เมืองเหยียนอัน
เมืองเหยียนอัน (Yan'an City) หรือเรียกย่อว่า "เหยียน" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฉานซี และเป็นเมืองศูนย์กลางย่อยของมณฑล ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลฉานซี ติดกับเมืองหยูหลินทางทิศเหนือ และเชื่อมต่อกับ...
เมืองเหยียนอัน
เมืองเหยียนอัน (เรียกย่อว่า "เหยียน") เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฉานซี และเป็นเมืองศูนย์กลางย่อยของมณฑล ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลฉานซี ติดกับเมืองหยูหลินทางทิศเหนือ เชื่อมต่อกับสามเมืองคือ เซียนหยาง ถงฉวน และเหวยหนาน ในเขตกวนจงทางทิศใต้ คั่นระหว่างเมืองหลินเฟินและเมืองลู่เหลียงของมณฑลชานซีทางทิศตะวันออกโดยแม่น้ำเหลือง และติดกับเมืองชิงหยางของมณฑลกานซูทางทิศตะวันตก เมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 37,000 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2026 เมืองเหยียนอันบริหารจัดการ 2 เขต 10 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำเมืองเหยียนอันมีจำนวน 2,218,200 คน ภูมิประเทศของเหยียนอันนั้นสูงกว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและต่ำกว่าทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีความสูงเฉลี่ยประมาณ 1,200 เมตร มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปบนที่ราบสูง โดยส่วนเหนือเป็นเขตแห้งแล้งกึ่งชื้น และส่วนใต้เป็นเขตชื้นกึ่งชื้น ในสมัยราชวงศ์ชาง เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐกุ้ยฟาง ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลชางจุน โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่ฝูฉี ในปีแรกของรัชสมัยอู่เต๋อแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618) มณฑลเหยียนอันได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ว่าการทั่วไปเหยียนโจว ปกครองสามอำเภอ ได้แก่ ฝูฉี เฟิงหลิน และเหยียนฉวน และดูแลสามจังหวัด ได้แก่ หนานผิง เป่ยหวู่ และตงเซี่ย ในปีที่สี่ของรัชสมัยหยวนโย่วแห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 1089) เหยียนโจวได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดเหยียนอัน ราชวงศ์หมิงและชิงได้รักษาการก่อตั้งเขตปกครองเหยียนอันไว้ ในปีที่สองของการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (1913) พื้นที่เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองหยูหลิน ในเดือนกันยายน 1937 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้จัดตั้งเขตชายแดนฉาน-กาน-หนิง และในเดือนตุลาคมได้จัดตั้งเทศบาลเมืองเหยียนอันขึ้น ในเดือนพฤษภาคม 1949 ได้จัดตั้งเขตการปกครองฉานซีเหนือขึ้น ในเดือนพฤษภาคม 1950 ได้จัดตั้งสำนักงานผู้ตรวจการเขตปกครองย่อยเหยียนอันแห่งมณฑลฉานซีขึ้น และในเดือนตุลาคมปีเดียวกันนั้น ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ตรวจการเหยียนอันแห่งรัฐบาลประชาชนมณฑลฉานซี ในปี 1972 พื้นที่เมืองเหยียนอันได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเหยียนอัน ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2539 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกเลิกเขตปกครองเหยียนอันและการจัดตั้งเมืองเหยียนอันขึ้นใหม่ โดยเมืองเหยียนอันซึ่งเดิมเป็นเมืองระดับอำเภอได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตเป่าต้า และเมืองเหยียนอันจะบริหารจัดการ 1 เขตและ 12 อำเภอ เมืองเหยียนอันเป็นเขตคุ้มครองระบบนิเวศทางวัฒนธรรมภาคเหนือของมณฑลฉานซีในระดับชาติ ในปี พ.ศ. 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 237.217 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3% จากปีก่อนหน้า โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 10.9:53.4:35.7
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
การค้นพบทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าเมื่อประมาณ 30,000 ปีที่แล้ว มนุษย์โฮโมเซเปียนส์ยุคหลังที่รู้จักกันในชื่อ "มนุษย์หวงหลง" ได้อาศัยอยู่ในบริเวณเมืองเหยียนอันแล้ว
ประมาณศตวรรษที่ 13 ก่อนคริสตกาล เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐอิสระกุ้ยฟาง จักรพรรดิหวู่ติ้งแห่งราชวงศ์ชางเคยเปิดฉากการรบครั้งใหญ่กับกุ้ยฟาง
เหยียนอันเป็นถิ่นฐานของเผ่าตี้ขาว ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เร่ร่อนและล่าสัตว์ เจ้าชายฉงเอ๋อร์แห่งรัฐจินเคยลี้ภัยไปอาศัยอยู่กับเผ่าตี้ขาวเป็นเวลา 12 ปี โดยพำนักอยู่ในบริเวณเหยียนอัน
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเหยียนอันเคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเว่ย
เหยียนอันเคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลซ่างจุน โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่ฝูฉี
ในรัชสมัยของพระเจ้าจ้าวเซียงแห่งราชวงศ์ฉิน รัฐฉินได้ก่อตั้งอำเภอเกาหนูขึ้นในพื้นที่เหยียนอัน โดยมีศูนย์กลางอำเภออยู่ที่หยินเจียโกว ทางตะวันออกของเมืองเหยียนอันในปัจจุบัน นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างเมืองเหยียนอัน และกำแพงเมืองยังคงหลงเหลือมาจนถึงทุกวันนี้
หลังจากที่ฉินรวมหกรัฐเข้าด้วยกันแล้ว แม่ทัพใหญ่เมิ่งเทียนได้นำกองทัพ 300,000 นายขึ้นเหนือไปโจมตีชาวซยงหนู และต่อมาได้ควบคุมดูแลการก่อสร้างกำแพงเมืองจีนและถนนฉินตรง
ในรัชสมัยของจักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่น มีการอพยพครั้งใหญ่และการตั้งอาณานิคมทางทหาร ส่งผลให้เศรษฐกิจการเกษตรในมณฑลฉานซีตอนเหนือและพื้นที่อื่นๆ พัฒนาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จนได้รับฉายาว่า "ฉินจงใหม่" (หมายความว่าเจริญรุ่งเรืองเช่นเดียวกับภูมิภาคกวนจง)
เมืองเหยียนอันเคยถูกครอบครองโดยชาวฉางและชาวหู
ในปีที่สามของยุคอี้ซี (ส.ศ. 407) เฮ่อเหลียน โบโบแห่งชนเผ่าซงหนู เทียโฟ ได้สถาปนารัฐเซี่ยอันยิ่งใหญ่ เขาสร้างเมืองเฟิงหลินทางตะวันออกของหยานอัน (ปัจจุบันคือหมู่บ้านโจวเจียหวัน เมืองลี่เจียชู เขตเป่าต้า)
ชื่อของเหยียนโจวและเหยียนอันปรากฏครั้งแรกในหนังสือประวัติศาสตร์ราชวงศ์สุ่ย ตำราภูมิศาสตร์บันทึกไว้ว่า มณฑลเหยียนอันก่อตั้งขึ้นเป็นมณฑลตงเซี่ยในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ และเปลี่ยนชื่อเป็นเหยียนโจวในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันตก
ในปีที่สองของยุคต้าเย่ (ค.ศ. 606) กองบัญชาการฝูเฉิงได้รับการสถาปนาขึ้นทางตอนใต้ของหยานอัน ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น กองบัญชาการซ่างจุน โดยปกครอง 5 มณฑล (ลั่วเจียว เน่ยปู้ ซานฉวน ฝูเฉิง และลั่วชวน)
ในปีแรกของรัชสมัยหวู่เต๋อ (ค.ศ. 618) กองบัญชาการเหยียนอันถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานผู้ว่าการทั่วไปเหยียนโจว ปกครองสามอำเภอ ได้แก่ ฟู่ซือ เฟิงหลิน และเหยียนฉวน และดูแลสามเมือง ได้แก่ หนานผิง เป่ยหวู่ และตงเซี่ย ส่วนกองบัญชาการซ่างจุนถูกเปลี่ยนชื่อเป็นฟู่โจว ปกครองหกอำเภอ ได้แก่ หลัวเจียว หลัวฉวน ซานฉวน ฟู่ลู่ เน่ยปู้ และฟู่เฉิง
พื้นที่เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของเขตการทหารหย่งซิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองเหยียนโจว ฝูโจว ตานโจว และฝางโจว ในช่วงเวลานั้น สงครามระหว่างราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์ซีเสี่ยเกิดขึ้นบ่อยครั้ง และขุนนางผู้มีชื่อเสียงของราชวงศ์ซ่ง เช่น ปางจี ฟานหย่ง ฮั่นฉี และฟานจงเหยียน ได้ทำการป้องกันศัตรูในบริเวณนี้
ในรัชสมัยหยวนหยูปีที่สี่ (ค.ศ. 1089) เมืองเหยียนโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลเหยียนอัน
กองบัญชาการทหารจางหวู่ได้รับการจัดตั้งขึ้น
มีการจัดตั้งวงจรการแข่งขันเหยียนอันขึ้น
มณฑลเหยียนอันได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่
ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง เกิดการลุกฮือของชาวนาครั้งใหญ่ในมณฑลฉานซีตอนเหนือ โดยมีผู้นำชาวนา เช่น เกาอิงเซียง หลี่จื่อเฉิง และจางเซียนจง ปฏิบัติการอยู่ทั่วบริเวณเหยียนอาน
เขตปกครองเหยียนอันยังคงดำรงอยู่สืบเนื่องจากระบบการปกครองของราชวงศ์หมิง
ในรัชสมัยซุ่นจื้อ ปกครอง 3 จังหวัด (ฝูโจว, จังหวัดซุยเต๋อ และจังหวัดเจีย) และ 16 มณฑล (ฟู่ชิ, อันไซ, กันฉวน, อันติง, เป่าอัน, ยี่ฉวน, เหยียนชวน, หยานชาง, ชิงเจี้ยน, ลัวชวน, จงปู๋, อี้จุน, มิจือ, อู๋ปู้, เสินหมู่ และฟูกู)
ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง มณฑลทั้งสามแห่งถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล และมณฑลแต่ละแห่งบริหารจัดการแปดอำเภอ (ฟู่ซือ อันไซ กานฉวน อันติง เป่าอัน อี้ฉวน หยานฉวน และหยานชาง)
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง ได้มีการผนวกมณฑลติงเปียนและมณฑลจิงเปียนเข้ามา
ในรัชสมัยของจักรพรรดิถงจือ กองทัพมุสลิมฉานกานและกองทัพเนียนตะวันตกที่นำโดยจางจงหยูได้ก่อกบฏต่อราชวงศ์ชิงในดินแดนเหยียนอาน และจั่วจงถังได้นำกองทัพเซียงเข้าสู่พื้นที่เพื่อปราบปราม กองทัพเนียนกองกำลังสุดท้ายที่นำโดยหยวนต้ากุยถูกปราบปรามที่ภูเขาหย่งหนิง ซึ่งถือเป็นความล้มเหลวครั้งสุดท้ายของการเคลื่อนไหวของกองทัพเนียนในจีน
ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง รัฐบาลชิงได้ก่อตั้งโรงงานปิโตรเลียมอย่างเป็นทางการที่เมืองเหยียนฉาง และขุดบ่อน้ำมันแห่งแรกบนแผ่นดินใหญ่ของจีนในอำเภอเหยียนฉาง
ในปี ค.ศ. 1913 เขตปกครองทั้งสองแห่งคือเหยียนอันและหยูหลินถูกยุบเลิก
ในปี ค.ศ. 1914 วงจรการแข่งขันยูลินได้ก่อตั้งขึ้น
ในปี ค.ศ. 1920 ศูนย์กลางการบริหารได้ย้ายไปยังอำเภอฟู่ซือ (ปัจจุบันคือเขตเป่าต้า เมืองเหยียนอัน)
ในปี ค.ศ. 1928 ศาลแขวงหยูหลินถูกยกเลิก และมณฑลต่างๆ ถูกโอนไปอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลโดยตรงของจังหวัด
ในปี ค.ศ. 1935 ได้มีการจัดตั้งเขตการปกครองขึ้น และในปีเดียวกันนั้นเอง เขตชายแดนฉานกานและเขตปกครองพิเศษฉานซีเหนือก็ได้จัดตั้งมณฑลฉานกานและมณฑลฉานซีเหนือขึ้น
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1936 มณฑลฉานกานได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลฉานกานหนิง
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2480 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองเหยียนอัน และได้ยกเลิกการใช้ชื่ออำเภอฟู่ซือ
เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2480 ได้มีการจัดตั้งรัฐบาลเขตชายแดนฉานกานหนิงขึ้น และในเดือนพฤศจิกายนก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษฉานกานหนิง
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2481 พื้นที่นี้ถูกเรียกอีกครั้งว่า เขตชายแดนฉานกานหนิง
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2485 รัฐบาลเขตชายแดนฉาน-กาน-หนิง ได้จัดตั้งอำเภออู๋ฉี ซึ่งขึ้นอยู่ภายใต้การปกครองของตำบลซานเปียน
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2485 ได้มีการสถาปนาตำบลเอี้ยนอันขึ้น เพื่อบริหารเมืองเอี้ยนอันและเก้ามณฑล ได้แก่ หยานอัน อันไซ จี้ตัน หยานชวน หยานชาง กู่หลิน กังฉวน เทศมณฑลฝู และซีชาง
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 ได้มีการจัดตั้งเขตย่อยหวงหลงขึ้น โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ที่เมืองลั่วฉวน
เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1949 เขตการปกครองย่อยเหยียนอันถูกยุบ และมีการจัดตั้งเขตการปกครองมณฑลฉานซีเหนือขึ้น โดยมีที่ทำการมณฑลตั้งอยู่ที่เหยียนอัน ทำหน้าที่บริหารจัดการ 7 อำเภอ ได้แก่ เหยียนอัน เหยียนชาง เหยียนฉวน จื่อชาง อันไซ จื้อตาน และกานฉวน และ 4 เขตการปกครองย่อย ได้แก่ ยู่หลิน ซุยเต๋อ ซานเปียน และหวงหลง
สาธารณรัฐประชาชนจีน
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2492 สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ก่อตั้งขึ้น และเมืองเหยียนอันอยู่ในเขตการปกครองตอนเหนือของมณฑลฉานซี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตชายแดนฉานซี-กาน-หนิง
เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2493 คณะกรรมการการทหารและการเมืองภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ก่อตั้งขึ้นที่ซีอาน เขตชายแดนฉานกานหนิงได้ปฏิบัติภารกิจสำเร็จ และมณฑลเหยียนอานก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นในเบื้องต้น
ในปี 1967 สถาบันต่างๆ ของเขตปกครองเหยียนอันตกอยู่ในภาวะอัมพาต
ในปี 1968 คณะกรรมการปฏิวัติประจำเขตปกครองเหยียนอันได้ถูกจัดตั้งขึ้น
ในเดือนกันยายน ปี 1969 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเหยียนอัน
ในปี 1978 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารส่วนภูมิภาคเหยียนอันขึ้น
เมื่อวันที่ 8 มกราคม 1997 เขตเหยียนอันได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเหยียนอัน กลายเป็นเมืองระดับจังหวัดที่มีเขตย่อยอยู่ภายใต้เขตอำนาจของจังหวัด
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2493 จังหวัดเอี้ยนอันปกครอง 12 มณฑล ได้แก่ หยานอัน หยานชาง อันไซ จือตัน อู๋ฉี กันฉวน จุนเซียน ลั่วชวน อี้ชวน หวงหลิง ยี่จุน และหวงหลง
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2499 มณฑลหยานชวนและจือชางจากจังหวัดซุยเต๋อถูกย้ายไปยังจังหวัดเอี้ยนอัน จากนั้น มณฑลเอี้ยนอันก็ปกครอง 14 มณฑล ได้แก่ หยานอัน หยานชาง หยานชวน ซีฉาง อันไซ จือตัน อู๋ฉี กันฉวน จุนเซียน ลั่วชวน อี้ชวน หวงหลิง อี้จุน และหวงหลง
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2501 เจ็ดมณฑล ได้แก่ หยานฉวน อันไซ กังฉวน เทศมณฑลฝู ยี่จุน หวงหลง และหวู่ฉี ถูกยกเลิก และดินแดนของพวกเขาถูกรวมเป็นเจ็ดมณฑล ได้แก่ หยานชาง หยานอัน จีตัน ซีชาง อี้ชวน ลั่วชวน และหวงหลิง
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2504 มณฑลเหยียนฉวน อันไซ กันฉวน เทศมณฑลฝู ยี่จุน หวงหลง และอู๋ฉี ได้รับการฟื้นฟูสู่สถานะระดับเทศมณฑล และแคว้นหยานอันก็ปกครอง 14 เทศมณฑลอีกครั้ง
ในปี พ.ศ. 2507 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการเปลี่ยนชื่ออำเภอฟู่ (ซึ่งเดิมเขียนด้วยอักษรจีนอีกแบบหนึ่ง) เป็นอำเภอฟู่
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 ได้มีการจัดตั้งเมืองเหยียนอันขึ้น โดยแยกออกมาจากอำเภอเหยียนอัน เขตเหยียนอันประกอบด้วย 1 เมืองและ 14 อำเภอ
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2518 อำเภอเหยียนอันถูกยุบ และดินแดนของอำเภอถูกผนวกเข้ากับเมืองเหยียนอัน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 เทศมณฑลอี้จุนถูกย้ายไปยังเมืองตงฉวน จากนั้น ภูมิภาคเอี้ยนอันก็ปกครองเมืองเอี้ยนอันและ 12 มณฑล ได้แก่ หยานชาง หยานชวน ซีฉาง อันไซ จือตัน อู๋ฉี กันฉวน เทศมณฑลฝู หลัวชวน อี้ชวน หวงหลง และหวงหลิง
เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2540 ภูมิภาคเอี้ยนอันได้เปลี่ยนไปเป็นเมืองเอี้ยนอัน และเมืองหยานอันในอดีตระดับเทศมณฑลได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตเป่าต้า เมืองเอี้ยนอันปกครอง 1 เขตและ 12 มณฑล ได้แก่ เขตเป่าถ่า และหยานชาง หยานชวน ซีฉาง อันไซ จื้อตัน อู๋ฉี กันฉวน เทศมณฑลฝู หลัวชวน อี้ชวน หวงหลง และหวงหลิง
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 อำเภออู๋ฉีได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภออู๋ฉี (โดยมีการแก้ไขตัวอักษร)
ในปี 2016 อำเภออันไซได้รับการยกฐานะจากระดับอำเภอเป็นระดับจังหวัด
ในเดือนกรกฎาคม ปี 2019 เมืองจื่อฉางได้รับการยกฐานะจากอำเภอเป็นเมืองระดับอำเภอ
ฝ่ายบริหารปัจจุบัน
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2569 เมืองเหยียนอันบริหารจัดการ 2 เขต 10 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ มีทั้งหมด 21 ตำบล 87 เมือง และ 9 อำเภอ ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองเหยียนอันตั้งอยู่ในเขตเป่าต้า
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองเหยียนอันตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลฉานซี บริเวณตอนกลางของแม่น้ำเหลือง และในที่ราบสูงโลสตอนกลาง-ตอนใต้ มีอาณาเขตติดกับเมืองหยูหลินทางทิศเหนือ เชื่อมต่อกับสามเมืองคือ เซียนหยาง ถงฉวน และเหวยหนาน ในเขตกวนจงทางทิศใต้ คั่นกลางระหว่างเมืองหลินเฟินและลู่เหลียงของมณฑลชานซีทางทิศตะวันออกโดยแม่น้ำเหลือง และติดกับเมืองชิงหยางของมณฑลกานซูทางทิศตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 35°21′ ถึง 37°31′ เหนือ และลองจิจูด 107°41′ ถึง 110°31′ ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 37,000 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเมืองซีอานซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลไปทางใต้ 371 กิโลเมตร
โครงสร้างทางธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาของเหยียนอันนั้นเรียบง่าย ไม่มีรอยพับหรือรอยเลื่อนขนาดใหญ่ที่รุนแรง บนแนวลาดเอียงด้านตะวันออก มีรอยโค้งเล็กๆ ต่อเนื่องกัน เรียงตัวเป็นรูปแบบคลื่นจากตะวันออกไปตะวันตก จากอี้ฉวนถึงหลี่เจียเหอในอำเภอหลัวฉวนเป็นแนวขั้นบันไดที่หนึ่ง จากมิจือและเหยียนฉวนถึงติงปานในอำเภออี้ฉวนเป็นแนวขั้นบันไดที่สอง จากหย่งผิงถึงฉาฟางในอำเภอฟู่เป็นแนวขั้นบันไดที่สาม จากจ้าวอันในอำเภออันไซถึงเหลาเหรินชางในอำเภอกานฉวนเป็นแนวขั้นบันไดที่สี่ เหยียนอันจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือลงไปทางใต้ผ่านเหลาซานตั้งอยู่บนแนวขั้นบันไดที่สาม ในขณะที่พื้นที่ทางเหนือของเหยียนอันและจ้าวหยวนฉวนตั้งอยู่บนแนวขั้นบันไดที่สี่
เมืองเหยียนอันไม่มีระบบหินเก่าแก่ที่โผล่ขึ้นมาให้เห็นตั้งแต่ก่อนยุคมีโซโซอิก ส่วนใหญ่ประกอบด้วยระบบหินตะกอนยุคมีโซโซอิก ชั้นหินจะใหม่ขึ้นเรื่อยๆ จากตะวันออกไปตะวันตก โดยทั่วไปวางตัวในแนวเหนือ-ใต้หรือตะวันออกเฉียงเหนือเล็กน้อย และเอียงไปทางทิศตะวันตกอย่างสม่ำเสมอในมุมที่อ่อนมากประมาณ 1°-3° ใกล้กับเหยียนอัน ชั้นหินเกือบจะเป็นแนวนอน มีเพียงความโค้งเล็กน้อยในบางพื้นที่ ชั้นหินยุคเทอร์เชียรีวางตัวอยู่เหนือชั้นหินยุคมีโซโซอิกอย่างไม่ต่อเนื่องหรือเกือบจะต่อเนื่อง ระบบหินดินเลสยุคควอเทอร์นารีปกคลุมชั้นหินเก่าอย่างลึกและกว้างขวางทั่วทั้งเมือง หินโผล่ขึ้นมาให้เห็นเฉพาะในหุบเขาแม่น้ำที่กัดเซาะลึกหรือในบริเวณสันเขาที่ถูกกัดเซาะอย่างรุนแรงเท่านั้น
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เหยียนอันตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของแม่น้ำเหลือง และอยู่ในเขตที่ราบสูงดินเหลืองที่เป็นเนินเขาและหุบเขา ภูมิประเทศของเหยียนอันส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงดินเหลืองและเนินเขา พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะสูงกว่า และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จะต่ำกว่า โดยมีความสูงเฉลี่ยประมาณ 1,200 เมตร ภูเขาไป่หยูทางทิศเหนือมีความสูง 1,600-1,800 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาไป่หยูในตำบลอู๋กู่เฉิง อำเภออู๋ฉี ที่ความสูง 1,809.8 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือหมู่บ้านโหวเอ๋อร์ในตำบลจี้อี้ อำเภออี้ฉวน ที่ความสูง 388.8 เมตร โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงสัมพัทธ์ 1,421 เมตร ส่วนทางทิศเหนือส่วนใหญ่เป็นสันและเนินดินเหลืองที่มีหุบเขา คิดเป็น 72% ของพื้นที่ทั้งหมด ทางตอนใต้ของพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงดินเลสที่มีร่องลึก คิดเป็น 19% ของพื้นที่ทั้งหมด ส่วนภูเขาหินคิดเป็น 9% ของพื้นที่ทั้งหมด สันเขาจื่อหวู่ทางทิศตะวันตก ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ เป็นสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำหลัวและแม่น้ำจิง และเป็นหนึ่งในเทือกเขาหินที่ตั้งตระหง่านเหนือที่ราบสูงดินเลส มีความสูง 1,500-1,600 เมตร และยอดเขาสูงสุดอยู่ที่ 1,687 เมตร เทือกเขาหวงหลงทางทิศตะวันออก ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ มีความสูง 1,500 เมตร โดยมียอดเขาสูงสุด (ต้าหลิง) สูง 1,788.7 เมตร เทือกเขาเหลาซานทางตอนกลาง ทอดยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีความสูงเฉลี่ย 1,400 เมตร โดยมียอดเขาสูงสุด (ต้าตุนเหลียง) สูง 1,464 เมตร เทือกเขาหวงหลงและเทือกเขาเหลาซานรวมกันเรียกว่าเทือกเขาเหลียงซาน ซึ่งเป็นแกนหลักของภูมิประเทศในพื้นที่เหยียนอัน
ลักษณะภูมิอากาศ
เมืองเหยียนอันมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปบนที่ราบสูง โดยส่วนเหนือเป็นเขตแห้งแล้งกึ่งชื้น และส่วนใต้เป็นเขตชื้นกึ่งชื้น ฤดูหนาวหนาวเย็นและแห้งแล้งยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว สภาพอากาศแปรปรวน มีน้ำค้างแข็งเกิดขึ้นบ่อย และมักมีลมแรง พายุทราย และฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย พร้อมกับเกิดภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิบ่อยครั้ง ฤดูร้อนอบอุ่น มีฝนตกชุก บางครั้งมีภัยแล้งในฤดูร้อน พายุฝนฟ้าคะนองบ่อยครั้ง และลูกเห็บตกเป็นบางครั้ง ฤดูใบไม้ร่วงอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว มีหมอกบ่อยครั้ง น้ำค้างแข็งเร็ว และมีฝนตกครึ้ม อุณหภูมิระหว่างวันมีความแตกต่างกันมาก โดยเฉลี่ยทั้งปีมีความแตกต่างกัน 11.1–14.9 องศาเซลเซียส มากที่สุดในอำเภอฟู่ และน้อยที่สุดในเมืองหลัวฉวน ในช่วงปี ความแตกต่างระหว่างวันจะมากที่สุดตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน โดยเฉลี่ย 15–16 องศาเซลเซียส และน้อยที่สุดตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน โดยเฉลี่ย 11–12 องศาเซลเซียส
อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 9.9 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยรายปี 17.7 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ยรายปี 4.1 องศาเซลเซียส เดือนที่ร้อนที่สุด (กรกฎาคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย 23.2 องศาเซลเซียส และเดือนที่หนาวที่สุด (มกราคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย -5.4 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ 41.5 องศาเซลเซียส (22 มิถุนายน 2548) และอุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึกไว้คือ -28.7 องศาเซลเซียส (26 ธันวาคม 2545) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 524.8 มิลลิเมตร โดยปริมาณน้ำฝนสูงสุดรายวันอยู่ที่ 195.3 มิลลิเมตร (4 กรกฎาคม 2545) จำนวนวันที่ฝนตกอย่างน้อย 0.1 มิลลิเมตรต่อปีคือ 79.1 วัน และจำนวนวันที่ฝนตกอย่างน้อย 50 มิลลิเมตรต่อปีคือ 7.8 วัน ปริมาณน้ำฝนรายปีสูงสุดอยู่ที่ 772.8 มม. (ปี 2013) และต่ำสุดอยู่ที่ 346.1 มม. (ปี 1997) ปริมาณน้ำฝนส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน โดยปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายเดือนสูงสุดอยู่ในเดือนกรกฎาคมที่ 119.0 มม.
แสงแดด ความเร็วและทิศทางลม
เมืองเหยียนอันมีระยะเวลาได้รับแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 2,408.9 ชั่วโมง โดยมากที่สุดในเดือนพฤษภาคมที่ 246.0 ชั่วโมง และน้อยที่สุดในเดือนกันยายนที่ 167.1 ชั่วโมง เปอร์เซ็นต์แสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 55% โดยสูงสุด 62% ในเดือนธันวาคม และต่ำสุด 46% ในเดือนกันยายน ความเร็วลมเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1.5 เมตร/วินาที โดยมีความเร็วลมสูงสุด 17.9 เมตร/วินาที จากทิศเหนือ-ตะวันตกเฉียงเหนือ (NNW) ซึ่งบันทึกไว้เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2560 ทิศทางลมที่พัดบ่อยที่สุดในรอบปีคือทิศเหนือ-ตะวันตกเฉียงเหนือและลมสงบ (NNW, C)
ฤดูกาลทั้งสี่ในเมืองเหยียนอัน ได้แก่ ฤดูใบไม้ผลิ (มีนาคม-พฤษภาคม) ฤดูร้อน (มิถุนายน-สิงหาคม) ฤดูใบไม้ร่วง (กันยายน-พฤศจิกายน) และฤดูหนาว (ธันวาคม-กุมภาพันธ์) ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้ง ฝนตกน้อย อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และสภาพอากาศแปรปรวน มีลมแรงและทรายปลิว ปริมาณน้ำฝนระหว่างฤดูกาลคิดเป็น 17% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมีนาคมอยู่ที่ 4.5 องศาเซลเซียส และในเดือนพฤษภาคมอยู่ที่ 16.9 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิสูงสุดที่ 36.5 องศาเซลเซียส เมื่อมีอากาศเย็นจัด อุณหภูมิต่ำสุดอาจลดลงเหลือประมาณ 0 องศาเซลเซียส ทำให้เกิดน้ำค้างแข็ง
ฤดูร้อนมีอากาศร้อนและฝนตก โดยปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยในฤดูอยู่ที่ 312.3 มิลลิเมตร คิดเป็น 57% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี สภาพอากาศส่วนใหญ่เป็นแบบลมพัดผ่าน บางครั้งอาจมีลูกเห็บตก อุณหภูมิเฉลี่ยรายเดือนในฤดูนี้อยู่ระหว่าง 21.1 ถึง 22.9 องศาเซลเซียส โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดที่ 22.9 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดในฤดูนี้อยู่ที่ 39.7 องศาเซลเซียส และไม่มีช่วงเวลาที่อากาศร้อนจัดต่อเนื่องยาวนาน
ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว มีความชื้นสูง และมีเมฆมาก ฝนตก และหมอกลงบ่อยครั้ง เดือนกันยายนมีฝนตกประมาณ 11-12 วัน และจำนวนวันที่หมอกลงในเดือนกันยายนและตุลาคมคิดเป็นครึ่งหนึ่งของปริมาณฝนรวมทั้งปี น้ำค้างแข็งครั้งแรกเกิดขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม และดินเริ่มแข็งตัวเป็นน้ำแข็งในต้นเดือนพฤศจิกายน
ฤดูหนาวมีฝนและหิมะตกน้อย อากาศแจ่มใส แห้ง และหนาวเย็น มีลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดบ่อย ปริมาณน้ำฝนระหว่างฤดูมีเพียง 13 มิลลิเมตร คิดเป็น 4% ของปริมาณน้ำฝนรวมทั้งปี เดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย -6.4°C อุณหภูมิต่ำสุดที่หนาวที่สุดคือ -25.4°C และความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 54-60%
ระบบน้ำและอุทกวิทยา
แม่น้ำทุกสายภายในเมืองเหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำเหลือง แม่น้ำสายหลักได้แก่ แม่น้ำหลัวเหนือ แม่น้ำเหยียน แม่น้ำชิงเจี้ยน แม่น้ำซีหวาง และแม่น้ำเฟินฉวน ซึ่งก่อตัวเป็นเครือข่ายการระบายน้ำแบบแตกแขนง เทือกเขาเหลาซาน-หวงหลงทำหน้าที่เป็นสันปันน้ำ แม่น้ำเหยียนและแม่น้ำสายอื่นๆ ทางด้านตะวันออกไหลลงสู่แม่น้ำเหลืองโดยตรง ในขณะที่แม่น้ำหลัวเหนือและแม่น้ำสายอื่นๆ ทางด้านตะวันตกไหลลงใต้ออกไปจากภูมิภาคและลงสู่แม่น้ำเว่ย ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1.338 พันล้านลูกบาศก์เมตร
แม่น้ำเหลืองไหลเข้าสู่ภูมิภาคนี้ที่หมู่บ้านหม่าเจียเฉียน ตำบลต้าหยู อำเภอเหยียนฉวน และไหลลงใต้ไปตามแนวชายแดนด้านตะวันออก ผ่านอันเหอ หลัวซิซาน และหนานเหอโกว ในอำเภอเหยียนชาง ก่อนจะไหลออกที่โฮ่วเอ๋อร์ฉวนโกว ในอำเภออี้ฉวน แม่น้ำไหลผ่านภูมิภาคนี้เป็นระยะทาง 183 กิโลเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 950 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที แม่น้ำมีลักษณะเป็นหุบเขาลึก มีระดับความลาดชันสูงถึง 470 เมตร ทำให้มีทรัพยากรพลังงานน้ำอุดมสมบูรณ์
แม่น้ำหลัวเหนือ หรือที่รู้จักกันในชื่อแม่น้ำหลัว มีต้นกำเนิดจากเชิงเขาทางใต้ของภูเขาไป่หยู ในอำเภอติงเปียน มณฑลฉานซี ไหลจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ เข้าสู่ภูมิภาคนี้ที่โถวต้าฉวน ในอำเภออู๋ฉี และไหลผ่านอำเภอจือตาน กานฉวน อำเภอฟู่ หลัวฉวน และหวงหลิง ก่อนจะไหลออกสู่เมืองเหวยหนาน มณฑลฉานซี ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำหลัวไหลไปรวมกับแม่น้ำเว่ย แม่น้ำสายนี้มีความยาว 385 กิโลเมตรภายในภูมิภาค มีพื้นที่ลุ่มน้ำทั้งหมด 17,948 ตารางกิโลเมตร รวมถึงแม่น้ำสาขา 62 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร เป็นแม่น้ำสาขาลำดับที่สองของแม่น้ำเหลือง
ต้นกำเนิดของแม่น้ำมีความสูง 1,506.21 เมตร และปากแม่น้ำมีความสูง 325.61 เมตร โดยมีความสูงลดลงรวม 1,180.51 เมตร ความลาดชันเฉลี่ยของแม่น้ำอยู่ที่ 1.95 ต่อพันส่วน หุบเขาแม่น้ำกว้างประมาณ 400 เมตร โดยส่วนต้นน้ำกว้าง 40 เมตร และจุดที่กว้างที่สุดอยู่บริเวณตอนกลางของแม่น้ำที่ 1,502 เมตร ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยอยู่ที่ 19.96 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าเฉลี่ยต่อปี 629.4 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 1966 สถานีหลัวฉวนเจียวโข่วบันทึกปริมาณน้ำไหลสูงสุดในช่วงน้ำท่วมไว้ที่ 3,880 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ปริมาณตะกอนที่ถูกพัดพาไปต่อปีอยู่ที่ 79.72 ล้านตัน โดยมีอัตราการพัดพาตะกอน 2,528 กิโลกรัมต่อวินาที ลำน้ำสาขาที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำชิลาโอ แม่น้ำโจวสุ่ย แม่น้ำหูลู่ แม่น้ำจูสุ่ย แม่น้ำยูนี และแม่น้ำเซียงกู่
แม่น้ำเหยียนมีต้นกำเนิดจากโจวซาน ในเมืองเทียนฉือหวัน อำเภอจิงเปียน มณฑลฉานซี ไหลจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านเมืองอันไซและเหยียนอัน ก่อนจะไปบรรจบกับแม่น้ำเหลืองที่เหลียงสุ่ยอัน เมืองเล่ยฉี อำเภอเหยียนชาง มีความยาวรวม 286.9 กิโลเมตร โดยอยู่ในเขตเมือง 248.5 กิโลเมตร พื้นที่ลุ่มน้ำทั้งหมด 7,725 ตารางกิโลเมตร ระบบแม่น้ำเหยียนมีแม่น้ำสาขา 22 สาย ซึ่งแต่ละสายมีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร ก่อให้เกิดระบบระบายน้ำรูปพัดที่เสี่ยงต่อการเกิดน้ำท่วม ในปี 1977 สถานีกังกู่หยีบันทึกปริมาณน้ำไหลสูงสุดในช่วงน้ำท่วมได้ถึง 9,050 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ปริมาณตะกอนที่ถูกพัดพาไปในแต่ละปีอยู่ที่ 81.77 ล้านตัน โดยมีอัตราการพัดพาตะกอน 2,593 กิโลกรัมต่อวินาที
แม่น้ำชิงเจี้ยนมีต้นกำเนิดจากหมู่บ้านโจวเจียฉาน ตำบลหลี่เจียฉา เมืองจื่อฉาง ไหลไปทางทิศตะวันออกผ่านหมู่บ้านหม่าเจียเปียน เมืองจื่อฉาง เข้าสู่ตำบลเจ้อเจียผิง อำเภอชิงเจี้ยน มณฑลฉานซี จากนั้นไหลเข้าสู่อำเภอเหยียนฉวนจากหมู่บ้านเหอเจียหวัน อำเภอชิงเจี้ยน ไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ผ่านหมู่บ้านหม่าเจียเหอ และบรรจบกับแม่น้ำเหลืองที่เมืองต้าเฉิง อำเภอเฉียนคุนหวัน แม่น้ำมีความยาวรวม 169.9 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 4,078 ตารางกิโลเมตร ในเขตเมือง แม่น้ำมีความยาว 96 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 3,577 ตารางกิโลเมตร ลำน้ำสาขาที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำจงซานฉวน แม่น้ำหย่งผิงฉวน และแม่น้ำถัวเจียฉวน หุบเขาแม่น้ำค่อนข้างกว้างในตอนต้นและตอนกลาง และแคบในตอนล่าง โดยมีความลาดชันเปลี่ยนแปลงมาก (8.73 ส่วนพัน) ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 5.21 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 164.38 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 1959 สถานีเหยียนฉวนบันทึกปริมาณน้ำไหลสูงสุดในช่วงน้ำท่วมได้ถึง 6,090 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ปริมาณตะกอนที่ถูกพัดพาไปต่อปีอยู่ที่ 56.43 ล้านตัน โดยมีอัตราการพัดพาตะกอน 1,789 กิโลกรัมต่อวินาที
แม่น้ำสายนี้รู้จักกันในชื่อแม่น้ำเฟินฉวน มีต้นกำเนิดจากจิ่วหลงฉวนที่เชิงเขาเหลาซานด้านตะวันออก ไหลไปทางทิศตะวันออกผ่านอำเภออี้ฉวน และบรรจบกับแม่น้ำเหลืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านซีโกว มีความยาวรวม 112.5 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,781 ตารางกิโลเมตร และมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ 6,800 กิโลวัตต์ ลำน้ำสาขาจะกระจุกตัวอยู่ในส่วนต้นน้ำ โดยมีลำน้ำสาขา 4 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร ได้แก่ ซงซู่หลินฉวน หนานฉวน (หลินเจิ้นฉวน) จิ่วหลงฉวน และกู่เซียนฉวน ลำน้ำสายหลักมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ย 1.46 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และมีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 46.18 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 1977 สถานีซินซือเหอในอี้ฉวนบันทึกปริมาณน้ำไหลสูงสุดในช่วงน้ำท่วมได้ถึง 1,120 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที
แม่น้ำเซียนฉวน หรือที่รู้จักกันในชื่อเดียวกัน มีต้นกำเนิดจากเชิงเขาหวงหลงทางทิศเหนือ ไหลลงใต้จากต้นกำเนิดไปยังอี้ฉวน จากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันออกที่ฉิวหลินเพื่อไปบรรจบกับแม่น้ำเหลือง มีความยาวรวม 99 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 2,354 ตารางกิโลเมตร และเป็นสาขาลำดับที่หนึ่งของแม่น้ำเหลือง ช่วงจากต้นกำเนิดถึงเกอไทเป็นช่วงต้นน้ำ มีหุบเขาแคบและกระแสน้ำเชี่ยว โดยมีความลาดชันเฉลี่ย 10.53 ต่อพันเมตร ช่วงจากเกอไทถึงอี้ฉวนเป็นช่วงกลางน้ำ มีความกว้างของหุบเขา 160-300 เมตร จุดที่กว้างที่สุดอยู่ที่ 645 เมตร และมีความลาดชันเฉลี่ย 7.1 ต่อพันเมตร ช่วงปลายน้ำมีความกว้างของหุบเขา 20-40 เมตร จุดที่กว้างที่สุดอยู่ที่ 175 เมตร และมีความลาดชันเฉลี่ย 11.74 ต่อพันเมตร แม่น้ำสาขาหลัก ได้แก่ แม่น้ำซีฉวน แม่น้ำเจียวฉวน แม่น้ำเซียวหนานฉวน แม่น้ำต้าหนานฉวน และแม่น้ำอื่นๆ อีกสามสาย ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 3.18 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าเฉลี่ย 100.3 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 1964 สถานีต้าชุนบันทึกปริมาณน้ำไหลสูงสุดในช่วงน้ำท่วมได้ถึง 772 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ปริมาณตะกอนที่ถูกพัดพาเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 5.43 ล้านตัน โดยมีอัตราการพัดพาตะกอน 172 กิโลกรัมต่อวินาที
ประเภทของดิน
ดินในเมืองเหยียนอันเรียงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ ได้แก่ ดินลูวิโซล ดินอบเชย ดินอบเชยปูน ดินอบเชยดั้งเดิม ดินเหนียวดำเฮยหลู่ ดินหอคอยสีเหลือง ดินเฮยหลู่ ดินหวงเมี่ยน ดินดำเฮยหลู่ปนทราย และดินร่วนปนทรายหวงเมี่ยน ส่วนดินตะกอนใหม่ ดินเฉา ดินพรุ และดินนา กระจายอยู่ตามร่องน้ำในหุบเขา โดยพิจารณาจากรูปแบบการกระจายตัวของดิน สามารถแบ่งออกเป็น การกระจายตัวในแนวนอนและการกระจายตัวตามภูมิภาค
ดินเฮยหลูส่วนใหญ่กระจายอยู่บนพื้นผิวที่ราบสูงโลสทางตอนใต้ และบนขั้นบันไดที่สองและสามของร่องน้ำในหุบเขาทางตอนเหนือ โดยมีการกระจายตัวประปรายบนสันเขาที่ลุ่มน้ำ ดินอบเชยกระจายอยู่ในพื้นที่ภูเขาหวงหลงทางใต้ของสันเขาจื่อหวู่ในอำเภอหวงหลิงตะวันตก และแนวเขตของลาอูเหลียง เถาซูเหยา และเฉาเจียซานในอำเภออี้ฉวน ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 6.096 ล้านหมู่ คิดเป็น 11.1% ของพื้นที่ดินทั้งหมด ดินโหลวตูกระจายอยู่ในพื้นที่ไป่หม่าถานและไป่หยูฉวนทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอหวงหลง และพื้นที่จี้อี้ฉวนของอำเภออี้ฉวน ดินหวงเมี่ยนกระจายอยู่ในทุกอำเภอของภูมิภาค ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 43.2134 ล้านหมู่ คิดเป็น 78.9% ของพื้นที่ดินทั้งหมด ดินแดง ซึ่งใช้ในการเพาะปลูกหรือปลูกหญ้าป่า ครอบคลุมพื้นที่ 3.124 ล้านหมู่ คิดเป็น 5.7% ของพื้นที่เพาะปลูกทั้งหมด ดินม่วงกระจายตัวอยู่บริเวณเชิงลาดต่ำของแม่น้ำและริมฝั่งแม่น้ำเหลืองใน 6 อำเภอ ได้แก่ จือตาน อันไซ่ หยานฉาง อำเภอฟู่ อี้ฉวน และหวงหลง ครอบคลุมพื้นที่ 198,700 หมู่ ดินทรายที่เกิดจากลมพัดเป็นดินใหม่ที่เกิดขึ้นบนวัสดุต้นกำเนิดที่เป็นทรายภายใต้การกระทำของลม ส่วนใหญ่กระจายตัวอยู่บนเนินเขาด้านรับลมทางเหนือของตุ้ยโข่ว ในตำบลฉางเฉิง อำเภออู๋ฉี ดินตะกอนใหม่ครอบคลุมพื้นที่ 732,000 หมู่ คิดเป็น 1.3% ของพื้นที่ดินทั้งหมด กระจายตัวอยู่บนที่ราบน้ำท่วมถึงและที่ราบต่ำริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองฝั่ง ดินเฉา กระจายตัวอยู่บนที่ราบระดับแรกและที่ราบลุ่มต่ำริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองฝั่ง ดินนาข้าว กระจายตัวอยู่ในที่ราบลุ่มในอำเภอเหยียนอัน กานฉวน อำเภอฟู่ และหวงหลิง ดินพรุ ซึ่งเกิดขึ้นภายใต้สภาวะที่อิ่มตัวด้วยน้ำเป็นเวลานาน ครอบคลุมพื้นที่เพียง 13,000 หมู่ (ประมาณ 450 ไร่) กระจายอยู่ในที่ราบลุ่มในอำเภอเหยียนอัน อำเภอฟู่ อำเภออี้ฉวน และอำเภอหลัวฉวน
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สร้างความเสียหายอย่างมากต่อผลผลิตทางการเกษตรและการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศในเมืองเหยียนอัน ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำท่วม ลูกเห็บ และน้ำค้างแข็ง ในบรรดาภัยพิบัติเหล่านี้ ภัยแล้งครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง กินเวลานาน และเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ตั้งแต่ปี 1951 ถึงปี 1988 เป็นเวลากว่า 38 ปี เมืองเหยียนอันประสบภัยแล้งที่มีระดับความรุนแรงแตกต่างกันถึง 160 ครั้ง โดยเฉลี่ยปีละ 4.6 ครั้ง สูงสุด 6 ครั้ง (ปี 1960) และต่ำสุด 2 ครั้ง (ปี 1961 และ 1967) โดยมีระยะเวลาภัยแล้งเฉลี่ย 209 วัน จากภัยแล้ง 160 ครั้ง มีภัยแล้งรุนแรง 30 ครั้ง คิดเป็น 19% ของทั้งหมด ภัยแล้งปานกลาง 85 ครั้ง คิดเป็น 53% และภัยแล้งเล็กน้อย 45 ครั้ง คิดเป็น 28%
น้ำท่วมส่วนใหญ่เกิดจากพายุฝน โดยมีบางส่วนเกิดจากฝนตกหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน ตั้งแต่ปี 1951 ถึง 1985 พายุฝนเกิดขึ้น 28 ครั้งในรอบ 35 ปี เฉลี่ยปีละ 0.8 ครั้ง สูงสุด 4 ครั้ง (ปี 1978) ส่วนฝนตกหนักต่อเนื่องเกิดขึ้น 117 ครั้ง เฉลี่ยปีละ 3.3 ครั้ง สูงสุด 8 ครั้ง (ปี 1964) และต่ำสุด 1 ครั้ง (ปี 1955)
ภัยพิบัติจากลูกเห็บเกิดขึ้นบ่อยครั้งในพื้นที่กว้างขวาง และก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากในเมืองเหยียนอัน ตั้งแต่ปี 1955 ถึง 1989 มีเหตุการณ์ลูกเห็บเกิดขึ้นในเมืองเหยียนอันรวม 148 ครั้ง เฉลี่ยปีละ 4.2 ครั้ง ภายในหนึ่งปี ลูกเห็บสามารถเกิดขึ้นได้ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงพฤศจิกายน 83% ของเหตุการณ์ลูกเห็บเกิดขึ้นในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน โดยเดือนมิถุนายนมีจำนวนมากที่สุด คิดเป็น 40% ของทั้งหมด วันที่เร็วที่สุดคือวันที่ 3 เมษายน (1959) และวันที่ช้าที่สุดคือวันที่ 1 พฤศจิกายน (1981) ภายในหนึ่งวัน ลูกเห็บส่วนใหญ่เกิดขึ้นระหว่างเวลา 12:00 น. ถึง 17:00 น. คิดเป็น 85% ของทั้งหมด โดยลูกเห็บที่เกิดขึ้นระหว่างเวลา 14:00 น. ถึง 15:00 น. คิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่ง ความเสียหายจากน้ำค้างแข็ง แมลงศัตรูพืช โรคระบาด และแผ่นดินไหว ล้วนเคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของเมืองเหยียนอันและก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงอย่างมาก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองเหยียนอันมีการกระจายตัวของทรัพยากรน้ำที่ไม่สม่ำเสมอทั้งในเชิงพื้นที่และเวลา ส่งผลให้เกิดภาวะขาดแคลนน้ำในหลายด้านพร้อมกัน ทั้งด้านทรัพยากร ด้านวิศวกรรม และด้านคุณภาพ ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีปัญหาการขาดแคลนน้ำอย่างชัดเจน ในปี 2565 ทรัพยากรน้ำทั้งหมดของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 1.335 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณการใช้น้ำทั้งหมด 319 ล้านลูกบาศก์เมตร แบ่งเป็นการใช้ในครัวเรือน 98 ล้านลูกบาศก์เมตร การใช้ในภาคอุตสาหกรรม 108 ล้านลูกบาศก์เมตร และการใช้ในภาคเกษตรกรรม 101 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 2566 ทรัพยากรน้ำทั้งหมดของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 1.335 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณการใช้น้ำทั้งหมด 322 ล้านลูกบาศก์เมตร แบ่งเป็นการใช้ในครัวเรือน 102 ล้านลูกบาศก์เมตร การใช้ในภาคอุตสาหกรรม 102 ล้านลูกบาศก์เมตร และการใช้ในภาคเกษตรกรรม 103 ล้านลูกบาศก์เมตร อัตราการใช้น้ำต่อ GDP 10,000 หยวน อยู่ที่ 17.3 ลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562 พื้นที่เพาะปลูกของเมืองเหยียนอันมีจำนวน 253,500 เฮกตาร์ (3.8021 ล้านหมู่) โดยในจำนวนนี้เป็นนาข้าว 500 เฮกตาร์ (8,000 หมู่) คิดเป็น 0.21% ที่ดินชลประทาน 4,500 เฮกตาร์ (67,300 หมู่) คิดเป็น 1.77% และที่ดินแห้ง 248,500 เฮกตาร์ (3.7268 ล้านหมู่) คิดเป็น 98.02% มี 5 อำเภอและตำบล ได้แก่ อำเภออู๋ฉี อำเภอจือตาน เมืองจื่อฉาง อำเภออันไซ และอำเภอเป่าต้า ที่มีพื้นที่เพาะปลูกมากที่สุด คิดเป็น 60.25% ของพื้นที่เพาะปลูกทั้งหมดของเมือง พื้นที่เพาะปลูกบนเนินลาด 2 องศาหรือน้อยกว่า (รวมถึง 2 องศา) ครอบคลุม 17,900 เฮกตาร์ (268,600 หมู่) คิดเป็น 7.06% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง พื้นที่เพาะปลูกบนเนินลาด 2-6 องศา (รวมถึง 6 องศา) ครอบคลุม 42,700 เฮกตาร์ (640,800 หมู่) คิดเป็น 16.85% พื้นที่เพาะปลูกบนเนินลาด 6-15 องศา (รวมถึง 15 องศา) ครอบคลุม 88,600 เฮกตาร์ (1,328,300 หมู่) คิดเป็น 34.94% พื้นที่เพาะปลูกบนเนินลาด 15-25 องศา (รวมถึง 25 องศา) ครอบคลุม 44,900 เฮกตาร์ (672,900 หมู่) คิดเป็น 17.70% และพื้นที่บนเนินลาดชันที่มีความชันมากกว่า 25 องศา ครอบคลุมพื้นที่ 59,400 เฮกตาร์ (891,500 หมู่) คิดเป็น 23.45% ของพื้นที่ทั้งหมด
พื้นที่สวนผลไม้มีทั้งหมด 209,100 เฮกตาร์ (3.1363 ล้านหมู่) ในจำนวนนี้ เป็นสวนผลไม้ 190,200 เฮกตาร์ (2.8524 ล้านหมู่) คิดเป็นร้อยละ 90.95 และพื้นที่สวนผลไม้ประเภทอื่น ๆ มีทั้งหมด 18,900 เฮกตาร์ (283,900 หมู่) คิดเป็นร้อยละ 9.05 พื้นที่สวนผลไม้ส่วนใหญ่กระจายอยู่ในอำเภอหลัวฉวน อำเภอหยานฉวน และอำเภออี้ฉวน คิดเป็นร้อยละ 48.38 ของพื้นที่สวนผลไม้ทั้งหมดของเมือง
พื้นที่ป่าไม้ครอบคลุม 2,595,400 เฮกตาร์ (38.9289 ล้านหมู่) ในจำนวนนี้ ป่าไม้ยืนต้นครอบคลุม 1,697,800 เฮกตาร์ (25.466 ล้านหมู่) คิดเป็น 65.41% ป่าไม้พุ่มครอบคลุม 420,700 เฮกตาร์ (6.3093 ล้านหมู่) คิดเป็น 16.21% และพื้นที่ป่าไม้ประเภทอื่นครอบคลุม 476,900 เฮกตาร์ (7.1536 ล้านหมู่) คิดเป็น 18.38% สามอำเภอและตำบล ได้แก่ อำเภอฟู่ อำเภอเป่าต้า และอำเภอจือตั้น มีพื้นที่ป่าไม้มากที่สุด คิดเป็น 35.33% ของพื้นที่ป่าไม้ทั้งหมดของเมือง
พื้นที่ทุ่งหญ้าครอบคลุม 477,400 เฮกตาร์ (7.1626 ล้านหมู่) ในจำนวนนี้ ทุ่งหญ้าธรรมชาติครอบคลุม 460,500 เฮกตาร์ (6.9086 ล้านหมู่) คิดเป็น 96.45% ทุ่งหญ้าที่ปลูกโดยมนุษย์ครอบคลุม 50 เฮกตาร์ (700 หมู่) คิดเป็น 0.01% และทุ่งหญ้าประเภทอื่นครอบคลุม 16,900 เฮกตาร์ (253,300 หมู่) คิดเป็น 3.54% ทุ่งหญ้าส่วนใหญ่กระจายอยู่ในสามอำเภอและเขต ได้แก่ อำเภออู่ฉี เมืองจื่อฉาง และอำเภอเหยียนฉาง คิดเป็น 58.51% ของพื้นที่ทุ่งหญ้าทั้งหมดของเมือง
พื้นที่ชุ่มน้ำครอบคลุมพื้นที่ 4,100 เฮกตาร์ (62,200 หมู่) ในจำนวนนี้ เมืองเหยียนอันมีพื้นที่ราบน้ำขึ้นน้ำลงภายในแผ่นดินเพียง 4,100 เฮกตาร์ (62,200 หมู่) พื้นที่ชุ่มน้ำส่วนใหญ่กระจายอยู่ใน 4 อำเภอและตำบล ได้แก่ อำเภอเป่าต้า ตำบลเหยียนชาง ตำบลจือตาน และตำบลอู๋ฉี คิดเป็นร้อยละ 69.85 ของพื้นที่ชุ่มน้ำทั้งหมดของเมือง
พื้นที่ในเขตเมือง ชนบท และอุตสาหกรรมเหมืองแร่ ครอบคลุม 72,000 เฮกตาร์ (1.0806 ล้านหมู่) ในจำนวนนี้ พื้นที่ในเขตเมืองครอบคลุม 4,100 เฮกตาร์ (61,000 หมู่) คิดเป็น 5.65%; พื้นที่เมืองที่กำหนดไว้ครอบคลุม 9,900 เฮกตาร์ (148,800 หมู่) คิดเป็น 13.77%; พื้นที่หมู่บ้านครอบคลุม 47,000 เฮกตาร์ (704,900 หมู่) คิดเป็น 65.23%; พื้นที่เหมืองแร่ครอบคลุม 10,300 เฮกตาร์ (154,900 หมู่) คิดเป็น 14.33%; และพื้นที่ทัศนียภาพและพื้นที่พิเศษครอบคลุม 700 เฮกตาร์ (11,000 หมู่) คิดเป็น 1.02%
พื้นที่คมนาคมขนส่งครอบคลุม 47,000 เฮกตาร์ (705,100 หมู่) ในจำนวนนี้ พื้นที่ทางรถไฟครอบคลุม 1,100 เฮกตาร์ (16,600 หมู่) คิดเป็น 2.35%; พื้นที่ทางหลวงครอบคลุม 13,400 เฮกตาร์ (199,900 หมู่) คิดเป็น 28.35%; ถนนในชนบทครอบคลุม 32,200 เฮกตาร์ (483,600 หมู่) คิดเป็น 68.59%; พื้นที่สนามบินครอบคลุม 300 เฮกตาร์ (4,600 หมู่) คิดเป็น 0.65%; และพื้นที่ขนส่งทางท่อครอบคลุม 20 เฮกตาร์ (400 หมู่) คิดเป็น 0.06%
พื้นที่แหล่งน้ำและพื้นที่สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการอนุรักษ์น้ำครอบคลุม 24,800 เฮกตาร์ (372,700 หมู่) ในจำนวนนี้ พื้นที่ผิวน้ำในแม่น้ำครอบคลุม 18,200 เฮกตาร์ (273,900 หมู่) คิดเป็น 73.49%; พื้นที่ผิวน้ำในทะเลสาบครอบคลุม 9 เฮกตาร์ (100 หมู่) คิดเป็น 0.03%; พื้นที่ผิวน้ำในอ่างเก็บน้ำครอบคลุม 3,000 เฮกตาร์ (45,700 หมู่) คิดเป็น 12.26%; พื้นที่ผิวน้ำในบ่อครอบคลุม 2,600 เฮกตาร์ (38,400 หมู่) คิดเป็น 10.30%; คูน้ำครอบคลุม 400 เฮกตาร์ (5,300 หมู่) คิดเป็น 1.42%; และพื้นที่ก่อสร้างทางไฮดรอลิกครอบคลุม 600 เฮกตาร์ (9,300 หมู่) คิดเป็น 2.50% สี่อำเภอและเขต ได้แก่ อำเภออู๋ฉี เมืองจื่อฉาง เขตอันไซ และอำเภอเหยียนฉวน มีพื้นที่น้ำขนาดใหญ่ คิดเป็น 45.49% ของพื้นที่น้ำทั้งหมดและพื้นที่สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการอนุรักษ์น้ำของเมือง
ทรัพยากรแร่
เมืองเหยียนอันอุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ณ เดือนมีนาคม 2567 มีปริมาณสำรองปิโตรเลียม 1.38 พันล้านตัน ปริมาณสำรองถ่านหิน 110 พันล้านตัน ปริมาณสำรองก๊าซธรรมชาติรวมกว่า 300 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้ถึง 20 ล้านล้านลูกบาศก์เมตร ดินเหนียวทรายสีม่วง 200 ล้านตัน ก๊าซมีเทนจากชั้นถ่านหิน 19.2 พันล้านลูกบาศก์เมตร และปริมาณสำรองเกลือหิน 111.3 พันล้านตัน ทำให้เมืองเหยียนอันเป็นฐานการสืบทอดพลังงานที่สำคัญของประเทศ
เมืองเหยียนอันมีปริมาณสำรองถ่านหิน 75 พันล้านตัน กระจายตัวอยู่เป็นส่วนใหญ่ใน 6 อำเภอและเขต ได้แก่ หวงหลิง จื่อฉาง เป่าต้า เหยียนฉวน อำเภอฟู่ และเหยียนฉาง ชั้นหินที่มีถ่านหินคือชั้นหินไทรแอสสิกกลุ่มเหยียนฉาง ชั้นหินเวยาปู (รู้จักกันในชื่อชุดถ่านหินเวยาปู) และชั้นหินเหยียนอันยุคจูราสสิกตอนกลาง มีแหล่งผลิตถ่านหิน 19 แห่ง ประกอบด้วยแหล่งขนาดใหญ่ 5 แห่ง ขนาดกลาง 4 แห่ง และขนาดเล็ก 10 แห่ง ณ สิ้นปี 1994 ปริมาณสำรองถ่านหินที่พิสูจน์แล้วสะสมของเมืองอยู่ที่ 3.196701 พันล้านตัน โดยมีปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้ 4.31646 พันล้านตัน คิดเป็น 4.62% ของปริมาณสำรองถ่านหินของมณฑล อยู่ในอันดับที่สาม นับตั้งแต่การปฏิรูปและการเปิดประเทศ การผลิตถ่านหินในเมืองเหยียนอันเจริญรุ่งเรือง โดยมีผลผลิตเพิ่มขึ้นทุกปี ตั้งแต่ปี 1949 ถึงปี 1999 เมืองนี้ผลิตถ่านหินดิบได้รวม 87.67 ล้านตัน โดยมีปริมาณสูงสุดที่ 5.95 ล้านตันในปี 1996 นับตั้งแต่ปี 1998 รัฐได้ดำเนินการปรับนโยบายอุตสาหกรรม และอุตสาหกรรมถ่านหินได้ดำเนินการปิดบ่อและลดการผลิต ภายในสิ้นปี 2001 จำนวนวิสาหกิจถ่านหินในเมืองลดลงเหลือ 137 แห่ง และผลผลิตถ่านหินดิบลดลงเหลือ 3.5 ล้านตัน
เมืองจื่อฉางในเหยียนอัน ซึ่งเป็นแหล่งผลิตถ่านหินสำคัญระดับชาติ เป็นแหล่งถ่านหินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดและมีสภาพการก่อตัวของถ่านหินยุคไทรแอสสิกที่ดีที่สุดในมณฑลฉานซี พื้นที่ทำเหมืองถ่านหินเมืองจื่อฉางมีปริมาณสำรองทางธรณีวิทยาของถ่านหิน 2.894 พันล้านตัน และปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 2.388 พันล้านตัน ถ่านหินมีลักษณะเด่นคือมีเถ้าต่ำมาก กำมะถันต่ำมาก ฟอสฟอรัสต่ำมาก และมีค่าความร้อนสูง ทำให้เป็นถ่านหินคุณภาพสูงสำหรับการผลิตโค้ก การผลิตก๊าซ การทำให้เป็นของเหลว โรงไฟฟ้า และอุตสาหกรรมเคมี ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ถ่านหินกลั่นเคมีธรรมชาติ" และ "ถ่านหินโค้กที่ดีที่สุด"
เมืองเหยียนอันอุดมไปด้วยทรัพยากรปิโตรเลียม ในบรรดา 13 อำเภอและเขตของเมือง มี 11 เขต รวมถึงอันไซ่ จื่อฉาง เหยียนฉวน และเหยียนฉาง ที่มีทรัพยากรปิโตรเลียมกระจายอยู่ ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 การผลิตน้ำมันดิบของเมืองเหยียนอันยังคงอยู่ที่มากกว่า 16 ล้านตัน ปริมาณการแปรรูปน้ำมันดิบยังคงอยู่ที่ประมาณ 10 ล้านตัน และมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมปิโตรเลียมคิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมือง เหยียนอันได้ปรับเปลี่ยนแนวทางการพัฒนาพลังงาน โดยเปลี่ยนจากการสกัดเพียงอย่างเดียวไปสู่การใช้ประโยชน์อย่างครบวงจร เพิ่มอัตราการแปลงทรัพยากรน้ำมันและก๊าซในท้องถิ่น และสร้างโครงการใช้ประโยชน์ถ่านหิน น้ำมัน และก๊าซแบบครบวงจร
เหยียนอันเป็นแหล่งกำเนิดอุตสาหกรรมปิโตรเลียมของจีน บ่อน้ำมันแห่งแรกบนแผ่นดินใหญ่ของจีนตั้งอยู่ในอำเภอเหยียนชาง เมืองเหยียนอัน ซึ่งมีประวัติศาสตร์การพัฒนาปิโตรเลียมมายาวนานกว่าศตวรรษ "เหยียนชางปิโตรเลียม" ได้รับรางวัลเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงของจีน
โรงงานผลิตน้ำมันฉีหลี่ฉุนในแหล่งน้ำมันเหยียนฉางเป็นบ่อน้ำมันแห่งแรกบนแผ่นดินใหญ่ของจีน ภายในสิ้นปี 2020 แหล่งน้ำมันเหยียนฉางมีปริมาณสำรองทางธรณีวิทยาที่พิสูจน์แล้วมากกว่า 3 พันล้านตัน จากปริมาณสำรองและการผลิตในปัจจุบัน แหล่งน้ำมันแห่งนี้สามารถรักษาระดับการผลิตที่ 10 ล้านตันได้อย่างยั่งยืนเป็นเวลากว่า 30 ปี
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2565 พิธีเปิดโครงการก่อสร้างเพิ่มกำลังการผลิตก๊าซธรรมชาติ 15 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีของบริษัท Yanchang Petroleum และพิธีเปิดใช้งานโครงการก๊าซธรรมชาติ 1 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีจากอำเภอฝู-กานฉวน ได้จัดขึ้นที่อำเภอฝู ตามแผนการก่อสร้าง บริษัท Yanchang Petroleum จะเพิ่มการลงทุนกว่า 40 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ระหว่างปี 2565 ถึง 2568 สร้างโรงงานกลั่นก๊าซใหม่ 3 แห่ง และเริ่มการผลิตจากบ่อก๊าซกว่า 2,500 บ่อ เพื่อให้ได้กำลังการผลิตรวม 15 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีภายในสิ้นปี 2568 ซึ่งเป็นการบรรลุเป้าหมายการเพิ่มกำลังการผลิตก๊าซธรรมชาติเป็นสองเท่า
โครงการก๊าซธรรมชาติฟู่-กานฉวน ขนาด 1 พันล้านลูกบาศก์เมตร ที่เปิดใช้งานในครั้งนี้ เป็นส่วนประกอบสำคัญของแผนการก่อสร้างเพื่อเพิ่มกำลังการผลิตก๊าซธรรมชาติ 15 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี นับเป็นโครงการก่อสร้างสำคัญของมณฑลฉานซีในปี 2022 ด้วยงบประมาณการลงทุนรวม 1.8 พันล้านหยวน (ประมาณ 252 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ประกอบด้วยการก่อสร้างโรงงานกลั่นก๊าซ 1 แห่ง และการเจาะบ่อก๊าซ 274 บ่อ โดยมีกำลังการผลิตตามแผน 840 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี และกำลังการกลั่นก๊าซ 1 พันล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี
ในปี 2022 เมืองเหยียนอันผลิตก๊าซธรรมชาติได้ 8.82 พันล้านลูกบิดเมตร ในปี 2023 ผลิตได้ 9.95 พันล้านลูกบิดเมตร เพิ่มขึ้น 9.2% เมื่อเทียบกับปี 2022
พื้นที่เหยียนอันมีแหล่งแร่เหล็ก 7 แห่ง กระจายอยู่ในเมืองจื่อฉาง อันไซ เหยียนอัน อำเภอฟู่ และอำเภออื่นๆ แหล่งแร่เหล่านี้เป็นแหล่งแร่ไซเดอไรต์แบบตะกอนที่พบในชั้นหินยุคจูราสสิกตอนกลาง ชั้นหินอันติง และชั้นหินหย่งผิงยุคไทรแอสสิกตอนบน แหล่งแร่มีลักษณะบางและมีคุณภาพต่ำ ทำให้ยากต่อการขุดค้น
ทรัพยากรป่าไม้และทุ่งหญ้า
พื้นที่ป่าธรรมชาติของเมืองเหยียนอันตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง ณ เดือนธันวาคม 2559 พื้นที่ป่าธรรมชาติทั้งหมดมีขนาด 18.93 ล้านหมู่ คิดเป็น 75.1% ของพื้นที่ป่าทั้งหมดของเมือง โดยมีปริมาณไม้ยืนต้น 66.112 ล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็น 88.4% ของปริมาณไม้ยืนต้นทั้งหมดของเมือง มีพืชไม้ 474 ชนิด ประกอบด้วยไม้ยืนต้น 175 ชนิด และไม้พุ่ม 299 ชนิด พื้นที่ป่าธรรมชาติส่วนใหญ่กระจายตัวอยู่ตามสันเขาหลักของเทือกเขาเฉียวซานและเหลียงซาน บริเวณใกล้สันเขา ระดับความสูงค่อนข้างสูง ภูมิประเทศลาดชัน การคมนาคมไม่สะดวก และดินแห้งแล้ง จึงไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัยและทำการเกษตรได้ไม่ดี แม้ในช่วงยุคประวัติศาสตร์ที่มีประชากรหนาแน่น ก็ยังคงมีการอนุรักษ์พืชพรรณธรรมชาติไว้ได้ในระดับหนึ่งตามพื้นที่ภูเขาหินและส่วนลาดชันของสันเขาหลักสองสาย ซึ่งทำหน้าที่เป็นแหล่งเก็บรักษาเมล็ดพันธุ์สำหรับพืชป่าที่มีอยู่ ป่าไม้ธรรมชาติของเหยียนอันส่วนใหญ่เป็นต้นโอ๊ก ครอบคลุมพื้นที่ 9.9598 ล้านหมู่ คิดเป็น 64.6% ของพื้นที่ป่าไม้ธรรมชาติทั้งหมด รองลงมาคือต้นสนจีน ครอบคลุมพื้นที่ 1.2548 ล้านหมู่ คิดเป็น 8.1% ของพื้นที่ป่าไม้ธรรมชาติ ส่วนชนิดอื่นๆ เรียงลำดับตามสัดส่วนที่ลดลง ได้แก่ ต้นเบิร์ช ต้นป็อปลาร์ ต้นสนจีน ไม้เนื้อแข็ง ไม้เนื้ออ่อน และไม้เคลือบเงา ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2566 อัตราการปกคลุมของป่าในเมืองเหยียนอันเพิ่มขึ้นเป็น 53.07% ปริมาณไม้ยืนต้นทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็น 86.966 ล้านลูกบาศก์เมตร พื้นที่ป่าสงวนเพื่อสาธารณประโยชน์ที่เพิ่มเข้ามาใหม่มีจำนวน 4.693 ล้านหมู่ ปริมาณไม้ที่ลดลงจากการตัดไม้สะสมอยู่ที่ 16.53 ล้านลูกบาศก์เมตร และพื้นที่ป่าสงวนเพื่อสาธารณประโยชน์มีจำนวน 38.406 ล้านหมู่ พื้นที่และปริมาณไม้ป่ามีการเติบโตควบคู่กันไป ซึ่งมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์ของภูมิทัศน์เมืองเหยียนอันจากสีเหลืองเป็นสีเขียว และการปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาโดยรวม
ทรัพยากรชีวภาพ
ณ เดือนธันวาคม 2023 เมืองเหยียนอันมีสัตว์ป่าบนบก 264 ชนิด และพืชมีเมล็ด 1,478 ชนิด ซึ่งรวมถึง 12 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 25 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ และ 13 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับจังหวัด จำนวนเสือดาวจีนเหนือ ซึ่งเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ในพื้นที่ป่าสันเขาจื่อหวู่ของเมืองเหยียนอัน เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 110 ตัว ทำให้เป็นพื้นที่ที่มีประชากรเสือดาวจีนเหนือหนาแน่นที่สุดในประเทศจีนเท่าที่เคยพบมา ประชากรไก่ฟ้าหูน้ำตาลในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติไก่ฟ้าหูน้ำตาลมีจำนวนมากกว่า 2,800 ตัว ขอบเขตการกระจายตัวของกวางมัสก์ยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และนกอพยพ เช่น นกกระสาปากดำ นกกระยางสีเทา นกกระสาปากยาง และนกเป็ดน้ำ ได้กลายเป็นนกประจำถิ่นแล้ว
สุนัขจิ้งจอกแดง, ไก่ฟ้าหูน้ำตาล, นกกระยางสีเทา
ที่มาของภาพ:
การเมือง
ประชากร
ณ เวลา 00:00 น. ของวันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองเหยียนอันมีจำนวน 2,282,581 คน เมื่อเทียบกับจำนวน 2,187,009 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่ 6 ปี 2553 เพิ่มขึ้น 95,572 คน คิดเป็นอัตราการเติบโต 4.37% โดยมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปี 0.43% ในจำนวนประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองนี้ เป็นเพศชาย 1,192,560 คน คิดเป็น 52.25% และเพศหญิง 1,090,021 คน คิดเป็น 47.75% อัตราส่วนเพศของประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมือง (เพศชายต่อเพศหญิง 100 คน) ลดลงจาก 110.71 ในการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่ 6 ปี 2553 เหลือ 109.41 ในจำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรในเมืองนั้น ประชากรอายุ 0-14 ปี มีจำนวน 481,349 คน คิดเป็นร้อยละ 21.09; ประชากรอายุ 15-59 ปี มีจำนวน 1,445,797 คน คิดเป็นร้อยละ 63.34; ประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไป มีจำนวน 355,435 คน คิดเป็นร้อยละ 15.57 โดยในจำนวนนี้ ประชากรอายุ 65 ปีขึ้นไป มีจำนวน 235,166 คน คิดเป็นร้อยละ 10.30 เมื่อเทียบกับการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 6 ในปี 2553 สัดส่วนของประชากรอายุ 0-14 ปี เพิ่มขึ้น 4.27 จุดเปอร์เซ็นต์ สัดส่วนของประชากรอายุ 15-59 ปี ลดลง 10.41 จุดเปอร์เซ็นต์ สัดส่วนของประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไป เพิ่มขึ้น 6.14 จุดเปอร์เซ็นต์ และสัดส่วนของประชากรอายุ 65 ปีขึ้นไป เพิ่มขึ้น 3.92 จุดเปอร์เซ็นต์
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองเหยียนอันมีจำนวน 2,218,200 คน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 64.05% อัตราการเกิดอยู่ที่ 4.57 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 7.27 ต่อพันคน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2023 เมืองเหยียนอันมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 228.024 พันล้านหยวน (ประมาณ 31.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.8% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ โดยมูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมหลักอยู่ที่ 24.013 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5% ภาคอุตสาหกรรมรองอยู่ที่ 139.108 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.1% และภาคอุตสาหกรรมบริการอยู่ที่ 64.903 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.7% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 10.5:61.0:28.5 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 100,695 หยวน (ประมาณ 14,083 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.0% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ภาคเศรษฐกิจที่ไม่ใช่ภาครัฐสร้างมูลค่าเพิ่มได้ 68.314 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 30.0% ของ GDP
ในปี 2024 เมืองเหยียนอันมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 238.336 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ โดยมูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมหลักอยู่ที่ 24.578 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% ภาคอุตสาหกรรมรองอยู่ที่ 130.935 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.1% และภาคอุตสาหกรรมบริการอยู่ที่ 82.823 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.9% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 10.3:54.9:34.8 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 105,700 หยวน (ประมาณ 14,770 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ภาคเศรษฐกิจนอกภาครัฐมีมูลค่าเพิ่ม 72.210 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 30.3% ของ GDP ณ สิ้นปี จำนวนผู้ประกอบการในตลาดทั้งหมดอยู่ที่ 256,800 ราย ประกอบด้วยวิสาหกิจ 65,200 แห่ง ธุรกิจส่วนตัว 184,800 แห่ง และสหกรณ์เกษตรกร 6,741 แห่ง มีผู้ประกอบการในตลาดเพิ่มขึ้น 29,500 ราย ในระหว่างปี ประกอบด้วยวิสาหกิจใหม่ 7,200 แห่ง ธุรกิจส่วนตัวใหม่ 22,100 แห่ง และสหกรณ์เกษตรกรใหม่ 181 แห่ง
ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 237.217 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ โดยมูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมหลักอยู่ที่ 25.885 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมรองอยู่ที่ 126.669 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.3% และมูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมบริการอยู่ที่ 84.663 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.2% โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 10.9:53.4:35.7 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 106,200 หยวน (ประมาณ 14,840 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่ ภาคเอกชนสร้างมูลค่าเพิ่มได้ 83.568 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 35.2% ของ GDP
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร
ในปี 2025 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรของเมืองเหยียนอัน (ไม่รวมโครงการข้ามเมืองและครัวเรือนในชนบท) ลดลง 6.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยในจำนวนนี้ การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมหลักลดลง 20.4% การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมรองลดลง 6.5% และการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมบริการลดลง 2.9%
ในปี 2025 รายได้ทางการคลังรวมของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 54.696 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 3.6% โดยในจำนวนนี้เป็นรายได้ทางการคลังของท้องถิ่น 17.397 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.2% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า และรายจ่ายทางการคลังอยู่ที่ 51.588 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 8.0%
ในปี 2025 รายได้สุทธิเฉลี่ยต่อหัวของประชากรทั้งหมดในเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 34,950 หยวน (ประมาณ 4,889 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.5% รายได้สุทธิเฉลี่ยต่อหัวของประชากรในเขตเมืองอยู่ที่ 47,051 หยวน (ประมาณ 6,580 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.9% รายได้สุทธิเฉลี่ยต่อหัวของประชากรในเขตชนบทอยู่ที่ 18,759 หยวน (ประมาณ 2,624 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% และอัตราส่วนรายได้ระหว่างเขตเมืองและชนบทอยู่ที่ 2.51:1
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 เมืองเหยียนอันมีนิคมอุตสาหกรรมเกษตรสมัยใหม่ระดับจังหวัดขึ้นไป 9 แห่ง วิสาหกิจชั้นนำด้านอุตสาหกรรมเกษตรระดับเทศบาลขึ้นไป 176 แห่ง และฟาร์มครอบครัว 30,400 แห่ง มีสินค้าเกษตรใหม่ 34 แบรนด์ที่ได้รับการคัดเลือกเข้าสู่แคตตาล็อกระดับชาติสำหรับสินค้าเกษตรใหม่ที่มีชื่อเสียง โดดเด่น และมีคุณภาพสูง มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงในปีนั้นอยู่ที่ 46.253 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.9% จากปีก่อนหน้า โดยแบ่งเป็น: มูลค่าผลผลิตทางการเกษตร 40.842 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9%; มูลค่าผลผลิตป่าไม้ 768 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3%; มูลค่าผลผลิตปศุสัตว์ 3.585 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.6%; มูลค่าผลผลิตประมง 124 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0% และมูลค่าผลผลิตจากภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และการประมง อยู่ที่ 933 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5%
ในปี 2025 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 2.2721 ล้านหมู่ เพิ่มขึ้น 0.7% ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 759,900 ตัน เพิ่มขึ้น 1.1% พื้นที่เพาะปลูกผักอยู่ที่ 448,100 หมู่ เพิ่มขึ้น 2.9% ผลผลิตผักอยู่ที่ 1.5444 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 4.3% พื้นที่สวนแอปเปิลอยู่ที่ 3.321 ล้านหมู่ ลดลง 0.4% ผลผลิตแอปเปิลอยู่ที่ 5.2799 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 5.6% จำนวนสุกรอยู่ที่ 459,200 ตัว เพิ่มขึ้น 0.3% จำนวนสุกรที่ถูกชำแหละอยู่ที่ 683,800 ตัว เพิ่มขึ้น 9.5% จำนวนแกะอยู่ที่ 768,800 ตัว เพิ่มขึ้น 9.3% จำนวนแกะที่ถูกชำแหละอยู่ที่ 474,100 ตัว ลดลง 4.6% จำนวนปศุสัตว์คงเหลือ 67,300 ตัว ลดลง 1.1%; จำนวนปศุสัตว์ที่ถูกชำแหละ 32,700 ตัว เพิ่มขึ้น 16.5%; ผลผลิตนม 3,519 ตัน เพิ่มขึ้น 7.6%; ผลผลิตไข่ไก่ 24,800 ตัน ลดลง 9.5%; และผลผลิตเนื้อสัตว์รวมจากสุกร วัว แกะ และสัตว์ปีก อยู่ที่ 72,300 ตัน เพิ่มขึ้น 9.4%
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในเมืองเหยียนอันเติบโตขึ้น 5.4% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน พบว่า การทำเหมืองเติบโต 8.1% การผลิตเติบโต 1.2% และการผลิตและจัดหาไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำลดลง 2.2% ผลผลิตหลักของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่า "เพิ่มขึ้น 5 รายการและลดลง 2 รายการ" ได้แก่ ถ่านหินดิบ 61.619 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 8.8% น้ำมันดิบ 14.1194 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 0.2% ปริมาณการแปรรูปน้ำมันดิบ 9.9426 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.2% ก๊าซธรรมชาติ 13.052 พันล้านลูกบาศก์เมตร เพิ่มขึ้น 9.8% และบุหรี่ 306,100 ลัง เพิ่มขึ้น 4.8% ก๊าซธรรมชาติเหลว (LNG) 2.1407 ล้านตัน ลดลง 8.1% และการผลิตไฟฟ้า 34.656 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง ลดลง 4.3%
ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตรวมของอุตสาหกรรมการก่อสร้างในเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 15.692 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 3.2% มีการลงนามในสัญญาก่อสร้างรวมมูลค่า 29.750 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 14.0% และพื้นที่ก่อสร้างอาคารอยู่ที่ 4.778 ล้านตารางเมตร เพิ่มขึ้น 20.1%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมบริการในเมืองเหยียนอันเติบโตขึ้น 4.2% โดยแบ่งตามภาคส่วนหลัก ได้แก่ การค้าส่งและค้าปลีกเติบโต 2.6% การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์เติบโต 2.4% ที่พักและอาหารเติบโต 2.9% การเงินเติบโต 4.5% อสังหาริมทรัพย์เติบโต 2.9% และบริการอื่นๆ เติบโต 6.4% ในปี 2025 รายได้จากการดำเนินงานของวิสาหกิจบริการหลักขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดไว้ มีมูลค่า 7.25 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.8% จากปีก่อนหน้า โดยในจำนวนนี้ การขนถ่ายสินค้าและคลังสินค้าเติบโต 2.1% วัฒนธรรม กีฬา และความบันเทิงเติบโต 10.5% บริการซอฟต์แวร์และเทคโนโลยีสารสนเทศเติบโต 2.6 เท่า การอนุรักษ์น้ำ สิ่งแวดล้อม และการจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะเติบโต 91.7% และบริการที่อยู่อาศัย การซ่อมแซม และบริการอื่นๆ เติบโต 16.3%
ในปี 2025 เมืองเหยียนอันมียอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวม 42.623 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% จากปีก่อนหน้า โดยยอดขายปลีกสินค้าขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดอยู่ที่ 22.062 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.5% ส่วนยอดขายปลีกสินค้าที่จำหน่ายผ่านช่องทางสาธารณะอยู่ที่ 848 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.1 เท่า เมื่อแบ่งตามประเภทการบริโภค ยอดขายปลีกสินค้าขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดอยู่ที่ 20.446 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.4% และรายได้จากธุรกิจร้านอาหารขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดอยู่ที่ 1.616 พันล้านหยวน ลดลง 1.5%
ในปี 2025 มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 3.188 พันล้านหยวน (ประมาณ 446 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 34.9% โดยเป็นการนำเข้า 2.870 พันล้านหยวน (ประมาณ 401 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 45.5% และการส่งออก 319 ล้านหยวน (ประมาณ 44.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 18.5%
ในปี 2025 เมืองเหยียนอันมีโครงการส่งเสริมการลงทุน 414 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนรวม 135.886 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีโครงการที่ลงนามสัญญาใหม่ 203 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนรวม 35.317 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งรวมถึงโครงการคลัสเตอร์อุตสาหกรรมเคมีพลังงานสมัยใหม่ 87 โครงการ โครงการคลัสเตอร์อุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์ขั้นสูงและวัสดุใหม่ 29 โครงการ และโครงการคลัสเตอร์อุตสาหกรรมแอปเปิลและอาหารพิเศษ 51 โครงการ มีโครงการที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง 203 โครงการ โดยมีอัตราการลงนามสัญญา 100% โครงการทั้งหมดแล้วเสร็จในปีนั้น 208 โครงการ และโครงการที่ดำเนินการต่อเนื่องจากปีก่อนๆ 211 โครงการ มีโครงการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ 7 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ 11.32 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปีปัจจุบัน เงินทุนที่ใช้จริงสำหรับโครงการส่งเสริมการลงทุนอยู่ที่ 24.588 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.8%
ในปี 2025 ปริมาณธุรกิจรวมของอุตสาหกรรมไปรษณีย์ในเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 1.141 พันล้านหยวน (ประมาณ 159 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 25.6% โดยมีปริมาณการส่งจดหมาย 338,400 ชิ้น การส่งพัสดุ 23,200 ชิ้น และการจัดส่งด่วน 77.4703 ล้านชิ้น เพิ่มขึ้น 36.1% และรายได้จากการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 642 ล้านหยวน (ประมาณ 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 3.0774 ล้านคน ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 5G อยู่ที่ 2.0659 ล้านคน และผู้ใช้บรอดแบนด์อินเทอร์เน็ตแบบประจำที่อยู่ที่ 1.1901 ล้านคน อัตราการเข้าถึงโทรศัพท์อยู่ที่ 155.7 ต่อ 100 คน และอัตราการเข้าถึงโทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 135.0 ต่อ 100 คน
ในปี 2025 เมืองเหยียนอันต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวจีนรวม 50.0141 ล้านคน เพิ่มขึ้น 5.7% โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 41.308 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.4%
ณ สิ้นปี 2568 ยอดคงเหลือเงินฝากสกุลเงินในประเทศและต่างประเทศของสถาบันการเงินในเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 281.177 พันล้านหยวน (ประมาณ 39.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% หรือเพิ่มขึ้น 18.150 พันล้านหยวนจากต้นปี ส่วนยอดคงเหลือเงินกู้สกุลเงินในประเทศและต่างประเทศของสถาบันการเงินอยู่ที่ 211.641 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.8% หรือเพิ่มขึ้น 15.325 พันล้านหยวนจากต้นปี โดยแบ่งเป็นเงินกู้ระยะสั้น 26.165 พันล้านหยวน ลดลง 19.9% และเงินกู้ระยะกลางและระยะยาว 175.312 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.1%
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหยียนอันมีสถาบันประกันภัยประเภทต่างๆ รวม 35 แห่ง ประกอบด้วยสถาบันประกันภัยทรัพย์สิน 19 แห่ง และสถาบันประกันชีวิต 16 แห่ง รายได้จากเบี้ยประกันภัยเดิมสำหรับปีนั้นอยู่ที่ 5.587 พันล้านหยวน (ประมาณ 781 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.9% โดยแบ่งเป็น: รายได้จากธุรกิจประกันภัยทรัพย์สิน 1.745 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.1% และรายได้จากธุรกิจประกันภัยส่วนบุคคล 3.842 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.8% ค่าใช้จ่ายในการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนรวมสำหรับปีนั้นอยู่ที่ 2.664 พันล้านหยวน (ประมาณ 373 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.4% โดยแบ่งเป็น: การเรียกร้องและจ่ายเงินจากธุรกิจประกันภัยส่วนบุคคล 1.550 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.2% และค่าใช้จ่ายในการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากธุรกิจประกันภัยทรัพย์สิน 1.114 พันล้านหยวน ลดลง 0.3%
การขนส่ง
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหยียนอันมีปริมาณการขนส่งผู้โดยสาร 9.8149 ล้านคน-เที่ยว และระยะทางการขนส่ง 916 ล้านกิโลเมตร-คน; มีปริมาณการขนส่งสินค้า 46.900 ล้านตัน และระยะทางการขนส่งสินค้า 59.73 พันล้านกิโลเมตร-ตัน มีรถโดยสารประจำทางระหว่างหมู่บ้าน 386 คัน ถนนสายหลักอยู่ในสภาพดี 1,403.04 กิโลเมตร คิดเป็นอัตราถนนดี 86.12% ถนนระดับอำเภอและตำบลมีระยะทางเฉลี่ยต่อปีอยู่ในสภาพดี 2,736.63 กิโลเมตร โดยแบ่งเป็นถนนระดับอำเภอ 1,415.13 กิโลเมตร คิดเป็นอัตราถนนดี 71.1% และถนนระดับตำบล 1,321.50 กิโลเมตร คิดเป็นอัตราถนนดี 66.6% ระยะทางรวมของทางหลวงที่ได้รับการปรับปรุงภายในเมืองมี 18,100 กิโลเมตร และระยะทางของทางด่วนภายในเมืองมี 1,111 กิโลเมตร
ทางหลวง
เมื่อสิ้นสุดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ระยะทางรวมของทางหลวงในเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 21,036 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 943 กิโลเมตร ทางหลวงสายหลักระดับชาติและระดับจังหวัด 3,058 กิโลเมตร และถนนชนบท 17,035 กิโลเมตร ในส่วนของการก่อสร้างทางด่วน มี 6 เส้นทางที่สร้างเสร็จและเปิดใช้งานแล้ว รวมระยะทาง 293 กิโลเมตร ได้แก่ ทางด่วนหวงหลิง-เหยียนอันสายที่สอง ทางด่วนอู่ติ้ง ทางด่วนซุยเต๋อ-เหยียนอัน ทางด่วนจื่อฉาง-เหยาเตียน ทางด่วนชิงเจี้ยน-จื่อฉาง-เหยียนอัน และทางด่วนหวงหลง-ปู่เฉิง-เหยียนอัน เมื่อสิ้นสุดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ระยะทางทางด่วนเพิ่มขึ้นเป็น 943 กิโลเมตร บรรลุเป้าหมายการเข้าถึงทางด่วนทุกอำเภอแล้ว ในการก่อสร้างทางหลวงสายหลักระดับชาติและระดับจังหวัด โครงการถนนเลียบชายฝั่งแม่น้ำเหลือง เส้นทางเชื่อมต่อทางด่วนเหยียนอัน-เหยียนชาง ทางเลี่ยงเมืองเหยียนอันเหนือ เส้นทางเชื่อมต่อว่านฮวา และเส้นทางเชื่อมต่อสนามบิน ได้สร้างเสร็จและเปิดให้บริการแล้ว ส่วนในการก่อสร้างถนนในชนบท มุ่งเน้นการสร้าง "ถนนชนบทที่ดี 4 สาย" เพื่อสนับสนุนการฟื้นฟูชนบทในยุคใหม่ ในปี 2020 เมืองเหยียนอันได้ปรับใช้สภาพท้องถิ่นและมาตรการที่แม่นยำ โดยใช้วิธีการต่างๆ เช่น บริการรถโดยสารประจำทางตามตารางเวลา การขยายระบบขนส่งสาธารณะ และบริการแบบจองล่วงหน้า ทำให้หมู่บ้านปกครองทั้ง 1,784 แห่งในเมืองสามารถเข้าถึงบริการรถโดยสารประจำทางได้ 100%
ทางรถไฟ
ในปี 1973 รัฐบาลได้ตัดสินใจสร้างทางรถไฟสายซีอาน-เหยียนอาน ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ทางรถไฟซีอาน" โดยมีระยะทางรวมที่ออกแบบไว้ 334 กิโลเมตร ในเดือนสิงหาคม 1992 รถไฟโดยสารขบวนแรกที่ขับเคลื่อนด้วยหัวรถจักรไอน้ำได้ออกเดินทางจากสถานีเหยียนอาน เป็นการสิ้นสุดประวัติศาสตร์ที่เหยียนอานไม่มีทางรถไฟ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2005 รถไฟ T43/46 ได้วิ่งให้บริการเที่ยวแรกจากเหยียนอานไปยังปักกิ่งตะวันตก ทำให้เมืองเหยียนอานมีรถไฟด่วนระดับสูงสองขบวนแรกจากเมืองที่ไม่ใช่เมืองหลวงของมณฑลไปยังปักกิ่ง และในปลายปี 2010 ทางรถไฟไฟฟ้าสายเป่าโถว-ซีอานได้เปิดให้บริการ ซึ่งสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของเหยียนอาน เมื่อเวลา 14:40 น. ของวันที่ 1 กรกฎาคม 2555 รถไฟ EMU "Harmony" ออกเดินทางจากเมืองเหยียนอัน ทางตอนเหนือของมณฑลฉานซี มุ่งหน้าไปยังเมืองซีอานด้วยความเร็ว 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้เมืองเหยียนอันมีบริการรถไฟ EMU เป็นครั้งแรก
เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2564 การก่อสร้างทางรถไฟความเร็วสูงสายซีอาน-เหยียนอาน (เรียกย่อว่า "ทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-เหยียน") ได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีความยาวรวม 299 กิโลเมตร และความเร็วตามการออกแบบ 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทางรถไฟความเร็วสูงนี้วิ่งผ่าน 5 เขตและอำเภอของเมืองเหยียนอาน ได้แก่ อำเภอหวงหลิง อำเภอหลัวฉวน อำเภอฟู่ อำเภอกานฉวน และอำเภอเป่าโถว โดยมีสถานีรถไฟในแต่ละอำเภอ และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2568 ทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-เหยียนเป็นทางรถไฟความเร็วสูงสายแรกในพื้นที่ฐานทัพเก่าทางตอนเหนือของมณฑลฉานซี และเป็นส่วนประกอบสำคัญของเส้นทางรถไฟความเร็วสูงเป่าโถว (หยินฉวน)-ไห่โข่ว ในเครือข่ายทางรถไฟความเร็วสูงของจีน เมื่อรวมกับเส้นทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-ฉงชิ่งที่กำลังก่อสร้างอยู่ เส้นทางนี้จะก่อให้เกิดเส้นทางคมนาคมหลักจากเหนือจรดใต้ และเป็นส่วนสำคัญของโครงข่ายรถไฟความเร็วสูงรูปทรง "หมี่" ของมณฑลฉานซี รวมทั้งเป็นโครงการก่อสร้างสำคัญในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 14 เมื่อเส้นทางนี้สร้างเสร็จและเปิดให้บริการแล้ว เวลาเดินทางจากซีอานไปยังเหยียนอันจะลดลงจาก 2.5 ชั่วโมงเหลือประมาณ 1 ชั่วโมง
เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2023 โครงการรถไฟความเร็วสูงเหยียนอัน-หยูหลิน (เรียกย่อว่า "รถไฟความเร็วสูงเหยียน-หยู") ได้เริ่มก่อสร้างอย่างเป็นทางการ โครงการรถไฟความเร็วสูงเหยียน-หยูมีระยะทางรวม 238.74 กิโลเมตร โดยแบ่งเป็นช่วงเหยียนอัน 82.22 กิโลเมตร และช่วงหยูหลิน 156.52 กิโลเมตร ด้วยความเร็ว 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จะมีการสร้างสถานีใหม่ 6 แห่งตามเส้นทาง ได้แก่ เขตเหยียนอันใหม่ เหยียนฉวน ชิงเจี้ยนเหนือ ซุยเต๋อตะวันตก มิจือเหนือ และหยูหลินใต้ โครงการนี้มีการลงทุนรวม 47.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ระยะเวลาก่อสร้าง 5 ปี และคาดว่าจะแล้วเสร็จและเปิดให้บริการภายในสิ้นปี 2028 โครงการนี้เป็นส่วนประกอบสำคัญของเส้นทางเป่าโถว (หยินฉวน)-ไห่โข่ว ในเครือข่ายรถไฟความเร็วสูง "แปดแนวตั้งและแปดแนวนอน" ของจีน เมื่อสร้างเสร็จแล้ว โครงการนี้จะมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการเสริมสร้างบทบาทศูนย์กลางแบบครบวงจรของมณฑลฉานซี และส่งเสริมการพัฒนาภูมิภาคอย่างเป็นระบบ
เพื่อรองรับการเปิดให้บริการรถไฟความเร็วสูง โครงการปรับปรุงและขยายสถานีรถไฟเหยียนอันจึงได้รับการเร่งดำเนินการไปพร้อมกัน ณ วันที่ 11 มิถุนายน 2567 สถานีรถไฟเหยียนอันได้ดำเนินการก่อสร้างโครงสร้างใต้ดินเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขุดดินเพื่อเตรียมพื้นที่ก่อสร้างแล้วเสร็จ 1.57 ล้านลูกบาศก์เมตร ขุดหินเพื่อเตรียมพื้นที่ก่อสร้างแล้วเสร็จ 810,000 ลูกบาศก์เมตร และโครงสร้างหลักของหลังคากันลมและฝนเสร็จสมบูรณ์แล้ว โดยเหลือเพียงการติดตั้งแผ่นหลังคาส่วนที่เหลือ ชานชาลาใหม่ทั้งสี่แห่งมีความยาวรวม 1,170 เมตร โดยก่อสร้างเสร็จแล้ว 968 เมตร คิดเป็นอัตราความสำเร็จ 82.74% หลังจากการปรับปรุงและขยายสถานีรถไฟเหยียนอันแล้ว จะกลายเป็นสถานีรถไฟโดยสารแบบบูรณาการระหว่างรถไฟความเร็วสูงและรถไฟธรรมดาแห่งแรกในภาคเหนือของมณฑลฉานซี ทำให้การเดินทางสะดวกยิ่งขึ้นสำหรับผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ฐานทัพเดิม
การบิน
สนามบินเหยียนอันสร้างขึ้นครั้งแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2479 หลังจากเหตุการณ์ซีอานยุติลงอย่างสันติในเดือนมกราคม พ.ศ. 2480 กองทัพแดงได้เข้ายึดครองสนามบินแห่งนี้พร้อมกับเมืองเหยียนอัน ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2491 การบินพลเรือนของจีนใหม่ได้จัดตั้งสถานีที่สนามบินเก่าเหยียนอันตงกวน และเริ่มให้บริการเที่ยวบินพลเรือน ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2523 อาคารผู้โดยสารและการดำเนินงานเที่ยวบินทั้งหมดได้ย้ายไปยังสนามบินเหยียนอันตงเอ๋อซือหลี่ปู่ ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ตามนโยบายของคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการปฏิรูปการบริหารจัดการสนามบินพลเรือนแบบกระจายอำนาจ สนามบินเหยียนอันจึงถูกโอนจากสำนักงานการบินพลเรือนภาคตะวันตกเฉียงเหนือไปอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของกลุ่มสนามบินภาคตะวันตก ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552 คณะรัฐมนตรีและคณะกรรมการกลางด้านการทหารได้อนุมัติการย้ายและบูรณะสนามบินเหยียนอันตงเอ๋อซือหลี่ปู่อย่างเป็นทางการ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ส่วนทดลองของโครงการย้ายสนามบินเหยียนอันได้เริ่มต้นขึ้น และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556 การก่อสร้างอย่างเป็นทางการได้เริ่มขึ้น ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 สำนักงานการบินพลเรือนได้ออกเอกสารตั้งชื่อสนามบินแห่งใหม่ว่า "สนามบินเหยียนอันหนานหนี่หวัน" และในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 สนามบินเหยียนอันหนานหนี่หวันได้สร้างเสร็จสมบูรณ์และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการพร้อมกับการโอนกรรมสิทธิ์
สนามบินเหยียนอันหนานหนี่หวันตั้งอยู่บนเนินเขาซ่างเจียโกว เมืองหลิวหลิน เขตเป่าต้า ทางตะวันตกเฉียงใต้ของใจกลางเมืองเหยียนอัน ห่างจากใจกลางเมือง 13 กิโลเมตร ออกแบบตามมาตรฐานทางทหารระดับ 2 และมาตรฐานพลเรือนระดับ 4C มีทางวิ่งยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร ลานจอดเครื่องบินแบบ 6C1B จำนวน 7 ช่องจอด อาคารผู้โดยสารมีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร มีสะพานเทียบเครื่องบิน 4 แห่ง สามารถรองรับการนำทางตลอด 24 ชั่วโมง และรองรับการใช้งานของเครื่องบินรุ่น A321-200, B737-900 และรุ่นที่ต่ำกว่า เป้าหมายระยะสั้นคือปี 2025 โดยมีจำนวนผู้โดยสารต่อปี 725,000 คน
เพื่อให้สอดคล้องกับการพัฒนาเมือง เทศบาลเมืองเหยียนอันได้เพิ่มเส้นทางรถโดยสาร ขยายเวลาทำการ และปรับปรุงคุณภาพรถโดยสารอย่างรวดเร็ว ทำให้การเดินทางสะดวกสบายยิ่งขึ้นสำหรับประชาชน เพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางของประชาชน นับตั้งแต่การก่อสร้างเขตใหม่ ได้มีการวางแผนและเปิดเส้นทางรถโดยสาร 15 เส้นทาง โดยมีรถโดยสารให้บริการ 73 คัน จุดจอด 150 จุด และระยะทางรวม 357.4 กิโลเมตร หลังจากการเปิดสนามบินใหม่ ได้มีการเปิดเส้นทางรถโดยสารสนามบิน 4 เส้นทาง ครอบคลุมพื้นที่สำคัญของเมืองเหยียนอัน นอกจากนี้ เทศบาลเมืองเหยียนอันยังได้ส่งเสริมแอปพลิเคชันสอบถามข้อมูลรถโดยสาร "Yi Bus" ซึ่งให้ข้อมูลแบบเรียลไทม์เกี่ยวกับรถและจุดจอดอย่างแม่นยำ ช่วยอำนวยความสะดวกในการรอรถของผู้โดยสาร
สนามบินหยานอัน เอ้อชิลิปู
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 เมืองเหยียนอันมีโครงการแผนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่างๆ จำนวน 304 โครงการ ซึ่งรวมถึงโครงการระดับจังหวัด 126 โครงการ และโครงการระดับเทศบาล 178 โครงการ มูลค่าธุรกรรมรวมของสัญญาด้านเทคโนโลยีอยู่ที่ 1.911 พันล้านหยวน (ประมาณ 267 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 1,414 แห่ง สมาชิกกลุ่มนักคิดด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 642 คน และแพลตฟอร์มวิจัยและพัฒนาด้านนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 598 แห่ง ซึ่งรวมถึงแพลตฟอร์มระดับชาติ 9 แห่ง ระดับจังหวัด 84 แห่ง และระดับเทศบาล 505 แห่ง มีการอนุมัติสิทธิบัตรทั้งหมด 995 รายการในปีนั้น โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 161 รายการ
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเหยียนอันมีโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาประเภทต่างๆ รวม 304 แห่ง ประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไป 110 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไป 194 แห่ง มีนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไป 178,400 คน และนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไป 181,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไปมีครูประจำ 16,500 คน และโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไปมีครูประจำ 13,900 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 6 แห่ง มีนักเรียน 425 คน และโรงเรียนอนุบาล 347 แห่ง มีเด็กเข้าเรียน 53,700 คน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหยียนอันมีคณะศิลปะการแสดง 13 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 14 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 14 แห่ง โดยมีหนังสือสะสม 1,627,900 เล่ม และยอดเข้าชมรวม 1,576,800 ครั้ง ในปีเดียวกัน หนังสือพิมพ์เหยียนอันเดลี่มียอดสมัครรับ 45,000 ฉบับ และตีพิมพ์ 363 ฉบับ สถานีโทรทัศน์ออกอากาศข่าว 19,000 ชั่วโมง และข่าววิทยุ 53,600 ชั่วโมง แพลตฟอร์มการเรียนรู้ "Xuexi Qiangguo" ของเหยียนอันมีผู้สมัครรับ 13.887 ล้านคน และมียอดอ่าน 633 ล้านครั้ง แอปพลิเคชัน "I Am Yan'an" มียอดดาวน์โหลดสะสม 13.4168 ล้านครั้ง และเผยแพร่ 45,900 ฉบับนับตั้งแต่เปิดตัว มีโรงภาพยนตร์ 26 แห่ง โดยมีการฉายภาพยนตร์เพื่อสาธารณประโยชน์ 24,500 รอบ ครอบคลุมหมู่บ้านในเขตการปกครอง 100% เครือข่ายวิทยุและโทรทัศน์ของเมืองครอบคลุมพื้นที่ 100% ในระดับเทศมณฑลและตำบล โดยมีผู้ใช้โทรทัศน์ดิจิทัล 267,400 ราย รวมถึงผู้ใช้ใหม่ 9,500 รายในช่วงปีที่ผ่านมา อัตราการครอบคลุมประชากรโดยรวมของรายการโทรทัศน์อยู่ที่ 99.98% และอัตราการครอบคลุมประชากรโดยรวมของรายการวิทยุอยู่ที่ 99.98%
กีฬา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเหยียนอันมีสถานที่ออกกำลังกาย 9,106 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 6.1746 ล้านตารางเมตร มีสถานีให้คำแนะนำด้านการออกกำลังกายระดับชาติ 135 แห่ง และผู้ฝึกสอนกีฬาชุมชน 6,966 คน มีเส้นทางออกกำลังกายระดับชาติ 2,318 แห่ง โรงยิมในร่ม 195 แห่ง และประชากร 45% ของเมืองเข้าร่วมกิจกรรมออกกำลังกายเป็นประจำ เมืองนี้มีจุดจำหน่ายสลากกินแบ่งกีฬา 410 แห่ง มียอดขายสลากกินแบ่งกีฬารวม 772 ล้านหยวน (ประมาณ 108 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ระดมทุนเพื่อสาธารณประโยชน์ได้ 44.39 ล้านหยวน
สุขภาพ
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหยียนอันมีสถานพยาบาล 2,360 แห่ง (รวมถึงคลินิก ศูนย์สุขภาพ และสถานพยาบาลทั่วไป) ซึ่งประกอบด้วยโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพระดับตำบล 217 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 17,000 เตียง โดยเป็นเตียงในโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพระดับตำบล 15,600 เตียง มีบุคลากรทางการแพทย์ 21,300 คน โดยเป็นบุคลากรในโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพระดับตำบล 16,900 คน และมีคลินิกประจำหมู่บ้าน 1,664 แห่ง อัตราการเข้าถึงห้องสุขาอนามัยที่ปลอดภัยในพื้นที่ชนบทอยู่ที่ 86.0%
ประกันสังคม
ในปี 2025 จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับประชาชนในเมืองและชนบทของเมืองเหยียนอันมีจำนวน 1,032,000 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมืองมีจำนวน 156,000 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันการว่างงานมีจำนวน 271,200 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงานมีจำนวน 352,200 คน โดยมีพนักงานในเมืองเพิ่มขึ้น 16,000 คน จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานมีจำนวน 2,135,600 คน ซึ่งในจำนวนนี้ 406,200 คน เป็นประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงาน และจำนวนผู้เข้าร่วมโครงการประกันการคลอดบุตรมีจำนวน 381,200 คน
ณ สิ้นปี 2568 เมืองเหยียนอันมีสถานสงเคราะห์สังคม 2 แห่ง รวม 538 เตียง และสถานบริการดูแลผู้สูงอายุ 35 แห่ง รวม 4,778 เตียง ในระหว่างปี มีครัวเรือนในเขตเมืองที่ได้รับความคุ้มครองค่าครองชีพขั้นต่ำ 10,500 ครัวเรือน ครอบคลุมประชากร 18,800 คน โดยมีมาตรฐานการรับประกันรายได้ 680 หยวนต่อเดือน และครัวเรือนในเขตชนบทที่ได้รับความคุ้มครองค่าครองชีพขั้นต่ำ 48,000 ครัวเรือน ครอบคลุมประชากร 91,200 คน โดยมีมาตรฐานการรับประกันรายได้ 6,000 หยวนต่อปี
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 ดัชนีคุณภาพอากาศโดยรวมเฉลี่ยของเมืองเหยียนอันอยู่ที่ 2.81 โดยมีวันที่คุณภาพอากาศในเมืองดี 325 วัน ความเข้มข้นเฉลี่ยของฝุ่นละอองขนาดเล็ก (PM10) อยู่ที่ 43 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ความเข้มข้นเฉลี่ยของฝุ่นละอองขนาดเล็ก (PM2.5) อยู่ที่ 21 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และสัดส่วนของน้ำผิวดินที่ตรงตามหรือเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำระดับ 3 (ในหน่วยตรวจสอบระดับชาติ) อยู่ที่ 100% เครือข่ายข้อมูลการรักษาสิ่งแวดล้อมของเหยียนอันได้เผยแพร่ข้อมูลประเภทต่างๆ จำนวน 2,614 รายการ
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
เหยียนอันเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงมายาวนาน เป็นทั้งแหล่งกำเนิดของชนชาติหัวเซี่ยและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของการปฏิวัติจีน เมื่อ 5,000 ปีก่อน บรรพบุรุษทางวัฒนธรรมอย่างจักรพรรดิเหลือง (ซวนหยวนหวงตี้) ได้ขึ้นครองราชย์ริมฝั่งแม่น้ำจูสุ่ยในเหยียนอัน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์อารยธรรมอันรุ่งโรจน์และงดงามของชาติจีน ตลอดระยะเวลากว่า 1,300 ปี ตั้งแต่ราชวงศ์สุยและถัง ผ่านราชวงศ์หมิงและชิง เหยียนอันเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการ เทศมณฑล เขตการปกครอง และรัฐบาลระดับจังหวัดมาโดยตลอด ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมือง การทหาร เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของมณฑลฉานซีตอนเหนือ เหยียนอันจึงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของการปฏิวัติจีนสมัยใหม่ด้วย เหมา เจ๋อตุง, โจว เอ็นไหล, หลิว เสาฉี, จู เต๋อ และนักปฏิวัติรุ่นก่อนๆ อาศัยและต่อสู้ที่นี่เป็นเวลา 13 ปี นำทัพในการทำสงครามต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่นและสงครามปลดปล่อยทั่วประเทศ จากที่นี่เอง การปฏิวัติจีนได้ก้าวไปสู่ชัยชนะของชาติ และเหยียนอันจึงได้รับการยกย่องว่าเป็นประภาคารแห่งการปฏิวัติจีนและเป็นแหล่งกำเนิดของสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งในสามฐานการศึกษาหลักของประเทศ
ที่มาของชื่อสถานที่
ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น เหยียนอันเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลซ่างจุน โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่ฝูซือ ในรัชสมัยของพระเจ้าจ้าวเซียงแห่งฉิน รัฐฉินได้จัดตั้งอำเภอเกาหนูขึ้นในพื้นที่เหยียนอัน โดยมีศูนย์กลางอำเภออยู่ที่หยินเจียโกวทางตะวันออกของเมืองเหยียนอันในปัจจุบัน ชื่อของเหยียนโจวและเหยียนอันปรากฏครั้งแรกในหนังสือประวัติศาสตร์ราชวงศ์สุ่ย ตำราภูมิศาสตร์บันทึกไว้ว่า มณฑลเหยียนอันได้รับการจัดตั้งเป็นมณฑลตงเซี่ยในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ และเปลี่ยนชื่อเป็นเหยียนโจวในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันตก ฝูซือได้รับการจัดตั้งขึ้นในปีที่สามของรัชสมัยต้าเย่ พร้อมกับการจัดตั้งมณฑลเหยียนอัน
อาหาร
ในเหยียนอันตอนใต้ ผู้คนส่วนใหญ่กินแป้งสาลีเป็นอาหารหลัก ในขณะที่ทางตอนเหนือ ธัญพืชหยาบเป็นอาหารหลัก เหยียนอันอุดมไปด้วยถั่ว ซึ่งกลายเป็นแหล่งอาหารสำคัญในช่วงที่ขาดแคลนธัญพืชในทศวรรษ 1960 หลังจากการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ชาวเมืองส่วนใหญ่บริโภคแป้งสาลีและข้าว ในขณะที่ชาวชนบทกินทั้งธัญพืชฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง
ศุลกากร
ตั้งแต่สมัยโบราณ เหยียนอันเป็นพรมแดนยุทธศาสตร์สำคัญ เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายจากสงคราม ชาวบ้านจึงนิยมอาศัยอยู่ในถ้ำ ซึ่งต่อมากลายเป็นประเพณี หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ประชากรในเมืองและชนบทส่วนใหญ่ยังคงอาศัยอยู่ในถ้ำ มีเพียงไม่กี่คนที่อาศัยอยู่ในบ้าน ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 สภาพความเป็นอยู่ของคนในเมืองเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด มีบ้านเรือนสร้างใหม่หลากหลายรูปแบบ โครงสร้างแบบเปลือกหอย และแม้แต่ตึกสูงสี่ถึงห้าชั้นเพิ่มขึ้นทุกปี อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ชนบทอันกว้างใหญ่ ผู้คนส่วนใหญ่ยังคงอาศัยอยู่ในถ้ำ ถ้ำในเหยียนอันแบ่งออกเป็นแบบดิน หิน และอิฐ ถ้ำดินเป็นแบบที่เก่าแก่ที่สุด โดยทั่วไปสร้างโดยใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศ เลือกพื้นที่ที่มีคุณภาพดินดี ปรับหน้าผาให้เรียบ แล้วจึงขุด ถ้ำแบบนี้ช่วยประหยัดแรงงานและวัสดุ และสามารถขุดได้ด้วยตนเอง ดังนั้นในสมัยก่อนครอบครัวส่วนใหญ่จึงอาศัยอยู่ในถ้ำดิน ครอบครัวร่ำรวยบางครอบครัวใช้ อิฐหรือหินในการตกแต่งด้านหน้าถ้ำเพื่อให้แข็งแรงและสวยงามยิ่งขึ้น เรียกว่า "ถ้ำพักอาศัยแบบมีผนังกั้น" เมื่อสังคมพัฒนาและก้าวหน้า ผู้คนค่อยๆ ย้ายจากภูเขาสูงลงมายังเนินเขาที่ลาดเอียงน้อยลง สร้างถ้ำพักอาศัยด้วยหินหรืออิฐจำนวนมากในพื้นที่ราบ ทำให้เกิดเป็นกลุ่มถ้ำพักอาศัยเรียงเป็นขั้นบันได (อดีตที่พำนักของเหมาเจ๋อตุง)
ในช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีน ประชาชนทั่วไปส่วนใหญ่ในเมืองเหยียนอันจะสวมผ้าขนหนูสีขาวพันรอบศีรษะตลอดทั้งปี (เรียกกันทั่วไปว่า "ผ้าขนหนูท้องแกะ") โดยผูกปมไว้ที่หน้าผาก ในสภาพอากาศร้อนก็ใช้เช็ดเหงื่อ และในสภาพอากาศหนาวก็ใช้ให้ความอบอุ่น พวกเขายังชอบคาดเข็มขัดผ้ากว้างรอบเอวและสวมผ้าคาดเอวปักลายสีแดงแนบกับผิวหนัง พวกเขาเดินเท้าเปล่าในรองเท้าเย็บพื้นผ้า ผู้หญิงส่วนใหญ่สวมเสื้อแจ็กเก็ตและกางเกงแบบจีนติดกระดุม พร้อมผ้ากันเปื้อนที่เอว ผ้ารัดขา และรองเท้าปักลาย ผู้ชายและผู้หญิงมีสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยแต่ละฝ่ายมีลักษณะเฉพาะของตนเอง ด้วยการแต่งกายที่เรียบง่าย เน้นความเป็นธรรมชาติ และใช้งานได้จริง
ศิลปะ
เหยียนอันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการปฏิวัติจีนและเป็นจุดเริ่มต้นของวรรณกรรมและศิลปะของจีนใหม่ ผลงานวรรณกรรมและศิลปะในยุคเหยียนอันถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางเลือดและไฟ หลังจากสงครามต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่นปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ศิลปินผู้รักชาติและเยาวชนผู้มีการศึกษาจำนวนมาก ได้รับแรงบันดาลใจจากคำเรียกร้องของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการกอบกู้ชาติและแนวร่วมแห่งชาติต่อต้านญี่ปุ่น ต่างหลั่งไหลไปยังเหยียนอัน พวกเขาเป็นแกนหลักของวรรณกรรมและศิลปะต่อต้านของเหยียนอัน สร้างสรรค์นวนิยาย บทกวี ร้อยแก้ว ละครพูด ละครโอเปรา ละครรำ ละครหนังสือพิมพ์มีชีวิต ละครหยางเกอ และผลงานดั้งเดิมอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ดึงเนื้อหามาจากความเป็นจริงอันมีชีวิตชีวาของชีวิต
ในเดือนกรกฎาคม ปี 1938 สถาบันศิลปะและวรรณคดีหลู่ซุนได้สร้างและแสดงละครสามองก์เรื่อง "เพลงชนบท" ซึ่งสะท้อนชีวิตในชนบท นับเป็นละครขนาดใหญ่เรื่องแรกบนเวทีเหยียนอัน ในเดือนมีนาคม ปี 1939 เซียนซิงไห่ ร่วมกับกวี กวงเหว่ยหราน ประพันธ์เพลง "บทเพลงแม่น้ำเหลือง" เสร็จสมบูรณ์ภายในหกวันหกคืนขณะที่กำลังป่วย ผลงานชิ้นนี้เปิดตัวครั้งแรกที่หอประชุมโรงเรียนรัฐบาลมณฑลฉานซีเหนือ และต่อมาได้แสดงอีกครั้งในงานดนตรีฉลองครบรอบปีแรกของสถาบันศิลปะและวรรณคดีหลู่ซุน โดยเซียนซิงไห่เป็นผู้ควบคุมวงขับร้องประสานเสียงกว่า 100 คน ในเดือนพฤษภาคม ปี 1940 เหมาตุนและครอบครัวได้เดินทางไกลมายังเหยียนอัน อาศัยอยู่ในถ้ำดินบนเนินเขาทางทิศตะวันออกของสถาบันศิลปะและวรรณคดีหลู่ซุน ตามคำเชิญของคณาจารย์และนักศึกษาทุกคนของสถาบัน เขาได้สอนวิชาวรรณคดี พูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์การสร้างสรรค์ และให้คำแนะนำนักศึกษาอย่างกระตือรือร้นในการสร้างสรรค์วรรณกรรมและพัฒนาทักษะทางวรรณคดีของพวกเขา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2483 คณะกรรมการกลางพรรคได้จัดให้เหมาตุนไปทำงานที่ฉงชิง หลังจากเดินทางถึงฉงชิงไม่นาน เขาก็ใช้ชีวิตในเหยียนอานเป็นวัตถุดิบในการสร้างสรรค์และตีพิมพ์ผลงานร้อยแก้วที่มีชื่อเสียง เช่น "บทกวีสรรเสริญต้นป็อปลาร์ขาว" "ทิวทัศน์" และ "ความทรงจำเกี่ยวกับสถาบันศิลปะและวรรณคดีลู่ซุน" ในวันปีใหม่ พ.ศ. 2483 ละครเรื่อง "รุ่งอรุณ" ได้ถูกนำมาแสดงที่เหยียนอาน โดยมีรายงานจากหนังสือพิมพ์ระบุว่าการแสดงแปดวันดึงดูดผู้ชมเกือบ 10,000 คน
คณะละครประชาชนเขตชายแดนฉานกานหนิง หรือเรียกย่อว่า "คณะละครประชาชน" ได้ยืนหยัดมายาวนานในการใช้ละครงิ้วฉินฉาง ละครงิ้วเหมยหู และรูปแบบอื่นๆ ที่ประชาชนยอมรับได้ง่าย เพื่อส่งเสริมการต่อต้านและการสร้างสรรค์ โดยยืนกรานที่จะแสดงละครวัฒนธรรมชนบทในเขตชายแดน นับตั้งแต่ก่อตั้ง คณะละครได้ยึดมั่นในปรัชญาการรับใช้ประชาชนด้วยวรรณกรรมและศิลปะ การแสดงเรื่อง "คนเลี้ยงวัวน้อย" ของพวกเขานับเป็นหนึ่งในละครที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในหมู่ประชาชน ในช่วงแปดปีของสงครามต่อต้าน พวกเขาได้ตระเวนแสดงในกว่า 20 อำเภอ และเกือบ 200 หมู่บ้านและเมืองในเขตชายแดนฉานกานหนิง โดยจัดการแสดงมากกว่า 1,400 รอบ — เฉลี่ยแล้วหนึ่งรอบทุกๆ สองวัน — กลายเป็นคณะการแสดงศิลปะที่มีบทบาทและอิทธิพลมากในเขตชายแดน ในขณะเดียวกัน เมื่อบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมและเยาวชนผู้รักชาติจำนวนมากมารวมตัวกันในเหยียนอัน พวกเขาได้ก่อตั้งองค์กรด้านวรรณกรรมและศิลปะจำนวนมากภายใต้การนำของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน จากสถิติที่ไม่สมบูรณ์ พบว่าตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2479 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2485 มีการก่อตั้งองค์กรด้านวรรณกรรมและศิลปะมากกว่า 100 แห่งในเหยียนอันและเขตชายแดนฉานกานหนิงอย่างต่อเนื่อง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ศิลปะการปักผ้า — กลุ่มดาวหมีใหญ่โค้งหักศอกที่แม่น้ำเหลือง
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ในการประชุมครั้งที่ 29 ของคณะกรรมการประจำสภาประชาชนชุดที่ 4 แห่งเมืองเหยียนอัน มณฑลฉานซี ได้มีการรับรองรายงานการทบทวนเรื่อง "ข้อเสนอของรัฐบาลประชาชนเมืองเหยียนอันเกี่ยวกับการกำหนดต้นไม้และดอกไม้ประจำเมืองเหยียนอัน" โดยต้นสนไซเปรสและต้นแอปเปิลได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมืองเหยียนอัน และดอกซานตันตันและดอกโบตั๋นได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมือง
ดอกซานตันตานมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับยุคแห่งความเร่าร้อนของเมืองเหยียนอันและความซื่อสัตย์ของชาวเหยียนอัน ดอกซานตันตานเป็นสัญลักษณ์ของประกายแห่งการปฏิวัติและจิตวิญญาณของชาวเหยียนอัน ดอกโบตั๋นมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในเหยียนอัน จากการวิจัยของมหาวิทยาลัยป่าไม้ปักกิ่ง ดอกโบตั๋นป่าของเหยียนอันมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 1-2 ล้านปี และเป็นบรรพบุรุษของดอกโบตั๋นป่าที่ปลูกในประเทศจีน
ต้นไซเปรสเป็นพันธุ์ไม้พื้นเมืองหลักที่ใช้ในการฟื้นฟูพื้นที่เกษตรกรรมให้กลับมาเป็นป่าและปลูกป่าบนภูเขาที่แห้งแล้งในเมืองเหยียนอัน อีกทั้งยังเป็นพันธุ์ไม้หลักที่สะท้อนให้เห็นถึงสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาที่ดีของเหยียนอัน ต้นไซเปรสที่ปลูกด้วยมือของหวงตี้ ซึ่งได้รับการอนุรักษ์ไว้ในหวงหลิงและเป็นเอกลักษณ์ในประเทศจีน มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 5,000 ปี เป็นสัญลักษณ์แห่งภาพลักษณ์อันมีเสน่ห์และเป็นนามบัตรทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเหยียนอัน และยังเป็นต้นไม้ต้นแรกที่มนุษย์ปลูกในประเทศจีนอีกด้วย ต้นแอปเปิลเป็นหนึ่งในพันธุ์ไม้เศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดในเหยียนอัน กระจายอยู่ทั่วทั้ง 13 อำเภอและเขตของเมือง มีพื้นที่ปลูก 3.45 ล้านหมู่ มีต้นไม้มากกว่า 100 ล้านต้น ผลผลิตต่อปี 2.8 ล้านตัน และมูลค่าผลผลิตเกิน 10 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) "แอปเปิลเหยียนอัน" มีชื่อเสียงในประเทศสูง และต้นแอปเปิลได้ส่งเสริมการเติบโตของรายได้เกษตรกร การพัฒนาเศรษฐกิจชนบท และการปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาอย่างมาก พื้นที่ปลูกจะขยายเพิ่มเติม ต้นไซเปรส
ภาษา
ภาษาถิ่นเหยียนอันเป็นภาษาถิ่นช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่าง "ภาษาถิ่นจิน" ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ไท่หยวน มณฑลชานซี และ "ภาษาถิ่นกวนจง" (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนกลางภาคกลาง) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ซีอาน ภาษาถิ่นนี้สามารถแบ่งออกได้คร่าวๆ เป็นสามโซน โซนแรกมีศูนย์กลางอยู่ที่เขตเมืองเหยียนอัน ซึ่งรวมถึงเมืองต่างๆ เช่น จ้าวหยวน เหอจวงผิง เนียนจวง ติงจวง เหลียงชุน ชิงฮวาเปียน หยวนหลงซี กังกู่ เหยาเตียน หลี่ฉู่ ฉวนโข่ว เฉียวโข่ว ว่านฮวา ซงซู่หลิน หนานหนี่ว่าน และหม่าตงฉวน โซนที่สองประกอบด้วยเมืองกวนจวงและหลินเจิ้นทางตอนใต้ ซึ่งมีระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาถิ่นอี้ฉวน และกวนตุน เซี่ยผิง จางผิง และปานหลงทางทิศเหนือ ก่อให้เกิดเขตที่สาม ซึ่งมีลักษณะเด่นคือยังคงรักษาลักษณะเสียงวรรณยุกต์ขาเข้าไว้ได้มากกว่าสำเนียงเมืองเหยียนอัน และพยัญชนะต้นเสียงก้องโบราณของวรรณยุกต์เฉียงจะออกเสียงเป็นเสียงไร้เสียงที่ไม่มีลมหายใจ
จุดชมวิวและสถานที่ทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
เหยียนอันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการปฏิวัติจีน เป็นศูนย์กลางระดับชาติสำหรับการศึกษาด้านความรักชาติ การศึกษาเกี่ยวกับประเพณีการปฏิวัติ และการศึกษาเกี่ยวกับจิตวิญญาณของเหยียนอัน และเป็นเมืองท่องเที่ยวที่โดดเด่นของจีน ทรัพยากรการท่องเที่ยวของเมืองเหยียนอันส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับ "สองสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และสองแม่น้ำเหลือง" ณ เดือนมีนาคม 2567 มีสถานที่ทางประวัติศาสตร์ 8,545 แห่ง สถานที่สำคัญทางการปฏิวัติ 445 แห่ง (168 แห่งในเขตเมืองและ 277 แห่งในเขตอำเภอ) หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 40 แห่ง หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับจังหวัด 211 แห่ง และโบราณวัตถุที่รวบรวมไว้ 68,995 ชิ้นภายในเหยียนอัน เหยียนอันเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ของเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงซึ่งได้รับการประกาศโดยคณะรัฐมนตรี
ณ สิ้นปี 2024 เมืองเหยียนอันมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 4 แห่ง ได้แก่ อุทยานสุสานหวงตี้ อุทยานอนุสรณ์สถานการปฏิวัติเหยียนอัน อุทยานน้ำตกหูโข่วแม่น้ำเหลือง (ส่วนของมณฑลฉานซี) และอุทยานอ่าวเฉียนคุนแม่น้ำเหลืองเหยียนฉวน นอกจากนี้ยังมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ 8 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A ของประเทศ 50 แห่ง รวมถึงโรงแรมระดับดาว 39 แห่ง ซึ่งประกอบด้วยโรงแรมระดับ 4 ดาว 10 แห่ง โรงแรมระดับ 3 ดาว 28 แห่ง และโรงแรมระดับ 2 ดาว 1 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลสำคัญ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม