เฉียนซีหนาน ปูเย่ และเขตปกครองตนเองแม้ว
เขตปกครองตนเองเฉียนซีหนานบู่เย่และเหมียว (Qianxinan Buyei and Miao Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เฉียนซีหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว โดยมีเมืองซิงอี้เป็นเมืองหลวง ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลยูนนานและมณฑลกุ้ยโจว
เฉียนซีหนาน ปูเย่ และเขตปกครองตนเองแม้ว
เขตปกครองตนเองเฉียนซีหนานบู่เย่และเหมียว หรือเรียกย่อว่า "เฉียนซีหนาน" เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลกุ้ยโจว มีเมืองซิงอี้เป็นเมืองหลวง ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลยูนนาน กวางซี และกุ้ยโจว ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกุ้ยโจว บริเวณแม่น้ำเพิร์ลตอนบน และทางตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว มีพื้นที่ทั้งหมด 16,804 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569 ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 2 เมือง และอำเภอ 6 อำเภอ ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรถาวร 2,968,300 คน ก่อตั้งขึ้นในปี 2524 และเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2525 ได้รับฉายาว่า "เขตทองคำของจีน" ในปี 2548 เนื่องจากมีแหล่งทองคำอุดมสมบูรณ์ เขตนี้มีภูเขาที่สวยงาม สภาพอากาศที่น่ารื่นรมย์ และมรดกทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของเขตอยู่ที่ 153,528 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1%
ประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์หยิน คืออาณาจักรกุ้ยฟาง ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมถึงราชวงศ์ฮั่น คืออาณาจักรเย่หลางและมณฑลจางเค่อ ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ คือดินแดนตงซวนและอู่หม่าน ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) และราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ได้มีการจัดตั้งหน่วยงานปกครองต่างๆ ขึ้น ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้มีการจัดตั้งกององครักษ์และมณฑลผู่หานขึ้น ในปลายราชวงศ์หมิง ราชสำนักหมิงใต้ได้ย้ายไปอยู่ที่อันหลง ในปี ค.ศ. 1797 ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ได้เปลี่ยนชื่อมณฑลหนานหลงเป็นมณฑลซิงอี้ ในปี ค.ศ. 1914 มณฑลซิงอี้ถูกยกเลิก ในปี ค.ศ. 1950 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษซิงเหรินขึ้น ในปี ค.ศ. 1952 เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษซิงอี้อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1981 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองเป่ยอี้และเหมียวเฉียนซีหนานขึ้น ในปี 1987 อำเภอซิงอี้ได้ยกฐานะเป็นเมืองซิงอี้ และในปี 2018 อำเภอซิงเหรินได้ยกฐานะเป็นเมืองซิงเหรินในระดับอำเภอ
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569: ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง (ซิงอี้, ซิงเหริน) และอำเภอ 6 แห่ง (อันหลง, เจิ้นเฟิง, ปู่อาน, ชิงหลง, หวังโม, เฉอเหิง) โดยมีตำบล 43 แห่ง เมือง 83 แห่ง และตำบล 14 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนประจำเขตปกครองตั้งอยู่ที่เลขที่ 16 ถนนซาจิง เมืองซิงอี้
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลยูนนาน กุ้ยโจว และกวางซี ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 104°35'–106°32' และละติจูดเหนือ 24°38'–26°11' ครอบคลุมพื้นที่ 210 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 177 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ พื้นที่ทั้งหมด 16,804 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เป็นพื้นที่ภูเขาสูงในละติจูดต่ำทั่วไป ภูมิประเทศจะสูงขึ้นทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ จุดสูงสุด: 2,207.2 เมตร (ซิงอี้) จุดต่ำสุด: 275 เมตร (แม่น้ำหวังโมหงสุ่ย) แบ่งออกเป็น 5 เขตภูมิประเทศ ได้แก่ หุบเขากัดเซาะภูเขาต่ำ แอ่งที่ราบสูงหินปูน ที่ราบสูงหินปูนกัดเซาะ ภูเขาหินปูนกัดเซาะ และหุบเขาภูเขากัดเซาะ
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยรายปี: 13.8–19.4°C อุณหภูมิเฉลี่ยเดือนมกราคม: 7.1°C (ต่ำสุด: -8.9°C) อุณหภูมิเฉลี่ยเดือนกรกฎาคม: 23°C (ต่ำสุด: 40.2°C) ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 317 วัน แสงแดดเฉลี่ยรายปี: 1,589.1 ชั่วโมง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปี: 1,352.8 มม. (ช่วง 737.1–2,047.8 มม.) โดยส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน
อุทกวิทยา
แม่น้ำทั้งหมดอยู่ในลุ่มน้ำเพิร์ลริเวอร์ มีแม่น้ำ 102 สาย ยาวกว่า 10 กิโลเมตร และครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 20 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำสายหลัก 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำหนานปานเจียง (ยาว 264 กิโลเมตร ในเขตจังหวัด ปริมาณน้ำไหลต่อปี 19.49 พันล้านลูกบาศก์เมตร) แม่น้ำเป่ยปานเจียง (ยาว 237 กิโลเมตร เลียบชายแดน 94 กิโลเมตร ในเขตจังหวัด คิดเป็น 52.15% ของพื้นที่) และแม่น้ำหงสุ่ย (ยาว 44 กิโลเมตร ปริมาณน้ำไหลต่อปี 5.23–24.9 พันล้านลูกบาศก์เมตร) มีแม่น้ำสาขา 106 สาย (ลำดับที่ 1 จำนวน 39 สาย ลำดับที่ 2 จำนวน 55 สาย และลำดับที่ 3 จำนวน 12 สาย) ฤดูน้ำท่วม (พฤษภาคม–กันยายน) มีปริมาณน้ำไหล 80–90% ของปริมาณน้ำไหลต่อปี
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ศักยภาพทางทฤษฎีของพลังงานน้ำ: 3.125 ล้านกิโลวัตต์ (สองเท่าของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ) ศักยภาพในการพัฒนา: มากกว่า 10 ล้านกิโลวัตต์ เป็นส่วนหนึ่งของฐานพลังงานน้ำแม่น้ำหงสุ่ย (หนึ่งในสามฐานพลังงานน้ำหลักของจีน) สถานีที่สร้างเสร็จแล้ว: ลู่ปูเกอ, เทียนเซิงเฉียวที่ 1 และ 2, ผิงปาน, กวางจ้าว, ตงชิง และลู่หยาง รวมกำลังการผลิตมากกว่า 6 ล้านกิโลวัตต์ หรือมากกว่า 12.8 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี
ทรัพยากรพืช
มีพืชมากกว่า 3,913 ชนิด รวมทั้งพืชหายากกว่า 300 ชนิด (เช่น ปาล์มไซแคดกุ้ยโจว, สนยูนนาน, ต้นพิวทรี) พืชให้น้ำมัน (เช่น จาโทรฟา, พิสตาเซีย, ต้นตังน้ำมัน), ไม้ผล (เช่น เกาลัด), พืชเครื่องเทศ (เช่น พริกเสฉวน, ลิ้นจี่), พืชเส้นใย (เช่น ปาล์ม, หม่อนกระดาษ) และพืชสมุนไพร 2,000 ชนิด
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์ป่ามากกว่า 542 ชนิด แบ่งออกเป็น 12 ประเภท โดยมีสัตว์คุ้มครองระดับ 1 จำนวน 6 ชนิด (ลิงใบไม้ดำ เสือดาวลายเมฆ นกอินทรีทอง นกกระเรียนคอสีดำ งูเหลือม) และสัตว์คุ้มครองระดับ 2 จำนวน 36 ชนิด (ลิงแสม ตัวนิ่ม ไก่ฟ้าท้องขาว กบลายเสือ) ซึ่งคิดเป็น 45.98% ของสัตว์คุ้มครองทั้งหมดในมณฑลกุ้ยโจว
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุ 41 ชนิด (ครึ่งหนึ่งของแร่ธาตุทั้งหมดในกุ้ยโจว) ถ่านหิน: ปริมาณที่พิสูจน์แล้ว 7.528 พันล้านตัน (อันดับ 3 ในกุ้ยโจว) ปริมาณศักยภาพมากกว่า 19 พันล้านตัน ทองคำ: แหล่งแร่ขนาดใหญ่มาก 1 แห่ง ขนาดใหญ่ 4 แห่ง ขนาดกลาง 1 แห่ง และขนาดเล็ก 4 แห่ง ปริมาณโลหะที่พิสูจน์แล้วมากกว่า 500 ตัน ปริมาณศักยภาพมากกว่า 1,000 ตัน (มากกว่า 90% ของปริมาณสำรองในกุ้ยโจว) นอกจากนี้ยังมี: พลวง แทลเลียม อะลูมิเนียม ยิปซัม โดโลไมต์ โมลิบเดนัม ไอซ์แลนด์สปาร์ คริสตัล ซิลิกา โคบอลต์ และเคโอไลน์
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 2,968,300 คน (ลดลง 7,600 คน) ในเขตเมือง: 1,500,500 คน (50.55%) อัตราการเกิด: 8.93 ต่อพันคน อัตราการตาย: 7.51 ต่อพันคน อัตราการเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ: 1.42 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 3,774,500 คน ประกอบด้วย 35 กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ฮั่น บูเย่ เหมียว อี้ และฮุย
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
มีกลุ่มชาติพันธุ์ 35 กลุ่ม โดยกลุ่มบูเย่และกลุ่มเมี่ยวเป็นกลุ่มชนกลุ่มน้อยหลัก กระจายอยู่ทั่วทุกอำเภอ
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 153.528 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 29.224 พันล้านหยวน (19.0%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 41.922 พันล้านหยวน (27.3%) อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 82.382 พันล้านหยวน (53.7%) ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัว: 51,657 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 7.8% (ภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 10.6% ภาคเอกชนลดลง 21.3%) รายได้รวมจากภาษี: 16.543 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.4% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 9.722 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.0% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 41.956 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.6%
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 48.883 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 3.1101 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 900,800 ตัน เพิ่มขึ้น 2.1% (ข้าวโพด 402,800 ตัน ข้าว 241,600 ตัน ข้าวสาลี 101,100 ตัน) จำนวนสุกรคงเหลือ: 1.2965 ล้านตัว เพิ่มขึ้น 7.0% ยอดขายสุกร: 1.7147 ล้านหยวน เนื้อสุกร: 212,700 ตัน ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 17,200 ตัน เพิ่มขึ้น 5.8%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 17.9% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 5.0%; การผลิตเพิ่มขึ้น 26.3%; ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 10.8%) การทำเหมืองแร่โลหะที่ไม่ใช่เหล็กเพิ่มขึ้น 347.1%; การถลุงโลหะที่ไม่ใช่เหล็กเพิ่มขึ้น 49.0%; การรีไซเคิลของเสียเพิ่มขึ้น 47.4% รายได้: 100.963 พันล้าน เพิ่มขึ้น 16.0% กำไร: 2.876 พันล้าน เพิ่มขึ้น 3,131.5% มีวิสาหกิจก่อสร้างที่ผ่านการรับรอง 218 แห่ง (ชั้นหนึ่ง 6 แห่ง ชั้นสอง 184 แห่ง)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: เพิ่มขึ้น 1.7% (ในเมืองเพิ่มขึ้น 0.8%; ในชนบทเพิ่มขึ้น 6.7%) การค้าต่างประเทศ: 558 ล้านหยวน ลดลง 8.9% (ส่งออก 460 ล้านหยวน ลดลง 6.2%) เงินฝากรวม: 200.631 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.3% สินเชื่อรวม: 254.843 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% เบี้ยประกันภัย: 3.536 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 1 แห่ง การอนุมัติสิทธิบัตร 531 รายการ (ลดลง 23.5%) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลใช้บังคับ 531 รายการ สัญญาเทคโนโลยี 571 ฉบับ มูลค่า 3.099 พันล้านหยวน ผลงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับกรมขึ้นไป 39 รายการ
การศึกษา
มหาวิทยาลัย 1 แห่ง (นักศึกษา 10,246 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 47 แห่ง (นักศึกษา 94,928 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 9 แห่ง (นักศึกษา 39,327 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 169 แห่ง (นักศึกษา 172,866 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 532 แห่ง (นักศึกษา 302,853 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 9 แห่ง (นักศึกษา 1,053 คน), โรงเรียนอนุบาล 822 แห่ง (นักศึกษา 99,190 คน) อัตราการเข้าศึกษาภาคบังคับ: 97.50% อัตราการเข้าเรียนมัธยมปลาย: 94.00% มหาวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยครูชนชาติซิงอี้, วิทยาลัยเทคนิคอาชีวศึกษาเฉียนซีหนาน
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 29 คณะ, พิพิธภัณฑ์ 18 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง, สถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 140 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุและโทรทัศน์: 99.99%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 2,553 แห่ง: โรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพ 239 แห่ง เตียงผู้ป่วย 22,900 เตียง (21,400 เตียงในโรงพยาบาล) บุคลากรทางการแพทย์ 26,700 คน (แพทย์ 9,700 คน พยาบาล 12,000 คน)
กีฬา
สถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 8,355 แห่ง พื้นที่ 7.1698 ล้านตารางเมตร (2.42 ตารางเมตรต่อคน) ได้รับรางวัลเหรียญทอง 51 รางวัล เหรียญเงิน 62 รางวัล และเหรียญทองแดง 71 รางวัล ในระดับจังหวัด และได้รับรางวัลเหรียญทอง 2 รางวัล เหรียญเงิน 1 รางวัล และเหรียญทองแดง 1 รางวัล ในระดับชาติ
ประกันสังคม
เงินบำนาญในเขตเมืองและชนบท: 1,863,900 ลดลง 0.7% เงินบำนาญพนักงาน: 313,000 เพิ่มขึ้น 2.2% อัตราการว่างงาน: 212,000 เพิ่มขึ้น 2.9% การบาดเจ็บจากการทำงาน: 436,200 ลดลง 5.5% ประกันสุขภาพ: 3,207,800 ลดลง 1.2% การคลอดบุตร: 216,100 เพิ่มขึ้น 2.1% ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 47,800 (792 หยวน/เดือน) ค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบท: 139,600 (7,224 หยวน/ปี) มีสถานบริการสังคม 36 แห่ง (สถานดูแลผู้สูงอายุ 27 แห่ง สถานสงเคราะห์เด็ก 9 แห่ง) พร้อมเตียง 2,751 เตียง
การขนส่ง
ทางหลวง
ระยะทางรวม: 22,300 กิโลเมตร (ทางด่วน 745 กิโลเมตร)
การขนส่งทางน้ำ
เส้นทางน้ำภายในประเทศ: 1,017.33 กม. (386.05 กม. ระดับ 4, 146.14 กม. ระดับ 5, 356.53 กม. ระดับ 6, 65.6 กม. ระดับ 7, 63 กม. ไม่ได้จัดประเภท)
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงปานเซียน-ซิงอี้ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2025 ช่วยลดเวลาการเดินทางจากซิงอี้ไปยังกุ้ยหยางเหลือไม่ถึง 2 ชั่วโมง
การบิน
สนามบินซิงอี้ว่านเฟิงหลิน: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2547 ห่างจากใจกลางเมือง 5 กิโลเมตร มีรันเวย์ยาว 2,800 เมตร และอาคารผู้โดยสาร 2 หลัง ให้บริการเส้นทางบินไปยังกว่า 20 เมือง คาดการณ์ปี 2568: ผู้โดยสาร 1,466,400 คน (เพิ่มขึ้น 7.9%) และสินค้า 2,500 ตัน (เพิ่มขึ้น 62.7%)
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ประเพณีพื้นบ้าน
เทศกาลต่างๆ ของชาวบูเย ได้แก่ เทศกาล "3 มีนาคม", "6 มิถุนายน", เทศกาลเพลงฉาไป่, เทศกาลเพลงเหมาซานซู; เทศกาลของชาวเหมียว ("2 กุมภาพันธ์"), เทศกาลลม ("8 สิงหาคม"), เทศกาลเก็บดอกไม้; และเทศกาลคบเพลิงของชาวอี๋ การเต้นรำของชาวอี๋ "อาเหมยฉีถัว" (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "การเต้นรำแท็ปแบบตะวันออก"), การแสดงดนตรี "บายอินจั่วฉาง" ของชาวบูเย (การแสดงดนตรีแปดชิ้นแบบนั่ง), กลองสำริดของชาวบูเย, เทศกาลเพลงฉาไป่, การทำกระดาษแบบดั้งเดิม และงิ้วบูเย ล้วนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ เทศกาลเพลงฉาไป่ได้รับการขนานนามว่าเป็น "วันวาเลนไทน์" ของชาวบูเย
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
แหล่งโบราณสถานระดับชาติ 9 แห่ง (16 จุด) และระดับจังหวัด 37 แห่ง โบราณวัตถุมากกว่า 5,000 ชิ้น (45 ชิ้นเป็นโบราณวัตถุชั้นหนึ่งระดับชาติ คิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในระดับจังหวัด) การค้นพบที่สำคัญ ได้แก่ สุสานสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่ซิงอี้ หวันตุน และซิงเหริน เจียวเล่อ (รถม้าสำริด ต้นไม้เหรียญ แบบจำลองสระน้ำดินเผา); แหล่งโบราณสถานผู่หาน ถงกู่ซาน (โบราณวัตถุมากกว่า 500 ชิ้น); แหล่งโบราณสถานยุคหินเก่าซิงอี้ เหมาเหมาตง; และฟอสซิลไดโนเสาร์กุ้ยโจวซอรัส (ฟอสซิลสัตว์เลื้อยคลานน้ำยุคไทรแอสสิกชนิดแรกที่ค้นพบในประเทศจีน อายุ 2.4 พันล้านปี) ที่หมู่บ้านซิงอี้ ลวีหยิน
จุดชมวิว
ภาพรวม
แหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ: ช่องเขามาหลิงเหอ, ว่านเฟิงหลิน (ป่าหมื่นยอด), ทะเลสาบว่านเฟิง ณ สิ้นปี 2025: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A จำนวน 1 แห่ง และระดับ 4A จำนวน 16 แห่ง
รายละเอียดจุดชมวิว
ช่องเขามาลิงเก: อุทยานแห่งชาติระดับ 4A ความยาว 74.8 กิโลเมตร ความกว้าง 50–150 เมตร ความลึก 280 เมตร "รอยแผลที่สวยที่สุดในโลก" มีน้ำตกมากกว่า 100 แห่ง และหินปูนทราเวอร์ตินขนาด 3 ล้านตารางเมตร
ว่านเฟิงหลิน: อุทยานแห่งชาติระดับ 5A ครอบคลุมพื้นที่กว่า 200 ตารางกิโลเมตร เป็นป่าบนยอดเขาหินปูนที่ใหญ่ที่สุดและเป็นแบบฉบับที่สุดของจีน สวี ซีอาเค กล่าวชมว่า "จากยอดเขาทั่วโลก มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ยอดเขาต่างๆ รวมตัวกันเป็นป่า"
ทะเลสาบว่านเฟิง: อุทยานแห่งชาติระดับ 4A เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ท่องเที่ยวมาหลิงเหอ เป็นฐานส่งกระแสไฟฟ้าที่สำคัญจากตะวันตกไปตะวันออก และเป็นแหล่งน้ำของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลริเวอร์ มีเกาะมากกว่า 80 เกาะ และอ่าวมากกว่า 50 แห่ง
เขตทัศนียภาพอันหลงจ้าวตี้: พื้นที่ 18.39 ตารางกิโลเมตร โดดเด่นด้วยสระบัว ทะเลสาบสีเขียว และแหล่งโบราณสถานสมัยราชวงศ์หมิงตอนใต้
สุสานขุนนางหมิง 18 ท่าน: ที่ฝังศพร่วมกันของขุนนางหมิงตอนใต้ 18 ท่าน (ค.ศ. 1652)
หอประชุมประจำเขตปกครองซิงอี้: สร้างขึ้นในปี 1842 โดยจางอิง (บิดาของจางจื้อตง) ร่วมกับสำนักจูฉวน
ทางโค้ง 24 จุด ชิงหลง: สถานที่สำคัญบนถนนพม่าสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้รับการคุ้มครองตั้งแต่ปี 1988
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อ้อยผลไม้ไป่เฉิง (ประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปี กรอบ เปลือกบาง ฉ่ำน้ำ), ไข่เย่นเจิ้นเฟิง (ของขึ้นชื่อของเมืองหมิงกู รสชาติเป็นเอกลักษณ์จากไข่เป็ดท้องถิ่น), ขนมข้าวเหนียวอันหลง (อาหารเทศกาลตรุษจีนแบบดั้งเดิม) และขนมเจิ้นเฟิง (ขนมเทศกาล 5 ชั้น สัญลักษณ์ "ดอกงาเบ่งบานสูงขึ้นทุกปี")
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองนำร่องการก่อสร้างอารยธรรมทางน้ำแห่งชาติ (2018) เมืองตากอากาศฤดูร้อนที่มีชื่อเสียงของจีน (2020) เมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2020, 2025) เมืองก้าวหน้าด้านการบริจาคโลหิต (2020) เมืองสาธิตการต่อต้านยาเสพติดแห่งชาติ (2021) เมืองนำร่องการพัฒนาเยาวชนแห่งชาติ (2022)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม