เมืองกุ้ยหยาง
เมืองกุ้ยหยาง (Guiyang City) หรือเรียกย่อว่า "จู" (Zhu) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองป่า" หรือ "จูเฉิง" (Zhucheng) เป็นเมืองระดับจังหวัด เมืองหลวงของมณฑล และเมืองใหญ่ประเภทที่ 1 ของมณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลกุ้ยโจว มีพรมแดนติดกับเมืองจุนยี่ (Zunyi) และเมืองปี้เจีย (Bijie)
เมืองกุ้ยหยาง
เมืองกุ้ยหยาง หรือเรียกย่อว่า "จู" หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองป่า" หรือ "จูเฉิง" เป็นเมืองระดับจังหวัด เมืองหลวงของมณฑล และเมืองใหญ่ประเภทที่ 1 ของมณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ใจกลางมณฑลกุ้ยโจว มีพรมแดนติดกับจุนยี่และปี้เจียทางทิศเหนือและทิศตะวันตก เฉียนหนานทางทิศตะวันออกและทิศใต้ และอันซุนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 8,043 ตารางกิโลเมตร ข้อมูล ณ เดือนมกราคม 2567 ประกอบด้วย 6 อำเภอ 3 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ข้อมูล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรถาวร 6,668,900 คน สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งเขตร้อนชื้น ระดับความสูงเฉลี่ย 1,100 เมตร มี 4 ฤดูกาล อุณหภูมิปานกลาง และปริมาณน้ำฝนมาก มีประวัติการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนหลังไป 30,000 ปี พื้นที่นี้เคยเป็นของเมืองเย่หลางโบราณในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจนถึงต้นราชวงศ์ฮั่น เมืองกุ้ยหยางได้รับการกำหนดให้เป็นมณฑลในปี 1569 และกลายเป็นเมืองในปี 1941 เป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติแห่งแรกและ "เมืองหลวงตากอากาศฤดูร้อนของจีน" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 603.815 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1%
วิวัฒนาการของชื่อ
ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) และหมิง (ค.ศ. 1368–1644) เมืองกุ้ยหยางถูกเรียกว่า "กุ้ยโจว" ชื่อ "กุ้ยหยาง" ปรากฏในบันทึกเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1465 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1569 เมื่อเขตปกครองเฉิงฟานย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองนี้ ชื่อนี้มีที่มาจากตำแหน่งที่ตั้งอยู่ทางด้านที่มีแดดส่องถึง (หยาง) ของภูเขากุ้ย
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง พื้นที่นี้เป็นของอาณาจักรจางเค่อ และในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐจนถึง 25 ปีก่อนคริสตกาล ก็อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเย่หลาง
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
หลังจากการรวมชาติของฉิน พื้นที่นี้ก็อยู่ภายใต้การปกครองของฉิน ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิหวู่ได้สถาปนาเขตปกครองจางเค่อขึ้น พื้นที่นี้โดยคร่าวๆ อยู่ในเขตอำเภอเฉียนหลาน ในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิน และราชวงศ์เหนือ-ใต้ ตระกูลผู้มีอำนาจในท้องถิ่น (ตระกูลหลง ฟู่ ตง หยิน เซี่ย) ได้ควบคุมพื้นที่นี้
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) และราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบรรณาการต่างๆ ต่อมาในปี ค.ศ. 974 ปู่กุ้ยได้ส่งบรรณาการให้แก่ซ่งไท่จู่ ซึ่งตอบกลับมาว่า "กุ้ยโจวของคุณอยู่ไกล..." จึงเป็นที่มาของชื่อ "กุ้ยโจว" ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ซุนหยวน" (ยอมจำนนต่อราชวงศ์หยวน)
สมัยหมิง-ชิง
ในปี ค.ศ. 1413 ราชวงศ์หมิงได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารมณฑลกุ้ยโจวขึ้น ซึ่งเป็นการก่อตั้งมณฑลกุ้ยโจวอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1569 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองกุ้ยหยางขึ้น ในปี ค.ศ. 1586 ได้มีการจัดตั้งอำเภอซิงกุยขึ้นภายใต้เขตปกครองกุ้ยหยาง ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ได้มีการจัดตั้งอำเภอกุ้ยจูขึ้นในปี ค.ศ. 1687 ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง เขตปกครองกุ้ยหยางประกอบด้วย 4 อำเภอและ 3 ภาค
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1914 มณฑลกุ้ยหยางถูกยุบ และมีการจัดตั้งอำเภอกุ้ยหยางขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1941 อำเภอกุ้ยหยางถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองกุ้ยหยางขึ้น โดยย้ายอำเภอกุ้ยจูไปอยู่ที่มณฑลหว่าซี
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 1949 รัฐบาลประชาชนเมืองกุ้ยหยางได้ก่อตั้งขึ้น ในปี 1957 อำเภอกุ้ยจูถูกยุบและผนวกเข้ากับเมืองกุ้ยหยาง ในปี 1996 อำเภอซิวเหวิน ซีเฟิง และไคหยาง ถูกโอนย้ายไปยังเมืองกุ้ยหยาง และชิงเจิ้นกลายเป็นเมืองระดับอำเภอภายใต้การปกครองของกุ้ยหยาง ในปี 2000 เขตเซียวเหอถูกก่อตั้งขึ้น ในปี 2012 เซียวเหอถูกรวมกลับเข้ากับเขตหว่าซี และเขตกวนซานหูถูกก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอู่ตังและชิงเจิ้น
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
มณฑลกุ้ยโจวตอนกลาง เทือกเขาเมี่ยวหลิงตอนกลาง ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 106°07'–107°17' และละติจูดเหนือ 26°11'–26°55' มีพื้นที่ทั้งหมด 8,043 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนชื้น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 15.3°C อุณหภูมิสูงสุด: 39.5°C อุณหภูมิต่ำสุด: -1°C อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคม: 24°C อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคม: 4.9°C ปริมาณน้ำฝนต่อปี: ประมาณ 1,190 มม. (44.8% ในฤดูร้อน, 27.6% ในฤดูใบไม้ผลิ, 21.9% ในฤดูใบไม้ร่วง, 5.7% ในฤดูหนาว) ฤดูน้ำท่วม (พฤษภาคม-กันยายน): 836.2 มม. (69.9%) ชั่วโมงแสงแดดต่อปี: 1,354 ชั่วโมง ความเร็วลมเฉลี่ย: ประมาณ 2 ม./วินาที
ธรณีวิทยา
ชั้นหินที่ปรากฏให้เห็น ได้แก่ ระบบหินยุคซินเนียนถึงควอเทอร์นารี โดยยุคเพอร์เมียนและไทรแอสสิกแพร่หลายมากที่สุด โครงสร้างทางธรณีวิทยาตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างที่ราบสูงเฉียนจงและที่ราบต่ำเฉียนหนาน จัดอยู่ในแนวโครงสร้างทางธรณีวิทยาเสฉวน-กุ้ยโจว มีระบบรอยพับและรอยเลื่อนที่ซับซ้อน โดยมีแนวโน้มโครงสร้างไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงเหนือ และเหนือ-ใต้
ภูมิประเทศ
พื้นที่ราบลุ่มเนินเขาตอนกลางของมณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่บนขั้นที่สองของภูมิประเทศจีน (ที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว) ระดับความสูงเฉลี่ย 1,100 เมตร จุดสูงสุด 1,659 เมตร (ซุยเทียน-เหมียวหว่อ) จุดต่ำสุด 880 เมตร (ปากแม่น้ำหนานหมิง) ความแตกต่างของระดับความสูงสัมพัทธ์ 100-200 เมตร พื้นที่ภูเขา 52% เนินเขา 35% ที่ราบลุ่ม 11.3% ภูมิประเทศเป็นหินปูน 85.03% (สูงกว่าระดับมณฑล 61.92% และเมืองหลวงของทุกมณฑลในประเทศจีน) ตั้งอยู่บนสันปันน้ำแม่น้ำแยงซี-แม่น้ำไข่มุก โดยมีเมืองเหมียวหลิงเป็นลุ่มน้ำหลัก
อุทกวิทยา
แม่น้ำทุกสายเป็นลำธารบนภูเขาที่ได้รับน้ำจากฝน แม่น้ำทางทิศตะวันตกไหลไปทางทิศตะวันตกสู่แม่น้ำเหมาเทียว (ระบบแม่น้ำอู่เจียง/แยงซี คิดเป็น 82% ของพื้นที่) แม่น้ำทางทิศใต้ไหลลงสู่แม่น้ำหงสุ่ย (ระบบแม่น้ำไข่มุก คิดเป็น 18%) แม่น้ำหนานหมิง: ยาวกว่า 150 กิโลเมตร เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของเมือง แม่น้ำเมิ่งเจียง: ยาวรวม 219 กิโลเมตร แม่น้ำเหมาเทียว: ยาวกว่า 190 กิโลเมตร อ่างเก็บน้ำที่สำคัญ: ทะเลสาบหงเฟิง ทะเลสาบไป่ฮวา ทะเลสาบอาฮา อ่างเก็บน้ำฮวาซี ทะเลสาบกวนซาน
ดิน
ดินมี 8 ประเภท ได้แก่ ดินเหลือง (มากที่สุด), ดินเหลืองน้ำตาล, ดินหินปูน, ดินสีม่วง, ดินตะกอนน้ำพา, ดินพรุ, ดินหินปูน และดินนา ดินเหลือง: พบได้ทั่วไป มีสภาพเป็นกรด (pH 4.5–5.5) เหมาะสำหรับปลูกต้นสนจีน, ชา และชา ดินหินปูน: มากเป็นอันดับสอง มีสภาพเป็นกลางถึงด่าง (pH 6.5–8.5)
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติหลัก: ภัยแล้ง น้ำท่วม ลูกเห็บ อากาศหนาวจัด หิมะ แผ่นดินไหว ดินถล่ม กระแสน้ำพัดเศษซาก ไฟป่า และภัยพิบัติทางชีวภาพ มกราคม 2551: ภัยพิบัติอากาศหนาวจัดครั้งประวัติศาสตร์ (35,000 คนติดอยู่ ความเสียหายทางการเกษตรอย่างกว้างขวาง) ปี 2553: ภัยแล้งครั้งใหญ่ในรอบร้อยปี (900,000 คนได้รับผลกระทบ 499,400 คนประสบปัญหาขาดแคลนน้ำดื่ม) 18 มิถุนายน 2566: ปริมาณน้ำฝนรายวันมากกว่า 150 มม. น้ำท่วมในเมือง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
แหล่งน้ำหลักคือน้ำผิวดิน ความจุอ่างเก็บน้ำทั้งหมด: 248.71 ล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำประปาทั้งหมด: 1.046 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำต่อหัว: 1,371 ลูกบาศก์เมตร (เพียง 11% ของค่าเฉลี่ยโลก ต่ำกว่าเส้นเตือนภัยการขาดแคลนน้ำระดับสากลที่ 1,760 ลูกบาศก์เมตรต่อปี) เมืองนี้ประสบปัญหาการขาดแคลนน้ำในระดับปานกลาง
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 8,043.45 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เพาะปลูก: 1,867.20 ตารางกิโลเมตร พื้นที่สิ่งปลูกสร้าง: 553 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เพาะปลูกต่อหัว: 0.059 เฮกตาร์ (65.56% ของค่าเฉลี่ยของจีน, 18.44% ของค่าเฉลี่ยทั่วโลก) พื้นที่เพาะปลูกคิดเป็นเพียง 33.46% ของพื้นที่ทั้งหมด
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว 52 ชนิด ได้แก่ ถ่านหิน เหล็ก ซิลิคอน แบไรต์ หินอ่อน ดินเหนียวทนไฟ บ็อกไซต์ ฟอสฟอรัส กำมะถัน และปรอท บ็อกไซต์: 4.3 พันล้านตัน (1/5 ของปริมาณสำรองของจีน) กระจุกตัวอยู่ในซีเหวินและชิงเจิ้น โดยมีแหล่งแร่ขนาดใหญ่พิเศษที่เหมาถางอยู่ที่ 1.5 พันล้านตัน ฟอสฟอรัส: 4.64 พันล้านตัน (หนึ่งในสามแหล่งฟอสฟอรัสหลักของจีน มากกว่า 70% ของปริมาณสำรองคุณภาพสูงของประเทศ) ถ่านหิน: 900 ล้านตัน เหล็ก: 23.96 ล้านตัน ไพไรต์: 28.78 ล้านตัน ปรอท: 2,683 ตัน
ความหลากหลายทางชีวภาพ
พืช
พืชมีท่อลำเลียง 2,908 ชนิด (237 วงศ์ 979 สกุล): เฟิร์น 260 ชนิด (44 วงศ์ 87 สกุล), พืชเมล็ดเปลือย 63 ชนิด (8 วงศ์ 28 สกุล), พืชดอก 2,585 ชนิด (185 วงศ์ 864 สกุล) พืชคุ้มครองระดับ 1 ของชาติ 6 ชนิด (ยูนนาน-กุ้ยโจว, ต้นยิว, ต้นยิวใต้, เบรตชไนเดอรา, ต้นนกพิราบ, ต้นนกพิราบไร้ขน) พืชคุ้มครองระดับ 2 จำนวน 11 ชนิด พืชเฉพาะถิ่นกุ้ยหยาง 18 ชนิด ต้นไม้โบราณและมีชื่อเสียง 2,201 ชนิด
พืชพรรณ
แบ่งประเภทพืชพรรณออกเป็น 3 กลุ่ม และ 23 รูปแบบป่า ได้แก่ ป่าสน (3), ป่าผลัดใบ (12), และป่าพุ่ม (8) แบ่งตามประเภทดินออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ พืชพรรณในดินกรด, พืชพรรณในดินปูน, และพืชพรรณในพื้นที่ชุ่มน้ำและหนองน้ำ มีป่าเฉพาะถิ่นของเมืองกุ้ยหยาง 4 ประเภท ความหนาแน่นของป่า: 55% (เพิ่มขึ้นจาก 45.5% ในปี 2558) พื้นที่ป่า: 834,000 หมู่ ปริมาณไม้ยืนต้น: 29 ล้านลูกบาศก์เมตร มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 27 แห่ง (อุทยานป่าไม้ 11 แห่ง, พื้นที่ท่องเที่ยว 9 แห่ง, อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติ 4 แห่ง, เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 1 แห่ง, อุทยานธรณี 2 แห่ง) ครอบคลุมพื้นที่ 1,251 ตารางกิโลเมตร (15.5% ของพื้นที่ทั้งหมด)
สัตว์
สัตว์มีกระดูกสันหลัง 478 ชนิด (35 อันดับ 108 วงศ์): สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 105 ชนิด (8 อันดับ 22 วงศ์), นก 259 ชนิด (18 อันดับ 58 วงศ์), สัตว์เลื้อยคลาน 30 ชนิด, สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 16 ชนิด, ปลา 68 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเฉพาะถิ่นของจีน 6 ชนิด, นกเฉพาะถิ่นของจีน 5 ชนิด, ปลาเฉพาะถิ่นของกุ้ยหยาง 1 ชนิด, หอยทากบกเฉพาะถิ่นของกุ้ยหยาง 8 ชนิด, แมลงเฉพาะถิ่นของกุ้ยหยางมากกว่า 260 ชนิด, สัตว์คุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 2 ชนิด (กวางชะมดป่า, นกกระสาปากดำ), สัตว์คุ้มครองระดับ 2 จำนวน 39 ชนิด
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมกราคม 2569 ประกอบด้วย 6 เขต (หยุนหยาน หนานหมิง ฮวาซี อู่ตัง ไป่หยุน และกวนซานหู) 3 อำเภอ (ซิวเหวิน ซีเฟิง และไคหยาง) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ชิงเจิ้น) รวมทั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับชาติอีก 4 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนนครตั้งอยู่ที่เลขที่ 7 ถนนหลินเฉิงตะวันออก เขตกวนซานหู
การเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020): 5,987,018 คน (ในเมือง 4,794,071 คน คิดเป็น 80.07%; ในชนบท 1,192,947 คน คิดเป็น 19.93%) เพศชาย: 3,061,169 คน (51.13%); เพศหญิง: 2,925,849 คน (48.87%) ณ สิ้นปี 2025: 6,668,900 คน (เพิ่มขึ้น 66,400 คน) ในเมือง: 5,428,400 คน (81.4%) อัตราการเกิด: 6.85 ต่อพันคน; อัตราการตาย: 6.96 ต่อพันคน; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -0.12 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
55 กลุ่มชาติพันธุ์ ชนกลุ่มน้อย: 1,283,300 คน (21.43%) ชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ 11 กลุ่ม ได้แก่ เหมียว บู่เย่ ตูเจีย อี้ ตง เกอเหลา ไป๋ ฮุย แมนจู จ้วง และสุ่ย กระจุกตัวอยู่ในตำบลชาติพันธุ์ 18 แห่ง และหมู่บ้านชาติพันธุ์ 279 แห่ง
ภาษา
ภาษาถิ่นกุ้ยหยาง: ภาษาจีนตอนเหนือ ภาษาจีนกลางตอนตะวันตกเฉียงใต้ สำเนียงย่อยเสฉวน-กุ้ยโจว ใกล้เคียงกับสำเนียงในฉงชิ่งและเฉิงตูมาก ปัจจุบันผู้พูดภาษาถิ่นกุ้ยหยางดั้งเดิมแท้ๆ มีจำนวนน้อยลงมาก คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่พูดภาษาถิ่นกุ้ยหยางใหม่
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาดั้งเดิมทั้งห้าศาสนาปรากฏอยู่ครบถ้วน ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม (เข้ามาในสมัยราชวงศ์หยวน) คาทอลิก และคริสต์ศาสนา (ปลายสมัยราชวงศ์ชิง/ต้นสมัยสาธารณรัฐ) มีองค์กรทางศาสนา 18 แห่ง (ระดับเทศบาล 6 แห่ง ระดับอำเภอ 12 แห่ง) สถานที่ทางศาสนาที่จดทะเบียน 83 แห่ง (พุทธ 51 แห่ง เต๋า 7 แห่ง คาทอลิก 7 แห่ง คริสต์ศาสนา 16 แห่ง อิสลาม 2 แห่ง) สถานที่สำคัญ ได้แก่ วัดหงฟู่ วัดเฉียนหมิง โบสถ์คาทอลิกเหนือ วัดถ้ำเซียนเหริน และมัสยิดชิงเจิ้น
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
อุตสาหกรรมหลัก: การผลิตข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ขั้นสูง ยานยนต์พลังงานใหม่ เคมีภัณฑ์ฟอสฟอรัส การแปรรูปอะลูมิเนียม ยาและเวชภัณฑ์เพื่อสุขภาพ อาหารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และบริการซอฟต์แวร์ ("1+7+1") ภาคเกษตรกรรมเน้นผัก ผลไม้ ชา ยา และผลิตภัณฑ์นม โดยมีกลุ่มอุตสาหกรรมเฉพาะทาง 10 กลุ่ม ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 603.815 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 21.928 พันล้านหยวน (3.6%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 178.314 พันล้านหยวน (29.5%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 403.572 พันล้านหยวน (66.8%) ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 90,995 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 1.9% (โครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 6.7% เทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 4.9% ภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 6.6%) รายได้ภาษีรวม: 102.769 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 49.076 พันล้าน เพิ่มขึ้น 4.0%
อุตสาหกรรมหลัก
อุทยานเกษตรจังหวัด 29 แห่ง อุตสาหกรรมเฉพาะทาง 8 ประเภท ได้แก่ ผัก ผลไม้ ชา ยา ปศุสัตว์ สัตว์ปีก ไข่ และผลิตภัณฑ์นม พื้นที่ปลูกผัก: 1.7 ล้านหมู่ พื้นที่ปลูกธัญพืช: 1.3502 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 447,600 ตัน เพิ่มขึ้น 2.4% เนื้อสัตว์: 180,500 ตัน เพิ่มขึ้น 5.8% ไข่: 27,600 ตัน เพิ่มขึ้น 12.7% นม: 25,800 ตัน เพิ่มขึ้น 28.4% สัตว์น้ำ: 4,917 ตัน เพิ่มขึ้น 14.1%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 129.624 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.6% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 8.8% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 6.4% การผลิตเพิ่มขึ้น 10.0% ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 3.2%) 5 อุตสาหกรรมยอดนิยมตามส่วนแบ่ง: ยาสูบ (27.8% เพิ่มขึ้น 2.7%) ไฟฟ้า (9.7% เพิ่มขึ้น 4.4%) เหมืองแร่ที่ไม่ใช่โลหะ (9.0% เพิ่มขึ้น 5.6%) เคมีภัณฑ์ (8.9% เพิ่มขึ้น 25.4%) อิเล็กทรอนิกส์ (7.4% เพิ่มขึ้น 48.8%) นิคมอุตสาหกรรม "5+10": 82.2% ของมูลค่าขนาดใหญ่ เพิ่มขึ้น 9.6% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 49.296 พันล้านหยวน ลดลง 2.7%
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเมืองกุ้ยหยาง: ก่อตั้งในปี 1993 ได้รับการยอมรับในระดับชาติมาตั้งแต่ปี 2000 มีพื้นที่ 99.8 ตารางกิโลเมตร ได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย ในปี 2022 มีผลผลิตทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ถึง 60.5 พันล้านหยวน นิคมอุตสาหกรรมการผลิตอัจฉริยะหนานหมิง: มีพื้นที่ 761 หมู่ แบ่งเป็น 5 เฟส เฟส 1-3 เปิดดำเนินการแล้ว (พื้นที่ 451 หมู่, 467,000 ตารางเมตร, อาคารโรงงาน 47 หลัง)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ติดอันดับที่ 29 จาก 288 เมืองในด้านศักยภาพด้านนวัตกรรม มีวิสาหกิจไฮเทค 1,028 แห่ง (55.4% ของจำนวนวิสาหกิจทั้งหมดในจังหวัด) และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,064 แห่ง (45% ของจำนวนวิสาหกิจทั้งหมดในจังหวัด) นอกจากนี้ยังมีแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับจังหวัดใหม่ 63 แห่ง ซึ่งรวมถึงห้องปฏิบัติการระดับจังหวัด 2 แห่ง ห้องปฏิบัติการหลัก 9 แห่ง และศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยี 10 แห่ง มูลค่าสัญญาด้านเทคโนโลยีอยู่ที่ 23.212 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 19%) คิดเป็น 3.84% ของ GDP
การศึกษา
มีโรงเรียนทั้งหมด 2,064 แห่ง (เอกชน 836 แห่ง) ประกอบด้วย โรงเรียนอนุบาล 1,215 แห่ง, โรงเรียนประถมศึกษา 482 แห่ง, โรงเรียนมัธยมต้น 210 แห่ง, โรงเรียนมัธยมปลาย 86 แห่ง, โรงเรียนอาชีวศึกษา 56 แห่ง, โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 10 แห่ง และมหาวิทยาลัย 38 แห่ง จำนวนนักศึกษาใหม่ในมหาวิทยาลัย: 153,100 คน, รวมทั้งหมด 489,000 คน, นักศึกษาประถมศึกษา: 537,600 คน, นักศึกษามัธยมต้น: 242,600 คน
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 4 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 12 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 148 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 13 แห่ง (หนังสือ 4.2607 ล้านเล่ม) การครอบคลุมทางวิทยุและโทรทัศน์: 100%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 4,348 แห่ง: โรงพยาบาล 217 แห่ง, สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 4,074 แห่ง, สถานพยาบาลสาธารณสุขระดับมืออาชีพ 32 แห่ง, และอื่นๆ 25 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 48,615 เตียง (โรงพยาบาลรัฐ 29,173 เตียง, โรงพยาบาลเอกชน 14,027 เตียง) มีบุคลากรทางการแพทย์ 77,333 คน (แพทย์ 30,180 คน, พยาบาล 35,707 คน) อัตราส่วนแพทย์ต่อพยาบาล: 1:1.18
สื่อข่าว
เครือข่ายกุ้ยหยาง (ก่อตั้งปี 1999), หนังสือพิมพ์กุ้ยหยางเดลี่, แพลตฟอร์มการกำกับดูแลสื่อกุ้ยหยาง ศูนย์รวมสื่อแบบบูรณาการด้วยโมเดล "ข่าว + รัฐบาล + บริการ" แพลตฟอร์มการกำกับดูแล: แผนกระดับแรกมากกว่า 130 แผนก, แผนกระดับที่สองมากกว่า 600 แผนก, รับเรื่องร้องเรียน 47,868 เรื่อง, แก้ไขแล้ว 46,267 เรื่อง ใน 4 ปี, มียอดเข้าชมมากกว่า 600 ล้านครั้ง
กีฬา
เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน: มวยสากลจีนโอเพ่น, การแข่งขันมวยสากลโลก WSB, ฟุตบอลจีน-เกาหลีใต้, หมากล้อมโลก Bailing Cup, ลีกฟุตบอลจีน Super League, มาราธอนนานาชาติกุ้ยหยาง, เทนนิสหญิง ITF สโมสรฟุตบอลกุ้ยโจวเหิงเฟิง มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 21,354 แห่ง (22.6243 ล้านตารางเมตร) สวนกีฬาเชิงนิเวศ 17 แห่ง ได้รับ 44 เหรียญรางวัล (26 เหรียญทอง, 13 เหรียญเงิน, 5 เหรียญทองแดง) ในปี 2025
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ดัชนีคุณภาพอากาศโดยรวม: 2.45. วันที่มีคุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 99.5%. SO2: 7 ไมโครกรัม/ลบ.ม., NO2: 15, PM10: 34, PM2.5: 20, O3: 114, CO: 0.7 มก./ลบ.ม.
ประกันสังคม
เงินบำนาญพนักงาน: 2,884,900 เพิ่มขึ้น 1.0% (ผู้เกษียณอายุ 504,900 คน) เงินบำนาญในเขตเมืองและชนบท: 873,700 เพิ่มขึ้น 2.2% ประกันสุขภาพ: 4,622,500 เพิ่มขึ้น 1.1% การบาดเจ็บจากการทำงาน: 1,645,700 ลดลง 6.8% การคลอดบุตร: 1,286,200 เพิ่มขึ้น 1.6% การว่างงาน: 1,051,300 ลดลง 1.5% สถานดูแลผู้สูงอายุ 91 แห่ง (10,811 เตียง, ผู้พักอาศัย 5,945 คน) สถานดูแลผู้สูงอายุชุมชน 434 แห่ง (2,562 เตียง) สถานสงเคราะห์เด็ก 1 แห่ง (450 เตียง, เด็ก 233 คน) จำนวนคนขั้นต่ำในการดำรงชีวิต 826,100 คน เงินช่วยเหลือผู้พิการ 15,871 คน ผู้รับเงินช่วยเหลือพิเศษเนื่องจากความยากลำบาก 9,739 คน ผู้รับเงินช่วยเหลือผู้สูงอายุจำนวน 121,200 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ศูนย์กลางสำคัญของภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนที่เชื่อมต่อสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลและสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีเส้นทางรถไฟธรรมดา 4 สายตัดกันเป็นรูปทรงกากบาท มีเส้นทางรถไฟความเร็วสูงหลายสาย ถนนในเมืองรวม 5,852 กิโลเมตร (71.33 ล้านตารางเมตร) รถไฟใต้ดิน: 93 สถานี 6 สถานีเชื่อมต่อ ระยะทาง 146.47 กิโลเมตร มีผู้โดยสาร 286.6473 ล้านคนต่อปี (เพิ่มขึ้น 12.4%) รถแท็กซี่ที่มี GPS 19,610 คัน รถโดยสารประจำทางมาตรฐาน 3,257 คัน เครือข่ายเส้นทาง 5,399.6 กิโลเมตร มีผู้โดยสาร 298.48 ล้านคนต่อปี
ทางหลวง
สร้างทางด่วน 12 ทาง (รวม 600+ กม.) + 3 ทางอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ทางด่วนแห่งชาติ: แหวน G6002, G75 หลานโจว-ไหโข่ว, G69 หยินชวน-ไป๋เซ, G60 เซี่ยงไฮ้-รุ่ยลี่, G76 เซียะเหมิน-เฉิงตู ทางหลวงแผ่นดิน 4 สาย (365 กม.), ทางหลวงจังหวัด 15 สาย (1,355 กม.), ถนนชนบท 18,525 กม.
ทางรถไฟ
มีเส้นทางรถไฟธรรมดา 4 สาย (ชวนเฉียน, เซียงเฉียน, เฉียงกุย, กุ้ยคุน) + รถไฟความเร็วสูง 4 สาย (เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง, กุ้ยหยาง-กวางโจว, เฉิงตู-กุ้ยหยาง, กุ้ยหยาง-หนานหนิง อยู่ระหว่างการก่อสร้าง) + รถไฟด่วน 3 สาย + เส้นทางรถไฟธรรมดา 6 สาย สถานีหลัก: กุ้ยหยางเหนือ (สถานีพิเศษ ศูนย์กลางการคมนาคมทางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน), กุ้ยหยางตะวันออก (สถานีต้นทางของรถไฟความเร็วสูง), สถานีกุ้ยหยาง (สถานีพิเศษ สร้างในปี 1959)
การบิน
สนามบินนานาชาติกุ้ยหยางหลงตงเป่า: ระดับ 4E ศูนย์กลางการบินของมณฑลกุ้ยโจว ปี 2023: ผู้โดยสาร 19.4706 ล้านคน สินค้า 91,300 ตัน เที่ยวบิน 144,000 เที่ยวบิน เส้นทางบินภายในประเทศ 198 เส้นทาง + ระหว่างประเทศ 6 เส้นทาง ครอบคลุม 107 เมืองภายในประเทศ + 7 เมืองระหว่างประเทศ ปี 2025: ผู้โดยสาร 22.7317 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 1.9%) สินค้า 119,300 ตัน (เพิ่มขึ้น 11.9%) เส้นทางบิน 217 เส้นทาง ครอบคลุม 126 เมือง (19 เมืองระหว่างประเทศ)
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเทียบเรืออำนวยความสะดวก 34 แห่ง ท่าเรือทั่วไป 5 แห่ง (ไคหยาง ซีเฟิง ชิงเจิ้น ซิ่วเหวิน และท่าเรือในเมือง) ปี 2019: ผู้โดยสาร 2.99 ล้านคน สินค้า 14,000 ตัน เปิดเส้นทางเดินเรือตอนล่างของแม่น้ำแยงซี (อู่เจียง)
ระบบขนส่งสาธารณะ
รถไฟใต้ดินสาย 1 (2018): เชื่อมต่อสถานี Guanshanhu, Yunyan, Nanming, Economic Zone และสถานี Guiyang North/East สาย 2 (2021): สนามบินไป่หยุน, กวนซานหู, หยุนเอี้ยน, หนานหมิง และสนามบินหลงตงเป่า สาย 3 (2023): หัวซี, หนานหมิง, หยุนเอี้ยน, อู๋ดัง ครอบคลุมทุกเขตเมือง สาย S1 (2567) รวม 4 สาย ระยะทาง 149.13 กม. แท็กซี่ 19,610 คัน รถโดยสารมาตรฐาน 3,257 คัน 238 เส้นทาง ระยะทาง 831 กม.
วัฒนธรรม
ภาพรวม
เมืองนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 700 ปี พร้อมด้วยการอพยพครั้งใหญ่ 4 ครั้ง ประกอบด้วยวัฒนธรรมหยางหมิง (หวังหยางหมิง) วัฒนธรรมแดง และวัฒนธรรมชนกลุ่มน้อย เมืองเก่ามีรูปแบบ "9 ประตู 4 ศาลา 13 ด่าน" มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 2 แห่ง ระดับจังหวัด 14 แห่ง และระดับเทศบาล 31 แห่ง ภายในวงแหวนชั้นใน
อาหาร
กุ้ยหยางเป็นเมืองแห่งอาหาร: มีก๋วยเตี๋ยวและบะหมี่สำหรับอาหารเช้าและอาหารกลางวันที่เป็นเอกลักษณ์ อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวฉางหวาง ตุ๊กตาผ้าไหม (ซีฮวาว่า) ลูกชิ้นเต้าหู้ และโจ๊กข้าว
ศุลกากร
8 เมษายน (ชาวเหมียว หลายชาติพันธุ์), งิ้วตูซีของชาวบูเย่ (15 มกราคม), 3 มีนาคม (เทศกาลไหมของชาวบูเย่), 6 มิถุนายน (ชาวบูเย่ ริมแม่น้ำฮวาซี), พิธีฝังศพชาวเหมียวในถ้ำเจียติ้ง (โลงศพมากกว่า 120 โลงในถ้ำธรรมชาติ เขตสงวนของเทศบาลเมืองกุ้ยหยาง), เทศกาล "เทียวตง" ของชาวเหมียวเกาโป, พิธีศพแบบ "สับวัว" ของชาวบูเย่ที่ตู้จ้าย, ระบำ "จับกลอง" ของชาวเหมียวซือหลง (ทุก 13 ปี), เครื่องแต่งกาย "ชาวเหมียวสี่ตราประทับ", เครื่องแต่งกายชาวเหมียวซิ่วเหวิน, เครื่องแต่งกายของชาวบูเย่เปียนโป งานหัตถกรรมดั้งเดิม: การปักผ้าและการปักครอสติชของชาวเหมียว (ชาวเหมียวมีสีสันมากที่สุด ชาวบูเย่สง่างาม ชาวซุยเรียบง่าย ชาวตงสดใส), การย้อมสีเมเปิล (ต้นกำเนิดสมัยราชวงศ์ฮั่น "ปังเตียน"), กระดาษทำมืออู่ตัง (72 ขั้นตอน เหมือนกับการทำกระดาษของไฉ่หลุน), งานเครื่องเงินของชาวเหมียวเกาโป (หลายร้อยปี กระบวนการซับซ้อน)
ศิลปะ
ศาลาเหวินชาง (ชิงหยาน สมัยราชวงศ์ชิง), หอเจียซิว (ค.ศ. 1598 สถานที่อนุรักษ์แห่งชาติ ตั้งอยู่บนโขดหินธรรมชาติกลางแม่น้ำ), เพลงโบราณของชาวเมี่ยวซีเฟิง, ระบำไม้เท้าดอกไม้, ระบำกลองดอกไม้ของชาวเมี่ยวเซียวเหยา, ระบำกลองดอกไม้ของชาวลู่เซิงหัวซี, งิ้วโคมไฟดอกไม้ (งิ้วประจำท้องถิ่นหลักของกุ้ยหยาง พัฒนามาจากระบำโคมไฟดอกไม้), งิ้วหัวซีตี้ซี (สืบเนื่องมาจากชาวนูโบราณ), งิ้วซีเฟิงหยาง (สมัยเฉียนหลง "ฟอสซิลมีชีวิตของละคร")
แหล่งมรดกทางวัฒนธรรม
สถานที่ตั้งเดิมของโรงเรียนดาเด (แหล่งมรดกการปฏิวัติ), ค่ายกักกันซีเฟิง (สถานที่คุ้มครองแห่งชาติ ฐานการศึกษารักชาติแห่งชาติ เรือนจำระดับสูงสุดของพรรคก๊กมินตั๋ง เทียบเท่าระดับ "มหาวิทยาลัย" ในระบบการจัดประเภทของพวกเขา)
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมือง: ต้นอินทนิล (กรกฎาคม-ตุลาคม "ดอกแดงร้อยวัน") และกล้วยไม้ (มณฑลกุ้ยโจวเป็นแหล่งผลิตกล้วยไม้ที่สำคัญ มีมากกว่า 600 สายพันธุ์ คิดเป็น 40% ของกล้วยไม้ทั้งหมดในประเทศจีน) ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นการบูร (ปลูกกันอย่างแพร่หลายเพื่อจัดสวน) และต้นไผ่ (เจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศของกุ้ยหยาง และเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง)
จุดชมวิว
ภาพรวม
ภูมิประเทศหินปูนที่อุดมสมบูรณ์: ป่าบนยอดเขา หุบเขา ถ้ำ 1 แห่ง 5A (เมืองโบราณชิงหยาน), 24 แห่ง 4A, 17 แห่ง 3A, 1 แห่ง 2A 1 แห่ง เมืองท่องเที่ยวชนบทสำคัญระดับชาติ 1 แห่ง หมู่บ้านสำคัญระดับชาติ 5 แห่ง หมู่บ้านสำคัญระดับจังหวัด 37 แห่ง แหล่งท่องเที่ยวระดับ A 7 แห่ง ระดับ B 29 แห่ง สถานประกอบการด้านเกษตรและความบันเทิงระดับห้าดาว 32 แห่ง และระดับสี่ดาว 116 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ทะเลสาบหงเฟิง: อยู่ห่างไปทางทิศตะวันตก 28 กิโลเมตร มีพื้นที่ 200 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสมผสานทะเลสาบบนที่ราบสูง ภูมิประเทศหินปูน และวัฒนธรรมของชนเผ่าต่างๆ เข้าด้วยกัน ชื่อของทะเลสาบมาจากใบเมเปิลสีแดงในฤดูใบไม้ร่วง
อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติทะเลสาบอาฮา: อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติแห่งแรกของเมืองกุ้ยหยาง มีพื้นที่ 1,024.71 เฮกตาร์ "พื้นที่ชุ่มน้ำหน้าบ้าน" สำหรับสัตว์ป่าในเมือง
เมืองโบราณชิงหยาน: หนึ่งในสี่เมืองโบราณสำคัญของมณฑลกุ้ยโจว ตั้งอยู่ทางใต้ 29 กิโลเมตร เป็นป้อมปราการทางทหารสมัยหมิง-ชิง เมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาด 0.3 ตารางกิโลเมตร มีถนนและบ้านเรือนสร้างด้วยหิน มีวัด 9 แห่ง ศาลเจ้า 8 แห่ง และศาลา 5 แห่ง มีศาสนาอยู่ร่วมกัน 5 ศาสนา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ (ปี 2010)
ศาลาเหวินชาง: สร้างขึ้นในปี 1596 มีโครงสร้างสามชั้นเก้าเหลี่ยม (เป็นเอกลักษณ์ในประเทศจีน) เป็นสถานที่อนุรักษ์ระดับมณฑล ได้รับการบูรณะในปี 2003
หอคอยเจียซิว: สร้างขึ้นในปี 1598 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (2006) และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A สร้างอยู่บนโขดหินธรรมชาติในแม่น้ำหนานหมิง
อุทยานเฉียนหลิงซาน: พื้นที่ 332 เฮกตาร์ ปกคลุมด้วยป่า 88% มีผู้เข้าชมมากกว่า 10 ล้านคนต่อปี ได้รับการจัดอันดับเป็นอุทยานแห่งชาติระดับ 4A เปรียบเสมือน "สวนหลังบ้าน" ของเมืองกุ้ยหยาง
บุคคลที่มีชื่อเสียง
การแลกเปลี่ยนภายนอก
เมืองพี่น้อง
การแลกเปลี่ยนความร่วมมือ
26 พฤษภาคม 2568: สำนักงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเมืองกุ้ยหยางลงนามในบันทึกความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวกับบริษัทท่องเที่ยวจากอิตาลี ตุรกี และเยอรมนี
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองป่าไม้แห่งชาติแห่งแรก เมืองนำร่องเศรษฐกิจหมุนเวียนแห่งชาติ "เมืองหลวงตากอากาศฤดูร้อนของจีน" (สมาคมอุตุนิยมวิทยาแห่งประเทศจีน) เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ เมืองนำร่องเมืองอัจฉริยะแห่งชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม