชาวทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู ทางตะวันออกเฉียงใต้; และอำเภอกุย๋ย กุ้ยหนาน และถงเต๋อ ของเขตปกครองตนเองชาวทิเบตไห่หนาน รวมทั้งอำเภอหม่าฉิน ของเขตปกครองตนเองชาวทิเบตกัวหลัว ทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ ภูมิประเทศสูงทางใต้และต่ำทางเหนือ มีภูมิอากาศแบบทวีปบนที่ราบสูง พื้นที่ทั้งหมดของเขตปกครองคือ 18,200 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกรกฎาคม 2569 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานบริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 แห่งและอำเภอ 3 แห่ง ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีจำนวน 281,200 คน เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานได้ชื่อมาจากที่ตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำเหลือง ซึ่งเป็นจุดโค้งแรกของแม่น้ำเหลือง 9 โค้ง และเป็นแหล่งกำเนิดของศิลปะเรกง ณ เดือนตุลาคม 2568 มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ 2 รายการ และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 รายการ ณ เดือนกันยายน 2566 มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 21 แห่ง รวมถึงสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A 2 แห่ง เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2567 สถานที่ตั้งของสนามบินพลเรือนหวงหนานได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2568 ส่วนหนึ่งของทางด่วน G0611 Tongren-Sai'erlong (ชายแดนชิงไห่-กานซู) จากทางแยก Maixiu ถึงทางแยก Sai'erlong ผ่านการตรวจสอบแล้วเสร็จ ซึ่งถือเป็นการสิ้นสุดประวัติศาสตร์ที่อำเภอ Zeku และเขตปกครองตนเองมองโกลเหอหนานไม่มีทางด่วนเข้าถึง ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 12.417 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.7% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่

ประวัติศาสตร์

ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของสำนักงานข้าหลวงรักษาสันติภาพประจำเขตทิเบต

ในปีที่สามของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (1368–1644) (1370) ได้มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์เหอโจวขึ้น และได้มีการปรับโครงสร้างอาณาจักรบิหลี่ใหม่เป็นสำนักงานพันครัวเรือนบิหลี่ ซึ่งปกครองชนเผ่าเร่ร่อนทางใต้ของหวงหนาน ในปีที่แปดของรัชสมัยหงหวู่ (1375) ได้มีการปรับโครงสร้างอาณาจักรไกด์ใหม่เป็นสำนักงานพันครัวเรือนรักษาการณ์ไกด์ โดยมีหมู่บ้านทหาร (ตุน) 10 แห่งอยู่ภายใต้การปกครอง ซึ่ง 7 แห่งอยู่ในพื้นที่หวงหนานในปัจจุบัน ในปีแรกของรัชสมัยซวนเต๋อ (1426) พื้นที่ถงเหรินและเจ๋อคูตกอยู่ภายใต้การปกครองของพระพุทธเจ้าผู้ทรงพระชนม์ชีพชารีขัมบาแห่งวัดหลงหวู่ ซึ่งเป็นผู้บริหารหลงหวู่หนานโซ ค่อยๆ ก่อตั้งระบบการปกครองแบบเทวธิปไตยในพื้นที่เรกง ในช่วงรัชสมัยว่านหลี่ (1573–1620) พื้นที่หวงหนานอยู่ภายใต้การควบคุมของหงซาบาตูร์แห่งเผ่ามองโกลทูเมด

ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง ปีที่ 4 แห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) (ค.ศ. 1726) ได้มีการจัดตั้งสำนักงานผู้แทนพระองค์ในซีหนิง และมณฑลเหอหนานอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานนี้ ส่วนพื้นที่ถงเหริน เจียนจา และเจ๋อคู ตามลำดับนั้น ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลกานซู ได้แก่ มณฑลหลินเทา มณฑลซีหนิง มณฑลเหอโจว และมณฑลหลานโจว โดยมีองค์การบริหารส่วนตำบลกุยและตำบลซุนฮวา ตามลำดับ

ในปี ค.ศ. 1914 สนามแข่งซีหนิงได้ถูกก่อตั้งขึ้น

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1929 (ปีที่ 18 แห่งสาธารณรัฐจีน) มณฑลชิงไห่ถูกก่อตั้งขึ้นจากมณฑลกานซู และอำเภอถงเหรินถูกก่อตั้งขึ้นจากอำเภอซุนฮวา ในขณะที่อำเภอเหอหนานอยู่ภายใต้เขตอำนาจโดยตรงของมณฑล ในปี ค.ศ. 1937 (ปีที่ 26 แห่งสาธารณรัฐจีน) รัฐบาลมณฑลได้จัดตั้งสำนักงานตรวจราชการที่ 7 ในเมืองหลงหวู่ ซึ่งปกครองอำเภอถงเหรินและอำเภอถงเต๋อ ในปี ค.ศ. 1940 (ปีที่ 29 แห่งสาธารณรัฐจีน) พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอถงเหรินและอำเภอเจ๋อคูอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานตรวจราชการที่ 7 แห่งมณฑลชิงไห่ พื้นที่เหอหนานยังคงอยู่ภายใต้ระบบราชวงศ์ชิงเดิม ปกครองโดยเจ้าชายมองโกล ในขณะที่พื้นที่เจียนจาอยู่ภายใต้เขตอำนาจของอำเภอเกย๋ย

ในปี ค.ศ. 1949 พื้นที่หวงหนานได้รับการปลดปล่อย และในวันที่ 22 กันยายน รัฐบาลประชาชนอำเภอถงเหรินก็ได้รับการจัดตั้งขึ้น

เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2495 เขตปกครองตนเองทิเบตถงเหริน (ระดับอำเภอ เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2496) ได้ถูกจัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม เขตปกครองตนเองทิเบตเจียนจาได้ถูกจัดตั้งขึ้นจากอำเภอไกด์ (ระดับอำเภอ เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2496) และอำเภอเซกูได้ถูกจัดตั้งขึ้นจากอำเภอถงเหริน

เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2496 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน (ระดับจังหวัด) โดยมีรัฐบาลประชาชนตั้งอยู่ที่วัดหลงหวู่ในอำเภอถงเหริน ปกครองอำเภอเจียนจา ถงเหริน และเจ๋อคู เขตปกครองนี้ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2497 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองมองโกลเหอหนานขึ้น (ระดับอำเภอ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปกครองตนเองในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2498)

เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 1955 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานแห่งมณฑลชิงไห่ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน ตามรัฐธรรมนูญ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2492 ด้วยการอนุมัติของสภาแห่งรัฐ อำเภอปกครองตนเองซุนฮวาซาลาและอำเภอปกครองตนเองมองโกลเหอหนาน ซึ่งเดิมอยู่ภายใต้เขตอำนาจโดยตรงของมณฑล ได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารของมณฑลหวงหนาน

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2505 อำเภอปกครองตนเองซุนฮวาซาลาได้รับการคืนสถานะให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของมณฑลโดยตรง

ในปี 1964 อำเภอปกครองตนเองมองโกลเหอหนาน ซึ่งเดิมอยู่ภายใต้เขตอำนาจโดยตรงของมณฑลและมอบหมายให้เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนาน ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปกครองตนเองมองโกลเหอหนาน

ในปี 1987 ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการบริหารหุบเขาลี่เจีย (ระดับเทศมณฑล)

ในปี 2545 คณะกรรมการบริหาร Lijia Gorge ถูกยกเลิก

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานบริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง และอำเภอ 3 แห่ง ได้แก่ เมืองถงเหริน อำเภอเจียนจา อำเภอเจ๋อคู และเขตปกครองตนเองมองโกลเหอหนาน ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเขตปกครองตนเองตั้งอยู่ที่เลขที่ 10 ถนนเซี่ยฉงกลาง เมืองหลงหวู่ เมืองถงเหริน

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานตั้งอยู่บริเวณโค้งแรกของแม่น้ำเหลือง ซึ่งมีทั้งหมดเก้าโค้ง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชิงไห่ ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 100°34′–102°23′ และละติจูดเหนือ 34°03′–36°10′ มีอาณาเขตติดกับอำเภอปกครองตนเองฮัวหลงฮุยและอำเภอปกครองตนเองซุนฮวาซาลาร์ของเมืองไห่ตงทางตะวันออกเฉียงเหนือ; อำเภอเซี่ยเหอ ลู่ฉู่ และหม่าฉู่ ของเขตปกครองตนเองทิเบตกานหนานในมณฑลกานซูทางตะวันออกเฉียงใต้; และอำเภอกุย๋ย กุ้ยหนาน และถงเต๋อ ของเขตปกครองตนเองทิเบตไห่หนาน รวมทั้งอำเภอหม่าฉินของเขตปกครองตนเองทิเบตกัวหลัวทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ เขตปกครองนี้ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 175 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 235.3 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 18,200 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 2.61% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑล

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตไปยังที่ราบสูงโลส มีลักษณะทางภูมิประเทศแบบ "ห้าภูเขา หนึ่งหุบเขา และสี่ที่ราบสูง" ตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงหนาน โครงสร้างทางธรณีวิทยาเป็นส่วนหนึ่งของแนวเทือกเขาฉินหลิงใต้ของระบบเทือกเขาฉินหลิง ส่วนทางใต้เป็นแนวโครงสร้างตะวันออก-ตะวันตกเดี่ยวๆ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ภูเขาสูงปานกลางที่เกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็งในสมัยโบราณ ส่วนทางเหนือมีลักษณะเป็นแนวพับและรอยแตกที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ภูมิประเทศถูกแบ่งโดยภูเขาไมซิว โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงถึง 1,670 เมตรระหว่างเหนือและใต้ แสดงให้เห็นถึงลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลายและเปลี่ยนแปลงไป

ภูมิอากาศ

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีภูมิอากาศแบบที่ราบสูงภาคพื้นทวีป ลักษณะภูมิอากาศได้แก่ ฤดูฝนและฤดูร้อนเกิดขึ้นพร้อมกัน โดยมีความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างฤดูแล้งและฤดูฝน ความร้อนไม่เพียงพอ ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งสั้น ความแปรปรวนของปริมาณน้ำฝนสูง และการกระจายตัวที่ไม่สม่ำเสมอทั้งในเชิงพื้นที่และเวลา ชั่วโมงแสงแดดยาวนาน รังสีจากดวงอาทิตย์แรง ฤดูหนาวที่ยาวนาน หนาวเย็น และแห้งแล้ง ฤดูร้อนที่สั้นและเย็น และสภาพอากาศแปรปรวนบ่อยครั้ง อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ระหว่าง 6.6°C ถึง 8.5°C โดยพื้นที่ทางใต้มีความผันแปรของอุณหภูมิค่อนข้างสูงกว่า โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ระหว่าง -0.9°C ถึง 0.3°C อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีสำหรับทั้งเขตอยู่ระหว่าง -0.9°C ถึง 8.5°C ปริมาณน้ำฝนมีการกระจายตัวที่ไม่สม่ำเสมอทั้งในเชิงเวลาและพื้นที่ มีความแปรปรวนระหว่างปีสูง และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 308.4 มม. ในอำเภอเจียนจา 549.4 มม. ในอำเภอเหอหนาน 409.1 มม. ในเมืองถงเหริน และ 492.4 มม. ในอำเภอเจ๋อคู ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีสำหรับทั้งจังหวัดอยู่ระหว่าง 329.0 ถึง 505.0 มม. ชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 2,506.1 ถึง 2,688.2 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งอยู่ระหว่าง 14 ถึง 173 วัน โดย 147–173 วันอยู่ในเขตอบอุ่นทางเหนือ และ 14–21 วันอยู่ในเขตอุณหภูมิต่ำทางใต้ อัตราการระเหยเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 1,231.6 ถึง 1,697.0 มม.

อุทกวิทยา

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีแม่น้ำ 156 สายและแหล่งน้ำพุมากกว่า 1,500 แห่ง รวมถึงแม่น้ำสายหลัก 8 สาย ได้แก่ แม่น้ำเหลือง แม่น้ำหลงหวู่ แม่น้ำเจ๋อฉู่ แม่น้ำเถา แม่น้ำปาฉู่ และอื่นๆ ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2.98 พันล้านลูกบาศก์เมตร มีทรัพยากรน้ำใต้ดิน 2.116 พันล้านลูกบาศก์เมตร และทรัพยากรน้ำทั้งหมดแยกตามเขตอยู่ที่ 4.333 พันล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรพลังงานน้ำ

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีแม่น้ำมากกว่า 60 สายที่มีขนาดแตกต่างกัน แม่น้ำหลงหวู่ซึ่งไหลจากเหนือจรดใต้ผ่านเขตปกครองนี้มีความยาว 144 กิโลเมตร มีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี 220,500 กิโลวัตต์ สามารถรองรับสถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำแบบเรียงลำดับได้ 15 แห่ง (สร้างแล้ว 6 แห่ง) แม่น้ำเหลืองไหลเลียบไปตามขอบด้านเหนือและด้านใต้ของเขตปกครอง โดยส่วนเหนือมีความยาวประมาณ 70 กิโลเมตร สามารถรองรับสถานีผลิตไฟฟ้าขนาดใหญ่และขนาดกลางได้ 3 แห่ง และส่วนใต้มีความยาวประมาณ 90 กิโลเมตร มีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำได้ 830,000 กิโลวัตต์ แม่น้ำที่มีศักยภาพในการพัฒนา ได้แก่ แม่น้ำเหลือง แม่น้ำหลงหวู่ แม่น้ำเจ๋อฉู่ และแม่น้ำเถา ซึ่งมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี 3.088 ล้านกิโลวัตต์ โดยแม่น้ำเหลืองมีกำลังการผลิต 2.42 ล้านกิโลวัตต์ แม่น้ำหลงหวู่ 368,000 กิโลวัตต์ แม่น้ำเจ๋อฉู่ 72,000 กิโลวัตต์ และแม่น้ำอื่นๆ อีก 228,000 กิโลวัตต์

ทรัพยากรแร่

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานตั้งอยู่ในแถบแร่โลหะทงเต๋อ-เซกูอินโดซิเนียน ซึ่งประกอบด้วยปรอท สารหนู ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทองคำ (พลวง ทังสเตน บิสมัท ดีบุก) หินแกรนิตประดับ และหินปูน มีแร่ธาตุมากกว่า 50 ชนิด แหล่งแร่ 285 แห่ง แหล่งแร่พลังงาน 15 แห่ง แหล่งแร่โลหะ 171 แห่ง แหล่งแร่ที่ไม่ใช่โลหะ 92 แห่ง และแหล่งแร่ก๊าซและน้ำ 7 แห่ง แร่ธาตุหลัก ได้แก่ ทองคำ ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี และน้ำแร่

## ทรัพยากรชีวภาพ

เขตปกครองตนเองหวงหนานทิเบตมีสัตว์ป่าหลากหลายชนิด ได้แก่ เสือดาวหิมะ เสือดาว กวางมัสก์อัลไพน์ กวางแดง แกะสีน้ำเงิน เซอโรว์ ลิงซ์ แมวปัลลาส และแกะอาร์กาลี มีพืชมีเมล็ดประมาณ 90 วงศ์ 480 สกุล และ 1,370 ชนิด รวมถึงพืชยืนต้น 36 วงศ์ 71 สกุล และ 144 ชนิด ในวงศ์ต่างๆ เช่น วงศ์ Pinaceae, Cupressaceae และ Salicaceae ทรัพยากรทางการแพทย์แบ่งออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ ยาจากพืช ยาจากสัตว์ และยาจากแร่ธาตุ รวมทั้งหมด 710 ชนิด พืชสมุนไพรป่า ได้แก่ ถั่งเช่า รูบาร์บ ดอกบัวหิมะ และเห็ดพัฟบอล

ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรในเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีจำนวน 276,215 คน

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรในเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีจำนวน 281,200 คน ลดลง 1,000 คนจากสิ้นปีที่แล้ว เมื่อแบ่งตามเขตเมืองและชนบท ประชากรในเมืองมีจำนวน 132,600 คน และประชากรในชนบทมีจำนวน 148,600 คน โดยมีอัตราการเข้าเมืองของประชากรที่อยู่อาศัยถาวรอยู่ที่ 47.16% เพิ่มขึ้น 1.2 จุดเปอร์เซ็นต์จากสิ้นปีที่แล้ว

เขตปกครองตนเองหวงหนานทิเบตเป็นพื้นที่ที่มีหลายชาติพันธุ์ ประกอบด้วย 23 กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ทิเบต มองโกล ฮั่น ฮุย ตู ซาลาร์ และโบแนน

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 12.417 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.7% จากปีก่อนหน้า (คิดตามราคาคงที่) เมื่อแบ่งตามอุตสาหกรรม มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 3.139 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 2.775 พันล้านหยวน ลดลง 7.7% และมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 6.504 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.4% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนได้รับการปรับปรุงจาก 23.6:24.7:51.7 ในปีก่อนหน้า เป็น 25.3:22.3:52.4 ในปีก่อนหน้า ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคต่อหัวอยู่ที่ 44,078 หยวน เพิ่มขึ้น 0.8% จากปีก่อนหน้า

ในปี 2025 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 518 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3% จากปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็นรายได้จากภาษี 283 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.0% และรายได้ที่ไม่ใช่ภาษี 235 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.6% ส่วนรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 9.785 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.7% โดยแบ่งเป็นค่าใช้จ่ายด้านบริการสาธารณะ 916 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.5% ค่าใช้จ่ายด้านการศึกษา 1.403 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.1% ค่าใช้จ่ายด้านประกันสังคมและการจ้างงาน 1.696 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% และค่าใช้จ่ายด้านการแพทย์และสุขภาพ 826 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.5%

ในปี 2025 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรที่มีมูลค่า 5 ล้านหยวนขึ้นไปในเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานลดลง 45.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมื่อแบ่งตามอุตสาหกรรม การลงทุนในอุตสาหกรรมปฐมภูมิลดลง 49.7% การลงทุนในอุตสาหกรรมทุติยภูมิลดลง 50% และการลงทุนในอุตสาหกรรมตติยภูมิลดลง 40.2% สัดส่วนของสามอุตสาหกรรมนี้อยู่ที่ 11.6%:42.5%:45.9%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 พื้นที่เพาะปลูกพืชไร่ทั้งหมดในเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีจำนวน 120,100 หมู่ ลดลง 3,019 หมู่ คิดเป็นร้อยละ 2.5 เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็น ข้าวสาลี 55,600 หมู่ ลดลงร้อยละ 2.7 ข้าวบาร์เลย์ 47,000 หมู่ ลดลงร้อยละ 0.5 ธัญพืชหยาบ 5,893 หมู่ ลดลงร้อยละ 1.1 ถั่ว 3,459 หมู่ ลดลงร้อยละ 19.9 และมันฝรั่ง 7,241 หมู่ เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.5 ส่วนพื้นที่เพาะปลูกพืชเศรษฐกิจมีจำนวน 165,900 หมู่ เพิ่มขึ้นร้อยละ 11,700 โดยเป็นพืชน้ำมัน 85,400 หมู่ เพิ่มขึ้นร้อยละ 15.8 และผัก 9,100 หมู่ ลดลงร้อยละ 11.2 สมุนไพรจีน 8,500 หมู่ ลดลง 2.0% และพืชผลอื่นๆ 62,800 หมู่ เพิ่มขึ้น 2.0%

ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 30,700 ตัน เพิ่มขึ้น 486 ตัน หรือ 1.6% ผลผลิตพืชน้ำมันรวมอยู่ที่ 9,400 ตัน เพิ่มขึ้น 18.5% และผลผลิตผักอยู่ที่ 13,100 ตัน ลดลง 19.1%

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025 ระบุว่า จังหวัดนี้มีวัว 919,300 ตัว เพิ่มขึ้น 1.2% แกะ 772,300 ตัว ลดลง 3.8% สุกร 2,900 ตัว ลดลง 32.5% และสัตว์ปีก 370,000 ตัว ลดลง 4.3%

ในปี 2025 จังหวัดได้จำหน่ายปศุสัตว์ประเภทต่างๆ จำนวน 796,900 ตัว ลดลง 7.4% โดยในจำนวนนี้เป็นการขายโค 317,300 ตัว เพิ่มขึ้น 5.6% และแกะ 407,800 ตัว ลดลง 9.2%

ในปี 2025 ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 40,800 ตัน เพิ่มขึ้น 3.9% ในขณะที่ผลผลิตนมอยู่ที่ 31,800 ตัน ลดลง 1.6%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวมของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 1.945 พันล้านหยวน ลดลง 4.4% จากปีก่อนหน้า มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 16.7% เมื่อแบ่งตามประเภทอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ พบว่า มูลค่าเพิ่มภาคเหมืองแร่เพิ่มขึ้น 16.9% มูลค่าเพิ่มภาคการผลิตลดลง 3.7% และมูลค่าเพิ่มภาคการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำลดลง 17.5%

ในปี 2025 มีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 21 แห่งในเขตปกครอง โดยมีมูลค่าการก่อสร้างรวม 720 ล้านหยวน ลดลง 21.0% มูลค่าสัญญาที่ลงนามแล้วอยู่ที่ 1.127 พันล้านหยวน ลดลง 20.9% ในจำนวนนี้ สัญญาที่ลงนามใหม่มีมูลค่า 502 ล้านหยวน ลดลง 43.8% และสัญญาที่ต่ออายุมีมูลค่า 625 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 17.6% พื้นที่ก่อสร้างอาคารอยู่ที่ 94,100 ตารางเมตร ลดลง 30.9% และพื้นที่ก่อสร้างที่เริ่มต้นใหม่มีมูลค่า 82,400 ตารางเมตร ลดลง 4.3%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 348 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4%; มูลค่าเพิ่มของการขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์อยู่ที่ 69 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.1%; มูลค่าเพิ่มของที่พักและอาหารอยู่ที่ 260 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.2%; มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการเงินอยู่ที่ 460 ล้านหยวน ลดลง 6.8%; มูลค่าเพิ่มของอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 515 ล้านหยวน ลดลง 5.5%; มูลค่าเพิ่มของบริการเพื่อผลกำไรอยู่ที่ 633 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%; และมูลค่าเพิ่มของบริการที่ไม่แสวงหาผลกำไรอยู่ที่ 4.169 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.4%

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมในเขตปกครองนี้อยู่ที่ 1.929 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.2% เมื่อพิจารณาตามขนาด ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคที่เกินโควตาอยู่ที่ 450 ล้านหยวน ลดลง 11.4% ในขณะที่ยอดขายปลีกที่ต่ำกว่าโควตาอยู่ที่ 1.479 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6% เมื่อพิจารณาตามประเภทการบริโภค ยอดขายปลีกสินค้าทั่วไปอยู่ที่ 1.6 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.0% และรายได้จากธุรกิจร้านอาหารอยู่ที่ 330 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.1%

ณ สิ้นปี 2568 เงินฝากสกุลเงินหยวนของสถาบันการเงินทั้งหมดในเขตปกครองนี้รวมทั้งสิ้น 18.17 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3% โดยแบ่งเป็น เงินฝากครัวเรือน 7.891 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0% และเงินฝากของวิสาหกิจที่ไม่ใช่สถาบันการเงิน 1.414 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 14.1% ส่วนสินเชื่อสกุลเงินหยวนรวมทั้งสิ้น 11.564 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% โดยแบ่งเป็น สินเชื่อครัวเรือน 7.086 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.3% และสินเชื่อของวิสาหกิจที่ไม่ใช่สถาบันการเงินและองค์กรภาครัฐ 4.477 พันล้านหยวน ลดลง 2.6%

ในปี 2025 รายได้จากเบี้ยประกันภัยเดิมของบริษัทประกันภัยในเขตปกครองนี้อยู่ที่ 279 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% โดยแบ่งเป็น: เบี้ยประกันชีวิต 34 ล้านหยวน ลดลง 10.5%; เบี้ยประกันทรัพย์สิน 245 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6%; เบี้ยประกันสุขภาพและอุบัติเหตุ 13 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 18.2% ส่วนค่าสินไหมทดแทนที่จ่ายไปทั้งหมดอยู่ที่ 174 ล้านหยวน ลดลง 12.1% โดยแบ่งเป็น: ค่าสินไหมทดแทนประกันชีวิต 10 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.1%; ค่าสินไหมทดแทนประกันทรัพย์สิน 164 ล้านหยวน ลดลง 13.2%; ค่าสินไหมทดแทนประกันสุขภาพและอุบัติเหตุ 2.6 ล้านหยวน ลดลง 10.3%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานได้จัดหาและดำเนินโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 13 โครงการ โดยมีเงินลงทุนรวม 3.9 ล้านหยวน ได้รับรางวัลทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับจังหวัด/กระทรวงขึ้นไปจำนวน 5 รางวัล และได้รับอนุมัติสิทธิบัตร 52 ฉบับ ณ สิ้นปี มีสถานีตรวจวัดสภาพอากาศด้วยเรดาร์ 2 แห่ง และสถานีตรวจวัดแผ่นดินไหว 14 แห่ง

การศึกษา

ในปี 2025 อัตราการเข้าเรียนในระดับก่อนวัยเรียนของเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานอยู่ที่ 98.6% อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับอยู่ที่ 97.6% และอัตราการสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่ที่ 75.7% เขตปกครองตนเองแห่งนี้มีโรงเรียนทุกประเภท 262 แห่ง มีนักเรียน 68,671 คน ประกอบด้วย: โรงเรียนประถมศึกษา 77 แห่ง มีนักเรียน 31,199 คน; โรงเรียนมัธยมศึกษา 18 แห่ง มีนักเรียน 19,636 คน; โรงเรียนอนุบาล 165 แห่ง มีนักเรียน 14,085 คน; และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่ง มีนักเรียน 120 คน ในระหว่างปี โรงเรียนอาชีวศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายมีนักเรียนเข้าเรียน 504 คน จบการศึกษา 1,171 คน รวม 3,631 คน; โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วไปมีนักเรียนเข้าเรียน 6,971 คน จบการศึกษา 6,483 คน รวม 19,636 คน โรงเรียนประถมมีนักเรียนลงทะเบียน 4,909 คน จบการศึกษา 4,882 คน รวมนักเรียนทั้งหมด 31,199 คน จำนวนครูทั้งหมด 6,053 คน ซึ่งรวมถึงครูประจำเต็มเวลา 4,465 คน

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีคณะการแสดงศิลปะ 20 คณะ ประกอบด้วยคณะศิลปะพื้นบ้าน 11 คณะ และคณะศิลปะมืออาชีพ 1 คณะ นอกจากนี้ยังมีศูนย์วัฒนธรรม 5 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 33 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 351 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาลทั่วไป 4 แห่ง โรงพยาบาลแพทย์แผนโบราณ 5 แห่ง สถาบันป้องกันโรคเรื้อรัง 1 แห่ง ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 5 แห่ง สถาบันดูแลสุขภาพ 5 แห่ง สถาบันรับบริจาคโลหิต 1 แห่ง ศูนย์บริการสุขภาพแม่และเด็กและการวางแผนครอบครัว 5 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 37 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 287 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 2,368 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 3,246 คน (รวมเจ้าหน้าที่ชั่วคราว) ซึ่งในจำนวนนี้เป็นบุคลากรทางเทคนิคด้านสุขภาพ 2,861 คน (รวมเจ้าหน้าที่ชั่วคราว)

กีฬา

ในปี 2025 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานได้จัดการแข่งขันกีฬาระดับอำเภอขึ้นไปกว่า 40 รายการ รวมถึงการวิ่งวันปีใหม่ (ครั้งที่ 36) การแข่งขันปีนเขาดับเบิลไนน์ การแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก ฟุตบอลชิงแชมป์ และการแข่งขันบาสเกตบอลคนงาน นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาพื้นเมืองของชนกลุ่มน้อยแห่งมณฑลชิงไห่ ครั้งที่ 8 และจัดการแข่งขันฟุตบอลระดับซูเปอร์ลีก "ฟุตบอลชิงไห่-ที่ราบสูง" และ "ชิงบา" สาขาหวงหนาน การแข่งขันยิงธนูพื้นเมืองนานาชาติ "ลูกศรศักดิ์สิทธิ์ห้าสี" ครั้งที่ 8 ดึงดูดทีมเข้าร่วม 145 ทีม และนักกีฬามากกว่า 2,300 คน จาก 25 ประเทศและภูมิภาค โครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านกีฬาที่สำคัญได้ถูกดำเนินการ รวมถึงการปรับปรุงสนามกีฬาเขตหวงหนาน ศูนย์ออกกำลังกายแห่งชาติเขตหวงหนาน ศูนย์ออกกำลังกายแห่งชาติอำเภอเจียนจา สวนกีฬาอำเภอเหอหนาน และสวนกีฬาอำเภอเจ๋อคู ทำให้พื้นที่สนามกีฬาต่อหัวเพิ่มขึ้นเป็น 3.9 ตารางเมตร

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2025 จำนวนผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันบำนาญในเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีจำนวน 185,371 คน ลดลง 3,003 คนจากสิ้นปีที่แล้ว โดยแบ่งเป็น: ผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานบริษัท 25,853 คน เพิ่มขึ้น 1,073 คน; ผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับประชาชนในเมืองและชนบท 141,565 คน ลดลง 4,295 คน; และผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันบำนาญสำหรับหน่วยงานราชการ 17,953 คน เพิ่มขึ้น 267 คน ส่วนจำนวนผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันสุขภาพมีจำนวน 251,208 คน เพิ่มขึ้น 514 คน โดยแบ่งเป็น: ผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันสุขภาพสำหรับพนักงานในเมือง 30,361 คน เพิ่มขึ้น 1,117 คน มีผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันสุขภาพในเขตเมืองและชนบทจำนวน 220,847 คน ลดลง 603 คน ประกันการว่างงานครอบคลุม 17,250 คน เพิ่มขึ้น 284 คน ประกันอุบัติเหตุจากการทำงานครอบคลุม 46,926 คน เพิ่มขึ้น 1,224 คน ประกันการคลอดบุตรครอบคลุม 17,399 คน เพิ่มขึ้น 654 คน

ณ สิ้นปี 2025 มีครัวเรือนในเมือง 2,941 ครัวเรือน รวม 4,665 คน ที่ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมือง และครัวเรือนในชนบท 12,755 ครัวเรือน รวม 41,956 คน ที่ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำสำหรับผู้อยู่อาศัยในชนบท โดยเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองกำหนดไว้ที่ 708 หยวนต่อคนต่อเดือน

ณ สิ้นปี 2025 จังหวัดนี้มีสถานบริการดูแลผู้สูงอายุแบบที่พักอาศัยจำนวน 18 แห่ง โดยมีเตียงรวม 1,051 เตียง

การขนส่ง

ทางหลวงซุยฮวา-เสิ่นหยาง และทางด่วนจางเย่-เหวินฉวน ตัดผ่านเขตปกครองนี้ ทางรถไฟเสฉวน-ชิงไห่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง บางส่วนของทางด่วนถงไซเปิดให้บริการในปี 2025 เป็นการยุติประวัติศาสตร์ที่อำเภอเจ๋อคูและเขตปกครองตนเองมองโกลเหอหนานไม่มีทางด่วนเชื่อมต่อ และช่วยปรับปรุงการเชื่อมต่อการคมนาคมขนส่งในภูมิภาค ณ เดือนมีนาคม 2023 มีเส้นทางรถโดยสารทางไกล 17 เส้นทาง และเส้นทางรถโดยสารสาธารณะ 22 เส้นทาง โดยรถโดยสารระหว่างเมืองและชนบทครอบคลุมหมู่บ้านปกครอง 208 แห่ง คิดเป็นอัตราความครอบคลุม 79.38% ให้บริการประชาชน 245,000 คน มีสถานีรถโดยสาร 27 แห่ง กิจการขนส่งทางน้ำ 2 แห่ง ท่าเรือ 2 แห่ง เส้นทางรถโดยสาร 2 เส้นทาง และเรือ 27 ลำ เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2024 สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีนได้อนุมัติสถานที่ตั้งสนามบินพลเรือนหวงหนานอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นการเริ่มต้นงานเบื้องต้นสำหรับการก่อสร้างสนามบินอย่างเป็นทางการ

ณ สิ้นปี 2568 ระยะทางรวมของทางหลวงในจังหวัดมีจำนวน 6,097 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 35 กิโลเมตร มีรถยนต์เพื่อการพาณิชย์ 997 คัน ซึ่งรวมถึงรถบรรทุกสินค้าขนาด 4.5 ตันขึ้นไปจำนวน 354 คัน

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานเป็นแหล่งกำเนิดของศิลปะเรกง วัฒนธรรมเรกงนั้นอุดมสมบูรณ์ หลากหลาย และลึกซึ้ง ครอบคลุมหลักๆ ได้แก่ วัฒนธรรมธรรมชาติ วัฒนธรรมทางศาสนา วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมศิลปะ และวัฒนธรรมพื้นบ้าน วัฒนธรรมธรรมชาติมีความโดดเด่น วัฒนธรรมทางศาสนาพัฒนาอย่างดี และเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมทิเบตในภูมิภาคอัมโด มีอิทธิพลอย่างมากทั่วทั้งทิเบต นอกจากนี้ยังได้ผลิตพระสงฆ์และนักวิชาการที่มีชื่อเสียงจำนวนมากในประวัติศาสตร์ทิเบต วัฒนธรรมศิลปะเป็นตัวแทนโดยภาพเขียน (ทังกา) ประติมากรรม งานปัก (ตู้ซิว) และงิ้วทิเบตดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพเขียนและงานปักเรกงนั้นมีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ ในด้านวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ หวงหนานสืบทอดการพัฒนาอารยธรรมมายาวนานหลายพันปี

ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ 2 รายการ (ศิลปะเรกงและงิ้วทิเบตหวงหนาน) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 รายการ (ศิลปะเรกง เทศกาลเดือนมิถุนายนของเรกง งิ้วทิเบตหวงหนาน ตูเนียนหวู่ เทคนิคการแกะสลักหินเหรี และเทคนิคการพิมพ์บล็อกถงเหริน) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับมณฑล 11 รายการ ผู้สืทอดระดับชาติ 13 คน และผู้สืทอดระดับมณฑล 22 คน มีช่างฝีมือระดับชาติ 8 คน มีแหล่งโบราณสถาน 409 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 4 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับมณฑล 41 แห่ง

จุดชมวิว

ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 เขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศจำนวน 21 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 2 แห่ง (แหล่งท่องเที่ยวเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติเรกง และแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศเซกูเหรี) และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A จำนวน 19 แห่ง

สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวัฒนธรรมที่สำคัญ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติป่าคันบูล่าในอำเภอเจียนจา ทิวทัศน์เขื่อนและอ่างเก็บน้ำช่องเขาลี่เจีย เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมถงเหริน ศิลปะเรกง ภาพวาดม้วนขนาดใหญ่ "ภาพพาโนรามาวัฒนธรรมและศิลปะจีน-ทิเบต" ซึ่งได้รับการบันทึกในกินเนสส์เวิลด์เรคคอร์ด วัดหลงหวู่ของพุทธศาสนาทิเบต สำนักชีหนานจง ทิวทัศน์ป่าดึกดำบรรพ์ไมซิว กำแพงศิลาสูตรเหอรีในเจ๋อคู ทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์และถ้ำนางฟ้าในเหอหนาน และทุ่งหญ้าชิงไห่ตอนใต้

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2563 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองต้นแบบประจำปี 2563 สำหรับการคุ้มครองและการใช้ประโยชน์หมู่บ้านดั้งเดิมอย่างหนาแน่นและต่อเนื่อง

เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2563 พื้นที่ดังกล่าวได้รับการกำหนดให้เป็น "พื้นที่นำร่องสำหรับการปฏิรูปเชิงลึกด้านการจัดการและบำรุงรักษาระบบทางหลวงชนบท" โดยกระทรวงคมนาคมและกระทรวงการคลัง

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2020 เมืองนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็น "กลุ่มแรกของเมืองนำร่องด้านการบริโภคทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวระดับชาติ"

เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2564 พื้นที่ดังกล่าวได้รับการประกาศให้เป็นเขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติชุดที่ 5 โดยกระทรวงนิเวศวิทยาและสิ่งแวดล้อม

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยววัดต้าเอ๋อร์ในเมืองซีหนิง

วัดต้าเอ๋อร์ตั้งอยู่ในเมืองลู่ซาเอ๋อร์ เขตหวงจง เมืองซีหนิง มณฑลชิงไห่ ประเทศจีน ห่างจากใจกลางเมืองซีหนิงประมาณ 25 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในหกวั…

เขตทัศนียภาพทะเลสาบชิงไห่

ทะเลสาบชิงไห่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลชิงไห่ ในเขตตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต เป็นทะเลสาบน้ำเค็มในแผ่นดินที่ใหญ่ที่สุดของจี…

พื้นที่ท่องเที่ยวบ้านเกิดของชาวหูจูตูในไห่ตง

พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านเกิดของชนชาติหูจูตู ตั้งอยู่ในเมืองเหวยหยวน อำเภอปกครองตนเองหูจูตู เมืองไห่ตง มณฑลชิงไห่ ห่างจากเมืองซีหนิ…

เขตทัศนียภาพอามิ ตงซูโอ

อุทยานธรรมชาติอามิ ตงซูโอ ตั้งอยู่ในอำเภอฉีเหลียน เขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ย มณฑลชิงไห่ ห่างจากตัวเมืองฉีเหลียน 9 กิโลเมตร ระดับความสูงอยู่…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว