ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองติงซี

เมืองติงซี

เมืองติงซี (Dingxi City) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า "หลงจง" (Longzhong) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลกานซู ประเทศจีน ตั้งอยู่ในใจกลางแผ่นดิน มีภูมิประเทศที่ซับซ้อนและสภาพภูมิอากาศที่แปรปรวนอย่างมาก คือแห้งแล้งและมีฝนตกน้อยในบริเวณตอนกลาง

เมืองติงซี

เมืองติงซี หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า "หลงจง" เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลกานซู ประเทศจีน ตั้งอยู่ในใจกลางแผ่นดิน มีภูมิประเทศที่ซับซ้อนและสภาพภูมิอากาศที่แตกต่างกันอย่างมาก คือแห้งแล้งและฝนตกน้อยในภาคกลางและภาคเหนือ ส่วนภาคใต้หนาวเย็นและชื้น สภาพภูมิอากาศครอบคลุมตั้งแต่เขตอบอุ่นกึ่งชื้นทางใต้ไปจนถึงเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง โดยมีลักษณะเด่นของมรสุมภาคพื้นทวีป ระดับความสูงอยู่ระหว่าง 1,420 ถึง 3,941 เมตร ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 350–600 มิลลิเมตร และอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 7 องศาเซลเซียส พื้นที่ทั้งหมด 19,600 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมกราคม 2569 ติงซีบริหารจัดการ 1 อำเภอและ 6 ตำบล มีประชากรที่ลงทะเบียน 3.003 ล้านคน และประชากรที่อยู่อาศัย 2.474 ล้านคน ภาษาถิ่นติงซีอยู่ในกลุ่มย่อยหลงจงของภาษาจีนกลางจงหยวน ในปี 2025 เมืองติงซีมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 79.39 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ติงซีเป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญบนเส้นทางเศรษฐกิจสายไหมในส่วนของมณฑลกานซู และเป็นเมืองศูนย์กลางในภูมิภาคหลงจง เป็นศูนย์กลางสำคัญของเส้นทางสายไหมโบราณและเส้นทางโบราณถัง-ตูป๋อ และเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative) และระเบียงทางบก-ทางทะเลตะวันตกใหม่ (New Western Land-Sea Corridor) เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าที่สำคัญสำหรับศิลปะการเขียนพู่กันและการวาดภาพ เป็นเขตนำร่องระดับชาติสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมยาแผนจีนโบราณ (TCM) และเป็นหนึ่งในฐานการผลิตเมล็ดพันธุ์มันฝรั่งแห่งแรกของประเทศ อุตสาหกรรมหลัก 6 ด้าน ได้แก่ ยาแผนจีนโบราณ การแปรรูปมันฝรั่งขั้นสูง โลหะวิทยาที่ไม่ใช่เหล็ก วัสดุก่อสร้างใหม่ การผลิตอุปกรณ์ และพลังงาน โดยมีอุตสาหกรรมเกิดใหม่ ได้แก่ การประมวลผลแบบคลาวด์ พลังงานใหม่ และวัสดุใหม่

ที่มาของชื่อ

ชื่อ "ติงซี" มีที่มาจากการตั้งถิ่นฐานแห่งหนึ่งใกล้กับหลานโจว ชื่อซีตูเฉิง (ปัจจุบันคือซานเจียวเฉิงในเมืองหยูจง) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อว่า "เมืองติงซี" ซึ่งหมายถึง "การปราบปรามชายแดนตะวันตก" ต่อมา ซีตูเฉิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นถงหยวนจุน และชื่อติงซีก็ถูกนำไปใช้กับป้อมหนูจา ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองติงซี นี่คือที่มาของชื่อในยุคแรกเริ่ม

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในปี 279 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งมณฑลหลงซีขึ้น โดยมีที่ตั้งศูนย์กลางอยู่ที่เมืองตี้เต้า (ปัจจุบันคือเมืองหลินเถา) ปกครองพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลติงซีในปัจจุบัน ชื่อ "หลงซี" มาจากที่ตั้งศูนย์กลางอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำหลงสุ่ย ต่อมาพื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของหลงซีและฉินโจว ในช่วงยุคสิบหกอาณาจักร ติงซีอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหลียงตอนต้น ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์จ้าวตอนต้น ราชวงศ์จ้าวตอนปลาย ราชวงศ์ฉินตอนต้น และราชวงศ์ฉินตอนปลาย ตามลำดับ ในช่วงราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ ติงซีถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างฉินโจวและเหอโจว และในปี 530 คริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งเมืองเว่ยโจวขึ้น

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในปี ค.ศ. 618 มณฑลหลินเถาถูกเปลี่ยนชื่อเป็นหมินโจว ในปี ค.ศ. 742 หมินโจวกลายเป็นเหอเจิ้งจุน แล้วได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งในปี ค.ศ. 758 ในปี ค.ศ. 761 กองกำลังทิเบตยึดครองหมินโจว และการปกครองของทิเบตกินเวลานานกว่า 300 ปี ในปี ค.ศ. 1081 กองกำลังซ่งยึดคืนพื้นที่ได้ และจักรพรรดิเสินจงพระราชทานชื่อ "เมืองติงซี" ในปี ค.ศ. 1216 อำเภอติงซีได้รับการยกฐานะเป็นเมืองติงโจว ในสมัยราชวงศ์หยวน ติงซีเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฉานซี ในปี ค.ศ. 1352 เนื่องจากแผ่นดินไหว ติงโจวจึงเปลี่ยนชื่อเป็นอันติงโจว

ราชวงศ์หมิงและชิง

ในปี ค.ศ. 1377 เขตปกครองนี้ถูกลดสถานะลงเป็นอำเภอ ในสมัยราชวงศ์ชิง ติงซีเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองกงชาง ภายใต้มณฑลฉานซี ในปี ค.ศ. 1914 อำเภออันติงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอติงซี ในปี ค.ศ. 1936 ติงซีตกอยู่ภายใต้เขตการปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งแรกของมณฑลกานซู ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1949 เขตปกครองหุยหนิงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองติงซี

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1949 เขตปกครองพิเศษติงซีถูกจัดตั้งขึ้น โดยปกครอง 7 อำเภอ ในปี 1950 อำเภอจิงหนิง ไห่หยวน และซีจี้ ถูกโอนไปอยู่ในเขตปกครองพิเศษผิงเหลียง ในปี 1956 อำเภอเกาหลานและอำเภออื่นๆ อีกหลายแห่งถูกผนวกเข้ากับติงซี ในปี 1958 เมืองไป่หยินถูกจัดตั้งขึ้นจากบางส่วนของอำเภอเกาหลานและจิงหยวน ในปี 1970 เขตปกครองพิเศษติงซีถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลติงซี โดยอำเภอหยูจงและเกาหลานถูกโอนไปอยู่ในเขตหลานโจว เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2546 มณฑลติงซีถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองติงซีระดับมณฑลขึ้น โดยประกอบด้วยอำเภอถงเหวย หลงซี เหวยหยวน หลินเถา จาง และหมิน รวมทั้งเขตอันติงที่จัดตั้งขึ้นใหม่

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2569 เมืองติงซีปกครอง 1 เขต และ 6 อำเภอ ได้แก่ เขตอันติง อำเภอถงเหว่ย อำเภอหลงซี อำเภอเหว่ยหยวน อำเภอหลินเถา อำเภอจาง และอำเภอหมิน ซึ่งประกอบด้วย 119 ตำบล 3 อำเภอย่อย 1,888 หมู่บ้าน และ 101 ชุมชน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนอันติง เขตอันติง

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองติงซีตั้งอยู่ใจกลางมณฑลกานซู ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อ "หลงจง" มีอาณาเขตติดกับเทียนสุ่ยทางทิศตะวันออก หลานโจวทางทิศตะวันตก ไป่หยินทางทิศเหนือ และหลงหนานทางทิศใต้ นอกจากนี้ยังติดกับเมืองกานหนานและหลินเซี่ยด้วย ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 34°26′–35°35′ เหนือ และลองจิจูด 103°52′–105°13′ ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 19,600 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

อำเภอติงซีมีภูมิประเทศที่ซับซ้อนและสภาพภูมิอากาศที่แปรปรวนอย่างมาก บริเวณตอนกลางและตอนเหนือแห้งแล้งมีฝนตกน้อย ในขณะที่ทางใต้หนาวเย็นและชื้น สภาพภูมิอากาศครอบคลุมตั้งแต่เขตอบอุ่นกึ่งชื้นทางใต้ไปจนถึงเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง โดยมีลักษณะเด่นของมรสุมภาคพื้นทวีป อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 5.8°C ถึง 7.8°C โดยมีอุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดอยู่ที่ 33.0°C–36.1°C และอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ที่ −29.7°C ถึง −22.6°C ปริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ที่ 387–561 มม. และมีแสงแดดต่อปี 2,114–2,433 ชั่วโมง

ธรณีวิทยา

ติงซีตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันออกเฉียงเหนือของกลุ่มหินชิงไห่-ทิเบต ครอบคลุมแนวเทือกเขาพับตัวแบบไมโอจีโอซินคลินัลทางตอนใต้ของเทือกเขาฉีเหลียน และแนวเทือกเขาพับตัวแบบเฮอร์ซีเนียนทางตอนเหนือของเทือกเขาฉินหลิง การพัฒนาทางธรณีวิทยาถูกควบคุมโดย "แผ่นดินเก่าหลงซี" โดยส่วนเหนืออยู่ใต้แผ่นเปลือกโลกจีนตอนเหนือ และส่วนใต้ตั้งอยู่ภายในแนวเทือกเขาฉินหลิงตะวันตก

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

ภูมิประเทศของติงซีได้รับอิทธิพลจากเทือกเขาฉินหลิง เทือกเขาฉีเหลียน เทือกเขาหลิวปาน และที่ราบสูงโลส มีลักษณะเป็นเนินเขาเตี้ยๆ และร่องน้ำตัดกันไปมา สามารถแบ่งประเภทภูมิประเทศหลักได้ 4 ประเภท ได้แก่ บริเวณเนินเขาและร่องน้ำในที่ราบสูงโลสตอนกลางและตอนเหนือ บริเวณเทือกเขาฉินหลิงตะวันตก ที่ราบขั้นบันได และภูมิประเทศแบบคาร์สต์รอบภูเขากุ้ยชิงและภูเขาเจ๋อหยางในอำเภอจาง ซึ่งมีอายุย้อนหลังไปประมาณ 280–230 ล้านปี (ยุคเพอร์เมียน)

อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ

แม่น้ำในเมืองติงซีอยู่ในลุ่มแม่น้ำเหลืองและลุ่มแม่น้ำแยงซี โดยมีระบบชลประทาน 4 ระบบ ลุ่มแม่น้ำเหลืองครอบคลุมพื้นที่ 98.9% ของพื้นที่ทั้งหมด เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 11 แห่ง สถานีไฟฟ้าพลังน้ำ 31 แห่ง และคลองส่งน้ำ 247 แห่ง โครงการชลประทานระยะที่ 1 ของแม่น้ำเถาในเขตอันติง ครอบคลุมพื้นที่ตามแผน 122,500 หมู่ ทำให้พื้นที่ชลประทานที่ใช้งานได้จริงเพิ่มขึ้นเป็น 143,500 หมู่

ดิน

ดินในเขตติงซีถูกจำแนกออกเป็น 15 กลุ่มดิน 30 กลุ่มย่อย และ 57 สกุลดิน

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สำคัญของติงซี ได้แก่ แผ่นดินไหว โคลนถล่ม การกัดเซาะดิน และดินถล่ม เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2546 เกิดแผ่นดินไหวในตำบลบู่จือ อำเภอหมิน ส่งผลกระทบต่อ 5 ตำบล ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 ราย บาดเจ็บ 133 ราย และความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงคิดเป็นมูลค่า 65.79 ล้านหยวน (ประมาณ 9.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนเหตุการณ์โคลนถล่มเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2545 ในอำเภอจาง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 14 ราย บาดเจ็บ 5 ราย และความเสียหายโดยตรงคิดเป็นมูลค่า 3.184 ล้านหยวน (ประมาณ 439,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ติงซีเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากการกัดเซาะอย่างรุนแรงที่สุดในลุ่มแม่น้ำเหลือง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

อำเภอติงซีมีทรัพยากรน้ำจำกัด โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวต่อปีเพียงกว่า 600 ลูกบาศก์เมตร และ 140 ลูกบาศก์เมตรต่อพื้นที่เพาะปลูก 1 หมู่ ภาคเหนือขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรง ในขณะที่ภาคใต้มีน้ำค่อนข้างอุดมสมบูรณ์และมีคุณภาพดีกว่า พื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำเหลืองมีขนาด 20,106.37 ตารางกิโลเมตร (98.9%)

ทรัพยากรที่ดิน

ณ สิ้นปี 2564 อำเภอติงซีมีพื้นที่เพาะปลูก 827,050.55 เฮกตาร์ (94.87% เป็นพื้นที่แห้งแล้ง) พื้นที่ป่า 427,931.64 เฮกตาร์ พื้นที่ทุ่งหญ้า 433,445.53 เฮกตาร์ และพื้นที่ชุ่มน้ำ 15,195.18 เฮกตาร์ พื้นที่เขตเมือง-ชนบทและอุตสาหกรรมเหมืองแร่รวม 93,260.34 เฮกตาร์ และพื้นที่คมนาคม 32,558.31 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

แหล่งแร่ทองคำส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ลู่เอ๋อคานและซั่วหลงของอำเภอหมิน โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วประมาณ 40 ตัน แร่พลวงในอำเภอหมินมีปริมาณรวม 30,000 ตัน แร่เหล็กในอำเภอหมินและหลงซีมีปริมาณรวม 880,000 ตัน เกลือหินในตำบลเหยียนจิง อำเภอจาง มีปริมาณมากกว่า 12 ล้านตัน นอกจากนี้ยังพบแหล่งน้ำแร่ร้อน 4 แห่ง

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองติงซีมีพืชมากกว่า 500 สกุล ครอบคลุม 107 วงศ์ รวมถึงพืชเศรษฐกิจ พืชป่า หญ้าสำหรับเลี้ยงสัตว์ ไม้ต้น ไม้ผล และสมุนไพร โดยมีพืชสมุนไพร 289 ชนิด เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มากกว่า 300 ชนิด รวมถึงนก 272 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 70 ชนิด สัตว์หายากที่ได้รับการคุ้มครอง ได้แก่ กวางมัสก์ป่า เสือดาวหิมะ ไก่ฟ้าหูฟ้า และไก่ฟ้าทอง มีการจัดตั้งเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 4 แห่ง และระดับชาติ 1 แห่ง รวมถึงเขตอนุรักษ์ภูเขากุ้ยชิงและเขตอนุรักษ์ซวงหยาน

การเมือง

รัฐบาลท้องถิ่นดำเนินงานภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเมืองติงซี และรัฐบาลประชาชนประจำเมืองติงซี ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เขตอันติง

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2568 ประชากรของเมืองติงซีมีจำนวน 2.4533 ล้านคน ลดลง 20,700 คนจากปีก่อนหน้า ประชากรในเมืองมีจำนวน 1.0901 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 44.43%) และประชากรในชนบทมีจำนวน 1.3632 ล้านคน อัตราการเกิดอยู่ที่ 8.27 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.17 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -0.9 ต่อพันคน

กลุ่มชาติพันธุ์

ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า เมืองติงซีมีกลุ่มชาติพันธุ์ 39 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวหุย ชาวทิเบต และชาวตงเซียง โดยมีประชากรกลุ่มน้อยรวมทั้งสิ้น 36,900 คน

ภาษา

ภาษาถิ่นติงซีจัดอยู่ในกลุ่มย่อยหลงจงของภาษาจีนกลางจงหยวน มีพยัญชนะต้น 25 ตัว พยัญชนะท้าย 31 ตัว และวรรณยุกต์ 3 เสียง (ไม่มีวรรณยุกต์ขึ้น) ซึ่งค่อนข้างคงที่และมีรูปแบบที่สามารถระบุได้ชัดเจน

ความเชื่อทางศาสนา

ศาสนาที่นับถือกันในเมืองนี้ ได้แก่ ลัทธิเต๋า พุทธศาสนา อิสลาม โปรเตสแตนต์ และคาทอลิก ลัทธิเต๋าถือกำเนิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก โดยมีผู้ปฏิบัติธรรม 3,272 คน และวัด 14 แห่ง ณ สิ้นปี 2546 พุทธศาสนาเข้ามาในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ โดยมีวัด 42 แห่ง และผู้ติดตาม 18,585 คน ศาสนาอิสลามเข้ามาในสมัยราชวงศ์หยวน โปรเตสแตนต์เข้ามาในมินโจวครั้งแรกในปลายราชวงศ์ชิง โดยมีผู้ติดตาม 14,010 คน และคาทอลิกเข้ามาในปี 1917 โดยมีผู้ติดตาม 404 คน ณ สิ้นปี 2546

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 เขตปกครองติงซีมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 79.39 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคเกษตรกรรมเพิ่มขึ้น 13.0 พันล้านหยวน (1.79 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.5%) ภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 17.74 พันล้านหยวน (2.45 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.9%) และภาคบริการเพิ่มขึ้น 48.65 พันล้านหยวน (6.71 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7%) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 32,226 หยวน (4,445 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.5%) สัดส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 16.4:22.3:61.3 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.30 พันล้านหยวน (455 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายจ่ายอยู่ที่ 32.70 พันล้านหยวน (4.51 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 37,012 หยวน (5,105 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.6%) ส่วนรายได้สุทธิต่อหัวในเขตชนบทอยู่ที่ 13,012 หยวน (1,795 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.4%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 6.2% โดยการลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 29.7%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกรวมทั้งหมดอยู่ที่ 8.958 ล้านหมู่ (+2.2%) พืชผลประเภทธัญพืชครอบคลุมพื้นที่ 6.039 ล้านหมู่ โดยมีผลผลิตรวม 1.667 ล้านตัน (+1.2%) มันฝรั่ง สมุนไพรจีน และผัก ซึ่งเป็นสามอุตสาหกรรมหลัก ครอบคลุมพื้นที่ 2.636 ล้านหมู่ 1.738 ล้านหมู่ และ 632,000 หมู่ ตามลำดับ จำนวนปศุสัตว์ขนาดใหญ่อยู่ที่ 544,000 ตัว โดยมีผลผลิตเนื้อสัตว์รวม 105,000 ตัน (+6.8%)

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมแตะระดับ 11.08 พันล้านหยวน (1.53 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 18.3%) โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 14% ภาคส่วนสำคัญ ได้แก่ ยา (+7.9%) ผลิตภัณฑ์แร่ที่ไม่ใช่โลหะ (+20.3%) และโลหะวิทยาที่ไม่ใช่เหล็ก (+16.3%) รายได้จากอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 35.15 พันล้านหยวน (4.85 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 19%) โดยมีกำไร 760 ล้านหยวน (105 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 108.4%) การผลิตไฟฟ้าอยู่ที่ 4.428 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (+3.9%) ผลผลิตอะลูมิเนียม 395,000 ตัน (+4.8%) และซีเมนต์ 3.159 ล้านตัน (−16.5%) มูลค่าเพิ่มด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 6.71 พันล้านหยวน (926 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.3%)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 7.70 พันล้านหยวน (1.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.1%) ธุรกิจที่พักและอาหารอยู่ที่ 2.40 พันล้านหยวน (331 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.2%) และธุรกิจการเงินอยู่ที่ 5.04 พันล้านหยวน (695 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7%) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 29.18 พันล้านหยวน (4.02 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.5%) มูลค่าการนำเข้าส่งออกอยู่ที่ 940 ล้านหยวน (130 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 84.4%) ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 27.19 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 10.5%) และมีรายได้ 16.23 พันล้านหยวน (2.24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 14.6%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 165.28 พันล้านหยวน (22.80 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 123.59 พันล้านหยวน (17.05 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ปริมาณไปรษณีย์อยู่ที่ 75.234 ล้านรายการ (+14.2%) และปริมาณธุรกิจโทรคมนาคมอยู่ที่ 2.10 พันล้านหยวน (290 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

ณ เดือนเมษายน 2566 อำเภอติงซีมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจ 3 แห่ง นิคมอุตสาหกรรม 1 แห่ง และเขตรวมกลุ่มอุตสาหกรรม 3 แห่ง โดยมีสถานประกอบการ 1,386 แห่ง เขตพัฒนาเศรษฐกิจติงซี มณฑลกานซู (เขตเทคโนโลยีขั้นสูงติงซี) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2535 ครอบคลุมพื้นที่ 32.6 ตารางกิโลเมตร มีโครงสร้างแบบ "หนึ่งเขต สี่นิคม" โดยมุ่งเน้นการแปรรูปอาหารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม วัสดุใหม่ และพลังงานใหม่

กิจการสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2568 อำเภอติงซีมีโรงเรียน 1,269 แห่ง มีนักเรียน 471,340 คน และบุคลากร 41,504 คน อัตราการเข้าเรียนระดับก่อนวัยเรียนอยู่ที่ 99.9% อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 100% และอัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่ที่ 99.3% อัตราการเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาอยู่ที่ 93.1% โดยมีนักเรียน 22,047 คน ได้รับการตอบรับเข้าศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษา มีการจัดสรรงบประมาณด้านการศึกษาภาคบังคับจำนวน 810 ล้านหยวน (112 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการจดทะเบียนผลงานทางวิทยาศาสตร์ระดับจังหวัด 91 รายการ และระดับเทศบาล 67 รายการ มีการทำสัญญาด้านเทคโนโลยีรวม 1,516 ฉบับ (+22.5%) โดยมีมูลค่าธุรกรรม 3.93 พันล้านหยวน (542 ล้านดอลลาร์สหรัฐ +6.4%) และมีการออกสิทธิบัตรทั้งหมด 564 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้งานได้จริง 334 ฉบับ คิดเป็น 1.35 ต่อประชากร 10,000 คน

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2568 อำเภอติงซีมีคณะการแสดงศิลปะ 8 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง สถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 122 แห่ง และร้านหนังสือในชนบท 1,897 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 99.4% และการออกอากาศทางโทรทัศน์ครอบคลุม 99.3%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2568 อำเภอติงซีมีสถานพยาบาล 2,854 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 64 แห่ง และสถานพยาบาลระดับรากหญ้า 2,768 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 23,489 คน รวมถึงแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 9,584 คน มีเตียงผู้ป่วยทั้งหมด 21,000 เตียง มีผู้ป่วยนอกมาใช้บริการปีละ 11.711 ล้านคน และผู้ป่วยกลับบ้าน 640,000 คน

กีฬา

ในปี 2025 พื้นที่สนามกีฬาสาธารณะมีขนาดถึง 6.403 ล้านตารางเมตร คิดเป็น 2.6 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนระดับจังหวัด นักกีฬาจากเมืองติงซีคว้าเหรียญรางวัลมาได้ 124 เหรียญ ประกอบด้วยเหรียญทอง 34 เหรียญ เหรียญเงิน 44 เหรียญ และเหรียญทองแดง 46 เหรียญ

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2568 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองจำนวน 249,700 คน (เพิ่มขึ้น 3,869 คน) และผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทจำนวน 1.6514 ล้านคน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานมีจำนวน 2.5411 ล้านคน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองครอบคลุม 19,000 คน ในชนบทครอบคลุม 241,000 คน และความช่วยเหลือพิเศษในชนบทครอบคลุม 17,800 คน มีสถานสงเคราะห์เพื่อสังคม 45 แห่ง รวม 3,623 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองติงซีตั้งอยู่ในทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ ณ จุดตัดของเขตเศรษฐกิจหลานโจว-ซีอาน กวนเทียน และเฉิงตู-ฉงชิ่ง ทางรถไฟหลานโจว-ฉงชิ่ง และทางรถไฟความเร็วสูงเป่าจี้-หลานโจว เชื่อมต่อติงซีกับหลานโจวใน 30 นาที ซีอานใน 3 ชั่วโมง และเฉิงตูใน 6 ชั่วโมง ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีรถยนต์ส่วนบุคคล 424,000 คัน (+4.6%)

ทางหลวง

ในปี 2023 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 12,900 กิโลเมตร โดยแบ่งเป็นทางด่วน 518 กิโลเมตร และถนนในชนบท 10,023 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

เมืองติงซีมีบริการรถไฟความเร็วสูงหลายสาย ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงเป่าจี-หลานโจว รถไฟความเร็วสูงหลานโจว-ฉงชิง และรถไฟความเร็วสูงหลงไห่ ส่วนของรถไฟความเร็วสูงเป่าจี-หลานโจวที่วิ่งผ่านเมืองติงซีมีความยาว 134.2 กิโลเมตร มีสะพาน 41 แห่ง อุโมงค์ 32 แห่ง และสถานี 2 แห่ง คือ สถานีติงซีเหนือ และสถานีถงเหว่ย เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2560

ระบบขนส่งสาธารณะ

ในปี 2019 ระบบ "รถโดยสารอัจฉริยะ" ของเมืองติงซีครอบคลุมเส้นทางรถโดยสารทั้ง 6 เส้นทาง โดยมีรถโดยสารจำนวน 129 คันในเขตเมือง

วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

ภาพรวม

ด้วยประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี นับตั้งแต่การก่อตั้งเมืองหลงซีในสมัยราชวงศ์ฉิน ติงซีจึงเป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำเหลือง เป็นที่มาของชื่อวัฒนธรรมหม่าเจียเหยา และเป็นรากเหง้าของตระกูลหลี่ ที่นี่เป็นจุดตัดของวัฒนธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์อย่างฉีเจีย ซีว่า และซินเตียน กำแพงเมืองจีนสมัยราชวงศ์ฉินทอดยาวไปทางทิศตะวันตกจากอำเภอหลินเทาเป็นระยะทาง 300 กิโลเมตร โบราณวัตถุที่โดดเด่น ได้แก่ เครื่องชั่งและตวงวัดซินหมัง ประติมากรรมสมัยราชวงศ์ถัง และกระดานไม้ทาสีสมัยราชวงศ์หมิง รวมถึงหอเว่ยหยวนหลงซี สะพานบาหลิงเว่ยหยวน และสุสานตระกูลหวังสมัยราชวงศ์หยวนในอำเภอจาง

เทศกาลและประเพณี

เทศกาลชิงเมี่ยวในตำบลซั่วหลง อำเภอหมิน เป็นงานเทศกาลบูชาเทพเจ้าพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2557 เทศกาลลาจาในหลินเถาตอนใต้ เป็นเทศกาลทางศาสนาบอนที่มีมานานกว่า 4,000 ปี และ "เทศกาลโคมไฟเก้าวังแปดทิศ" ในตำบลมาวู อำเภอหมิน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับจังหวัดในปี 2549

วรรณกรรมและศิลปะ

ระบำปาดังเป็นระบำพื้นเมืองของอำเภอหมิน แสดงด้วยภาษาฉางโบราณ โดยใช้กลองปาดังที่ถือด้วยมือ การตัดกระดาษติงซีเป็นศิลปะพื้นบ้านที่มีลวดลายที่โดดเด่น โรแมนติก และมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ การแสดงหุ่นเงาถงเว่ยมีรูปแบบการร้องเพลงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของภูมิภาคหลงจง

โบราณวัตถุและแหล่งประวัติศาสตร์

ณ ปี 2024 อำเภอติงซีมีโบราณสถานถาวรจำนวน 1,238 แห่ง ซึ่งรวมถึงโบราณสถานสำคัญระดับชาติ 8 แห่ง โบราณสถานระดับจังหวัด 59 แห่ง โบราณสถานระดับเทศบาล 34 แห่ง และโบราณสถานระดับอำเภอ 269 แห่ง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของติงซี ได้แก่ หมู่บ้านหัวเอ๋อร์ อำเภอหมิน, เทศกาลหัวเอ๋อร์บนภูเขาเอ๋อหลาง, การทำหินหมึกเถา, นาฏศิลป์ปาตัง, งิ้วฉู่เล็กถงเว่ย และตำนานหลินเถาเตียวฉาน เป็นต้น ณ เดือนสิงหาคม 2561 มีโครงการที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 โครงการ ระดับจังหวัด 34 โครงการ ระดับเทศบาล 192 โครงการ และระดับอำเภอ 205 โครงการ หมู่บ้านหัวเอ๋อร์ อำเภอหมิน ได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติขององค์การยูเนสโก หินหมึกเถา (หินหมึกสีเขียวเถาเหอ) เป็นหนึ่งในหินหมึกที่มีชื่อเสียงของจีน มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,300 ปี ย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ถัง

จุดชมวิว

ภาพรวม

เมืองติงซีมีทรัพยากรด้านการท่องเที่ยวที่อุดมสมบูรณ์และได้รับรางวัลมากมาย เช่น "เมืองตากอากาศฤดูร้อนยอดนิยม 10 อันดับแรกของจีน" "เมืองท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพและพักผ่อนที่ดีที่สุด" และ "เมืองท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สวยงามที่สุด" สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ภูเขา Guiqing และภูเขา Zheyang ระดับ 4A ของประเทศในอำเภอ Zhang, แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติต้นกำเนิดแม่น้ำ Weiyuan, แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์สีแดงที่อนุสรณ์สถานการประชุม Bangluo ในอำเภอ Tongwei และอนุสรณ์สถานการประชุม Minzhou ในอำเภอ Min และแหล่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม "Longxi Tang"

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ ภูเขากุ้ยชิง (รู้จักกันในชื่อ "ดินแดนแห่งเทพนิยายกุ้ยชิง" ซึ่งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับมณฑลตั้งแต่ปี 1991 ครอบคลุมพื้นที่ 36 ตารางกิโลเมตร มีพืชสมุนไพรมากกว่า 500 ชนิด และสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติมากกว่า 20 ชนิด) ภูเขาเจ๋อหยาง ต้นกำเนิดแม่น้ำเหวยหยวน และสุสานตระกูลหวังสมัยราชวงศ์หยวนในอำเภอจาง

อาหารท้องถิ่นและอาหารขึ้นชื่อ

ความแตกต่างของอุณหภูมิที่สูงและแสงแดดที่อุดมสมบูรณ์ของติงซี ทำให้ได้มันฝรั่งที่มีแป้งสูงและเนื้อละเอียด ซึ่งเป็นที่มาของ "บะหมี่เส้นใหญ่ติงซี" อันเลื่องชื่อ เนื้อรมควันหลงซีมีเนื้อไม่ติดมัน "สีแดงสดใสราวกับเมฆ" และไขมัน "ใสราวกับหินอาเกต" อร่อยที่สุดเมื่อนำไปใส่ในแป้งแผ่นแบน โหระพา (ตังกุย) จากอำเภอหมินถูกนำมาใช้ในแกงแกะโหระพา ซึ่งเป็นอาหารอุ่นๆ ในฤดูหนาว อาหารขึ้นชื่ออื่นๆ ได้แก่ ไก่ตุ๋นเห็ดป่าและโหระพาจากเหวยหยวน แพนเค้กเลือด บะหมี่ติงซี บะหมี่เนื้อและแกะอำเภอหมิน และเกี๊ยวบัควีท

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

เมืองติงซีได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองกุ้ยกัง (สิงหาคม 2552), เมืองโป๋โจว (เมษายน 2555), เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋ (พฤศจิกายน 2560) และเมืองฝูโจว (เมษายน 2564)

บุคคลสำคัญ

เซียน ฮุย หญิง เชื้อสายฮุย เกิดเดือนมีนาคม พ.ศ. 2501 เป็นชาวเมืองติงซี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการแห่งชาติชุดที่ 14 ของสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งประชาชนจีน และเคยเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 19

เกียรตินิยมระดับสูง

เมืองติงซีได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึงรางวัล "ถ้วยฉางอาน" ระดับชาติสำหรับความปลอดภัยสาธารณะ (2017), "เมืองที่มีอารยธรรมระดับมณฑล" (2020), เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (2020, 2025), "เมืองก้าวหน้าด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจระดับชาติ" (2020), "เมืองต้นแบบต่อต้านยาเสพติดระดับชาติ" (2021), "พื้นที่ต้นแบบการท่องเที่ยวระดับโลกของมณฑล" (2021) และเมืองต้นแบบความปลอดภัยด้านอาหารของมณฑลกานซู (2022)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

สะพานจงซาน

สะพานจงซานตั้งอยู่ในเขตเฉิงกวน เมืองหลานโจว มณฑลกานซู ทอดข้ามแม่น้ำเหลือง เป็นแหล่งโบราณสถานและวัฒนธรรมสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติ…

พื้นที่ทิวทัศน์ซากานา

จาคาน่าตั้งอยู่ในเมืองอี้ว่า อำเภอตี้ปู้ เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และยังติดอันดับหนึ่งใ…

พื้นที่ท่องเที่ยวหยูเมิ่งกวน

พื้นที่ทัศนียภาพหยูเมิ่งกวนตั้งอยู่ห่างจากเมืองตุนหวงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 90 กิโลเมตร ในเมืองจิ่วฉวน มณฑลกานซู เป็นส่วนหนึ่งของมรดกทาง…

พื้นที่ท่องเที่ยวเยลิกวน

แหล่งท่องเที่ยวเยลีกวน ตั้งอยู่ในอำเภอหลินถาน เขตปกครองตนเองทิเบตกานหนาน มณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต แล…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว