เมืองผิงเหลียง
เมืองผิงเหลียง (Pingliang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลกานซู บริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลฉานซี กานซู และหนิงเซี่ย มีอาณาเขตติดกับเมืองเซียนหยาง (ฉานซี) ทางทิศตะวันออก เมืองติงซีและไป่หยิน (กานซู) ทางทิศตะวันตก และเมืองเป่าจี (ฉานซี)
เมืองผิงเหลียง
ผิงเหลียง เมืองระดับมณฑลในมณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลกานซู ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลฉานซี กานซู และหนิงเซี่ย มีอาณาเขตติดกับเซียนหยาง (ฉานซี) ทางตะวันออก ติงซีและไป่หยิน (กานซู) ทางตะวันตก เป่าจี (ฉานซี) และเทียนสุ่ย (กานซู) ทางใต้ และกู่หยวน (หนิงเซี่ย) และชิงหยาง (กานซู) ทางเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 11,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2026 ผิงเหลียงปกครอง 1 อำเภอ 5 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.7532 ล้านคน ผิงเหลียงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดที่สำคัญของชาติจีนและอารยธรรมหัวเซี่ย เมื่อกว่า 3,000 ปีที่แล้ว บรรพบุรุษของราชวงศ์โจวได้สร้างวัฒนธรรมการเกษตรที่ก้าวหน้าในลุ่มแม่น้ำจิง ในปี ค.ศ. 376 อดีตจักรพรรดิฉิน ฟู่เจี้ยน ได้พิชิตอดีตราชวงศ์เหลียงและก่อตั้งเมืองผิงเหลียงขึ้น ชื่อผิงเหลียงจึงปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์เป็นครั้งแรก เมืองนี้ได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย เช่น หวงฟู่หมี่ ผู้ก่อตั้งการแพทย์ฝังเข็มระดับโลก หนิวเซิงหรู อัครมหาเสนาบดีผู้มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ถังตอนกลาง อู๋เจี๋ยและอู๋หลิน แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงในการต่อต้านจินในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ และจ้าวซื่อชุน หนึ่งใน "แปดผู้มีพรสวรรค์แห่งยุคเจียจิง" ของราชวงศ์หมิง ผิงเหลียงมีโบราณสถาน 2,257 แห่ง หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 13 แห่ง หน่วยอนุรักษ์ระดับมณฑล 64 แห่ง และโบราณวัตถุที่จัดทำเป็นบัญชีรายชื่อกว่า 40,000 ชิ้น เมืองนี้ยังเป็นเมืองต้นแบบอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ และเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน โดยมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 47 แห่ง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 75.488 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.49 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7%
ประวัติศาสตร์
หลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์ในผิงเหลียงมีอายุย้อนไปถึง 300,000 ปี ดังที่เห็นได้จากแหล่งโบราณคดีสมัยยุคหินเก่าที่ค้นพบในต้าหลิง ตำบลไท่ผิง อำเภอจิงฉวน ตำนานเล่าว่าฟู่ซี บรรพบุรุษของอารยธรรมจีน เกิดที่เฉิงจี้ (ปัจจุบันคือทางตอนใต้ของเมืองจิงหนิง) เมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อน จักรพรรดิเหลืองเสด็จขึ้นสู่ภูเขาคงถงเพื่อแสวงหาปัญญาจากปราชญ์กวงเฉิงจื่อ
ในช่วงปลายราชวงศ์ชาง มีรัฐเล็กๆ หลายแห่งก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ ได้แก่ รัฐหมี่ รัฐรวน และรัฐกง ในช่วงต้นราชวงศ์โจวตะวันตก พระเจ้าเหวินแห่งโจวทรงสร้างหลิงไท่ (แท่นบูชา) ในบริเวณที่เป็นอำเภอหลิงไท่ในปัจจุบัน ในปี 623 ก่อนคริสต์ศักราช เจ้าชายมู่แห่งฉินได้ยกทัพไปปราบปรามชนเผ่าหรง ทำให้พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของฉิน ในปี 319 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าฮุยเหวินแห่งฉินได้ก่อตั้งอำเภอจิงหยาง อำเภออู่ซือ และอำเภอจงกู่ หลังจากรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิองค์แรกของฉินได้นำระบบการปกครองแบบอำเภอมาใช้ทั่วอาณาจักร
ในสมัยราชวงศ์ฮั่น มีการก่อตั้งมณฑลอันติงขึ้นในปี 114 ก่อนคริสต์ศักราช โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองกู่หยวน (หนิงเซี่ย) ในปัจจุบัน พื้นที่นี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของหลายมณฑล ต่อมาในปี 376 คริสต์ศักราช จักรพรรดิฟู่เจี้ยนแห่งราชวงศ์ฉินได้พิชิตอาณาจักรเหลียงเดิมและก่อตั้งมณฑลผิงเหลียงขึ้น จึงเป็นที่มาของชื่อเมือง ในสมัยราชวงศ์เหนือ ราชวงศ์ใต้ ราชวงศ์สุย และราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้ได้มีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง ในสมัยราชวงศ์ถัง มณฑลผิงเหลียงได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้งในปี 795 คริสต์ศักราช ราชวงศ์ซ่งได้จัดให้พื้นที่นี้อยู่ภายใต้เส้นทางจิงหยวน และราชวงศ์หยวนได้ก่อตั้งเส้นทางจวงหลางขึ้นในปี 1230
ในสมัยราชวงศ์หมิง มีการจัดตั้งเขตปกครองผิงเหลียงขึ้นภายใต้มณฑลฉานซี โดยปกครองสามเขตย่อยและเจ็ดอำเภอภายในปี 1560 ราชวงศ์ชิงได้คงโครงสร้างนี้ไว้พร้อมกับการปรับเปลี่ยน โดยจัดตั้งเขตปกครองจิงหยวนขึ้นในปี 1914 ในปี 1949 มีการจัดตั้งเขตพิเศษผิงเหลียงขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอผิงเหลียง ปกครองสิบสองอำเภอ ในปี 1950 มีการจัดตั้งเมืองผิงเหลียงขึ้นเป็นเมืองระดับมณฑล ในปี 2002 มีการจัดตั้งเมืองผิงเหลียงระดับมณฑลขึ้นอย่างเป็นทางการ แทนที่เขตปกครองผิงเหลียงและเมืองผิงเหลียงระดับอำเภอเดิม ด้วยเขตคงถงระดับอำเภอแห่งใหม่ ในปี 2018 อำเภอฮวาติงถูกยุบและแทนที่ด้วยเมืองฮวาติงระดับอำเภอ ซึ่งบริหารงานโดยผิงเหลียง
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ขอบเขตการปกครองของผิงเหลียงมีการเปลี่ยนแปลงมาหลายศตวรรษ ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ อำเภอปกครองพื้นที่ 24 ลี้ (ย่าน) ในยุคสาธารณรัฐ อำเภอถูกจัดระเบียบใหม่เป็นหลายเขตและตำบล โดยมีหน่วยเป่าเจีย (หน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนรวม) และระบบเหลียนเป่า (หน่วยรักษาความปลอดภัยร่วม) หลังจากปี 1949 เมืองนี้ได้มีการควบรวมและจัดตั้งอำเภอขึ้นใหม่หลายครั้ง ในปี 2002 ได้มีการจัดตั้งเมืองผิงเหลียงระดับจังหวัดและเขตคงตงระดับอำเภอขึ้น ในปี 2018 อำเภอฮวาติงถูกยุบและแทนที่ด้วยเมืองฮวาติงระดับอำเภอ โดยมีที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่ 529 ถนนตะวันออก เมืองตงฮวา
การแบ่งส่วนการปกครองในปัจจุบัน
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองผิงเหลียงปกครอง 1 เขต (คงถง) 5 อำเภอ (จิงฉวน หลิงไท่ ฉงซิน จิงหนิง จ้วงหลาง) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ฮวาติง) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเมืองผิงเหลียงตั้งอยู่ที่ 141 ถนนตะวันตก เขตคงถง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองผิงเหลียงตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลกานซู บริเวณรอยต่อของมณฑลฉานซี กานซู และหนิงเซี่ย ครอบคลุมเทือกเขาหลงซาน (กวนซาน) ระหว่างละติจูด 34°54'–35°46' เหนือ และลองจิจูด 105°20'–107°51' ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 11,000 ตารางกิโลเมตร
โครงสร้างทางธรณีวิทยา
ผิงเหลียงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแนวเทือกเขาเหอหลาน บนส่วนใต้ของขอบด้านตะวันตกของที่ราบสูงออร์ดอส โครงสร้างโค้งนูนไท่ถงซาน-ต้าไท่จือเป็นแกนกลางของภูเขา ประกอบด้วยหินปูนซิลิกาในยุคซินเนียน หินทรายควอตซ์ในยุคแคมเบรียน และหินปูนเนื้อแน่นในยุคออร์โดวิเชียน โครงสร้างโค้งเว้าซินไคลน์ของภูเขาคงตงตั้งอยู่ในแอ่งระหว่างแนวเทือกเขาเหอหลานและขอบที่ราบสูงออร์ดอส โดยมีหินทรายยุคไทรแอสสิกและชั้นหินที่มีถ่านหินยุคจูราสสิกกระจายตัวอยู่ตามแนวแกนขนาน
ภูมิประเทศ
เมืองนี้มีลักษณะภูมิประเทศหลัก 3 แบบ ได้แก่ ที่ราบลุ่มดินเลสทางตะวันออก ที่ราบภูเขาตอนกลางและตอนใต้ และที่ราบเนินเขาสันเขาทางตะวันตก ซึ่งได้รับอิทธิพลจากการยกตัวของเทือกเขาหลิวปาน หลงซาน และฮวาเจียหลิง
ภูมิอากาศ
ผิงเหลียงมีภูมิอากาศแบบทวีป กึ่งแห้งแล้ง กึ่งชื้น อยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งชื้นอบอุ่นของแม่น้ำจิงเว่ย ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 511.2 มิลลิเมตร โดยตกหนักในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน รูปแบบภูมิอากาศคือ ชื้นทางตอนใต้ แห้งทางตอนเหนือ อบอุ่นทางตะวันออก และเย็นทางตะวันตก โดยมีความแปรผันตามระดับความสูงอย่างเห็นได้ชัด กล่าวคือ ทุกๆ ความสูงที่เพิ่มขึ้น 100 เมตร ฤดูปลูกพืชจะสั้นลง 5 วัน และอุณหภูมิสะสมที่สูงกว่า 10°C จะลดลง 107°C ความเร็วลมเฉลี่ยอยู่ที่ 2.16 เมตร/วินาที โดยมีลมตะวันตกเฉียงเหนือในฤดูใบไม้ร่วง-ฤดูหนาว และลมตะวันออกเฉียงใต้ในฤดูใบไม้ผลิ-ฤดูร้อน
อุทกวิทยา
แม่น้ำจิงไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 75 กิโลเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 5.6 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที (176.7 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี) มีลำน้ำสาขา 154 สาย แบ่งเป็น 80 สายทางฝั่งเหนือ และ 74 สายทางฝั่งใต้ โดยมีปริมาณน้ำไหลตลอดปีรวมกันประมาณ 1.05 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ปริมาณน้ำไหลมีความผันผวนตามฤดูกาล โดยช่วงเดือนสิงหาคมถึงตุลาคมมีปริมาณน้ำคิดเป็น 54.7% ของปริมาณน้ำไหลรวมทั้งปี ปริมาณน้ำไหลสูงสุดอยู่ที่ 404 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาทีในเดือนกรกฎาคม ปี 1978 ในขณะที่ฤดูชลประทานช่วงเดือนเมษายนถึงมิถุนายนมีปริมาณน้ำเพียง 11.4% ของปริมาณน้ำไหลรวมทั้งปี
พืชพรรณ
ผิงเหลียงอยู่ในเขตย่อยทุ่งหญ้าเขตอบอุ่นตอนใต้ของที่ราบสูงโลสตะวันออก ป่าไม้ธรรมชาติประกอบด้วยป่าผสมสนและโอ๊คบนภูเขาคงตงที่ระดับความสูง 1,600–2,123 เมตร โดยมีโอ๊คเหลียวตงเป็นชนิดพันธุ์เด่น พืชพรรณไม้พุ่มประกอบด้วยกลุ่มต้นซีบัคธอร์นกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ป่าธรรมชาติ ทุ่งหญ้าครอบคลุมพื้นที่ 532,500 หมู่ โดยมีหญ้าขนนก หญ้าขาว และผักเบี้ยเป็นชนิดพันธุ์เด่นบนเนินลาดที่มีความชันมากกว่า 25 องศา
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2023 ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 491 ล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณน้ำในอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 84 ล้านลูกบาศก์เมตร ลดลง 11.6% จากปีก่อนหน้า ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 256 ล้านลูกบาศก์เมตร แบ่งเป็นการใช้ในครัวเรือน 62.29 ล้านลูกบาศก์เมตร การใช้ในอุตสาหกรรม 36.16 ล้านลูกบาศก์เมตร การเกษตร 149 ล้านลูกบาศก์เมตร และการใช้เพื่อระบบนิเวศ 8.52 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
ณ สิ้นปี 2562 พื้นที่เพาะปลูกรวมทั้งสิ้น 348,131.56 เฮกตาร์ (522,200 หมู่) โดย 95.57% เป็นพื้นที่เกษตรกรรมแห้งแล้ง อำเภอจิงหนิงมีพื้นที่เพาะปลูกมากที่สุด คิดเป็น 24.86% ของพื้นที่เพาะปลูกทั้งหมดของเมือง พื้นที่ป่าไม้ครอบคลุม 466,687.66 เฮกตาร์ (700,030 หมู่) ทุ่งหญ้า 68,572.19 เฮกตาร์ (102,860 หมู่) พื้นที่ชุ่มน้ำ 5,810.19 เฮกตาร์ (8,720 หมู่) และพื้นที่เมืองและอุตสาหกรรม 73,464.08 เฮกตาร์ (110,200 หมู่)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพืช 254 ชนิด จาก 51 วงศ์ และ 84 สกุล สัตว์ป่า 31 ชนิด และพืชสมุนไพรมากกว่า 150 ชนิด รวมถึงโคโดโนปซิส แอสตรากาลัส ชะเอมเทศ รูบาร์บ ฟริทิลลารี และโคลต์ฟุต
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว ได้แก่ ถ่านหิน เหล็ก หินปูน ปิโตรเลียม อะลูมิเนียม ฟอสฟอรัส หินน้ำมัน ไพไรต์ ทรายควอตซ์ โดโลไมต์ และดินเหนียวทนไฟ รวมทั้งหมด 11 ชนิด
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,848,607 คน ลดลง 219,426 คนจากปี 2010 โดยมีอัตราการเติบโตต่อปีอยู่ที่ -1.12% อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 100.10 (ชายต่อหญิง 100 คน) ประชากรที่มีอายุ 0-14 ปี คิดเป็น 19.59% ประชากรที่มีอายุ 15-59 ปี คิดเป็น 61.42% และประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป คิดเป็น 18.99% ณ สิ้นปี 2025 ประชากรจะอยู่ที่ 1.7532 ล้านคน ลดลง 19,500 คน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 50.99% อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.38 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.66 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.28 ต่อพันคน
การเมือง
(ณ เดือนมิถุนายน 2569)
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 75.488 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.49 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 17.559 พันล้านหยวน (2.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7% ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 22.04 พันล้านหยวน (3.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.2% และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 35.889 พันล้านหยวน (4.99 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% สามภาคส่วนนี้คิดเป็น 23.3%, 29.2% และ 47.5% ของ GDP ตามลำดับ และมีส่วนช่วยในการเติบโต 22.8%, 37.7% และ 39.5% ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 42,820 หยวน (5,947 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.7% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 0.9% โดยการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานพุ่งสูงขึ้น 92.3% และการลงทุนภาคเอกชนลดลง 2.5% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ลดลง 9.0% โดยยอดขายที่อยู่อาศัยลดลง 28.2% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.461 พันล้านหยวน (480.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 26.05 พันล้านหยวน (3.62 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 1.1% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 40,942 หยวน (5,686 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตชนบทอยู่ที่ 14,369 หยวน (1,996 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.1% ทำให้สัดส่วนระหว่างเมืองและชนบทลดลงเหลือ 2.85 ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 18,532 หยวน เพิ่มขึ้น 3.9%
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกพืชทั้งหมดอยู่ที่ 5.4618 ล้านหมู่ เพิ่มขึ้น 0.7% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.206 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.4% โดยมีพื้นที่ปลูกข้าวสาลี 1.3292 ล้านหมู่ และข้าวโพด 1.6303 ล้านหมู่ ผลผลิตผักอยู่ที่ 937,100 ตัน เพิ่มขึ้น 6.7% ผลผลิตผลไม้อยู่ที่ 2.4301 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 7.6% โดยมีพื้นที่สวนผลไม้ 1.3672 ล้านหมู่ ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 117,500 ตัน เพิ่มขึ้น 4.5% จำนวนปศุสัตว์อยู่ที่ 579,500 ตัว เพิ่มขึ้น 1.5% โดยมีการชำแหละ 531,400 ตัว เพิ่มขึ้น 9.2% จำนวนสุกรอยู่ที่ 425,100 ตัว โดยมีการชำแหละ 608,500 ตัว จำนวนแกะที่มีอยู่คือ 241,700 ตัว โดยมีแกะถูกฆ่าเพื่อจำหน่าย 252,200 ตัว
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวมอยู่ที่ 17.503 พันล้านหยวน (2.43 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.1% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 12.6% ถ่านหิน ไฟฟ้า และวัสดุก่อสร้าง ซึ่งเป็นสามอุตสาหกรรมหลัก คิดเป็น 92.1% ของมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยถ่านหินเพิ่มขึ้น 7.8% ไฟฟ้าเพิ่มขึ้น 26.8% และวัสดุก่อสร้างเพิ่มขึ้น 7.2% ผลผลิตที่สำคัญ ได้แก่ ถ่านหินดิบ 26.2671 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.9% เมทานอล 660,100 ตัน เพิ่มขึ้น 10.0% การผลิตไฟฟ้า 20.609 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง เพิ่มขึ้น 20.0% และซีเมนต์ 3.6548 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.3% กำลังการผลิตไฟฟ้าติดตั้งรวมอยู่ที่ 7,017 เมกาวัตต์ เพิ่มขึ้น 54.7% ประกอบด้วยพลังงานความร้อน 6,115 เมกาวัตต์ พลังงานลม 275 เมกาวัตต์ และพลังงานแสงอาทิตย์ 600 เมกาวัตต์ มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 4.543 พันล้านหยวน (631.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.4% โดยมีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 203 แห่ง
อุตสาหกรรมบริการ
มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 4.747 พันล้านหยวน (659.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.7% การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์มีส่วน contributing 1.488 พันล้านหยวน (206.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.3% ที่พักและอาหารมีมูลค่า 1.03 พันล้านหยวน (143.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.2% มูลค่าเพิ่มจากภาคการเงินอยู่ที่ 4.085 พันล้านหยวน (567.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 3.6% อสังหาริมทรัพย์มีมูลค่า 4.142 พันล้านหยวน (575.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.2% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 22.094 พันล้านหยวน (3.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% โดยเขตเมืองมีส่วน contributing 17.584 พันล้านหยวน ยอดรวมการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 422 ล้านหยวน (58.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 29.2% โดยส่งออก 350 ล้านหยวน และนำเข้า 72 ล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3014%) ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 33.6792 ล้านชิ้น เพิ่มขึ้น 51.8% โดยมีรายได้ 365 ล้านหยวน จำนวนนักท่องเที่ยวในประเทศอยู่ที่ 65.7048 ล้านคน โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยว 33.057 พันล้านหยวน (4.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 31.0% ยอดเงินฝากรวมอยู่ที่ 162.438 พันล้านหยวน (22.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.8% ยอดเงินกู้รวมอยู่ที่ 102.891 พันล้านหยวน (14.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.6% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 2.558 พันล้านหยวน (355.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การขนส่ง
การจราจร
ในปี 2025 สนามบินผิงเหลียงได้รับการอนุมัติโครงการและได้ทำการศึกษาความเป็นไปได้เสร็จสิ้นแล้ว โครงการรถไฟหลายโครงการมีความคืบหน้า รวมถึงรถไฟผิงติ้ง (การศึกษาความเป็นไปได้เบื้องต้น) รถไฟผิงชิงและฉางหวาง รถไฟสายเฉพาะสำหรับเหมืองถ่านหินเฉินเจียโกว และการขยายเส้นทางรถไฟเป่าจงจากผิงเหลียงใต้ไปยังอังกัว เมืองได้ปรับปรุงทางหลวงระดับชาติ-ระดับจังหวัด 410 กิโลเมตร เพิ่มทางหลวงคุณภาพสูง 393 กิโลเมตร และเชื่อมต่อทางด่วนกับทุกอำเภอ ณ กลางปี 2020 เมืองมีถนนรวม 10,108 กิโลเมตร รวมถึงทางด่วน 182 กิโลเมตร ทางหลวงชั้น 1 10 กิโลเมตร และทางหลวงชั้น 2 661 กิโลเมตร ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ สายฟู่หยิน ผิงติ้ง ผิงเทียน และผิงเป่า ส่วนรถไฟ ได้แก่ สายเป่าจง เทียนผิง และซีผิง สนามบินผิงเหลียง ซึ่งเป็นสนามบินอเนกประสงค์สำหรับพลเรือนและทหารแห่งใหม่ มีแผนที่จะสร้างรันเวย์ยาว 2,800 เมตร อาคารผู้โดยสารขนาด 10,000 ตารางเมตร และที่จอดเครื่องบินระดับ C จำนวน 5 แห่ง โดยมีมูลค่าการลงทุนประมาณ 810 ล้านหยวน (112.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ขนส่ง
ในปี 2025 ปริมาณผู้โดยสารบนทางหลวงอยู่ที่ 12.7761 ล้านคน เพิ่มขึ้น 0.8% ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารต่อกิโลเมตรอยู่ที่ 1.337 พันล้านคน เพิ่มขึ้น 2.0% ปริมาณสินค้าขนส่งอยู่ที่ 6.5963 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.4% ปริมาณการขนส่งสินค้าต่อกิโลเมตรอยู่ที่ 317 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.3% จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลอยู่ที่ 380,400 คัน เพิ่มขึ้น 2.3% ซึ่งรวมถึงรถยนต์ส่วนบุคคล 354,800 คัน จำนวนรถเก๋งส่วนบุคคลอยู่ที่ 152,100 คัน เพิ่มขึ้น 0.8%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 เมืองนี้ได้รับโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติและระดับจังหวัดจำนวน 61 โครงการ โดยได้รับเงินทุนสนับสนุน 17.52 ล้านหยวน มีการอนุมัติสิทธิบัตร 398 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้ได้จริง 259 ฉบับ เพิ่มขึ้น 15.6% มูลค่าการทำสัญญาด้านเทคโนโลยีสูงถึง 3.792 พันล้านหยวน (526.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.2% โดยมีสัญญาจดทะเบียน 1,380 ฉบับ
การศึกษา
เมืองนี้มีโรงเรียนทั้งหมด 1,107 แห่ง ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 602 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 323 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 107 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 13 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 8 แห่ง และสถาบันอุดมศึกษา 2 แห่ง มีจำนวนนักเรียนทั้งหมด 339,900 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 98.33% อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมปลายอยู่ที่ 96.03% มีนักเรียนเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา 20,081 คน โดยมีนักเรียน 13,726 คนเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย และ 81.0% ผ่านเกณฑ์การรับเข้าเรียนระดับปริญญาตรี
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 7 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 7 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 99.3% การครอบคลุมทางโทรทัศน์อยู่ที่ 98.65% โดยมีครัวเรือนที่รับชมเคเบิลทีวี 64,500 ครัวเรือน และเครือข่ายการส่งสัญญาณเคเบิลยาว 8,500 กิโลเมตร
กีฬา
เมืองนี้มีสถานที่เล่นกีฬาทั้งหมด 10,222 แห่ง รวมพื้นที่ 4.6352 ล้านตารางเมตร คิดเป็น 2.61 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัล 37 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป โดยแบ่งเป็นเหรียญทอง 8 เหรียญ เหรียญเงิน 20 เหรียญ และเหรียญทองแดง 9 เหรียญ
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 2,383 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 52 แห่ง ศูนย์สุขภาพชุมชน 95 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 102 แห่ง ศูนย์ควบคุมโรค 8 แห่ง และคลินิก 589 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 19,587 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 7,902 คน และพยาบาลวิชาชีพ 8,288 คน จำนวนเตียงในโรงพยาบาลมีทั้งหมด 16,300 เตียง มีผู้ป่วยนอกมาใช้บริการ 10.3684 ล้านราย และผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล 506,400 ราย
ประกันสังคม
จำนวนพนักงานในเมืองมี 381,600 คน โดยมีการสร้างงานในเมืองใหม่ 24,700 ตำแหน่ง และโยกย้ายแรงงาน 441,000 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันสังคม: 250,400 คนสำหรับบำนาญพนักงานในเมือง, 1.2463 ล้านคนสำหรับบำนาญในเมืองและชนบท, 1.8973 ล้านคนสำหรับประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน, 137,900 คนสำหรับประกันการว่างงาน และ 181,500 คนสำหรับประกันการบาดเจ็บจากการทำงาน ผู้อยู่อาศัยในเมือง 18,900 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 125,000 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ และผู้อยู่อาศัยในชนบท 8,573 คน ได้รับความช่วยเหลือพิเศษ
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 การใช้พลังงานในภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีปริมาณ 5.6342 ล้านตันถ่านหินมาตรฐาน เพิ่มขึ้น 13.4% จำนวนวันที่คุณภาพอากาศดีเยี่ยมมีทั้งหมด 334 วัน โดยมี PM2.5 อยู่ที่ 24 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และ PM10 อยู่ที่ 51 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร SO2 มีค่าเฉลี่ย 11 และ NO2 มีค่าเฉลี่ย 22 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร อัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานคุณภาพน้ำผิวดินอยู่ที่ 100% โดยแม่น้ำซุยหลัว หูลู่ และจิง เป็นไปตามมาตรฐานระดับ 3 และแม่น้ำรุ่ยและต้าซี เป็นไปตามมาตรฐานระดับ 2 อัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานแหล่งน้ำดื่มอยู่ที่ 100%
ความปลอดภัยในการทำงาน
ในปี 2025 เกิดอุบัติเหตุด้านความปลอดภัยในการผลิต 28 ครั้ง ลดลง 12.5% โดยมีผู้เสียชีวิต 24 ราย ลดลง 41.5% อัตราการเสียชีวิตต่อ GDP หนึ่งพันล้านหยวนอยู่ที่ 0.032 ลดลง 42.9% อัตราการเสียชีวิตในเหมืองถ่านหินต่อล้านตันอยู่ที่ 0.038 ลดลง 7.3% อุบัติเหตุทางถนนมีจำนวน 21 ครั้ง โดยมีผู้เสียชีวิต 17 ราย และผู้บาดเจ็บ 11 ราย
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
ผิงเหลียงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีน ที่ผสมผสานมรดกทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้งเข้ากับการพัฒนาสมัยใหม่ เมื่อกว่า 3,000 ปีก่อน บรรพบุรุษราชวงศ์โจวได้สร้างวัฒนธรรมการเกษตรที่ก้าวหน้าในลุ่มแม่น้ำจิง เมืองนี้ได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญมากมาย เช่น หวงฟู่หมี่ ผู้ก่อตั้งการแพทย์ฝังเข็ม หนิวเซิงหรู อัครมหาเสนาบดีราชวงศ์ถัง อู๋เจี๋ยและอู๋หลิน แม่ทัพราชวงศ์ซ่งใต้ และจ้าวซื่อชุน นักปราชญ์ราชวงศ์หมิง วัฒนธรรมลัทธิเต๋าแห่งเทือกเขาคงถง วัฒนธรรมโบราณเฉิงจี้ฟู่ซี วัฒนธรรมโบราณซีหวางมู่ และวัฒนธรรมการแพทย์หวงฟู่หมี่ รวมกันเป็นสี่แบรนด์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
เมืองนี้มีแหล่งโบราณสถานภาคพื้นดิน 2,262 แห่ง และหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 13 แห่ง วัฒนธรรมยุคหินใหม่ ได้แก่ วัฒนธรรมหยางเสาและฉีเจีย โดยมีแบบหยางเสาปานซานและเหมียวตี้โกว กระจายอยู่ตามสองฝั่งของเทือกเขาหลงซานและลุ่มแม่น้ำจิง พิพิธภัณฑ์ของรัฐ 7 แห่ง เก็บรักษาโบราณวัตถุที่จัดทำรายการไว้ 22,985 ชิ้น (ของจริง 47,584 ชิ้น) รวมถึงโบราณวัตถุชั้นหนึ่ง 224 ชิ้น แหล่งโบราณสถานอังกัวตงโกว ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองไปทางทิศตะวันตก 20 กิโลเมตร เป็นแหล่งค้นพบที่สำคัญของวัฒนธรรมซีวา อำเภอจิงฉวนได้ค้นพบพระธาตุทางพุทธศาสนาถึงสามครั้งในช่วงห้าทศวรรษ ทำให้ได้รับฉายาว่า "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งขุมทรัพย์ทางพุทธศาสนา" และ "แหล่งถวายพระธาตุทางพุทธศาสนาของโลก"
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มีมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 3 รายการ ได้แก่ ความเชื่อเรื่องจิงฉวนซีหวางมู่ ละครโอเปราฮวาติงฉี และละครเพลงจ้วงหลางเกาไท นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีมรดกทางวัฒนธรรมระดับมณฑล 29 รายการ ระดับเทศบาล 170 รายการ และระดับอำเภอ 428 รายการ โดยมีผู้สืทอดมรดก 1 รายในระดับชาติ 28 รายในระดับมณฑล 278 รายในระดับเทศบาล และ 878 รายในระดับอำเภอ มีการจัดตั้งฐานอนุรักษ์และศูนย์ถ่ายทอดมรดก 28 แห่ง โดยจัดตั้งเป็นกรอบ "โครงการมรดก - ผู้สืทอด - ฐานถ่ายทอด"
วัฒนธรรมเฉิงจี
จิงหนิงเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณเฉิงจี้ แหล่งกำเนิดของฟู่ซีและแหล่งกำเนิดอารยธรรมหัวเซี่ย แหล่งโบราณสถานเฉิงจี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านหลิวเหอ ในตำบลจือผิง ครอบคลุมพื้นที่ 336,000 ตารางเมตร มีกำแพงเมืองและชั้นทางวัฒนธรรมสมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่นหลงเหลืออยู่ หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นถึงการตั้งถิ่นฐานตั้งแต่สมัยวัฒนธรรมต้าตี้หวาน (5850–5400 ปีก่อนคริสตกาล) จนถึงสมัยวัฒนธรรมฉีเจีย (ประมาณ 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและวัฒนธรรมที่มีป้อมปราการป้องกันอย่างง่ายๆ แหล่งโบราณสถานแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับจังหวัดในปี 1993
วัฒนธรรมคงตง
ภูเขาคงตง ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอคงตงไปทางทิศตะวันตก 11 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 84 ตารางกิโลเมตร โดยมียอดเขาสูงสุดที่ 2,123.5 เมตร จักรพรรดิเหลือง กษัตริย์มู่แห่งราชวงศ์โจว ฉินซีฮวง และจักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่น ต่างเคยเสด็จเยือนภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ศิลปะการต่อสู้คงตง ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากการรบของชนเผ่าดั้งเดิมและได้รับการพัฒนาโดยปรัชญาของนักปราชญ์กวงเฉิงจื่อเรื่อง "หยินและหยางที่สมดุล" ถือเป็นหนึ่งในประเพณีศิลปะการต่อสู้ของจีนที่เก่าแก่ที่สุด ภูเขานี้เป็นตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ทางทหารตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวจนถึงราชวงศ์ถัง คำสอนของกวงเฉิงจื่อเรื่อง "การโอบกอดความสงบ" และความกลมกลืนของหยินและหยางได้วางรากฐานทางปรัชญาให้กับศิลปะการต่อสู้คงตง
วัฒนธรรมซางโจว
มณฑลหลิงไท่เป็นแหล่งกำเนิดของชาวโจวและวัฒนธรรมโจว ประมาณ 1057 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าเหวินแห่งราชวงศ์โจวได้พิชิตรัฐมิซูและสร้างหลิงไท่ (แท่นบูชา) จึงเป็นที่มาของชื่อมณฑล การขุดค้นทางโบราณคดีที่ไป่เฉาโปได้ค้นพบโบราณวัตถุสำริดสมัยราชวงศ์โจวตะวันตกกว่า 1,800 ชิ้นจากสุสาน 9 แห่งและหลุมรถม้า รวมถึงกระบองสำริดสมัยราชวงศ์โจวตะวันตกที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกานซู มีน้ำหนักถึง 46 กิโลกรัม หลิงไท่ที่ได้รับการบูรณะใหม่มีความสูง 33 เมตร มีศิลาจารึก 192 แผ่นจากยุคสาธารณรัฐ อาหารการกินของหลิงไท่ รวมถึงก๋วยเตี๋ยวน้ำเปรี้ยวและพิธีศพ "สามเครื่องบูชา" ยังคงรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของราชวงศ์โจวไว้
วัฒนธรรมซีวังมู่
บนภูเขาหุยซานในอำเภอจิงฉวน เป็นที่ตั้งของพระราชวังหวังมู่ ซึ่งสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ประมาณ 107 ปีก่อนคริสตกาล) โดยจักรพรรดิหวู่ เพื่อเป็นวัดบูชาพระนางซีหวางมู่ (พระราชินีแห่งทิศตะวันตก) มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,100 ปี หมู่โบราณสถานแห่งนี้ถูกทำลายลงในปี 1864 และเริ่มสร้างใหม่ในปี 1992 ด้วยการสนับสนุนจากผู้ศรัทธาชาวไต้หวัน ซึ่งบริจาคเงินจำนวน 1.8 ล้านหยวน ศาลาหลักหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีพื้นที่ 650 ตารางเมตร และเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นพระนางซีหวางมู่สูง 4.6 เมตร ขนาบข้างด้วยเสือขาวและนกสีฟ้า ภายในศาลามีภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ depicting ตำนานการเดินทางไปตะวันตกของพระเจ้ามู่ งานเลี้ยงของพระราชินี โหวอี้ยิงดวงอาทิตย์ และฉางเอ๋อเหาะดวงจันทร์ สถานที่แห่งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นสถานที่ประสูติของพระนางซีหวางมู่ โดยมีผู้แสวงบุญจากจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวันมาเยี่ยมชมทุกปีในวันที่ 20 ของเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ
จุดชมวิว
เมืองผิงเหลียงมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์มากมาย เช่น ภูเขาคงถง (แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ), พระราชวังหวังมู่บนภูเขาหุยซาน, เมืองโบราณเฉิงจี้ (บ้านเกิดของฟู่ซี) ในจิงหนิง, เมืองโบราณหลิงไท่ในอำเภอหลิงไท่ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์อื่นๆ สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจอื่นๆ ได้แก่ อุทยานป่าไม้แห่งชาติวัดหยุนย่า, วัดหลงฉวน, ระเบียงเหลียนฮวา, วัดหนานซื่อกู่, สวนหลิวหู และเจดีย์สมัยราชวงศ์หมิง ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 1 แห่ง, เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 7 แห่ง, อุทยานป่าไม้ประจำจังหวัด 2 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวแห่งชาติ 2 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวประจำจังหวัด 2 แห่ง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
เมืองผิงเหลียงมีชื่อเสียงในเรื่องแอปเปิ้ลจิงหนิง ซึ่งเป็นแบรนด์สำคัญของภูมิภาค และลูกพลับแดงผิงเหลียง สวนผลไม้ของเมืองมีพื้นที่กว่า 1.3672 ล้านหมู่ อาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่น ได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวน้ำเปรี้ยว (อาหารดั้งเดิมสมัยราชวงศ์โจว) เนื้อวัวผิงเหลียง และอาหารแกะแบบดั้งเดิม
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จากผิงเหลียง ได้แก่ หวงฟู่หมี่ (ค.ศ. 215–282) ผู้ก่อตั้งการแพทย์ฝังเข็ม; หนิวเซิงหรู (ค.ศ. 779–847) อัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ถังตอนกลาง; อู๋เจี๋ย (ค.ศ. 1093–1139) และอู๋หลิน (ค.ศ. 1102–1167) แม่ทัพต่อต้านจินแห่งราชวงศ์ซ่งใต้; จ้าวซื่อชุน (ค.ศ. 1509–1567) หนึ่งใน "แปดผู้มีพรสวรรค์แห่งยุคเจียจิง"; หลี่กวง (เสียชีวิต ค.ศ. 784) แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฮั่นจากเมืองเฉิงจี้โบราณ; และหลิวฉี (ค.ศ. 1098–1162) แม่ทัพแห่งราชวงศ์ซ่ง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองผิงเหลียงได้รับการยกย่องมากมาย ได้แก่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋า บ้านเกิดของศิลปะการเขียนพู่กันและการวาดภาพ บ้านเกิดของศิลปะการต่อสู้ บ้านเกิดของการฝังเข็ม บ้านเกิดของการเล่นโกะ เมืองต้นแบบระดับชาติที่ได้รับการสนับสนุนสองด้าน (ได้รับรางวัลเจ็ดครั้ง โดยได้รับรางวัลระดับจังหวัดติดต่อกันสิบเอ็ดครั้ง) เมืองที่มีการบริจาคโลหิตดีเด่นระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองต้นแบบอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติ เมืองที่น่าอยู่ซึ่งได้รับการกำหนดโดยสภาสุขภาพโลก และจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวแบบครบวงจรที่ดีที่สุด นอกจากนี้ เมืองนี้ยังได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติ (ปี 2022) เมืองต้นแบบการสร้างเมืองฟองน้ำแห่งชาติ (ปี 2022) และเมืองต้นแบบระดับชาติที่ได้รับการสนับสนุนสองด้าน (ปี 2025 ได้รับรางวัลติดต่อกันเป็นครั้งที่เจ็ด)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม