ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองฉานหนาน

เมืองฉานหนาน

เมืองซานหนาน (Shannan City) หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า "ยาร์ลุง" (Yarlung) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 90°14'–94°22' และละติจูดเหนือ 27°08'–29°47' ในบริเวณตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำยาร์ลุง (Yarlung Ts)

เมืองฉานหนาน

เมืองซานหนาน (Shannan) ซึ่งในอดีตเรียกว่า "ยาร์ลุง" เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 90°14'–94°22' และละติจูดเหนือ 27°08'–29°47' ในหุบเขายาร์ลุงซังโปตอนกลางและตอนล่าง ทางใต้ของเทือกเขากังดีเซ-เนียนเชนตังลา มีพรมแดนติดกับลาซาทางเหนือ ซีเกเซทางตะวันตก หนิงฉีทางตะวันออก และอินเดียและภูฏานทางใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 79,090 ตารางกิโลเมตร มีพรมแดนติดกับภูฏานยาวกว่า 600 กิโลเมตร และเป็นพรมแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ ณ เดือนเมษายน 2566 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 อำเภอ 10 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2566 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 353,700 คน ชานหนานเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมทิเบต ที่ซึ่งพระเจ้าเนียตรี เซนโป กษัตริย์องค์แรกของทิเบต ได้รวมเผ่าเลี้ยงจามรีเข้าด้วยกัน ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 30.442 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8%

วิวัฒนาการของชื่อ

"ชานหนาน" หมายถึง "ทางใต้ของภูเขา" ซึ่งหมายถึงพื้นที่ทางใต้ของเทือกเขากังดีเซ-เนียนเชน ตังลา ในอดีตเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ยาร์ลุง" หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าบรรพบุรุษของชาวทิเบตอาศัยอยู่ในหุบเขาแม่น้ำยาร์ลุงเมื่อหลายล้านปีก่อน

ประวัติศาสตร์

ในศตวรรษที่ 2 นยาตรี เซนโป จากเขตโบมี ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์โดยผู้ปฏิบัติธรรมบอน 12 คน กลายเป็นเซนโป (กษัตริย์) องค์แรกของทิเบต ในศตวรรษที่ 6 เผ่ายาร์ลุงกลายเป็นเผ่าที่มีอำนาจมากที่สุดในทิเบต ในศตวรรษที่ 7 ซงเซน กัมโป รวมทิเบตเป็นหนึ่งเดียวและย้ายศูนย์กลางทางการเมืองจากกองไจ่ไปยังลาซา ในช่วงต้นศตวรรษที่ 8 พระเจ้าตริซง เดทเซน ประสูติในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือชานหนาน และอาณาจักรทูโบเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ในปี 869 เกิดการลุกฮือของพลเรือนครั้งใหญ่ในพื้นที่ ในปี 1354 ชางชุบ กยัลเซน สถาปนาราชวงศ์พักโมดรูปา ในปี 1642 พระดาไลลามะองค์ที่ 5 สถาปนารัฐบาลกันเดนโพดรัง ในปี 1751 สภากาชากสถาปนาเนียซอง ในปี 1912 รัฐบาลทิเบตสถาปนาโลคา ชิกยับ (ข้าหลวงชานหนาน) ในปี 1956 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานปกครองส่วนท้องถิ่นซานหนานขึ้น ต่อมาในปี 2016 จังหวัดซานหนานถูกยุบ และได้มีการจัดตั้งเมืองซานหนานระดับจังหวัดขึ้นใหม่ โดยมีอำเภอไน่ตงรวมอยู่ด้วย

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1952 Shannan เข้ามาอยู่ภายใต้คณะอนุกรรมการ Jiangzi ในปี พ.ศ. 2499 ได้มีการก่อตั้งสำนักงานชานนัน ชิจับ ในปีพ.ศ. 2502 ได้มีการก่อตั้งสำนักงานกรรมาธิการฉานหนานขึ้น ในปี 2559 เมืองชานหนานได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้ง

หมู่บ้านชานหนานตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขากังดีเซ-เนียนเชน ตังลา ในหุบเขาแม่น้ำยาร์ลุง ซางโปตอนกลาง-ตอนล่าง ระหว่างลองจิจูด 90°14'–94°22' ตะวันออก และลองจิจูด 27°08'–29°47' เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 418 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 317 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 79,090 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งแห้งแล้งบนที่ราบสูง มีฤดูแล้งและฤดูฝนที่ชัดเจน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 200–500 มม. โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 2,600–3,300 ชั่วโมง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 5.6°C อุณหภูมิสูงสุด: 31°C อุณหภูมิต่ำสุด: -27°C มีวันที่มีลมแรงประมาณ 70 วันต่อปี

ภูมิประเทศ

ทางทิศใต้และทิศตะวันตกเป็นเทือกเขาสูง มีทะเลสาบและแม่น้ำมากมาย รวมถึงแม่น้ำยาร์ลุง แม่น้ำยัมโซ ยุมโค และทะเลสาบเจ๋อกู แม่น้ำยาร์ลุง ซางโป ไหลไปทางทิศตะวันออกผ่านพื้นที่ทั้งหมด ระดับความสูงเฉลี่ย: 3,700 เมตร (ช่วง 3,500–4,500 เมตร) จุดสูงสุด: คูลา คังรี ที่ 7,554 เมตร จุดต่ำสุด: หุบเขาซูบันสิริ ที่ 110 เมตร

อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ

แม่น้ำยาร์ลุงซางโปไหลผ่าน 7 อำเภอ เป็นระยะทาง 424 กิโลเมตร ประกอบด้วยแม่น้ำสายหลัก 41 สาย มีพื้นที่ลุ่มน้ำรวม 38,000 ตารางกิโลเมตร ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎีอยู่ที่ 35.1 ล้านกิโลวัตต์ (พัฒนาแล้ว 183,000 กิโลวัตต์) โรงไฟฟ้าพลังน้ำแบบสูบกลับยามโซ ยุมโค เปิดใช้งานแล้ว และมีแผนสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำแบบเรียงลำดับ 6 แห่ง บริเวณตอนกลางของแม่น้ำยาร์ลุงซางโป โดยมีกำลังการผลิตรวม 3.36 ล้านกิโลวัตต์

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

มีแม่น้ำ 355 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร (104 สายมากกว่า 200 ตารางกิโลเมตร) และทะเลสาบ 125 แห่ง (24 แห่งมากกว่า 1 ตารางกิโลเมตร) ปริมาณน้ำในทะเลสาบ: 17 พันล้านลูกบิดเมตร น้ำใต้ดิน: ประมาณ 23 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี: 70.6 พันล้านลูกบิดเมตร กำลังการผลิตไฟฟ้าจากพลังน้ำตามทฤษฎี: 23.89 ล้านกิโลวัตต์

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่เพาะปลูก: 64,600 เฮกตาร์ ป่าไม้: 3,677,300 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้า: 2,888,500 เฮกตาร์ พื้นที่ชุ่มน้ำ: 94,500 เฮกตาร์ แหล่งน้ำ: 325,900 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 37 ชนิด โดยมีแหล่งที่พบ 108 แห่ง แร่ธาตุหลัก ได้แก่ โครไมต์ (หลัวบูชาเป็นแหล่งโครไมต์ที่ใหญ่ที่สุดของจีน) ตะกั่ว-สังกะสี ทองคำ และทองแดง ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว: โครไมต์ 4.31 ล้านตัน ตะกั่ว-สังกะสี 2.3 ล้านตัน ทองคำ 58 ตัน ทองแดง 1.36 ล้านตัน พื้นที่สำรวจจาซีคังค้นพบแร่โลหะผสมเบริลเลียม-ดีบุก-ทังสเตน โดยมีศักยภาพของเบริลเลียมเกิน 500,000 ตัน

ทรัพยากรชีวภาพ

ทรัพยากรพืชประกอบด้วยพืชอาหารสัตว์ (78.2% ของทั้งหมด), พืชดอก (แมกโนเลียยูนนาน-ทิเบต, โรโดเดนดรอน, เมโคโนปซิส), พืชสมุนไพรมากกว่า 1,000 ชนิด (คอร์ไดเซปส์, ฟริทิลลาเรีย, ดอกบัวหิมะ, โรดิโอลา, แกสโทรเดีย) และเห็ดรา (คอร์ไดเซปส์, มัตสึทาเกะ, เห็ดหัวลิง) ป่าไม้: 1,307,000 เฮกตาร์ (ภายในแนวควบคุม), ความครอบคลุม 24.79%

สัตว์ป่า: นก ได้แก่ นกเป็ดน้ำปากยาว นกเป็ดมาลลาร์ด นกเป็ดแดง นกพิราบหิมะ ไก่ฟ้า นกกา และนกหัวขวาน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ หมาป่า สุนัขจิ้งจอก สุนัขจิ้งจอกทิเบต หมูป่า แกะสีน้ำเงิน ลาป่า และมาร์มอตหิมาลัย

หน่วยงานบริหาร

รายละเอียดแผนก

ข้อมูล ณ เดือนเมษายน 2023: 1 เขต (ในตง), 10 มณฑล (ชานัง, กงการ์, ซังกรี, กองกาย, คุซุม, โกไม, โลซาก, กยากา, ลุนเซ, นาการ์เซ) และเมืองระดับเทศมณฑล 1 แห่ง (โซนา) รัฐบาลประชาชนประจำเมือง เลขที่ 13 ถนนนายตง ถนนเจ๋อถัง เขตนายตง

การเมือง

ความเป็นผู้นำ

ประชากร

ขนาดประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020): 354,035 คน (เพิ่มขึ้น 7.61% จากปี 2010) อายุ: 0–14 ปี: 68,060 คน (19.22%); 15–59 ปี: 245,617 คน (69.38%); 60 ปีขึ้นไป: 40,358 คน (11.40%) ณ สิ้นปี 2023: 353,700 คน อัตราการเกิด: 7.33 ต่อพันคน; อัตราการตาย: 5.98 ต่อพันคน; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: 1.35 ต่อพันคน อัตราการขยายตัวของเมือง: 33.24%

กลุ่มชาติพันธุ์

ชาวทิเบต: 318,250 คน; ชนกลุ่มน้อยอื่นๆ: 3,928 คน; ชาวฮั่น: 31,857 คน (สำมะโนประชากรปี 2020)

ภาษา

ชาวชานหนานอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นอูจาง อักษรทิเบตถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 7 โดยมีสัญลักษณ์สระ 4 ตัวและสัญลักษณ์พยัญชนะ 30 ตัว

ความเชื่อทางศาสนา

ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนาแบบทิเบต โดยมีอิทธิพลจากศาสนาบอนอยู่บ้าง พุทธศาสนาแบบทิเบตได้ซึมซับลักษณะหลายอย่างของศาสนาบอนดั้งเดิม รวมถึงการนับถือเทพเจ้าหลายองค์ ข้อห้ามทางศาสนา และแนวคิดเกี่ยวกับความตาย

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 30.442 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินทั่วไปอยู่ที่ 2.14 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.5% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 3.303 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7% ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 8.581 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9% รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมืองอยู่ที่ 51,224 หยวน เพิ่มขึ้น 6.4% และในชนบทอยู่ที่ 23,346 หยวน เพิ่มขึ้น 7.6%

อุตสาหกรรมหลัก

ผลผลิตทางการเกษตรรวม (ปี 2023): 2.12 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.4% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: มากกว่า 370,000 หมู่ ผลผลิตธัญพืช: 168,500 ตัน จำนวนปศุสัตว์: 1,270,000 ตัว เนื้อสัตว์: 25,400 ตัน นม: 73,600 ตัน ไข่: 6,000 ตัน

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม (ปี 2023): 2.79 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 17.9% อุตสาหกรรมขนาดใหญ่: 2.728 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 14.7% ภาคการผลิต: 704 ล้านหยวน (ส่วนแบ่ง 25.8% เพิ่มขึ้น 51.9%) ภาคไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำ: 1.396 พันล้านหยวน (ส่วนแบ่ง 51.2% เพิ่มขึ้น 14.6%) ภาคเหมืองแร่: 628 ล้านหยวน (ส่วนแบ่ง 23% ลดลง 9.7%) ภาคการผลิตพลังงาน: 6.4 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง ภาคซีเมนต์: 1.4815 ล้านตัน ภาคโครไมต์: 180,500 ตัน ภาคตะกั่ว-สังกะสี: 474,000 ตัน

อุตสาหกรรมบริการ

ยอดขายปลีกรวม (ปี 2022): 4.4 พันล้านหยวน ลดลง 38.6% การท่องเที่ยว (ปี 2023): นักท่องเที่ยว 6.2228 ล้านคน เพิ่มขึ้น 100.6% รายได้จากการท่องเที่ยว: 2.512 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 89.8% การค้าส่ง/ค้าปลีก: 1.745 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.1% การขนส่ง: 453 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 23.8% การเงิน: 2.8 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% ไอที: 1.896 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%

กิจการสังคม

การศึกษา

มีโรงเรียน 464 แห่ง นักเรียน 62,873 คน (มัธยมปลาย 7,005 คน มัธยมต้น 12,051 คน อาชีวศึกษา 4,250 คน ประถมศึกษา 27,370 คน อนุบาล 12,097 คน และการศึกษาพิเศษ 100 คน) ครูประจำเต็มเวลา 5,927 คน อัตราการลงทะเบียนเรียนก่อนวัยเรียน: 97.39% ประถมศึกษา: 100% มัธยมต้น: 106.94% มัธยมปลาย: 97.01%

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 763 แห่ง: โรงพยาบาล 34 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 82 แห่ง, ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 13 แห่ง, ศูนย์แม่และเด็ก 12 แห่ง, คลินิก 94 แห่ง เตียงผู้ป่วย 1,834 เตียง (888 เตียงในระดับเทศบาล, 499 เตียงในระดับอำเภอ, 207 เตียงในระดับตำบล, 240 เตียงในภาคเอกชน) บุคลากรทางการแพทย์ 3,838 คน (1,045 คนในระดับเทศบาล, 797 คนในระดับอำเภอ, 748 คนในระดับตำบล, 1,103 คนในภาคเอกชน)

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

งบประมาณด้านการวิจัยและพัฒนา: 3.3 ล้านล้านหยวน (2.64% ของ GDP) โครงการช่วยเหลือด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของมณฑลหูเป่ยประสบความสำเร็จอย่างมาก ได้แก่ ไก่ไข่ที่เลี้ยงบนที่ราบสูง (อัตราสูงสุด 95.6%, มากกว่า 210 ฟองต่อปี), ผลผลิตเรพซีดสูง (เพิ่มขึ้น 10%), ผักเฉพาะทาง (พริก 2,400 กก./หมู่, มะเขือเทศ 4,500 กก./หมู่) และการแปรรูปหลังการเก็บเกี่ยววอลนัท (ราคาเพิ่มขึ้น 0.5 หยวน/จิน)

วัฒนธรรม

1 คณะศิลปะมืออาชีพ (สมาชิก 62 คน), 13 คณะศิลปะประจำเทศมณฑล (สมาชิก 311 คน), 12 ศูนย์วัฒนธรรมประจำเทศมณฑล (เจ้าหน้าที่ 124 คน) การออกอากาศทางวิทยุ: 99.49%, การออกอากาศทางโทรทัศน์: 99.63% มีการแสดงระดับรากหญ้ามากกว่า 4,400 รายการ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อผู้คน 452,000 คน

ประกันสังคม

ประชาชน 8,376 คนได้รับความช่วยเหลือรวมเป็นเงิน 5.2227 ล้านหยวน มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 6,701 ตำแหน่ง (เพิ่มขึ้น 11.4%) ครอบครัวที่ไม่มีงานทำถูกยกเลิก มีการจัดสรรเงินทุนเพื่อรักษาเสถียรภาพการจ้างงาน 3.1381 ล้านหยวน ช่วยรักษาตำแหน่งงาน 2,203 ตำแหน่ง รายได้สุทธิต่อหัวในเมือง (ปี 2023): 48,126 หยวน เพิ่มขึ้น 6.4% ในชนบท: 21,691 หยวน เพิ่มขึ้น 9.3% อัตราส่วนเมืองต่อชนบท: 2.22:1 ลดลง 0.06

การขนส่ง

ภาพรวม

ในปี 2019: ผู้โดยสาร 1.133 ล้านคน (ลดลง 20.6%), สินค้าขนส่ง 2.928 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 6.4%) ระยะทางรวมของทางหลวง: 8,322.68 กิโลเมตร พร้อมสะพาน 904 แห่ง

ทางหลวง

ทางหลวงหมายเลข 219, 349 และ 560 เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์แล้ว ทางหลวงหมายเลข 695 อยู่ระหว่างการก่อสร้าง โครงการทางด่วนลาซา-สนามบินซีเกเซ และโครงการปรับปรุงการจราจรภายนอกสนามบินลาซา กงการ์ กำลังคืบหน้า โครงการคมนาคมขนส่ง 470 โครงการดำเนินการแล้วเสร็จ 204 โครงการ รวมระยะทาง 1,752.66 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

ทางรถไฟลาซา-หนิงฉี (ทางรถไฟไฟฟ้าสายแรกของทิเบต ระยะทาง 435.48 กิโลเมตร ความเร็วตามการออกแบบ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ผ่านเมืองซานหนาน โดยมีสถานี 5 แห่งที่สูงกว่าระดับ 3,200 เมตร ได้แก่ ซานหนาน กงการ์ ชานัง ซังรี และจาจา

การบิน

สนามบินลาซา กงการ์: ตั้งอยู่ในอำเภอกงการ์ ที่ระดับความสูง 3,569.5 เมตร ระดับ 4E รันเวย์ยาว 4,000 เมตร มีเคาน์เตอร์เช็คอิน 16 เคาน์เตอร์ และช่องตรวจความปลอดภัย 15 ช่อง ในปี 2018 มีเที่ยวบิน 36,173 เที่ยว ผู้โดยสาร 4,353,948 คน และสินค้า 36,320.4 ตัน

สนามบินซานหนานหลุนเจ๋อ: ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอหลุนเจ๋อไปทางทิศตะวันตก 11 กิโลเมตร อาคารผู้โดยสารระดับ 4C ยาว 4,500 เมตร พื้นที่อาคารผู้โดยสาร 6,000 ตารางเมตร และมีจุดจอดเครื่องบิน 7 จุด

ระบบขนส่งสาธารณะ

จำนวนยานพาหนะพลเรือนทั้งหมด: 60,358 คัน (รถโดยสาร 39,401 คัน, รถบรรทุก 19,329 คัน, ยานพาหนะใช้งานพิเศษ 131 คัน, รถจักรยานยนต์ 1,397 คัน, รถพ่วง 100 คัน)

วัฒนธรรม

ภาพรวม

แหล่งมรดกทางวัฒนธรรม 722 แห่ง (ระดับชาติ 18 แห่ง ระดับเขตปกครองตนเอง 108 แห่ง ระดับอำเภอ 248 แห่ง และอื่นๆ 414 แห่ง) และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 205 รายการ (ระดับชาติ 15 รายการ ระดับเขตปกครองตนเอง 43 รายการ ระดับเทศบาล 34 รายการ และระดับอำเภอ 113 รายการ)

อาหาร

อาหารเช้าแบบทิเบตดั้งเดิม: บะหมี่เนื้อจามรีทิเบต, หม้อไฟทิเบต, ปาท่องโก๋ผัดเนย, ข้าวคลุกโยเกิร์ต และบะหมี่ผัดทิเบต

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ข้าวบาร์เลย์ดำหลวงหลุนเจ๋อ: ตั้งชื่อตามเปลือกและผิวเมล็ดที่มีสีดำม่วง เป็นพันธุ์ท้องถิ่นที่พัฒนาขึ้นภายใต้สภาพภูมิอากาศที่เป็นเอกลักษณ์ของอำเภอหลุนเจ๋อ

มันฝรั่งแดงฉางกัว: พันธุ์พิเศษจากตำบลฉางกัว น้ำหนักเฉลี่ย 50 กรัม เปลือกบางสีแดงเข้ม เนื้อสีขาว อุดมไปด้วยแคลเซียม วิตามินซี แป้ง และโปรตีน ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการประกวดสินค้าเกษตรประจำปี 2007 ที่มณฑลหูหนาน

ชาเมี่ยนหยูพุทธะ (ชาหยูหลัวกังจี): ชาที่มีรูปทรงกลม แน่น เนียนนุ่ม มีกลิ่นหอมของเทือกเขาแอลป์ และรสชาติกลมกล่อม อุดมไปด้วยกรดอะมิโน (17.9–19.1%) และโพลีฟีนอลในชา (20.9–22.1%)

ข้าวบาร์เลย์พันธุ์ไนดงไฮแลนด์: เมล็ดอวบอ้วน สีเหลืองอ่อน ยาว 6–9 มิลลิเมตร น้ำหนัก 38–42 กรัม ต่อ 1,000 เมล็ด โปรตีน: >=8.5 กรัม/100 กรัม แป้ง: >=50.0 กรัม/100 กรัม แคลเซียม: >=24.0 มิลลิกรัม/100 กรัม

วอลนัท Gyaca: เปลือกบาง ผิวเรียบ เนื้อในสีขาวอวบอ้วน ไขมัน: >=40.0%, โปรตีน: >=12.0 กรัม/100 กรัม, กรดโอเลอิก: >=20.0%, กรดลิโนเลอิก: >=46.0%

ศุลกากร

กล่องเชมาร์: จัดแสดงในช่วงเทศกาลปีใหม่ทิเบตพร้อมกับข้าวบาร์เลย์และซัมปา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสภาพอากาศที่ดีและความเจริญรุ่งเรือง ผู้คนจะถือกล่องนี้ติดตัวไปในระหว่างการเดินทางเยี่ยมเยียนกันในช่วงปีใหม่

ลาการี ปูลู: ผ้าขนสัตว์ทอมือจากทิเบต ใช้ในชีวิตประจำวันและเป็นองค์ประกอบแฟชั่นในกระเป๋าถือและเสื้อผ้า

ศิลปะ

ระบำจิ่วเหอโดร๊ก: มีต้นกำเนิดย้อนไปถึงกลางศตวรรษที่ 8 ในช่วงที่กำลังก่อสร้างวัดซัมเย นักแสดงจะรำในเวลากลางคืนพร้อมกองไฟและกลองเพื่อขับไล่ปีศาจ กลายเป็นระบำที่มีชื่อเสียงในการปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและขอพรให้เกิดความโชคดี

การแกะสลักหน้ากากไนซ่า: ช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญมอบชีวิตใหม่ให้กับไม้ที่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถันผ่านงานแกะสลัก

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

พรมและภาชนะดินเผาทิเบต: เมืองเจเดซิวในอำเภอคงการ์เป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของพรม" ผลิตภัณฑ์จำหน่ายภายในประเทศและส่งออกไปยังอินเดีย เนปาล ภูฏาน และยุโรปตะวันตก

งิ้วทิเบต (ยาร์ลุง ทาชิ เชลปา): ตัวแทนที่โดดเด่นของงิ้วทิเบตแบบสวมหน้ากากขาว ซึ่งมีการแสดงในเทศกาลลาซาโชตันมาตั้งแต่สมัยองค์ดาไลลามะที่ 5

งิ้วทิเบต (Qonggyai Kadrup Tashi Pendun): มีชื่อเสียงในด้านรูปแบบการร้องเพลงที่เป็นเอกลักษณ์และการรำ "เก้ามงคล" โดยมีนักแสดงชายล้วน

ละครโอเปร่าชานนานมอนปา: ละครโอเปร่าพื้นเมืองของชาวมอนปาจากลาดเขาตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาหิมาลัย ใช้บทประพันธ์ภาษาทิเบต แสดงต่อเนื่องกัน 7 วันในช่วงเทศกาลปีใหม่ทิเบต

ระบำชางกัวดรอก: ระบำตีกลองเอวที่มีต้นกำเนิดมาจากศตวรรษที่ 8 แสดงในระหว่างการก่อสร้างวัดซัมเยเพื่อขับไล่ปีศาจ

เครื่องแต่งกายพื้นเมืองโลบา: ทำจากผ้าใยพืช (เปลือกต้นดาชู) มีสีดำ แดง และขาว ไม่มีปก แขน หรือกระเป๋า สวมใส่ได้ทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้เป็นผ้าห่มและภาชนะใส่อาหารได้ด้วย

เครื่องแต่งกายทิเบต: รวมถึงชุด Cuomei Zhazha ซึ่งเป็นที่นิยมมาตั้งแต่สมัย Tubo ในศตวรรษที่ 7

ชาม (หลายประเภท): รวมถึง ชามลากัง, ชามอาวัดกูเด, ชามโมนบาบา และชามวัดซัมเย

การแพทย์ทิเบต (การอาบน้ำสมุนไพรซานหนาน): การดูแลสุขภาพแบบดั้งเดิมโดยใช้น้ำพุร้อนหรือการอาบน้ำสมุนไพรเพื่อรักษาอาการหวัด ลม บวม และกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต สูตรพื้นฐานคือการอาบน้ำ "กานลู่ห้ารสชาติ"

การทำธูปทิเบต (วัดมินโดรลิง), การทอผ้าจากขนสัตว์ (เจเตล), การแกะสลักไม้ (ชานังทิเบต) และเพลงพื้นบ้านมอนบาซามา: ทั้งหมดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2021

โบราณวัตถุและแหล่งประวัติศาสตร์

สุสานกษัตริย์ทิเบต: ตั้งอยู่ในอำเภอคงไจ เป็นสถานที่ฝังศพของกษัตริย์ทิเบตหลายพระองค์ รวมถึงซงเซน กัมโป ซึ่งเป็นศูนย์กลางบรรพบุรุษของชนเผ่ายาร์ลุง

วัดซัมเย: วัดแห่งแรกของทิเบต สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 โดยพระเจ้าตริซง เดทเซน และพระปัทมาสัมภวะ ชื่อวัดมาจากคำอุทานของพระองค์ที่ว่า "ซัมเย!" (หมายถึง "เหนือจินตนาการ") เมื่อทรงเห็นภาพลวงตาของวัด พื้นที่ทั้งหมดประมาณ 25,000 ตารางเมตร สร้างขึ้นตามแบบวัดโอทันตะปุรีของอินเดีย และตีความได้ว่าเป็นผังแบบมณฑล

วัดจิรุ: สร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 8 โดยพระเจ้าไทรด์ ซุกเต็น ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเซตังไปทางเหนือ 30 กิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ (ปี 1984) ภายในมีโบราณวัตถุล้ำค่าสมัยราชวงศ์ถัง รวมถึงภาพเขียนทังก้าแบบราชวงศ์ถัง และคัมภีร์ใบลาน

ซากปรักหักพังเจียตุนซูจง: ตั้งอยู่บนหน้าผาในอำเภอโลจาจ ที่ความสูง 3,300 เมตร มีทางน้ำลับแนวตั้งลึก 60 เมตร

จุดชมวิว

ป่าซีบัคธอร์น: ในตำบลฉือจั่วหมู เมืองซ่ง่าน มีป่าซีบัคธอร์นโบราณขนาดกว่า 2,000 หมู่ ซึ่งเป็นป่าซีบัคธอร์นที่เก่าแก่ที่สุด ใหญ่ที่สุด และสูงที่สุดในโลก ต้นไม้สูงถึง 15 เมตร และมีเส้นรอบวง 4.5 เมตร ได้รับการจัดอันดับให้เป็น "ป่าซีบัคธอร์นที่สวยที่สุดในประเทศจีน" ในปี 2018

ป่าดึกดำบรรพ์หุบเขาไป่หยู: ในอำเภอคูซุม ได้รับการขนานนามว่า "สวรรค์ของนักสำรวจ" ซึ่งตอบสนองจินตนาการด้านธรรมชาติของผู้คนส่วนใหญ่ได้เป็นอย่างดี

ภูเขาบูดานลา: สูงประมาณ 5,088 เมตร เป็นปราการธรรมชาติสุดท้ายสำหรับกระแสน้ำอุ่นจากอินเดียตามแนวแม่น้ำยาร์ลุงซางโป ด้านตะวันตกมีหน้าผาสูงชัน ส่วนด้านตะวันออกปกคลุมด้วยป่าไม้ มีลักษณะเด่นคือภูมิประเทศป่าดินคูซุมและบ่อน้ำพุร้อนเซวู

บุคคลที่มีชื่อเสียง

นีมา: ชาย เชื้อสายทิเบต เกิดเดือนพฤษภาคม ปี 1945 ในอำเภอคงไจ ผู้สืทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ รุ่นที่ 5

Tsangyang Gyatso (1683–1706): ชาติพันธุ์ Monba, ทะไลลามะที่ 6, กวีชาวทิเบตผู้มีชื่อเสียงและบุคคลสำคัญทางการเมือง

เกียรติยศที่สำคัญ

โครงการเมืองต้นแบบการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ รุ่นที่ 4 (2020) โครงการเมืองต้นแบบการก่อสร้างของจีน ผิงอาน (2021) โครงการ "เมืองปลอดขยะ" "แผนพัฒนาห้าปี ฉบับที่ 14" (2022) โครงการเขตต้นแบบความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์แห่งชาติ รุ่นที่ 10 (2023) โครงการนำร่องวงเวียนการใช้ชีวิตสะดวกสบายภายใน 15 นาที รุ่นที่ 4 (2024) โครงการเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2025)

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

ทิวทัศน์แกรนด์แคนยอนยาร์ลุงซางโบในเมืองหนิงฉี

อุทยานทัศนียภาพแกรนด์แคนยอนยาร์ลุงซางโบ ในเมืองหนิงฉี ตั้งอยู่ในเขตอำเภอไมหลิงและอำเภอเมด็อก เมืองหนิงฉี เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งท่องเ…

บริเวณทัศนียภาพอันงดงามของวัดทาชิลฮุนโปในเมืองชิกัตเซ

แหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติวัดทาชิลฮุนโปในเมืองชิกัตเซ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนจีจิลังกา เขตซัมจูเบ เมืองชิกัตเซ เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล…

จุดชมวิวพระราชวังโปตาลาในลาซา

อุทยานทัศนียภาพพระราชวังโปตาลาในนครลาซา ตั้งอยู่ในเขตเฉิงกวน นครลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมโลกและแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

บริเวณชมวิววัดโจคังในลาซา

วัดโจคังในนครลาซา ตั้งอยู่บนถนนบาร์คอร์ เขตเฉิงกวน นครลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นวัดที่มีชื่อเสี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว