เขตปกครองตนเองเฉียนหนานบูเย่และเหมียว
เขตปกครองตนเองเฉียนหนานบู่เย่และเหมียว (Qiannan Buyei and Miao Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เฉียนหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลกุ้ยโจว มีพรมแดนติดกับเฉียนตงหนานทางทิศตะวันออก
เขตปกครองตนเองเฉียนหนานบูเย่และเหมียว
เขตปกครองตนเองเฉียนหนานบู่เย่และเหมียว หรือเรียกย่อว่า "เฉียนหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลกุ้ยโจว มีพรมแดนติดกับเฉียนตงหนานทางทิศตะวันออก กวางซีทางทิศใต้ อันซุนและเฉียนซีหนานทางทิศตะวันตก และกุ้ยหยางทางทิศเหนือ ตั้งอยู่บนเนินเขาจากที่ราบสูงกุ้ยโจวไปยังเนินเขากวางซี ภูมิประเทศจึงสูงกว่าทางตอนเหนือและต่ำกว่าทางตอนใต้ อยู่ในเขตมรสุมเอเชียตะวันออก พื้นที่ทั้งหมด 26,200 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง อำเภอ 9 แห่ง และอำเภอปกครองตนเอง 1 แห่ง ประชากรประจำถิ่น 3,489,700 คน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 1956 เฉียนหนานเคยเป็นเส้นทางสำคัญบนเส้นทางสายไหมทางทะเลตอนใต้ ภูมิภาคนี้มีแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอย่างเทือกเขาคาร์สต์หลี่ป๋อ ("มรกตบนเข็มขัดโลก"), "ดวงตาแห่งท้องฟ้าของจีน" (กล้องโทรทรรศน์วิทยุความเร็วสูง) และกลุ่มภูเขาผิงเทียนเทียนเคิง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 200.849 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.2%
ประวัติศาสตร์
ตั้งแต่สมัยโบราณ พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อย ในสมัยราชวงศ์หยินและโจว พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของรัฐจางเค่อและเย่หลาง หลังจากราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) รัฐบาลกลางได้จัดตั้งระบบการปกครองต่างๆ ขึ้น ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ได้มีการนำระบบหัวหน้าเผ่ามาใช้ ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้เริ่มการปฏิรูป "เปลี่ยนหัวหน้าเผ่าเป็นข้าราชการ" (gaituguiliu) ในปี ค.ศ. 1949 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองพิเศษตูซานขึ้น ในปี ค.ศ. 1956 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองเฉียนหนานบู่เย่และเหมียว โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ตูหยุน ในปี ค.ศ. 1958 อำเภอตูหยุนได้ยกฐานะเป็นเมืองตูหยุน และในปี ค.ศ. 1996 อำเภอฟู่ฉวนได้ยกฐานะเป็นเมืองฟู่ฉวนระดับอำเภอ
หน่วยงานบริหาร
ณ สิ้นปี 2025: ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง (ตู้หยุน, ฟู่ฉวน), อำเภอ 9 แห่ง (หลี่ป๋อ, กุ้ยติ้ง, เหวินอัน, ตู้ซาน, ผิงถัง, หลัวเตียน, ฉางซุน, หลงหลี่, หุยสุ่ย) และเขตปกครองตนเอง 1 แห่ง (เขตปกครองตนเองซานตู้สุ่ย) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนประจำเขตปกครองตั้งอยู่ที่เลขที่ 14 ถนนหวนตงกลาง เมืองตู้หยุน
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เฉียนหนานตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลกุ้ยโจว ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 106°12'–108°18' และละติจูดเหนือ 25°04'–27°29' ครอบคลุมพื้นที่ 207.9 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 269.4 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ อำเภอหลี่ป๋อเป็นจุดที่ใกล้ทะเลที่สุดของมณฑลกุ้ยโจว (390 กิโลเมตรถึงเมืองฟางเฉิงกัง มณฑลกวางซี) พื้นที่ทั้งหมด: 26,200 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบสูงกุ้ยโจวไปยังเนินเขากว่างซี โดยทางเหนือจะสูงกว่า จุดสูงสุดคือ ภูเขาตู่เผิง ที่ความสูง 1,961 เมตร จุดต่ำสุดคือ ปากแม่น้ำหลัวเตียนหงสุ่ย ที่ความสูง 242 เมตร ระดับความสูงเฉลี่ย: 997 เมตร ภูมิประเทศเป็นแบบคาร์สต์อย่างกว้างขวาง มีป่าบนยอดเขา กลุ่มยอดเขา หลุมยุบ ถ้ำ และแม่น้ำใต้ดิน ประเภทของภูมิประเทศมี 6 ประเภท ได้แก่ ภูเขาสูง ภูเขาขนาดกลาง ภูเขาต่ำ เนินเขา และแอ่ง
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศหลากหลาย มีความแตกต่างกันทั้งในระดับภูมิภาคและระดับความสูง อยู่ในเขตมรสุมเอเชียตะวันออก ใกล้ทะเลที่สุดในมณฑลกุ้ยโจว มีความร้อนจากกระแสน้ำในมหาสมุทรสูง ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: 292 วัน ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี: ประมาณ 30% อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 13.6–19.6°C เพิ่มขึ้นทางทิศใต้และทิศตะวันออก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: มากกว่า 1,200 มม. เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีฝนตกชุกที่สุดของกุ้ยโจว
อุทกวิทยา
แหล่งกำเนิดของระบบแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเพิร์ล ประกอบด้วยแม่น้ำขนาดกลางและขนาดเล็ก 117 สาย รวมความยาวกว่า 5,000 กิโลเมตร แม่น้ำเหล่านี้มักไหลผ่านถ้ำหินปูน สลับระหว่างส่วนผิวดินและใต้ดิน มีแม่น้ำ 2 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 5,001 ตารางกิโลเมตร (แม่น้ำอู่เจียงและแม่น้ำหงสุ่ย) ลักษณะทางธรณีวิทยาแบบหินปูนทำให้ระดับน้ำผันผวนอย่างมากตามฤดูกาล
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
พื้นที่ลุ่มน้ำทั้งหมด: 26,193.2 ตารางกิโลเมตร (แม่น้ำแยงซี 7,586.9 ตารางกิโลเมตร; แม่น้ำเพิร์ล 18,606.3 ตารางกิโลเมตร) ศักยภาพการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี: 4.208 ล้านกิโลวัตต์ (ที่พัฒนาได้: 1.805 ล้านกิโลวัตต์) สถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่สร้างเสร็จแล้ว 137 แห่ง (783,000 กิโลวัตต์) และอยู่ระหว่างการก่อสร้าง 10 แห่ง (413,000 กิโลวัตต์) อัตราการใช้ประโยชน์ในการพัฒนา: 66.4%
ทรัพยากรพืช
มีพืช 1,384 ชนิด ใน 170 วงศ์ และ 744 สกุล (คิดเป็น 86.8% ของวงศ์ทั้งหมด 54% ของสกุล และ 27.9% ของชนิด) พืชโบราณและพืชดึกดำบรรพ์จำนวนมากได้รับการอนุรักษ์ไว้เนื่องจากตั้งอยู่ในพื้นที่ทางใต้จึงรอดพ้นจากยุคน้ำแข็ง มีพืชหายาก 45 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ (12 ชนิด ระดับ 2 และ 11 ชนิด ระดับ 3)
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์มีกระดูกสันหลัง 484 ชนิด: นก 235 ชนิด (58.1% ของทั้งหมดในมณฑลกุ้ยโจว), ปลา 98 ชนิด (51.6%), สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 73 ชนิด (54.5%), สัตว์เลื้อยคลาน 55 ชนิด (55.6%), สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 23 ชนิด (38.3%) สัตว์หายาก 34 ชนิด (56.7% ของทั้งหมดในมณฑล): คุ้มครองระดับ 1 จำนวน 6 ชนิด (เสือโคร่งจีนใต้, เสือดาวลายเมฆ, เสือดาว, เซโรว์, กอรัล, นกเป็ดน้ำจีน), คุ้มครองระดับ 2 จำนวน 10 ชนิด
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุที่ได้รับการพิสูจน์แล้วกว่า 50 ชนิด ฟอสฟอรัส: 4.432 พันล้านตัน (20.1% ของปริมาณสำรองของประเทศ) ถ่านหิน: 171 ล้านตัน พลวง: 79,100 ตัน สังกะสี: 298,000 ตัน ผลึก: 800,000 ตัน แร่เหล็ก: 95.28 ล้านตัน
ประชากร
ณ สิ้นปี 2568: 3,489,700 (ลดลง 11,500) 43 ชาติพันธุ์ ชนกลุ่มน้อย ร้อยละ 59.05 Buyei กระจายไปทั่วทุกมณฑล แม้วส่วนใหญ่อยู่ใน Huishui, Duyun, Sandu, Fuquan, Guiding และ Longli; จุ้ยส่วนใหญ่อยู่ใน Sandu, Libo, Duyun และ Dushan; Maonan ใน Pingtang, Dushan และ Huishui; เหยาในลิโป
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 3,489,700 คน (ลดลง 11,500 คน) ประกอบด้วย 43 กลุ่มชาติพันธุ์ โดยมีชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 59.05%
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 200.849 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.2% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 31.04 พันล้านหยวน (15.4%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 59.371 พันล้านหยวน (29.6%) อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 110.437 พันล้านหยวน (55.0%) ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัว: 57,460 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 15% (ภาคอุตสาหกรรม 52.4% ภาคเอกชน 42.6% ภาคอุตสาหกรรม 59.4% เทคโนโลยีขั้นสูง 9.3%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 13.328 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 50.366 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.1%
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 52.521 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 4.0103 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 1.3119 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.7% สมุนไพรจีน: 336,700 ตัน ผักและเห็ด: 5.766 ล้านตัน ชา: 68,400 ตัน ผลไม้: 1.7133 ล้านตัน เนื้อสัตว์: 263,100 ตัน จำนวนสุกร: 2.1054 ล้านตัว พื้นที่ป่า: 63.0% การประมง: 27,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 49.072 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.4% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 14.5% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 10.0% การผลิตเพิ่มขึ้น 18.0% ไฟฟ้า/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 4.9%) การผลิตสารเคมีเพิ่มขึ้น 24.6% อัตราการขายขนาดใหญ่: 98.9% กำไร: 8.627 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 27.5% รายได้: 111.338 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.0% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 10.353 พันล้านหยวน ลดลง 11.8%
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: เพิ่มขึ้น 1.9% (ในเมืองเพิ่มขึ้น 1.8%; ในชนบทเพิ่มขึ้น 2.3%) การค้าต่างประเทศ: 3.798 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 39.1% (นำเข้า 1.196 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 398.3%; ส่งออก 2.602 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5%) เงินฝากรวม: 235.98 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.0% สินเชื่อรวม: 289.594 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3%
กิจการสังคม
การศึกษา
บุคลากรทั้งหมด 64,739 คน (ครูประจำ 49,026 คน) ระดับก่อนประถมศึกษา: บุคลากร 16,179 คน (ครู 8,262 คน) ระดับประถมศึกษา: บุคลากร 19,459 คน (ครู 16,553 คน) ระดับมัธยมต้น: บุคลากร 11,743 คน (ครู 10,132 คน) ระดับมัธยมปลาย: บุคลากร 8,259 คน (ครู 6,649 คน) ระดับอาชีวศึกษา: บุคลากร 2,021 คน (ครู 1,791 คน) การศึกษาพิเศษ: บุคลากร 297 คน (ครู 243 คน) ระดับอุดมศึกษา: บุคลากร 6,656 คน (ครู 5,329 คน)
วัฒนธรรม
มีห้องสมุดสาธารณะ 13 แห่ง พิพิธภัณฑ์/อนุสรณ์สถาน 13 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง และสนามกีฬาในร่ม 342 แห่ง ครอบคลุมการออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ 99.8% ห้องสมุดระดับชาติชั้น 1 ได้แก่ ห้องสมุดเมืองตู้หยุน และห้องสมุดอำเภอเหวินอัน
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 2,228 แห่ง: โรงพยาบาล 122 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 200 แห่ง เตียงผู้ป่วย 26,111 เตียง (โรงพยาบาล 22,506 เตียง, ศูนย์สุขภาพ 2,666 เตียง) บุคลากรทางการแพทย์ 30,641 คน (แพทย์ 11,251 คน, พยาบาล 13,663 คน, เภสัชกร 1,230 คน, ช่างเทคนิค 2,344 คน)
กีฬา
ได้รับรางวัล 97 รางวัลจากการแข่งขันระดับนานาชาติและระดับชาติ (เพิ่มขึ้น 61.7%) เหรียญรางวัลระดับจังหวัด 292 เหรียญ มีผู้เข้าร่วมกิจกรรมฟิตเนส 1.3606 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 0.5%)
ประกันสังคม
เงินบำนาญ: 2.7944 ล้านหยวน การว่างงาน: 259,900 คน การบาดเจ็บจากการทำงาน: 464,900 คน ประกันสุขภาพ: 3.8697 ล้านหยวน การคลอดบุตร: 279,900 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 46,700 คน (288 ล้านหยวน) ค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบท: 135,200 คน (673 ล้านหยวน)
การขนส่ง
ภาพรวม
ทางรถไฟ: รถไฟความเร็วสูงกุ้ยหยาง-กว่างโจว, รถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, ทางรถไฟเซียงเฉียน, เฉียนกุย และจูหลิว ทางหลวง: ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 321 และ 210 รวมถึงทางด่วนอีก 6 สาย รวมระยะทาง 858 กิโลเมตร ทุกอำเภอเชื่อมต่อด้วยทางด่วน ทุกตำบลเชื่อมต่อด้วยถนนลาดยาง และทุกหมู่บ้านเชื่อมต่อด้วยถนน มีท่าเรือแม่น้ำภายในประเทศ 3 แห่ง (อู่เจียง, เจียงเจียเหอ, หงสุ่ยเหอ) เชื่อมต่อกับแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเพิร์ล สนามบินหลี่ป๋อให้บริการเที่ยวบินไปยังกุ้ยหยาง กว่างโจว ฉางชา และซานย่า ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ 1 ชั่วโมงไปยังสนามบินนานาชาติกุ้ยหยางหลงตงเป่า
ทางหลวง
ระยะทางรวม: 27,080 กม. (ทางด่วน 1,578 กม. เพิ่มขึ้น 7.6%) ผู้โดยสารบนทางด่วน: 16.9 ล้านคน สินค้าบนทางด่วน: 167.81 ล้านตัน เครือข่ายทางด่วนประกอบด้วยเส้นทางหลานไห่ หูคุน เซียหรง หยินไป่ หุยซิง และต้าซิน "ทางด่วนเชื่อมระหว่างอำเภอ" เสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2558
ทางรถไฟ
มีทางรถไฟที่ใช้งานอยู่ 312 กิโลเมตร (คิดเป็น 15.2% ของทางรถไฟทั้งหมดในมณฑลกุ้ยโจว) ได้แก่ ทางรถไฟเฉียนกุย ทางรถไฟหูคุน (ทางรถไฟสองรางจูหลิว) และทางรถไฟกวางซี-ลี่ป๋อ นอกจากนี้ยังมีทางรถไฟความเร็วสูงกุ้ยหยาง-กว่างโจว (152 กิโลเมตรในเฉียนหนาน) และทางรถไฟโดยสารหูคุน (63.6 กิโลเมตร) ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
การบิน
สนามบินหลี่ป๋อ: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2550 มีรันเวย์ยาว 2,300 เมตร อาคารผู้โดยสารขนาด 3,334 ตารางเมตร ออกแบบมาเพื่อรองรับผู้โดยสาร 220,000 คนต่อปี เริ่มขยายสนามบินเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2563 ระยะทางจากเมืองตู้หยุนไปยังสนามบินนานาชาติกุ้ยหยางหลงตงเป่า: 120 กิโลเมตร สามารถเดินทางได้ด้วยรถไฟความเร็วสูง (มีสถานีตรงที่หลงตงเป่า)
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง ได้แก่ ระดับชาติ 5 แห่ง ระดับจังหวัด 56 แห่ง ระดับเมือง 50 แห่ง และระดับอำเภอ 267 แห่ง
ประเพณีพื้นบ้าน
เทศกาลต่างๆ: เทศกาลของชาวเบยี (3 มีนาคม), เทศกาลของชาวเบยี (6 มิถุนายน), เทศกาลเกิงเจี้ยน; เทศกาลของชาวเมี่ยว (8 เมษายน), เทศกาลเก็บเกี่ยวใหม่, ปีใหม่ของชาวเมี่ยว; เทศกาลของชาวซุยต้วน, เทศกาลของชาวเหมา, เทศกาลจิงเซี่ย; เทศกาลคบเพลิงของชาวเหมาหนาน; เทศกาลของชาวเหยาปานหวาง การรำแบบดั้งเดิม: การรำตำข้าวของชาวเบยี, การรำกระทืบพระจันทร์ของชาวเมี่ยว, การรำกลองสำริดของชาวซุย กีฬาแบบดั้งเดิม: การแข่งเรือมังกร, ศิลปะการต่อสู้, การแข่งม้า, กลองลิง, ลูกข่าง
งานฝีมือ
ผ้าบาติกของชาวเหมียว (เครื่องบรรณาการสมัยราชวงศ์ซ่ง), ผ้าไหมทอของชาวตง, งานปัก, เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับประจำชาติ การสานไม้ไผ่ (งานฝีมือดั้งเดิมของชาวบู่เย่, เหมียว, สุ่ย และเหยา) การตัดกระดาษ (เอกลักษณ์ของชุมชนสุ่ย) สถาปัตยกรรมประจำชาติ: บ้านยกพื้น (เหมียว, ตง, สุ่ย, เหยา), หอระฆัง, สะพานดอกไม้
จุดชมวิว
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A 1 แห่ง, ระดับ 4A 16 แห่ง, ระดับ 3A 48 แห่ง มรดกทางธรรมชาติโลก: เทือกเขาหินปูนหลี่ป๋อ ระดับ 5A: เขตทัศนียภาพหลี่ป๋อจางเจียง ระดับ 4A: หินอักษรลับจางปู้ผิงถาง, เมืองโบราณเฉาถางเหวินอัน, ช่องเขาอู๋ซานหลงหลี่, เมืองโบราณฟู่ฉวน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 1 แห่ง: ป่าหินปูนเหมาหลาน เขตทัศนียภาพแห่งชาติ 4 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 5 แห่ง อุทยานธรณีแห่งชาติ 1 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์สงครามแดง: สถานที่ประชุมโฮ่วฉาง, บ้านพักเดิมของเติ้งเอินหมิง, จุดข้ามแม่น้ำอู๋เจียงของกองทัพแดง และสถานที่สงครามต่อต้านญี่ปุ่น
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ชาตู้หยุนเหมาเจี้ยน, ไข่เค็มฟู่ฉวน, ไก่ผัดพริกไร้ก้าง, ขนมโมจิหลากสี, กล้วยไม้ตู้ซาน, เครื่องปั้นดินเผาผิงถังหย่าโจว, พริกดองเจ็ดสี, ผลไม้อบแห้งโรซา ร็อกซ์เบิร์ก, ส้มโอลี่ป๋อจางเจียง, งานปักหางม้าซานตูซุย, เครื่องประดับเงิน, อักษรจีนซุย, ลูกพลัมจิ่วเปียน, เหล้าจิ่วเปียน, เค้กเหลืองเหวินอัน, ชากุ้ยติ้งหยุนหวู่, ไก่ผัดพริกหลงหลี่เติ้ง, ส้มจี๊ดหุยซุย, ไข่เขียวฉางซุน, แอปเปิ้ลแคลเซียมสูง, หยกหลัวเตียน, ส้มสีเลือด และส้มนาเวล
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
โครงการสาธิตความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์แห่งชาติ รุ่นที่ 6 (2018) โครงการนำร่องดูแลผู้สูงอายุ รุ่นที่ 5 (2020) เมืองตากอากาศชื่อดังของจีน (2020) โครงการนำร่องการจัดการถนนในชนบท (2020) เมืองป่าไม้แห่งชาติ (2022)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม