ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองสิบสองปันนาได

เขตปกครองตนเองสิบสองปันนาได

เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา (Xishuangbanna Dai Autonomous Prefecture) หรือที่เรียกโดยย่อว่า "ซีซวงปันนา" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลยูนนานของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 21°10′ ถึง 22°40′ เหนือ และลองจิจูด 21°10′ ถึง 22°40′ ใต้

เขตปกครองตนเองสิบสองปันนาได

เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา หรือเรียกโดยย่อว่า "ซีซวงปันนา" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลยูนนานของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 21°10′–22°40′ เหนือ และลองจิจูด 99°55′–101°50′ ตะวันออก อยู่ทางตอนเหนือสุดของเขตร้อนทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ มีพรมแดนติดกับเมืองผู่เอ๋อร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศลาวทางตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศเมียนมาร์ทางตะวันตกเฉียงใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 19,096 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.359 ล้านคน เขตปกครองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 1 เมือง และอำเภอ 2 อำเภอ โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองจิงหง ภูมิภาคนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 13 กลุ่ม โดยชาวไทเป็นชนกลุ่มน้อยที่มีบทบาทมากที่สุด สภาพภูมิอากาศมีลักษณะอุณหภูมิสูง ปริมาณน้ำฝนมาก มีฤดูฝนและฤดูแล้งที่ชัดเจน และความผันแปรของฤดูกาลน้อย แม่น้ำล้านชางและแม่น้ำหนานปานเป็นแม่น้ำสายหลักสองสาย อุตสาหกรรมเด่นของซีซวงปันนา ได้แก่ ชาผู่เอ๋อร์ ยางธรรมชาติ และเกษตรกรรมเขตร้อน ที่นี่เป็นเขตอนุรักษ์ป่าฝนเขตร้อนแห่งเดียวของจีน ซึ่งอนุรักษ์ระบบนิเวศเขตร้อนที่สมบูรณ์ที่สุดในประเทศ และได้รับการยกย่องว่าเป็น "อาณาจักรแห่งพืช" "อาณาจักรแห่งสัตว์" และ "ธนาคารยีนชีวภาพ" ในปี 2025 เขตปกครองนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 94.083 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

นิรุกติศาสตร์

"ซีซวงปันนา" มาจากภาษาไท: "ซีซวง" หมายถึงสิบสอง และ "ปันนา" หมายถึงหน่วยงานปกครองที่รับผิดชอบการจัดเก็บภาษีศักดินา (แปลตรงตัวว่า "นาข้าวสิบสองพันนา") ซึ่งหมายถึงเขตการปกครองสิบสองแห่ง

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉินจนถึงยุคสามก๊กและราชวงศ์จิน

ก่อนและระหว่างยุคสามก๊กและราชวงศ์จิน พื้นที่ซีซวงปันนาเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหย่งชาง อาณาเขตของอาณาจักรทางใต้โบราณ เช่น หนานจ้าวและต้าหลี่ เริ่มก่อตัวขึ้นหลังศตวรรษที่ 8 ในช่วงเวลานั้น ภูมิภาคนี้อยู่ภายใต้อิทธิพลทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของรัฐทางใต้ ขณะเดียวกันก็มีการแลกเปลี่ยนกับอารยธรรมภาคกลาง

ราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้

ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ เผ่าได 12 เผ่าที่รู้จักกันในชื่อ "เล่อซีซวงปัง" ในพื้นที่ซีซวงปันนาได้ให้สัตย์ปฏิญาณต่อราชสำนัก ตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 ถึง 10 อาณาจักรเมิ่งเล่ออยู่ภายใต้เขตอำนาจของคณะกรรมการทหารเหยียนเซิงแห่งหนานจ้าว ในปี ค.ศ. 1160 หัวหน้าเผ่าได ปาย่า เจิ้น ได้รวมเมิ่งเล่อให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้อำนาจของอาณาจักรต้าหลี่

ราชวงศ์ซ่ง หยวน หมิง และชิง

หลังจากราชวงศ์หยวนพิชิตราชวงศ์ซ่งแล้ว มณฑลยูนนานก็ได้รับการสถาปนาเป็นมณฑล และพื้นที่เมิ่งเล่อถูกเรียกว่า "เส้นทางเฉอลี่" ระบบหัวหน้าเผ่าพื้นเมือง (ตูซี) ถูกนำมาใช้ ในปี 1296 การบริหารราชการทหารและพลเรือนเฉอลี่ถูกจัดตั้งขึ้น ในปี 1570 ข้าราชการปราบปรามได้แบ่งดินแดนที่ปกครองออกเป็นสิบสอง "บันนา" และตั้งชื่อว่า "ซีซวงบันนา" ในปี 1895 ภายใต้สนธิสัญญาเขตแดนเพิ่มเติมระหว่างจีนและฝรั่งเศส ฝรั่งเศสได้ยกดินแดนหลายแห่งให้แก่ฝรั่งเศสอินโดจีน ทำให้จำนวนบันนาจากสิบสองเหลือสิบเอ็ด

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 ได้มีการจัดตั้งสำนักบริหารชายแดนผู่ซีขึ้น โดยแบ่งซีซวงปันนาออกเป็น 8 เขตการปกครอง และในปี ค.ศ. 1927 ได้มีการจัดตั้งอำเภอ 7 แห่งขึ้นอย่างเป็นทางการภายใต้การปกครองของผู่เอ๋อร์

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ซีซวงปันนาได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์ เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2496 เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนาได้รับการจัดตั้งขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่หยุนจิงหง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2498 ได้รับการยกระดับเป็นเขตปกครองตนเองระดับจังหวัด ในปี พ.ศ. 2516 เขตปกครองตนเองนี้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของมณฑล แยกตัวออกจากเขตปกครองซีเมา ในปี พ.ศ. 2536 อำเภอจิงหงถูกยุบและแทนที่ด้วยเมืองจิงหง

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 เขตปกครองซีซวงปันนาประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (จิงหง) และอำเภอ 2 แห่ง (เมิ่งไห่และเมิ่งลา) ซึ่งรวมถึงตำบล 30 แห่ง ตำบลย่อย 5 แห่ง หมู่บ้านบริหาร 211 แห่ง และชุมชน 170 แห่ง โดยมีเมืองจิงหงเป็นศูนย์กลางการปกครอง

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้งและขอบเขต

ซีซวงปันนาตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 21°10′–22°40′ เหนือ และลองจิจูด 99°55′–101°50′ ตะวันออก บริเวณขอบเขตร้อนทางเหนือ ทางใต้ของเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ มีพื้นที่ 19,096 ตารางกิโลเมตร และมีพรมแดนติดกับลาวและเมียนมาร์ยาว 966.3 กิโลเมตร

ภูมิอากาศ

ซีซวงปันนา (Xihuangbanna) มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน เทือกเขาไอเหลาและอูเหลียงทางทิศเหนือกั้นอากาศเย็นจากทิศใต้ ขณะที่ความใกล้ชิดกับมหาสมุทรอินเดียและอ่าวเบงกอลนำพาอากาศอบอุ่นและชื้นจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้เข้ามา ภูมิอากาศอบอุ่นและชื้นตลอดทั้งปี ไม่มีฤดูกาลที่ชัดเจน มีเพียงฤดูแล้ง (พฤศจิกายน-เมษายน) และฤดูฝน (พฤษภาคม-ตุลาคม) ในปี 2023 ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 627.5 ถึง 1,196.6 มิลลิเมตรในแต่ละอำเภอ โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยระหว่าง 19.6°C ถึง 25.6°C

โครงสร้างทางธรณีวิทยา

ธรณีวิทยาของจังหวัดนี้มีความซับซ้อน โดยชั้นหินส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินปูน หินแกรนิต และหินชีสต์ พื้นที่นี้ตั้งอยู่ตามแนวรอยเลื่อนของเทือกเขาเหิงต้วนที่ทอดยาวไปทางใต้ โดยมีที่ราบสูงหินแปรขนาบข้างทั้งสองด้าน และมีตะกอนยุคมีโซโซอิกอยู่ในแอ่งกลาง

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศลาดเอียงจากเหนือจรดใต้ โดยมีระดับความสูงที่สูงกว่าอยู่ทั้งสองด้านและมีพื้นที่ต่ำกว่าอยู่ตรงกลาง เทือกเขาอู่เหลียงทางทิศตะวันออกทอดผ่านเมืองจิงหงและเมิ่งลาที่ระดับความสูง 1,000–1,500 เมตร ส่วนที่เหลือของเทือกเขาหนูทางทิศตะวันตกครอบคลุมอำเภอเมิ่งไห่ที่ระดับความสูง 1,500–2,000 เมตร บริเวณตอนกลางมีลักษณะเป็นหุบเขากว้างที่ถูกตัดผ่านโดยแม่น้ำล้านชางและสาขาต่างๆ ที่ระดับความสูง 500–1,000 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือหัวจูเหลียงจื่อในอำเภอเมิ่งไห่ที่ระดับความสูง 2,429 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือจุดบรรจบกันของแม่น้ำล้านชางและแม่น้ำหนานลาที่ระดับความสูง 477 เมตร

อุทกวิทยา

จังหวัดนี้มีแม่น้ำ 2,761 สาย โดยมีความยาวรวม 12,177 กิโลเมตร โครงการอนุรักษ์น้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ได้แก่ อ่างเก็บน้ำเมิ่งอาและอ่างเก็บน้ำแมนเซียน อ่างเก็บน้ำเมิ่งอาจะมี kapasitas การเก็บน้ำรวม 11.127 ล้านลูกบาศก์เมตร

ดิน

ดินในจังหวัดนี้ประกอบด้วยประเภทดิน 7 ประเภท ประเภทย่อย 18 ประเภท และชนิดดิน 85 ชนิด ประเภทหลัก ได้แก่ ดินแดงลูกรัง ดินแดงอิฐ ดินแดง และดินนาข้าว โดยดินนาข้าวคิดเป็นร้อยละ 52.72 ของพื้นที่เพาะปลูกทั้งหมด

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ซีซวงปันนาเผชิญกับความเสี่ยงจากน้ำท่วม ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา และภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศเขตร้อน ฝนตกหนักในช่วงฤดูมรสุมทำให้เกิดน้ำท่วมแม่น้ำและน้ำท่วมฉับพลัน ภูมิภาคนี้มีพื้นที่เสี่ยงภัยทางธรณีวิทยา 152 แห่ง (ดินถล่ม 135 แห่ง การพังทลาย 9 แห่ง และดินโคลนถล่ม 8 แห่ง) ซึ่งคุกคามครัวเรือน 2,524 หลัง และทรัพย์สินมูลค่า 370.82 ล้านหยวน (ประมาณ 51.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ศัตรูพืชและโรคทางการเกษตร รวมถึงเพลี้ยกระโดดและหนอนกระทู้ข้าวโพด ก็เป็นปัญหาสำคัญเช่นกัน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยต่อปีของจังหวัดอยู่ที่ 10.262 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวประชากรอยู่ที่ 7,703 ลูกบิดเมตร ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยระดับประเทศประมาณสี่เท่า น้ำผิวดินเป็นแหล่งน้ำที่ใช้มากถึง 99.9% ของปริมาณการใช้น้ำทั้งหมด

ทรัพยากรที่ดิน

จากผลสำรวจที่ดินแห่งชาติครั้งที่ 3 พบว่า พื้นที่เพาะปลูกมีจำนวน 115,971.20 เฮกตาร์ (173,960 หมู่) พื้นที่สวนมีจำนวน 610,624.73 เฮกตาร์ (915,940 หมู่) พื้นที่ป่ามีจำนวน 1,077,645.38 เฮกตาร์ (1,616,470 หมู่) และพื้นที่ทุ่งหญ้ามีจำนวน 10,308.94 เฮกตาร์ (154,600 หมู่)

ทรัพยากรแร่

จังหวัดได้ระบุชนิดแร่ 26 ชนิดในแหล่งแร่ 350 แห่ง แหล่งสำรองที่สำคัญ ได้แก่ ถ่านหิน (26.7978 ล้านตัน) แร่เหล็ก (165.9819 ล้านตัน) แร่เกลือ (1,576.4513 ล้านตัน) และแร่อื่นๆ เช่น ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ดีบุก ทองคำ เงิน และแร่หายาก

ความหลากหลายทางชีวภาพ

ป่าฝนเขตร้อนของซีซวงปันนาเป็นแหล่งอาศัยของพืชชั้นสูงกว่า 5,000 ชนิด รวมถึงพืชเฉพาะถิ่น 153 ชนิด และพืชหายากและใกล้สูญพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 178 ชนิด นอกจากนี้ ภูมิภาคนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่า 756 ชนิด (คิดเป็น 25.3% ของจำนวนสัตว์ป่าทั้งหมดในประเทศ) รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 108 ชนิด และนก 427 ชนิด ที่นี่เป็นที่ตั้งของประชากรช้างเอเชียป่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน เขตปกครองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติและระดับจังหวัด 6 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 622,800 หมู่ รวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติซีซวงปันนา (200,000 เฮกตาร์ ก่อตั้งในปี 1958) และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติแม่น้ำนาบัน

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 1.359 ล้านคน ซึ่งรวมถึงผู้อยู่อาศัยในเมือง 733,000 คน อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.16 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.50 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -1.34 ต่อพันคน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 53.93%

กลุ่มชาติพันธุ์

ในปี 2023 มีกลุ่มชาติพันธุ์ 13 กลุ่มอาศัยอยู่ในซีซวงปันนา จากประชากรที่ลงทะเบียนทั้งหมด 1.0245 ล้านคน กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยมีจำนวน 795,300 คน (77.6%) ซึ่งรวมถึงชาวไท 333,900 คน (32.6%) ชาวฮั่น 212,100 คน (20.7%) และชาวจินูโอ 25,800 คน (2.5%) ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์สุดท้ายที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากคณะรัฐมนตรี

ภาษา

ภาษาไดเป็นภาษาในกลุ่มจ้วงได ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ชาวไดใช้ระบบการเขียนสี่ระบบ ได้แก่ ไดเล่อ ไดนา ไดเบิง และจินผิงได กลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ก็ยังคงใช้ภาษาของตนเอง เช่น ฮานี ลาหู เหยา เหมียว และวา

ศาสนา

ศาสนาหลักๆ ได้แก่ พุทธศาสนา ศาสนาดั้งเดิม อิสลาม คริสต์ และลัทธิเต๋า พุทธศาสนาเถรวาดเข้ามาในช่วงศตวรรษที่ 3 ถึง 6 และกลายเป็นศาสนาหลักของชาวไดและชาวบุลัง

การเมือง

เขตปกครองนี้อยู่ภายใต้ระบบการปกครองแบบเขตปกครองตนเองของจีน โดยมีสภาประชาชนและรัฐบาลประชาชนเขตปกครองตนเองไทเป็นผู้บริหารกิจการระดับภูมิภาค

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ซีซวงปันนาเป็นเขตปกครองด้านเกษตรกรรมที่มีเสาหลักดั้งเดิมในด้านยางพารา ธัญพืช น้ำตาล และชา ควบคู่ไปกับการท่องเที่ยวที่กำลังเติบโต ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 94,083 ล้านหยวน (ประมาณ 13.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% โครงสร้างสามภาคส่วนมีสัดส่วน 21.1:23.0:55.9 โดยมี GDP ต่อหัว 69,821 หยวน (ประมาณ 9,700 ดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 33.631 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 507,700 ตัน ยางแห้ง 375,300 ตัน ชา 72,300 ตัน และผลไม้ 1.5157 ล้านตัน พื้นที่ปลูกยางพาราครอบคลุม 4.7425 ล้านหมู่

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 9.351 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.30 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.2% การผลิตไฟฟ้ารวมอยู่ที่ 7.966 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง เพิ่มขึ้น 28.5% โดยพลังงานแสงอาทิตย์เติบโต 75.9% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 12.269 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 รายได้จากอุตสาหกรรมบริการระดับสูงอยู่ที่ 6.353 พันล้านหยวน (ประมาณ 882 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.7% จังหวัดได้รับนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ 72.9294 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 3.5%) โดยมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวม 80.789 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.22 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ยอดขายปลีกอยู่ที่ 43.724 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การค้าส่งออกและนำเข้าทางท่าเรือมีมูลค่ารวม 74.303 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.32 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.992 พันล้านหยวน (ประมาณ 554 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายจ่ายอยู่ที่ 14.56 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.02 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 113.569 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และยอดเงินกู้อยู่ที่ 90.942 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.63 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 2.547 พันล้านหยวน (ประมาณ 354 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

บริการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 จังหวัดนี้มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษาปกติ 3,570 คน ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายปกติ 7,869 คน ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 16,247 คน และในระดับประถมศึกษา 15,506 คน โดยมีเด็กในระดับก่อนวัยเรียน 31,967 คน

การดูแลสุขภาพ

จังหวัดนี้มีสถานพยาบาล 869 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 45 แห่ง สถานบริการสุขภาพระดับรากหญ้า 813 แห่ง และสถานบริการสาธารณสุข 10 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 12,977 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 4,554 คน และมีเตียงผู้ป่วย 8,652 เตียง

สื่อ

สถานีวิทยุและโทรทัศน์ซีซวงปันนา ก่อตั้งขึ้นในปี 2555 โดยการรวมสถานีโทรทัศน์และวิทยุเดิมเข้าด้วยกัน ปัจจุบันดำเนินงานช่องโทรทัศน์ 2 ช่อง คลื่นวิทยุ 2 คลื่น และแพลตฟอร์มต่างๆ มากมาย ออกอากาศในภาษาไทและภาษาฮั่นหนี่

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 งบประมาณด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสูงถึง 63 ล้านหยวน (ประมาณ 8.75 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีการรับรองวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติใหม่ 17 แห่ง และจังหวัดนี้มีสิทธิบัตรที่ยังมีผลบังคับใช้ 429 ฉบับ

วัฒนธรรม

ภายในสิ้นปี 2025 จังหวัดนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 4 คณะ ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง โดยมีหนังสือในห้องสมุดรวมทั้งสิ้น 314,800 เล่ม

กีฬา

ในปี 2025 นักกีฬาจากจังหวัดได้รับรางวัลเหรียญทอง 30 เหรียญ เหรียญเงิน 31 เหรียญ และเหรียญทองแดง 14 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

จังหวัดได้ดำเนินการปลูกป่าเสร็จสมบูรณ์แล้ว 3,560 เฮกตาร์ การใช้พลังงานทั้งหมดอยู่ที่ 2.3754 ล้านตันของถ่านหินมาตรฐาน เพิ่มขึ้น 3.8%

ประกันสังคม

ในปี 2025 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 31,218 หยวน (ประมาณ 4,336 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% โดยในเมืองอยู่ที่ 42,681 หยวน (ประมาณ 5,928 ดอลลาร์สหรัฐ) และในชนบทอยู่ที่ 22,428 หยวน (ประมาณ 3,115 ดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 25,997 หยวน (ประมาณ 3,611 ดอลลาร์สหรัฐ) ประกันการว่างงานในเมืองครอบคลุม 99,700 คน ประกันบำนาญขั้นพื้นฐานของคนงานในเมืองครอบคลุม 262,700 คน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบทครอบคลุม 841,900 คน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองซีซวงปันนาตั้งอยู่ในทำเลยุทธศาสตร์ที่ติดกับประเทศลาวและเมียนมาร์ โดยมีเส้นแบ่งเขตแดนยาว 966.29 กิโลเมตร มีท่าเรือระดับชาติ 7 แห่ง ได้แก่ สนามบินบันนา ท่าเรือรถไฟ ท่าเรือจิงหง ท่าเรือกวนเล่ย ท่าเรือโมฮั่น ท่าเรือต้าหลัว และท่าเรือเมิ่งหม่าน ซึ่งเชื่อมต่อเครือข่ายการขนส่งทางน้ำ ทางบก ทางอากาศ และทางรางอย่างครบวงจร แม่น้ำล้านช้าง-แม่โขงเชื่อมต่อ 6 ประเทศ ทางรถไฟสายจีน-ลาว ช่วงซีซวงปันนามีความยาว 214.28 กิโลเมตร มีสถานีรถไฟ 5 แห่ง

ทางหลวง

ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 จังหวัดนี้มีทางหลวงรวม 9,224.064 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 414.333 กิโลเมตร และถนนชั้นหนึ่ง 42.699 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

ทางรถไฟจีน-ลาวให้บริการที่เมืองซีซวงปันนา เชื่อมต่อกับเมืองคุนหมิงและเมืองอื่นๆ ต่อไป ในปี 2023 เส้นทางรถไฟซีซวงปันนาได้ขนส่งผู้โดยสาร 4.36 ล้านคน และสินค้า 4.628 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 153% และ 77.7% ตามลำดับ

การบิน

สนามบินนานาชาติซีซวงปันนา กาซา เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 7 เมษายน 1990 และได้รับการกำหนดให้เป็นสนามบินท่าเรือชั้นหนึ่งในปี 1997 ในปี 2023 สนามบินแห่งนี้รองรับผู้โดยสารกว่า 6 ล้านคนและสินค้ากว่า 14,200 ตัน (เพิ่มขึ้น 80.9%)

การขนส่งทางน้ำ

ในปี 2020 จังหวัดนี้มีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ 194 กิโลเมตร ท่าเทียบเรือ 23 แห่ง และท่าจอดเรือ 45 แห่ง ท่าเรือจิงหงเป็นท่าเรือระดับ 1 ของประเทศที่มีเส้นทางการเดินเรือระหว่างประเทศไปยังลาว เมียนมาร์ และไทย

ระบบขนส่งสาธารณะ

ภายในเดือนพฤศจิกายน 2565 จังหวัดจิงหงมีบริษัทรถโดยสาร 4 บริษัท บริษัทแท็กซี่ 4 บริษัท และแพลตฟอร์มเรียกรถ 58 แห่ง โดยมีรถโดยสาร 174 คัน แท็กซี่ 689 คัน และรถเรียก 1,247 คัน จังหวัดจิงหงมีรถโดยสารพลังงานใหม่ 74 คัน ให้บริการใน 11 เส้นทาง นอกจากนี้ จังหวัดยังให้บริการรถโดยสารในชนบท 183 เส้นทาง โดยมีรถ 545 คัน ครอบคลุมพื้นที่เมืองและหมู่บ้าน 100%

วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์

ภาพรวม

เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของซีซวงปันนาเน้นไปที่ขนบธรรมเนียมประเพณีของกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ และภูมิทัศน์ป่าฝนเขตร้อน

อาหาร

อาหารของชาวไดมีลักษณะเด่นคือการย่าง การทอด การนึ่ง การสับ และการดอง โดยมีรสชาติที่หอม กรอบ เปรี้ยว เผ็ด และสดชื่น ข้าวเป็นอาหารหลัก เสริมด้วยเนื้อหมู เนื้อสัตว์ปีก ผัก และพืชป่า

ศุลกากร

เทศกาลสำคัญของชาวได ได้แก่ สงกรานต์บิมาย (เทศกาลสาดน้ำ), เขาวัด (เทศกาลปิดประตู) และอวกวัด (เทศกาลเปิดประตู) ส่วนเทศกาลของชาวฮานี (อาข่า) ได้แก่ กาตังปะ และเยกูซา เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของชาวได ได้แก่ เสื้อไม่มีปกสำหรับผู้ชาย และกระโปรงทรงท่อสำหรับผู้หญิง การสักเป็นประเพณีที่แพร่หลายในหมู่ผู้ชาย บ้านยกพื้นของชาวได (แบบกานหลาน) มีลักษณะเป็นโครงสร้างสองชั้น โดยมีปศุสัตว์อยู่ด้านล่างและที่อยู่อาศัยอยู่ด้านบน สถาปัตยกรรมวัดพุทธมีลักษณะเด่นคือหลังคามุงกระเบื้องหลายชั้นและหลายระดับ

ศิลปะ

วรรณกรรมของชาวไดพัฒนาขึ้นผ่านทั้งประเพณีการบอกเล่าและการเขียน โดยได้รับอิทธิพลจากการนำอักษรไดมาใช้ในยุคแรก มหากาพย์เชิงบรรยายมีต้นกำเนิดมาจากเพลงพื้นบ้านโบราณ พัฒนาจากเพลงทำงานง่ายๆ ไปสู่บทกวีบรรยายที่ซับซ้อน เช่น "เพลงรักนกฟีนิกซ์" นักร้องมืออาชีพที่เรียกว่า "ซานฮา" ยังคงแสดงมหากาพย์แบบบอกเล่าในปัจจุบัน

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ ชาผู่เอ๋อร์ ยางธรรมชาติ ผลไม้เมืองร้อน และผ้าไหมไท่จิน ซึ่งเป็นสิ่งทอทอมือแบบดั้งเดิมที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

จังหวัดนี้มีโบราณวัตถุถาวร 75 แห่ง (รวมถึงสถานที่สำคัญระดับชาติ 5 แห่ง) พิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง และโบราณวัตถุเคลื่อนย้ายได้ 3,550 ชิ้นที่จัดทำเป็นบัญชีรายชื่อแล้ว สถานที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาแปดเหลี่ยมจิงเจิ้น (อำเภอเมิ่งไห่ สถานที่มรดกโลกตั้งแต่ปี 1988) เจดีย์หมั่นเฟยหลง (จิงหง สร้างปี 1204) วัดหมั่นต้วน (เมิ่งไห่ สร้างปี 950) วัดแมนชุนหม่าน (จิงหง สร้างใหม่ปี 1260) และศาลเจ้าหลี่ติงกัว (เมิ่งลา สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงแม่ทัพหลี่ติงกัวสมัยราชวงศ์หมิง-ชิง)

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ภายในสิ้นปี 2023 ซีซวงปันนา มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 209 โครงการ (รวมระดับชาติ 12 โครงการ) เขตคุ้มครองระบบนิเวศทางวัฒนธรรมระดับจังหวัด 4 แห่ง ผู้สืบทอดมรดก 455 คน (รวมระดับชาติ 9 คน) และศูนย์ถ่ายทอดความรู้ 56 แห่ง

จุดชมวิว

ภาพรวม

ซีซวงปันนาเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวระดับชาติ เขตสาธิตเชิงนิเวศระดับชาติ สมาชิกเครือข่ายเขตสงวนชีวมณฑลของยูเนสโก และศูนย์สังเกตการณ์การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การการท่องเที่ยวโลก (UNWTO) การพัฒนาการท่องเที่ยวเริ่มต้นขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ทำให้เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงชาติพันธุ์แห่งแรกๆ ของจีน ภายในสิ้นปี 2023 เขตปกครองนี้มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 19 แห่ง (รวมถึง 14 แห่งที่มีระดับ 4A ขึ้นไป) รีสอร์ทท่องเที่ยว 4 แห่ง และหมู่บ้านท่องเที่ยวชนบทระดับชาติ 4 แห่ง

สถานที่ท่องเที่ยวหลัก

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ เขตอนุรักษ์ป่าฝนเขตร้อน สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนซีซวงปันนา เจดีย์ขาวหม่านเฟยหลง ศาลาแปดเหลี่ยมจิงเจิ้น และหมู่บ้านวัฒนธรรมไทแห่งเขื่อนมะกอก (กานหลานปา)

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

จังหวัดนี้รักษาความร่วมมือข้ามพรมแดนกับลาวและเมียนมาร์ผ่านท่าเรือแห่งชาติทั้งเจ็ดแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าเรือโมฮั่นบนทางรถไฟจีน-ลาว และท่าเรือจิงหงบนแม่น้ำล้านช้าง-แม่โขง

บุคคลสำคัญ

บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับซีซวงปันนา ได้แก่ ปายาเจิ้น ผู้รวมเมืองเมิ่งเล่อในศตวรรษที่ 12 และหลี่ติงกัว แม่ทัพสมัยหมิง-ชิงผู้ต่อต้านราชวงศ์ชิงและเสียชีวิตในเมืองเมิ่งเล่อในปี ค.ศ. 1662

ผู้มีส่วนร่วมสำคัญ

ไช่ ซีเทา นักพฤกษศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ได้สร้างคุณูปการอย่างมากต่อการพัฒนาการเกษตรของซีซวงปันนาในช่วงทศวรรษ 1960 เขาได้ริเริ่มการทดลองปลูกข้าวสองรอบในช่วงต้นฤดูที่เมิ่งหลุน พัฒนาพันธุ์ข้าวที่ดีขึ้น และส่งเสริมการปลูกผลไม้เมืองร้อน ยางพารา และชา ชาวบ้านทุกกลุ่มชาติพันธุ์ต่างเรียกขานเขาด้วยความรักว่า "ไช่ โบตา"

เกียรตินิยมระดับสูง

ซีซวงปันนาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ทัศนียภาพแห่งชาติ เขตสาธิตเชิงนิเวศแห่งชาติ เขตสงวนชีวมณฑลของยูเนสโก และหอสังเกตการณ์ความยั่งยืนด้านการท่องเที่ยวขององค์การการท่องเที่ยวโลก (UNWTO) ส่วนเมืองจิงหงเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกของ "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" ในปี 1999

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เมืองโบราณลี่เจียง

เมืองโบราณลี่เจียงตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าของเมืองลี่เจียง มณฑลยูนนาน และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตอนในของเทือกเ…

หมู่บ้านชาติพันธุ์ยูนนาน

หมู่บ้านชนเผ่ายูนนานตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบเตียนฉี ในเขตซีซาน เมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน ห่างจากตัวเมืองประมาณ 8 กิโลเมตร และเป็นแหล่งท่องเที่ย…

สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนซีซวงปันนา

สวนพฤกษศาสตร์เขตร้อนซีซวงปันนา (XBG) สังกัดสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน ตั้งอยู่ในเมืองเมิ่งหลุน เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา มณฑลยูนนาน ตั…

อุทยานป่าดึกดำบรรพ์ซีซวงปันนา

อุทยานป่าดึกดำบรรพ์ซีซวงปันนา ตั้งอยู่ในเมืองจิงหง เขตปกครองตนเองไทซีซวงปันนา มณฑลยูนนาน ห่างจากตัวเมืองจิงหงประมาณ 8 กิโลเมตร อุทยานแห่งนี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว