ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองจื่อหยาง

เมืองจื่อหยาง

เมืองจื่อหยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองยานยนต์ตะวันตก" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ในแอ่งเสฉวนตอนกลาง-ตะวันตก ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ลองจิจูด 104°12′ ถึง 105°45′ ตะวันออก และลองจิจูด 29°40′ ถึง 30°39′ เหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 5,747.54 ตารางกิโลเมตร

เมืองจื่อหยาง

เมืองจื่อหยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองยานยนต์ตะวันตก" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ในแอ่งเสฉวนตอนกลาง-ตะวันตก ครอบคลุมพื้นที่ 5,747.54 ตารางกิโลเมตร โดยมีขนาดพื้นที่ตั้งแต่ 104°12′ ถึง 105°45′ ตะวันออก และ 29°40′ ถึง 30°39′ เหนือ ณ เดือนมีนาคม 2025 เมืองจื่อหยางประกอบด้วยเขตเทศบาล 1 เขต และอำเภอ 2 อำเภอ โดยมีที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่เลขที่ 9 ถนนกวงฉาง อำเภอเหยียนเจียง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.218 ล้านคน ภาษาถิ่นจื่อหยางอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ สาขาเฉิงตู-ฉงชิ่ง เมืองจื่อหยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มี 4 ฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูหนาวไม่หนาวจัด ฤดูใบไม้ผลิมาเร็ว และฤดูร้อนไม่ร้อนจัด ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก โดยมีภูเขาเตี้ย เนินเขา และที่ราบลุ่มเป็นลักษณะภูมิประเทศหลัก มรดกอันล้ำค่าของจื่อหยางย้อนกลับไปถึง 35,000 ปีถึง "มนุษย์จื่อหยาง" ซึ่งถือเป็นรุ่งอรุณแห่งอารยธรรมมนุษย์ในเสฉวน ในปี 135 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งอำเภอจื่อจงขึ้นเป็นครั้งแรก ในปี 1998 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองจื่อหยางขึ้น และในปี 2000 ได้กลายเป็นเมืองระดับเขตปกครอง จื่อหยางเป็น "หัวใจของเฉิงตู-ฉงชิ่ง" และเป็นเมืองระดับเขตปกครองแห่งเดียวในเสฉวนที่เชื่อมต่อ "ศูนย์กลางคู่" ทั้งสองโดยตรง เขตเมืองอยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเทียนฟู่ 18 กิโลเมตร ห่างจากใจกลางเมืองเฉิงตู 87 กิโลเมตร และห่างจากฉงชิ่ง 230 กิโลเมตร เป็นเมืองระดับเขตปกครองแห่งแรกในเสฉวนที่มีระบบขนส่งมวลชนทางรางในเมืองขนาดกลางถึงสูง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองซีหยางมีมูลค่า 115.08 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.98 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% เมื่อคำนวณจากราคาคงที่

ที่มาของชื่อ

เมืองจื่อหยางได้รับการตั้งชื่อตามตำแหน่งที่อยู่ทางเหนือของแม่น้ำจื่อสุ่ย (ปัจจุบันคือแม่น้ำถัวเจียง) โดยคำว่า "หยาง" ในภาษาจีนหมายถึงทางเหนือของแม่น้ำ การก่อตั้งเมืองนี้มีมาตั้งแต่ 135 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อมีการจัดตั้งอำเภอจื่อจงขึ้นภายใต้การปกครองของมณฑลเจียนเว่ย

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

เมืองจื่อหยางมีมรดกทางประวัติศาสตร์อันยาวนาน เมื่อ 35,000 ปีก่อน มนุษย์จื่อหยางโบราณได้เจริญรุ่งเรืองอยู่ที่นี่ สร้างอารยธรรมมนุษย์ยุคแรกสุดในลุ่มแม่น้ำถัวเจียง

ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

ในปี ค.ศ. 135 ก่อนคริสต์ศักราช อำเภอจื่อจงถูกก่อตั้งขึ้นภายใต้การปกครองของมณฑลเจียนเว่ย ในสมัยราชวงศ์ซิน (ค.ศ. 9–23) มณฑลนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นซีซุน ในปี ค.ศ. 36 ชื่อเดิมก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ในสมัยราชวงศ์เฉิงฮั่น (ค.ศ. 306–347) อำเภอแห่งนี้ก็เสื่อมโทรมลง ในปี ค.ศ. 347 ระบบเก่าก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 502 อำเภอจื่อจงถูกยุบ และในปี ค.ศ. 520 ได้ถูกจัดตั้งใหม่เป็นมณฑลปู่ฉี ในปี ค.ศ. 557 ได้มีการก่อตั้งมณฑลจื่อโจวขึ้น และในปี ค.ศ. 560 อำเภอจื่อจงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอจื่อหยาง

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

ในปี ค.ศ. 583 ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกแทนที่ด้วยระบบมณฑล ในปี ค.ศ. 587 เมืองจื่อโจวย้ายไปอยู่ที่อำเภอพานซือ ในปี ค.ศ. 603 เมืองจื่อหยางถูกรวมเข้ากับเมืองเจียนโจว ในปี ค.ศ. 607 เมืองจื่อโจวเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลจื่อหยาง ในสมัยราชวงศ์ถัง การปกครองของจื่อหยางยังคงมีเสถียรภาพแม้จะมีการเปลี่ยนชื่อ ในปี ค.ศ. 1243 เมืองจื่อหยางถูกทิ้งร้างเนื่องจากสงคราม ในปี ค.ศ. 1362 เมืองจื่อโจวได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ และอำเภอจื่อหยางถูกยุบ โดยดินแดนของจื่อหยางถูกโอนไปอยู่กับเมืองเจียนโจว

ราชวงศ์หมิงและชิง

ในปี ค.ศ. 1373 อำเภอจื่อหยางถูกผนวกกลับเข้าสู่เขตปกครองเฉิงตูอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1513 ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเจียนโจว ในปี ค.ศ. 1727 ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของจื่อโจว และในปี ค.ศ. 1802 ถูกจัดให้อยู่ในเขตปกครองหย่งหนิงของชวนหนาน

สาธารณรัฐจีน

ในปี 1912 อำเภอจื่อหยางอยู่ภายใต้เขตการปกครองเซี่ยฉวนหนาน ในปี 1913 ได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้เขตการปกครองหย่งหนิง และในปี 1931 ระบบเขตการปกครองถูกยกเลิก ในปี 1935 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานตรวจราชการส่วนภูมิภาคเสฉวนแห่งที่สองขึ้น โดยมีที่ตั้งอยู่ในอำเภอจื่อจง

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เขตพิเศษจื่อจงได้รับการจัดตั้งขึ้น ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษเน่ยเจียงในปี พ.ศ. 2495 เป็นจังหวัดเน่ยเจียงในปี พ.ศ. 2511 และเป็นเมืองเน่ยเจียงในปี พ.ศ. 2528 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2536 อำเภอจื่อหยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองจื่อหยางระดับอำเภอ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดจื่อหยางขึ้น และในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2543 เมืองจื่อหยางระดับจังหวัดได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีที่ทำการรัฐบาลอยู่ในเขตเหยียนเจียงแห่งใหม่ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 เมืองเจียนหยางถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองเฉิงตู

หน่วยงานบริหาร

ประวัติการแบ่งส่วน

ในปี 1935 เมืองจื่อหยางปกครอง 8 อำเภอ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 1998 อำเภออันเยว่และเล่อจือถูกโอนจากเน่ยเจียงมาอยู่ภายใต้การปกครองของจื่อหยาง ในเดือนมิถุนายน 2000 เมืองจื่อหยางปกครองเขตเหยียนเจียง อำเภออันเยว่ และอำเภอเล่อจือ โดยมีเจียนหยางอยู่ภายใต้การปกครองแบบมอบอำนาจ และในเดือนพฤษภาคม 2016 เจียนหยางถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเฉิงตู

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองจื่อหยางปกครองเขตเหยียนเจียง อำเภออันเยว่ และอำเภอเล่อจือ โดยที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 9 ถนนกวงฉาง เขตเหยียนเจียง

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้ง

เมืองจื่อหยางตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันตกของแอ่งเสฉวน มีอาณาเขตติดกับเฉิงตูและเต๋อหยางทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เหมยซานและเน่ยเจียงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซุยหนิงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และฉงชิ่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 5,747.54 ตารางกิโลเมตร

ธรณีวิทยา

ชั้นหินที่ปรากฏให้เห็น ได้แก่ ชั้นหินเผิงไหลเจิ้น ซุยหนิง และซาซิเมี่ยว ซึ่งอยู่ในยุคควอเทอร์นารี โฮโลซีน และจูราสสิก เมืองนี้ตั้งอยู่ในระบบโครงสร้างทางธรณีวิทยาแบบนีโอคาเธเซียน โดยมีเขตแนวรอยเลื่อนและรอยพับหัวชิงซานอยู่ทางทิศตะวันออก และเขตแนวรอยเลื่อนและรอยพับหลงฉวนซานอยู่ทางทิศตะวันตก โครงสร้างทางธรณีวิทยาค่อนข้างเรียบง่าย

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก โดยมีความสูงเฉลี่ย 400 เมตร มีภูเขาเตี้ย เนินเขา และที่ราบลุ่มแม่น้ำ ทำให้เกิดเป็นภูมิประเทศเนินเขาเตี้ยๆ

ภูมิอากาศ

เมืองซีหยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนภาคพื้นทวีป มีฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูหนาวไม่หนาวจัด ฤดูใบไม้ผลิมาเร็ว มีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน และมีปริมาณน้ำฝนมากโดยเฉพาะในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ฝนตกหนักที่สุดจะอยู่ในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน

อุทกวิทยา

แม่น้ำเหล่านี้อยู่ในระบบแม่น้ำถัวเจียงและฝูเจี้ยน โดยมีแม่น้ำสาขา 110 สาย แม่น้ำสาขาหลักของถัวเจียง ได้แก่ แม่น้ำหยางฮวา แม่น้ำเจียงซี และแม่น้ำจิ่วฉู่ ส่วนแม่น้ำสาขาหลักของฝูเจี้ยน ได้แก่ แม่น้ำเยว่หยาง แม่น้ำหลงไท่ และแม่น้ำปานหลง แม่น้ำเหล่านี้มีต้นกำเนิดในพื้นที่ภูเขาที่มีความลาดชันไม่มาก ทำให้เกิดเป็นเครือข่ายทางน้ำแบบฉบับของพื้นที่ภูเขา

ดิน

ดินส่วนใหญ่เป็นดินสีม่วง ดินนา ดินตะกอน และดินร่วนสีเหลือง ซึ่งเกิดจากการผุพังของชั้นหินสีม่วง เหมาะสำหรับปลูกธัญพืช ฝ้าย พืชน้ำมัน ป่าน ผลไม้ ไผ่ และผัก

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติในเมืองซีหยางส่วนใหญ่เป็นภัยพิบัติทางสภาพอากาศ ภัยแล้งเป็นภัยที่แพร่หลายที่สุด ส่วนน้ำท่วมจากฝนตกหนักมักเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม-สิงหาคม ลูกเห็บ ลมแรง และพายุฝนฟ้าคะนองเกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูร้อน ภัยในฤดูหนาว ได้แก่ หมอกที่ทำให้ถนนปิด และความเสียหายจากน้ำค้างแข็งเป็นครั้งคราวต่อพืชที่อ่อนไหวต่อความเย็น เช่น มะนาวและลูกพลับ

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ในปี 2021 ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 3.563 พันล้านลูกบาศก์เมตร เพิ่มขึ้น 22.36% จากปี 2020 เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 331 แห่ง ส่วนใหญ่สร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1960-1970 โดย 122 แห่งมีข้อบกพร่องด้านความปลอดภัย ในเดือนเมษายน 2022 โครงการเสริมความแข็งแกร่งของอ่างเก็บน้ำซวงซื่อเฉียว ซึ่งเป็นโครงการนำร่องอ่างเก็บน้ำอัจฉริยะแห่งแรกของมณฑล ได้เริ่มก่อสร้าง

ทรัพยากรที่ดิน

ณ สิ้นปี 2564 พื้นที่ทั้งหมดมีจำนวน 574,668.97 เฮกตาร์ โดยแบ่งเป็นพื้นที่เพาะปลูก 233,042.26 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 140,731.47 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

แร่ธาตุต่างๆ ได้แก่ ก๊าซธรรมชาติ ปิโตรเลียม น้ำแร่ ทองแดง ทรายแม่น้ำ หินดินดาน และหินทราย การทำเหมืองมีขนาดเล็กและกระจัดกระจาย โดยมีพื้นที่สำรวจ 3 แห่ง และพื้นที่ทำเหมือง 24 แห่ง

ทรัพยากรชีวภาพ

อุทยานแห่งชาติจื่อหยางเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ป่าบนบก 94 ชนิด กระจายอยู่ใน 4 ชั้น และ 22 อันดับ รวมถึง 8 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ นอกจากนี้ยังมีพืชป่ากว่า 2,000 ชนิด โดยต้นไซเปรสมีสัดส่วนมากกว่า 60% และยังมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์อันเยว่ มณฑลเสฉวน ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1999 ทำหน้าที่ปกป้องซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์มาเมนชิซอรัส (Mamenchisaurus) ในฐานะแหล่งมรดกทางธรณีวิทยาของมณฑล

การเมือง

เมืองจื่อหยางเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน โดยมีหน่วยงานปกครองส่วนท้องถิ่นอยู่ที่เขตเหยียนเจียง

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2566 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 3.309 ล้านคน ประชากรที่อยู่อาศัย 2.253 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมือง 43.9% อัตราการเกิด 4.58‰ อัตราการตาย 11.32‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ -6.74‰ ณ สิ้นปี 2567 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 3.276 ล้านคน ประชากรที่อยู่อาศัย 2.218 ล้านคน อัตราการขยายตัวของเมือง 45.0% เพิ่มขึ้น 1.1 จุดเปอร์เซ็นต์

กลุ่มชาติพันธุ์

เมืองจื่อหยางส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น มีชนกลุ่มน้อยกระจายอยู่บ้าง ณ สิ้นปี 2021 มีกลุ่มชาติพันธุ์ 44 กลุ่ม รวมถึงประชากรชนกลุ่มน้อย 11,445 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวอี๋ (2,228 คน) ชาวเหมียว (1,890 คน) ชาวทิเบต (1,282 คน) และชาวทูเจีย (1,106 คน)

ภาษา

ภาษาถิ่นจื่อหยางอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ สาขาเฉิงตู-ฉงชิ่ง แสดงให้เห็นถึงความใกล้เคียงกับสำเนียงหูกวงของเฉิงตู-ฉงชิ่ง พยัญชนะ "ฮ" และ "ฟ" มักสับสนกันได้ง่าย ภาษาถิ่นนี้มีคุณภาพทางดนตรี ได้รับอิทธิพลจากประเพณีงิ้วเสฉวนในท้องถิ่น

ความเชื่อทางศาสนา

ศาสนาพุทธ ศาสนาเต๋า ศาสนาคาทอลิก และศาสนาโปรเตสแตนต์ ล้วนมีอยู่ในเมืองนี้ ศาสนาเต๋าและศาสนาพุทธเข้ามาในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ส่วนศาสนาคาทอลิกและศาสนาโปรเตสแตนต์เข้ามาในสมัยราชวงศ์ชิง ณ ปี 2015 เมืองจื่อหยางมีสถานที่ทางศาสนา 57 แห่ง องค์กรทางศาสนา 9 แห่ง นักบวช 121 คน และผู้ศรัทธากว่า 510,000 คน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 115.08 พันล้านหยวน (15.98 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 21.68 พันล้านหยวน (3.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.3%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 32.59 พันล้านหยวน (4.53 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.0%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิอยู่ที่ 60.81 พันล้านหยวน (8.45 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 109.0 พันล้านหยวน (15.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.5%) โดยมีโครงสร้างสามภาคอุตสาหกรรมในสัดส่วน 18.0:30.2:51.8 รายได้จากงบประมาณท้องถิ่นอยู่ที่ 7.21 พันล้านหยวน (1.00 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.6%) และรายจ่ายอยู่ที่ 23.61 พันล้านหยวน (3.28 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 7.5%)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.694 ล้านตัน (+0.9%) เรพซีด 317,000 ตัน (+6.9%) ผัก 1.977 ล้านตัน (+4.7%) และผลไม้ 900,000 ตัน (+4.9%) การฆ่าสุกรอยู่ที่ 2.685 ล้านตัว (-7.7%) ผลผลิตสัตว์น้ำอยู่ที่ 87,000 ตัน (+5.3%)

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 21.65 พันล้านหยวน (3.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.7%) โดยมีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 356 แห่งเติบโต 13.8% กลุ่มที่เติบโตมากที่สุด ได้แก่ เคมีภัณฑ์ (76.4%) เครื่องจักรไฟฟ้า (43.7%) และเครื่องหนัง/รองเท้า (38.8%) มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 12.25 พันล้านหยวน (1.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.4%)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 9.11 พันล้านหยวน (1.27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.4%) ยอดขายปลีกอยู่ที่ 41.15 พันล้านหยวน (5.72 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.8%) เงินฝากธนาคารอยู่ที่ 232.39 พันล้านหยวน (32.27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.8%) เงินกู้ 164.82 พันล้านหยวน (22.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.3%) เบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 5.39 พันล้านหยวน (749 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.1%) ปริมาณการซื้อขายหลักทรัพย์อยู่ที่ 143.41 พันล้านหยวน (19.92 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 22.3%)

กิจการสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองจื่อหยางมีโรงเรียน 645 แห่ง (ไม่รวมมหาวิทยาลัย) มีนักเรียน 333,000 คน และครูประจำ 23,000 คน ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 321 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 133 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 153 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 29 แห่ง โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง และโรงเรียนอาชีวศึกษา 6 แห่ง นอกจากนี้ยังมีมหาวิทยาลัย 4 แห่งที่มีนักศึกษา 41,000 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2024 บริษัท Ziyang ได้รับสิทธิบัตร 1,093 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 97 รายการ) มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้งานได้จริง 44 รายการ และมีคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า 5,181 รายการ รายได้จากธุรกิจเทคโนโลยีขั้นสูงอยู่ที่ 7 พันล้านหยวน (972 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.5%) โดยมีบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 74 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านเทคโนโลยี 463 แห่ง (เพิ่มขึ้น 26.5%)

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2567 เมืองจื่อหยางมีศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 122 แห่ง ห้องสมุด 4 แห่ง (หนังสือ 931,000 เล่ม) และพิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 7 แห่ง และระดับจังหวัด 39 แห่ง โดยมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 1 รายการ และระดับจังหวัด 8 รายการ การออกอากาศครอบคลุม 99.5%

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2024 เมืองซีหยางมีสถานพยาบาล 2,705 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 53 แห่ง เตียงผู้ป่วย 21,000 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 18,000 คน จำนวนผู้เข้ารับบริการทั้งหมดอยู่ที่ 17.096 ล้านราย และผู้ป่วยได้รับการรักษาจนหาย 686,000 ราย

กีฬา

ในปี 2024 มีการจัดกิจกรรมกีฬาขนาดใหญ่กว่า 300 รายการ เมืองนี้มี "โรงเรียนที่มีลักษณะเฉพาะด้านฟุตบอล" ระดับชาติ 60 แห่ง และ "ฐานพัฒนาความสามารถด้านวอลเลย์บอลระดับชาติ" 2 แห่ง

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2024 มีผู้รับสิทธิ์ประกันบำนาญพนักงานในเมือง 275,000 คน ผู้รับสิทธิ์บำนาญผู้อยู่อาศัย 1.327 ล้านคน และผู้รับสิทธิ์ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 2.222 ล้านคน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองอยู่ที่ 788 หยวนต่อเดือน และในชนบทอยู่ที่ 580 หยวนต่อเดือน

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองจื่อหยางตั้งอยู่ใจกลางเขตเศรษฐกิจพิเศษเฉิงตู-ฉงชิ่ง ห่างจากเมืองเฉิงตู 87 กิโลเมตร มีทางด่วนตัดผ่านเมือง 6 สาย รถไฟความเร็วสูงสามารถเดินทางไปยังเฉิงตูได้ใน 20 นาที และฉงชิ่งใน 1 ชั่วโมง สนามบินนานาชาติเทียนฟู่ตั้งอยู่ห่างออกไป 18 กิโลเมตร

ทางหลวง

ทางด่วนสายสำคัญ ได้แก่ เฉิงตู-ฉงชิ่ง (สายแรกของเสฉวน พ.ศ. 2538), เน่ยเจียง-ซุยหนิง, ซุยหนิง-ซีหยาง-เหม่ยซาน, เฉิงตู-อานเยว่-ฉงชิ่ง, สนามบินเทียนฟู่ และเฉิงตู-ซีหยาง-ถงกวง-กวงอัน ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข G318, G319 และ G321 ก็ผ่านเช่นกัน

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเฉิงตู-ฉงชิ่ง (สร้างในปี 1952) ซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟสายหลักสายแรกของภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ผ่านเขตเหยียนเจียง ส่วนทางรถไฟความเร็วสูงเฉิงตู-ฉงชิ่ง (สร้างในปี 2015) มีสถานีจื่อหยางเหนือเป็นสถานีหลัก โดยมีความเร็วตามการออกแบบ 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สถานีหลักได้แก่ สถานีจื่อหยาง สถานีจื่อหยางเหนือ และสถานีจื่อหยางตะวันตก

ระบบขนส่งสาธารณะ

ณ เดือนกันยายน 2567 รถไฟฟ้าใต้ดินเฉิงตู สาย S3 ให้บริการจากสถานีฟู่เถียน ผ่านเขตพัฒนาใหม่ทางตะวันออกของเฉิงตู และเจียนหยาง ไปจนถึงสถานีจื่อหยางเหนือ โดยมี 5 สถานีในจื่อหยาง ด้วยความเร็วสูงสุด 160 กม./ชม.

วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

ภาพรวม

เมืองจื่อหยางได้บ่มเพาะฉางหง (อาจารย์ของขงจื๊อ สมัยราชวงศ์โจวตะวันออก), หวังเป่า (กวีสมัยราชวงศ์ฮั่น) และตงจุน (นักคลาสสิกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก) จนได้รับฉายาว่า "บ้านเกิดของสามปราชญ์"

เทศกาลและประเพณี

เทศกาลราชาแห่งยา ซึ่งตรงกับวันที่ 28 ของเดือนสี่ตามปฏิทินจันทรคติ เป็นเทศกาลที่เหล่าแพทย์จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ ส่วนเทศกาลโคมไฟนั้นมีการแสดงระบำมังกรและสิงโต ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ

วรรณกรรมและศิลปะ

สำนักงิ้วเสฉวน "แม่น้ำจื่อหยาง" มีต้นกำเนิดในลุ่มแม่น้ำถัวเจียง เจริญรุ่งเรืองมาตลอดสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ผ่านงานเทศกาลวัดเทพเจ้าประจำเมือง เป็นหนึ่งในสี่สำนักงิ้วเสฉวนที่สำคัญ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของเทศบาลในปี 2549

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ต้นมะนาวเป็นต้นไม้ประจำเมืองซีหยาง และดอกมะนาวเป็นดอกไม้ประจำเมือง

มรดกทางวัฒนธรรมและมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ ปี 2022 เมืองจื่อหยางมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 7 แห่ง ระดับจังหวัด 39 แห่ง และระดับเทศบาล 21 แห่ง รวมถึงมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 1 แห่ง ระดับจังหวัด 5 แห่ง ระดับเทศบาล 30 แห่ง และระดับอำเภอ 64 แห่ง

จุดชมวิว

ภาพรวม

เมืองจื่อหยางมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 9 แห่ง ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A สองแห่ง (บ้านพักเดิมของเฉินอี้และภาพสลักหินอันเยว่ – ถ้ำหยวนจือ) แหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A สี่แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 2A สามแห่ง ภาพสลักหินอันเยว่ ซึ่งมีอายุตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหนือและใต้ มีทั้งหมด 145 แห่ง และมีรูปปั้นมากกว่า 100,000 ชิ้น รูปปั้น "เจ้าแม่กวนอิมไม้ไผ่สีม่วง" ที่ถ้ำผีลู่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "วีนัสแห่งตะวันออก"

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

แหล่งท่องเที่ยวแกะสลักหินอันเยว่ มีภาพแกะสลักบนหน้าผา 145 แห่ง พร้อมรูปปั้นกว่า 100,000 ชิ้น และแหล่งท่องเที่ยวสำคัญระดับชาติ 9 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ถ้ำพิหลู ลานพระนอน ภูเขาพระพันองค์ ถ้ำหวยเหยียน และถ้ำนกยูง ถ้ำอันเยว่ ซึ่งมีพระโพธิสัตว์ผู้บรรลุธรรม 12 องค์จากสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ

บ้านพักเดิมของเฉินอี้ในอำเภอเล่อจือ เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศและเป็นแหล่งมรดกสำคัญ ลานไม้สมัยราชวงศ์ชิงขนาด 750 ตารางเมตร ประกอบด้วย 36 ห้อง เปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี 1981

วัดเป่ากัวในเมืองเล่อจือ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกระดับ 2A ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 582 มีชื่อเสียงในด้านภาพแกะสลักบนหน้าผา โลงศพหิน และพระพุทธรูปหยก ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น "สามสิ่งมหัศจรรย์"

ศาลาอาจารย์หวู่จี้ฉานในเมืองอันเยว่ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1425 เป็นศาลาหินไร้คานและเป็นสถานที่อนุรักษ์ระดับมณฑล

อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ

ความเชี่ยวชาญ

มะนาวอันยู: อันยูเป็น "บ้านเกิดของมะนาวจีน" โดยได้รับรางวัลเหรียญทองจากการประกวดผลไม้นานาชาติประเทศไทย พันธุ์ยูเรก้าถูกนำไปใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร ยา และเครื่องสำอาง

ส้มโอถงเซียน: จากเมืองถงเซียนในอำเภออันเยว่ น้ำหนักเฉลี่ย 1,250 กรัม มีปริมาณของแข็งที่ละลายได้ 13.5% และอุดมไปด้วยแร่ธาตุ เนื้อกรอบ ฉ่ำน้ำ และไม่มีเมล็ด

ซอสปรุงรสหลินเจียงซี (Linjiangsi Doubanjiang): "แบรนด์เก่าแก่ของจีน" ที่มีให้เลือกมากกว่า 30 ชนิด โดดเด่นด้วยสีสันสดใสและรสชาติกลมกล่อม หวาน เผ็ด ที่เป็นเอกลักษณ์

ร้านบาร์บีคิวเล่อจือ: มีมาตั้งแต่สมัยสามก๊ก และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

หมูอู่หวง: พันธุ์พื้นเมืองจากอำเภอเหยียนเจียง โดดเด่นเรื่องความต้านทานโรคและเนื้อนุ่มรสชาติอร่อย

อาหารท้องถิ่น

เนื้อในโหล: อาหารเก่าแก่กว่าร้อยปีของเมืองอันเยว่ ที่ใช้เนื้อหมูหมัก ทอด และเก็บรักษาไว้ในโหลเป็นเวลาหลายเดือน ไก่เปรี้ยวเผ็ด: อาหารขึ้นชื่อของเมืองจื่อหยาง ทำจากไก่เลี้ยงแบบปล่อยอิสระ ปรุงด้วยน้ำส้มสายชูและพริกไทยข้าวฟ่าง ข้าวห่อใบตอง: ข้าวห่อใบตองทำมือของอันเยว่ มีหลายสีสัน เสิร์ฟแบบเย็น ผัด หรือใส่หม้อไฟ

การแลกเปลี่ยนภายนอก

เมืองจื่อหยางรักษาความร่วมมือกับเมืองต่างๆ โดยใช้ประโยชน์จากที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ที่อยู่ระหว่างเฉิงตูและฉงชิ่ง

บุคคลสำคัญ

ฉางหง: นักดาราศาสตร์แห่งราชวงศ์โจวตะวันออกและอาจารย์ของขงจื๊อ ถูกประหารชีวิตเมื่ออายุเกือบ 90 ปีเนื่องจากความขัดแย้งในราชสำนัก

หวังเป่า: กวีสมัยราชวงศ์ฮั่น ผู้มีชื่อเสียงด้านความสามารถทางวรรณกรรมและความกตัญญูต่อบิดามารดา

ตงจุน (12 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 63 ปีคริสต์ศักราช): นักคลาสสิกศึกษาจากราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ผู้พัฒนาการศึกษาเกี่ยวกับพิธีกรรมตามหลักขงจื๊อ

เฉิน อี้ (ค.ศ. 1901–1972): จอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน หนึ่งในสิบจอมพล เกิดที่อำเภอเล่อจือ ผู้ร่วมก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนและกองทัพที่สี่ใหม่

ราว กัวฮวา (ค.ศ. 1894–1937): นายพลแห่งสาธารณรัฐจีนผู้เสียชีวิตอย่างกล้าหาญในการต่อสู้กับกองทัพญี่ปุ่น ได้รับการเลื่อนยศเป็นนายพลเต็มยศหลังเสียชีวิต

เฉิน หลี่ (ค.ศ. 1892–1977): อดีตสมาชิกคณะกรรมการปฏิวัติกลางและรองผู้ว่าการมณฑลหูเป่ย

อู๋ จงเหลียง: ชาวจีนอเมริกันผู้บริจาคเงินกว่า 20 ล้านหยวน (2.78 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตั้งแต่ปี 1986 เพื่อสนับสนุนการศึกษาในบ้านเกิด

เส้าจือหนาน: นักเขียนและสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ผู้ดำรงตำแหน่งผู้นำด้านวัฒนธรรมในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน

หลิว เต๋ออี้: นักแสดงตลกและนักแสดงชื่อดังชาวเสฉวน เกิดที่เมืองจื่อหยาง

เผิง เติงหวย (1946–): ปรมาจารย์ด้านการเปลี่ยนหน้าในงิ้วเสฉวน ผู้สร้างสถิติโลกกินเนสส์ด้วยการเปลี่ยนหน้าได้ 14 หน้าภายใน 25 วินาที

หวัง ไห่เจียง (เกิดปี 1963): ชาวเมืองอันเยว่ สมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 20 และผู้บัญชาการกองบัญชาการภาคตะวันตก ยศนายพล

เกียรติยศที่สำคัญ

เมืองซีหยางได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการปกครองโดยหลักนิติธรรมในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2568

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

จิ่วจ้ายโกว

จิ่วจ้ายโกวตั้งอยู่ริมทางหลวงหมายเลข 301 ในเมืองจางจา อำเภอจิ่วจ้ายโกว เขตปกครองตนเองชาวทิเบตและฉางอาบา มณฑลเสฉวน เป็นแหล่งมรดกทางธรรมชาติข…

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1375 ถนนแพนด้า เขตเฉิงฮวา เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ขอ…

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อกง

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื่อกงตั้งอยู่ที่ต้าซานปู่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองจื่อกง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเ…

เวินซูฟาง

เหวินซูฟางตั้งอยู่บนถนนเหวินซู่ ลานบ้าน เขตชิงหยาง เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในย่านใจกลางเมืองเฉิงตู ที่นี่ผสมผสานวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ ประส…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว