ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยฮุย

เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยฮุย

เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุย (Linxia Hui Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เขตหลินเซี่ย" (Linxia Prefecture) ซึ่งในอดีตเรียกว่า เหอโจว (Hezhou) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกานซู (Gansu Province) เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองตนเองของชาวหุยในประเทศจีน และ...

เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยฮุย

เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุย หรือเรียกย่อว่า "เขตปกครองหลินเซี่ย" ซึ่งในอดีตเรียกว่า เหอโจว เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกานซู เป็นหนึ่งในสองเขตปกครองตนเองของชนเผ่าหุยในประเทศจีน และเป็นหนึ่งในสองเขตปกครองตนเองของชนเผ่าในมณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจีน ทางตอนกลาง-ตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู ตามลุ่มน้ำตอนบนของแม่น้ำเหลือง มีพื้นที่ทั้งหมด 8,169 ตารางกิโลเมตร ภูมิประเทศทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นภูเขามีอากาศหนาวเย็นและชื้น ทางตะวันออกเฉียงเหนือแห้งแล้ง และพื้นที่ราบมีอากาศอบอุ่น ณ เดือนกรกฎาคม 2569 เขตปกครองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง และอำเภอ 7 แห่ง ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.0715 ล้านคน หลินเซี่ยเคยเป็นศูนย์กลางสำคัญบนเส้นทางสายไหมตอนใต้ เป็นสถานีสำคัญบนเส้นทางโบราณถัง-ตูป๋อ และเป็นศูนย์กลางการค้าชาและม้า เมืองหลินเซี่ย หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ท่าเรือแห้งทางตะวันตก" และได้รับการยกย่องด้วยคำกล่าวที่ว่า "ตะวันออกมีเหวินโจว ตะวันตกมีเหอโจว" ตั้งอยู่ติดกับเมืองหลานโจวและเขตปกครองของทิเบต ทำหน้าที่เป็นระเบียงเศรษฐกิจที่สำคัญเชื่อมต่อจีนตอนในกับภูมิภาคทิเบต เป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดที่สำคัญของอารยธรรมจีน โดยมีผู้คนอาศัยอยู่มานานกว่า 5,000 ปี ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น มีการก่อตั้งอำเภอ เมือง และมณฑลขึ้นที่นี่ เดิมชื่อฟู่หุน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเหอโจว เป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีแหล่งโบราณคดีสมัยยุคหินใหม่และแหล่งโบราณคดีที่หนาแน่นที่สุดในจีน โดยมีแหล่งโบราณคดีของวัฒนธรรมหม่าเจียเหยา วัฒนธรรมปานซาน และวัฒนธรรมฉีเจียกระจายอยู่ทั่ว เนื่องจาก "เครื่องปั้นดินเผาลงสี" ที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติถูกขุดพบในหลินเซี่ย จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "บ้านเกิดของเครื่องปั้นดินเผาลงสีของจีน" นอกจากนี้ ที่นี่ยังมีถ้ำปิงหลิงซีซึ่งเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโลก และเพลงพื้นบ้าน "ฮวาเอ๋อร์" ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของโลก ทำให้ที่นี่ได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของเพลงฮวาเอ๋อร์ของจีน" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของมณฑลนี้สูงถึง 54.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

ประวัติศาสตร์

ในสมัยราชวงศ์ชุนชุน หลินเซี่ยเป็นดินแดนของชาวฉางและชาวหรง ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์สงคราม ดินแดนนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหย่งโจวโบราณ ในสมัยราชวงศ์ฉิน ในตอนแรกเป็นดินแดนศักดินาของขุนนางฮั่น-ฉาง และต่อมาได้มีการจัดตั้งอำเภอฟู่หุนขึ้น ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พื้นที่นี้รวมถึงอำเภอต้าเซี่ย อำเภอฟู่หุน และอำเภอไป่ซือ ภายใต้การปกครองของหลงซี ตลอดราชวงศ์ต่อมา ภูมิภาคนี้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองมากมาย โดยมีชื่อเหอโจวเป็นชื่อที่ใช้ซ้ำๆ

ในสมัยสิบหกอาณาจักร (ค.ศ. 344) เหอโจวได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นหน่วยงานบริหารระดับมณฑลเป็นครั้งแรก ราชวงศ์เว่ยเหนือได้จัดตั้งกองทหารฟู่หุนขึ้นในปี ค.ศ. 445 และเปลี่ยนชื่อเป็นเหอโจวในปี ค.ศ. 492 ในสมัยราชวงศ์สุย ได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการฟู่หุนขึ้น และเปลี่ยนชื่อเป็นเหอโจวอีกครั้งในปี ค.ศ. 583 ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618) เหอโจวอยู่ภายใต้การปกครองของเส้นทางหลงหยู ในปี ค.ศ. 762 เหอโจวกลายเป็นดินแดนของทิเบต แต่ยังคงเรียกว่าเหอโจว ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ หวังเส้าได้ยึดครองเหอโจวในปี ค.ศ. 1073 ราชวงศ์หยวนได้จัดตั้งเส้นทางเหอโจวขึ้นในปี ค.ศ. 1269 ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งกองทหารรักษาการณ์เหอโจวขึ้นในปี ค.ศ. 1371 และมณฑลเหอโจวขึ้นในปี ค.ศ. 1373 ราชวงศ์ชิงในตอนแรกยังคงรักษาระบบมณฑลและกองทหารรักษาการณ์ไว้ ในปี ค.ศ. 1726 กองทหารรักษาการณ์เหอโจวถูกยกเลิก ในปี ค.ศ. 1762 มณฑลหลินเถาถูกย้ายไปที่หลานโจวและเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหลานโจว โดยมีเหอโจวอยู่ภายใต้การปกครอง

หลังจากสาธารณรัฐจีนก่อตั้งขึ้นในปี 1912 ระบบการปกครองแบบมณฑล-อำเภอถูกยกเลิกและแทนที่ด้วยอำเภอเต๋าเหอภายใต้เขตปกครองหลานชาง ในปี 1928 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลินเซี่ย เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 1949 หลินเซี่ยได้รับการปลดปล่อย เขตปกครองพิเศษหลินเซี่ยถูกจัดตั้งขึ้น โดยปกครอง 8 อำเภอ ในปี 1950 เมืองหลินเซี่ยถูกจัดตั้งขึ้น หลังจากมีการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุยได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 1956 ในปี 1973 เมืองหลินเซี่ยถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอหลินเซี่ย ในปี 1983 เมืองหลินเซี่ยได้รับการฟื้นฟูให้เป็นเมืองระดับอำเภออีกครั้ง

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569 เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุยบริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง และอำเภอ 7 แห่ง ได้แก่ เมืองหลินเซี่ย อำเภอหลินเซี่ย อำเภอคังเกิล อำเภอยงจิง อำเภอกวางเหอ อำเภอเหอเจิ้ง อำเภอปกครองตนเองตงเซียง และอำเภอปกครองตนเองจี้ซือซานโบหนาน-ตงเซียง-ซาลา เขตปกครองตนเองนี้มีตำบลและเมือง 123 แห่ง ตำบลย่อย 7 แห่ง หมู่บ้านบริหาร 1,089 แห่ง และชุมชน 106 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลเขตปกครองตนเองตั้งอยู่ที่เลขที่ 8 ถนนหงหยวน เมืองหลินเซี่ย

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุยตั้งอยู่ริมแม่น้ำเหลืองตอนบนทางตอนกลาง-ตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู พิกัดทางภูมิศาสตร์คือลองจิจูดตะวันออก 102 องศา 41 นาที ถึง 103 องศา 40 นาที และละติจูดเหนือ 34 องศา 57 นาที ถึง 36 องศา 12 นาที อยู่ตรงข้ามเมืองติงซีทางทิศตะวันออกโดยมีแม่น้ำเถาคั่นกลาง ติดกับมณฑลชิงไห่ทางทิศตะวันตกโดยมีภูเขาจี้ซือคั่นกลาง ติดกับเขตปกครองตนเองทิเบตกานหนานโดยมีภูเขาไท่จื่อคั่นกลางทางทิศใต้ และติดกับเมืองหลานโจวทางทิศเหนือโดยมีแม่น้ำหวงสุ่ยคั่นกลาง มีพื้นที่ทั้งหมด 8,169 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

จังหวัดนี้ตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างที่ราบสูงโลสและที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต และระหว่างเขตเกษตรกรรมที่ราบภาคกลางและพื้นที่เลี้ยงสัตว์ทางตะวันตก ภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และต่ำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ก่อให้เกิดแอ่งเอียงที่มีระดับความสูงเฉลี่ย 2,000 เมตร

ภูมิอากาศ

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้งอุณหภูมิปานกลาง ส่วนภาคตะวันตกเฉียงใต้มีภูมิอากาศแบบกึ่งชื้นอุณหภูมิปานกลาง อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ระหว่าง 6.0 ถึง 9.9 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ 40.7 ถึง -32.2 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ระหว่าง 286.1 ถึง 617.1 มิลลิเมตร โดยกระจายตัวมากกว่าในภาคใต้มากกว่าภาคเหนือ อัตราการระเหยเฉลี่ยรายปีอยู่ระหว่าง 1,191.1 ถึง 1,584.6 มิลลิเมตร ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 139 ถึง 178 วัน

อุทกวิทยา

ทั้งจังหวัดตั้งอยู่ในลุ่มน้ำแม่น้ำเหลือง แม่น้ำเหลืองไหลมาจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและไหลผ่านตอนเหนือเป็นระยะทาง 124 กิโลเมตร มีแม่น้ำสาขาลำดับที่หนึ่ง 6 สาย ได้แก่ แม่น้ำเถา แม่น้ำต้าเซี่ย และแม่น้ำหวงสุ่ย รวมถึงแม่น้ำสาขาลำดับที่สองและสามอีก 18 สาย อ่างเก็บน้ำหลักสามแห่ง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำหลิวเจียเซี่ย อ่างเก็บน้ำหยางกัวเซี่ย และอ่างเก็บน้ำปาปานเซี่ย ล้วนอยู่ในเขตจังหวัดนี้

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรแร่

จังหวัดนี้ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของแหล่งแร่โลหะหลายชนิดในเทือกเขาฉินหลิงตะวันตกและเทือกเขาฉีเหลียน มีการค้นพบแร่ทั้งหมด 43 ชนิด คิดเป็น 25% ของชนิดแร่ที่รู้จักทั้งหมดในมณฑลกานซู ซึ่งรวมถึงแร่โลหะ 17 ชนิด (เหล็ก แมงกานีส ทองแดง ทองคำ ฯลฯ) แร่พลังงาน 2 ชนิด (ถ่านหินและพีท) และแร่ที่ไม่ใช่โลหะ 24 ชนิด มีการระบุแหล่งแร่มากกว่า 80 แห่ง โดยแร่ที่ไม่ใช่โลหะ เช่น ทรายก่อสร้าง หินปูนซีเมนต์ และดินเหนียวสำหรับทำอิฐ มีการพัฒนาในระดับที่ใหญ่ที่สุด

ทรัพยากรพลังงานน้ำ

ปริมาณน้ำรวมเฉลี่ยหลายปีของเขตปกครองนี้อยู่ที่ 956 ล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็น 3.31% ของปริมาณน้ำทั้งหมดของมณฑลกานซู ปริมาณน้ำต่อหัวประชากรอยู่ที่ 450 ลูกบาศก์เมตร ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎีอยู่ที่ 2.255 ล้านกิโลวัตต์

ประชากร

ข้อมูลประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,109,750 คน และคาดว่าจะมีจำนวน 2.0715 ล้านคน ณ สิ้นปี 2568 ลดลง 27,800 คนจากปีที่แล้ว ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 892,500 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 43.09% เพิ่มขึ้น 1.34 จุดเปอร์เซ็นต์ อัตราการเกิดอยู่ที่ 10.10 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.51 ต่อพันคน และอัตราการเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติอยู่ที่ 0.59 ต่อพันคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

หลินเซียเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 42 กลุ่ม รวมถึงชาวหุย ชาวฮั่น ชาวตงเซียง ชาวโบแนน และชาวซาลา ชาวตงเซียงและชาวโบแนนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เฉพาะของมณฑลกานซูและส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหลินเซีย

การเมือง

เขตปกครองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลประชาชนเขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุย ซึ่งใช้สิทธิปกครองตนเองภายใต้ระบบการปกครองตนเองตามชาติพันธุ์ระดับภูมิภาคของจีน ระบบการบริหารของเขตปกครองนี้รวมถึงอำนาจในการออกกฎหมายเฉพาะสำหรับชุมชนชาติพันธุ์หุยด้วย

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มีมูลค่า 54.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่า 9.60 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.33 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%) ภาคอุตสาหกรรมรองมีมูลค่า 11.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.0%) และภาคอุตสาหกรรมที่สามมีมูลค่า 33.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) สัดส่วนของสามภาคส่วนนี้อยู่ที่ 17.6:20.6:61.8 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 26,209 หยวน (ประมาณ 3,640 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.4%

การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 11.6% ขณะที่การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 10.6% และการลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 16.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 2.53 พันล้านหยวน (ประมาณ 351 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.9%) โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 1.74 พันล้านหยวน รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 32.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.49 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 15.8% โดยรายจ่ายด้านการดำรงชีพอยู่ที่ 26.77 พันล้านหยวน

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 1.884 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 760,600 ตัน เพิ่มขึ้น 0.38% ผลผลิตผักอยู่ที่ 524,300 ตัน (เพิ่มขึ้น 4.06%) สมุนไพรจีน 71,300 ตัน (เพิ่มขึ้น 7.82%) และผลผลิตพืชน้ำมัน 55,100 ตัน (ลดลง 1.57%) ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 87,400 ตัน (เพิ่มขึ้น 6.18%) ซึ่งประกอบด้วยเนื้อวัว 22,300 ตัน และเนื้อแกะ 38,700 ตัน ผลผลิตนมอยู่ที่ 46,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 20.95%)

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 5.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 726 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 20.1%) มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 10.1% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน พบว่า การทำเหมืองลดลง 67.1% การผลิตลดลง 7.8% ในขณะที่พลังงาน ความร้อน ก๊าซ และน้ำประปาเติบโต 41.2% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 6.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 835 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 0.7%) โดยมีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านเกณฑ์ 181 แห่ง

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 4.05 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.0%) การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์อยู่ที่ 1.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.7%) ที่พักและอาหารอยู่ที่ 1.31 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) และการเงินอยู่ที่ 3.20 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.4%) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 16.44 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.28 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.4%) การนำเข้าและส่งออกสินค้ารวมอยู่ที่ 110.02 ล้านหยวน (ประมาณ 15.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.6%)

เงินฝากจากสถาบันการเงินอยู่ที่ 113.40 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%) โดยเงินฝากจากครัวเรือนอยู่ที่ 86.93 พันล้านหยวน ยอดคงเหลือสินเชื่อรวมอยู่ที่ 84.27 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.5%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 1.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 226 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.3%)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการจดทะเบียนผลงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 157 รายการ มีการให้สิทธิบัตรจำนวน 217 รายการ ลดลง 38.0% มีการลงนามในสัญญาด้านเทคโนโลยีมูลค่า 540 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.5% และทางจังหวัดได้ดำเนินโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวน 234 โครงการ ซึ่งรวมถึงโครงการระดับชาติและระดับจังหวัดจำนวน 25 โครงการ

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2025 จังหวัดนี้มีโรงเรียนทุกประเภทจำนวน 1,881 แห่ง ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 749 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 1,013 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 66 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 21 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 11 แห่ง และวิทยาลัยอาชีวศึกษาชั้นสูง 1 แห่ง มีครูประจำ 35,500 คน และนักเรียนระดับประถมศึกษา 245,200 คน

วัฒนธรรม

จังหวัดนี้มีศูนย์สื่อ 9 แห่งและสถานีถ่ายทอดสัญญาณกระจายเสียง 46 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 99.32% และการครอบคลุมทางโทรทัศน์อยู่ที่ 99.34%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2568 จังหวัดนี้มีสถานพยาบาล 1,813 แห่ง ประกอบด้วยสถานพยาบาลระดับจังหวัด 8 แห่ง และระดับอำเภอ 47 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 1,102 แห่ง และโรงพยาบาลเอกชน 39 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 18,634 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 5,899 คน และพยาบาลวิชาชีพ 8,412 คน สถานพยาบาลมีเตียงผู้ป่วยรวม 17,757 เตียง จำนวนผู้ป่วยนอกต่อปีรวม 8.4723 ล้านคน

กีฬา

จังหวัดนี้มีสถานที่เล่นกีฬา 8,718 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 4.8484 ล้านตารางเมตร โดยมีพื้นที่เล่นกีฬาต่อหัวประชากร 2.31 ตารางเมตร

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2568 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพนักงานในเมือง 2.036 ล้านคน โครงการประกันบำนาญผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.4167 ล้านคน และโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 2.1304 ล้านคน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองและชนบทครอบคลุม 40,100 และ 292,600 คน ตามลำดับ มีการให้ความช่วยเหลือชั่วคราวแก่ 170,000 คน ด้วยเงินช่วยเหลือ 221 ล้านหยวน จังหวัดมีสถานดูแลผู้สูงอายุ 17 แห่ง มีเตียง 1,810 เตียง และสถานสงเคราะห์เด็ก 4 แห่ง มีเตียง 729 เตียง

การขนส่ง

ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 213 และทางหลวงจังหวัดหมายเลข 309 ตัดผ่านเขตปกครองนี้ ทางด่วนเชื่อมต่อหลานโจวกับหลินเซี่ย และหลินเซี่ยกับเหอจั่ว ในปี 2025 การขนส่งสินค้าทางทางหลวงมีจำนวนรวม 104.794 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 11.9%) และการขนส่งผู้โดยสารมีจำนวน 38.944 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 0.4%)

ทางรถไฟ

ทางรถไฟหลานโจว-เหอจั่วเป็นโครงการสำคัญระดับชาติและเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-กว่างโจว โดยให้บริการสถานีหลินเซี่ยและสถานีหลินเซี่ยใต้ และจะช่วยยกระดับการคมนาคมขนส่งของมณฑลอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปิดให้บริการ

การขนส่งทางน้ำ

ณ เดือนกรกฎาคม 2569 จังหวัดนี้มีเส้นทางเดินเรือที่ใช้งานได้ 20 เส้นทาง รวมระยะทาง 169.5 กิโลเมตร แม่น้ำเหลืองไหลผ่านอำเภอจี่ซือซาน หลินเซี่ย ตงเซียง และหย่งจิง โดยมีเส้นทางที่สามารถเดินเรือได้เต็มรูปแบบ 148 กิโลเมตร จังหวัดนี้มีเรือจดทะเบียน 340 ลำ มีผู้โดยสารเดินทางผ่านปีละ 720,000 คน และสินค้าขนส่งผ่านปีละ 445,000 ตัน

การบิน

สนามบินหลินเซียเป็นโครงการสำคัญที่ระบุไว้ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ของจีนสำหรับด้านการบินพลเรือน ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสาร 400,000 คนต่อปีและสินค้า 1,200 ตันภายในปี 2030 โดยมีรันเวย์ยาว 3,200 เมตรและอาคารผู้โดยสารขนาด 5,500 ตารางเมตร การลงทุนโดยประมาณอยู่ที่ 1.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 226 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และระยะเวลาก่อสร้าง 4 ปี

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

เพลงหลินเซี่ยฮวาเอ๋อร์เป็นเพลงพื้นบ้านบนภูเขาที่มีเสียงสูง มีต้นกำเนิดในหลินเซี่ย มีลักษณะเฉพาะทางชาติพันธุ์และภูมิภาคที่โดดเด่น โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักเป็นหลัก ขณะเดียวกันก็พรรณนาถึงชีวิตทางสังคมในยุคต่างๆ อย่างกว้างขวาง ส่วนเพลงเหอโจวเซียนเซียวเป็นประเพณีการร้องเพลงเล่าเรื่องท้องถิ่นที่ดึงเอาเรื่องราวจากนวนิยายคลาสสิกและนิทานประวัติศาสตร์ เช่น สามก๊กและไซอิ๋ว มาใช้

ชาวฮุยในหลินเซี่ยมีประเพณีการแต่งงานตามหลักศาสนาอิสลาม แม้ว่าชายชาวฮุยอาจแต่งงานกับหญิงที่ไม่ใช่มุสลิมแต่ปฏิบัติตามประเพณีของชาวฮุยได้ ประเพณีการแต่งงานประกอบด้วยการขอแต่งงาน ของขวัญหมั้น และพิธีใหญ่ เทศกาลอิสลามที่สำคัญที่เฉลิมฉลอง ได้แก่ วันอีดิลฟิตรี วันอีดิลอัฎฮา และวันเมาลิด

จุดชมวิว

จังหวัดนี้มีสถานที่ท่องเที่ยว 107 แห่ง รวมถึงสถานที่ระดับ A ของประเทศ 17 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ ช่องเขาแม่น้ำเหลืองสามแห่ง ซงหมิงหยาน ภูเขาเหลียนฮวา และช่องเขาตุนตุน แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ได้แก่ ถ้ำปิงหลิงซี ซากปรักหักพังทางวัฒนธรรมฉีเจีย และปาฟางซื่อซานเซียง (แปดบล็อกสิบสามตรอก) ณ สิ้นปี 2023 จังหวัดนี้มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 42 แห่ง รวมถึงสถานที่ระดับ 5A หนึ่งแห่ง (พื้นที่มรดกทางวัฒนธรรมโลกปิงหลิงซี) และสถานที่ระดับ 4A อีกสิบเอ็ดแห่ง จี้ซื่อกวน หรือที่รู้จักกันในอดีตว่าด่านหลินจิน เป็นด่านที่สำคัญที่สุดในบรรดาด่านทั้ง 24 แห่งของเหอโจว พื้นที่ท่องเที่ยวซงหมิงหยานครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 33 ตารางกิโลเมตรในอำเภอเหอเจิ้ง พื้นที่ท่องเที่ยวช่องเขาแม่น้ำเหลืองสามแห่งครอบคลุมพื้นที่ 214 ตารางกิโลเมตรในอำเภอหย่งจิง และได้รับการจัดอันดับให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศในปี 2007

อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ

อาหารหลินเซี่ยมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังและซ่ง อาหารจานเด่นได้แก่ เนื้อแกะฉีกมือ ซี่โครงเนื้อน้ำใส ไก่ผัด และปลาคาร์พแม่น้ำเหลือง ส่วนอาหารประเภทเส้นได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวเหอโจว ราเมนเนื้อ และขนมทอด ซาลาเปาเหอโจวมีไส้เป็นเนื้อวัวหรือเนื้อแกะสับผสมต้นหอมหรือหัวไชเท้า นำไปนึ่งและราดด้วยน้ำมันพริกไทย ส่วนขนมทอดทำจากแป้ง น้ำตาล และสีผสมอาหาร นำไปทอดในน้ำมัน

เครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีของเหอโจวประกอบด้วยอ่าง หม้อ ไห และโกศจากวัฒนธรรมหม่าเจียเหยา ฉีเจีย ซินเตียน และซีวา โกศดินเผาเคลือบสีสองหูของหม่าเจียเหยาเป็นโบราณวัตถุชั้นหนึ่งของประเทศ การแกะสลักอิฐของเหอโจว ซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือและพัฒนาอย่างสมบูรณ์ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง มีลวดลายของดอกบ๊วย ดอกกล้วยไม้ ไม้ไผ่ ดอกเบญจมาศ ทิวทัศน์ และดอกไม้

บุคคลที่มีชื่อเสียง

หวังหง (ค.ศ. 1413-1488) ขุนศึกผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม จูกุย (ค.ศ. 1778-1842) นายทหารผู้เสียชีวิตอย่างกล้าหาญในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง หม่าฟู่ลู่ (ค.ศ. 1854-1900) ขุนศึกผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ผู้เสียชีวิตในสงครามพันธมิตรแปดชาติ ลาซื่อจุน (ค.ศ. 1865-1946) นายทหารผู้รับราชการในมณฑลเสฉวนและกานซู หม่าฟู่เฉิน (ค.ศ. 1879-1968) ผู้ดำรงตำแหน่งต่างๆ รวมถึงรองผู้ว่าการมณฑลชิงไห่ หม่าหงปิน (ค.ศ. 1884-1960) ผู้ดำรงตำแหน่งรักษาการประธานมณฑลกานซู หม่าตุนจิง (ค.ศ. 1908-1972) พลโทแห่งกองทัพชาตินิยม ลู่รุ่ยหลิน (ค.ศ. 1912-1999) พลตรีแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน หวงเต๋อกุย (ค.ศ. 1910-1992) พลตรีแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

จังหวัดนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวที่สวยงามที่สุดของจีน และเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีเสน่ห์ที่สุดประจำปี 2019 ในปี 2018 ได้รับเลือกให้เป็นพื้นที่สนับสนุนหลักกลุ่มแรกในด้าน "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ + การบรรเทาความยากจน" ในปี 2020 ได้รับรางวัลการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจแห่งชาติ ในปี 2021 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นเขตสาธิตการท่องเที่ยวแบบองค์รวมระดับจังหวัด และในปี 2022 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองสาธิตความปลอดภัยด้านอาหารของมณฑลกานซู

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

สะพานจงซาน

สะพานจงซานตั้งอยู่ในเขตเฉิงกวน เมืองหลานโจว มณฑลกานซู ทอดข้ามแม่น้ำเหลือง เป็นแหล่งโบราณสถานและวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ…

พื้นที่ทิวทัศน์ซากานา

จาคาน่าตั้งอยู่ในเมืองอี้ว่า อำเภอตี้ปู้ เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และยังติดอันดับหนึ่งใ…

พื้นที่ท่องเที่ยวหยูเมิ่งกวน

พื้นที่ทัศนียภาพหยูเมิ่งกวนตั้งอยู่ห่างจากเมืองตุนหวงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 90 กิโลเมตร ในเมืองจิ่วฉวน มณฑลกานซู เป็นส่วนหนึ่งของมรดกทาง…

พื้นที่ท่องเที่ยวเยลิกวน

แหล่งท่องเที่ยวเยลีกวน ตั้งอยู่ในอำเภอหลินถาน เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต แล…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว