ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเมี่ยนหยาง

เมืองเมี่ยนหยาง

เมืองเมี่ยนหยาง (Mianyang City) หรือเรียกย่อว่า "เมี่ยน" และรู้จักกันในชื่อ เมี่ยนโจว (Mianzhou) หรือ ฟู่เฉิง (Fucheng) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน และเป็นศูนย์กลางย่อยของมณฑล จัดเป็นเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 เมืองระดับที่สาม และเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์แห่งเดียวของจีน

เมืองเมี่ยนหยาง

เมืองเหมียนหยาง หรือเรียกย่อว่า "เหมียน" และรู้จักกันในชื่อเหมียนโจวหรือฟู่เฉิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน และเป็นศูนย์กลางย่อยของมณฑล จัดเป็นเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่สอง เมืองระดับสาม และเป็นเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งเดียวของจีน รวมทั้งเป็นเมืองอันดับหนึ่งของจีนสำหรับแพนด้ายักษ์ป่า ตั้งอยู่ในแอ่งเสฉวนตะวันตกเฉียงเหนือตามแนวแม่น้ำฟู่เจียงตอนกลางและตอนบน มีพรมแดนติดกับกวางหยวนและหนานชงทางทิศตะวันออก ซุยหนิงทางทิศใต้ เต๋อหยางทางทิศตะวันตก และเขตปกครองตนเองอาบาของชาวทิเบตและฉาง และเมืองหลงหนานของมณฑลกานซูทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 20,200 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2568 เมืองเหมียนหยางบริหารจัดการ 3 เขต 5 อำเภอ 1 เมืองระดับอำเภอ และสำนักงานเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประจำมณฑล ณ สิ้นปี 2024 ประชากรประจำมีจำนวน 4.922 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 56.93% เมืองเหมียนหยางมีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่า 2,200 ปี ชื่อเมืองมาจากที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขาเหมียนซาน มีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้นบนภูเขาทางตอนเหนือ และเป็นเขตอนุรักษ์ระบบนิเวศทางวัฒนธรรมฉางระดับชาติ เป็นที่รู้จักในนาม "ดินแดนแห่งความมั่งคั่งและความสุข" และ "ซิลิคอนวัลเลย์แห่งจีนตะวันตก" เป็นฐานการป้องกันประเทศและการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ เป็นเศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลเสฉวน และเป็นศูนย์กลางระดับภูมิภาคของกลุ่มเมืองเฉิงตู-ฉงชิ่ง โดยมีสถาบันวิจัยระดับชาติ 18 แห่ง ในปี 2025 เหมียนหยางมี GDP ระดับภูมิภาค 460.066 พันล้านหยวน (ประมาณ 63.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5%

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

เมืองเหมียนหยางเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีกิจกรรมของมนุษย์ยุคแรกๆ ในประเทศจีน โดยแหล่งโบราณคดีเปียนตุ่ยซานพบเครื่องมือหินและเครื่องปั้นดินเผายุคหินใหม่ที่มีอายุย้อนหลังไปถึง 4,500 ปี อำเภอฟู่เซียนก่อตั้งขึ้นในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช และกองบัญชาการกวางฮั่นในปี 197 ก่อนคริสต์ศักราช ตลอดหลายศตวรรษ การแบ่งเขตการปกครองได้เปลี่ยนแปลงไปตามราชวงศ์ต่างๆ พื้นที่นี้ได้รับการตั้งชื่อว่าเหมียนโจวในปี 585 คริสต์ศักราช ในปี 1727 เหมียนโจวกลายเป็นมณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง ในปี 1913 ได้มีการจัดตั้งอำเภอเหมียนหยางขึ้น หลังจากปี 1949 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษเหมียนหยาง และในปี 1985 เหมียนหยางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับมณฑล

หน่วยงานบริหาร

ประวัติการแบ่งส่วน

เขตการปกครองมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่ปี 1950 ถึง 2020 ผ่านการควบรวม การเพิ่มเติม และการโอนย้ายอำเภอ เหตุการณ์สำคัญ ได้แก่ การรวมอำเภอ 8 แห่งจากเขตพิเศษกวงหยวนที่ถูกยุบ (1953) การรวมอำเภอ 7 แห่งจากเขตพิเศษซุยหนิงที่ถูกยุบ (1958) การแบ่งใจกลางเมืองออกเป็นเขตโย่วเซียนและฟู่เฉิง (1992) การจัดตั้งอำเภอปกครองตนเองเป่ยฉวนฉาง (2003) การเปลี่ยนชื่ออันเซียนเป็นเขตอันโจว (2016) และการจัดตั้งเขตเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีใหม่ขนาด 396 ตารางกิโลเมตร (2020)

แผนกปัจจุบัน

ณ เดือนตุลาคม 2565 เมืองเหมียนหยางบริหารจัดการ 3 อำเภอ (ฟู่เฉิง, โยวเซียน, อันโจว), 5 ตำบล (ซานไท่, หยานติง, จื่อถง, ผิงหวู่, อำเภอปกครองตนเองเป่ยฉวนฉาง) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (เจียงโยว) รวมถึงสำนักงานเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประจำมณฑล ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 98 ถนนเหมียนซิงตะวันออก

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองเหมียนหยางตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 103 องศา 45 นาที ถึง 105 องศา 43 นาที และละติจูดเหนือ 30 องศา 42 นาที ถึง 33 องศา 2 นาที ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 187 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 256 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 20,200 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 4.2% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลเสฉวน)

ธรณีวิทยาและลำดับชั้นหิน

ชั้นหินของเมืองเหมียนหยางครอบคลุมพื้นที่ทางธรณีวิทยาหลักสองแห่ง ณ จุดเชื่อมต่อของหน่วยโครงสร้างทางธรณีวิทยา 3 หน่วย ได้แก่ ที่ราบสูงหยางtze, ระบบรอยพับร่องซงปาน-การ์เซ และระบบรอยพับร่องฉินหลิง ลักษณะเด่น ได้แก่ เขตรอยพับโมเทียนหลิง เขตโครงสร้างหลงเหมินซานที่มีรอยเลื่อนลึกเป่ยฉวน-อิงซิว (ยาวกว่า 400 กิโลเมตร) และโครงสร้างแบบหมุน โดยทั่วไปแล้วระบบหินยุคแคมเบรียนตอนกลาง-ตอนบน ยุคครีเทเชียสตอนบน และยุคเทอร์เชียรีนั้นไม่มีอยู่ ความหนาของชั้นตะกอนทั้งหมดเกิน 33,637 เมตร

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

ภูมิประเทศลดหลั่นจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ จากภูเขาสู่เนินเขา จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาเสวี่ยเป่าติ้ง (5,400 เมตร) ในเทือกเขาหมินซาน จุดที่ต่ำที่สุดคือ 307.2 เมตร ในหุบเขาแม่น้ำฉีเจียง อำเภอซานไท่ ซึ่งมีความแตกต่างของระดับความสูงถึง 5,092.8 เมตร ในระยะทางประมาณ 300 กิโลเมตร ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็น 12 ประเภท และ 2 ชนิดหลัก ได้แก่ การกัดเซาะและการสะสมตัว และการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและการผุพัง

ลักษณะภูมิอากาศ

เมืองเหมียนหยางครอบคลุมเขตภูมิอากาศมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อนตอนเหนือและตอนกลาง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 14.7–17.3 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดตั้งแต่ -7.3 องศาเซลเซียส ถึง 39.5 องศาเซลเซียส สภาพอากาศไม่รุนแรง มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ปริมาณน้ำฝนมากแต่กระจายไม่สม่ำเสมอ โดยจะตกหนักในช่วงกลางฤดูร้อนและต้นฤดูใบไม้ร่วง

อุทกวิทยา

ระบบแม่น้ำเจียหลิงเจียงประกอบด้วยแม่น้ำและลำธารกว่า 3,000 สาย แม่น้ำฝูเจี้ยน ซึ่งเป็นสาขาทางฝั่งขวาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำเจียหลิงเจียง ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำของเมืองถึง 97.2% สาขาสำคัญอื่นๆ ได้แก่ แม่น้ำผิงตง แม่น้ำถงโข่ว แม่น้ำอันชาง และแม่น้ำไคเจียง น้ำท่วมเกิดขึ้นบ่อยครั้งตามแนวแม่น้ำอันชางและแม่น้ำฝูเจี้ยนตอนบน

ประเภทของดิน

ดินแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ ดินตะกอน ดินเหลือง และดินม่วง (รวมถึงดินนา) ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 6 ประเภทย่อย 6 กลุ่มดิน และ 25 ชนิดดิน

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

แผ่นดินไหวคุกคามพื้นที่กว่า 86% ของเมือง โดยมีแนวแผ่นดินไหวหลงเหมินซานและซงปาน-เหมาเหวินพาดผ่านภูมิภาคนี้ ดินถล่มและหินถล่มเป็นเรื่องปกติในภูเขาสูงชันทางตะวันตกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ผิงหวู่และเป่ยฉวน แผ่นดินไหวซงปาน-ผิงหวู่ในปี 1976 ทำให้เกิดหินถล่มครั้งใหญ่ ปิดกั้นแม่น้ำและก่อให้เกิดทะเลสาบขนาดเล็ก กระแสน้ำโคลนถล่มที่เกิดจากฝนตกหนักและแผ่นดินไหวก็ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือเช่นกัน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 19.845 พันล้านลูกบิดเมตร ทรัพยากรน้ำผิวดินมีปริมาณ 11.893 พันล้านลูกบิดเมตร เมืองนี้มีโครงการอนุรักษ์น้ำมากกว่า 93,000 โครงการ รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กกว่า 810 แห่ง คุณภาพน้ำอยู่ในระดับดี โดย 91% ของส่วนแม่น้ำที่ได้รับการประเมินเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 2

ทรัพยากรที่ดิน

ข้อมูล ณ ปี 2019: พื้นที่เพาะปลูกรวม 352,300 เฮกตาร์ (5.2842 ล้านหมู่) พื้นที่ป่า 1.2678 ล้านเฮกตาร์ (19.0175 ล้านหมู่ โดยกระจุกตัวอยู่ในผิงหวู่และเป่ยฉวน คิดเป็น 61.37%) และพื้นที่ก่อสร้าง 134,900 เฮกตาร์

ทรัพยากรแร่

มีแร่ธาตุ 56 ชนิดกระจายอยู่ทั่วกว่า 400 แห่ง รวมถึงเหล็ก แมงกานีส ทองคำ เงิน ฟอสเฟต หินปูน เบนโทไนต์ และก๊าซธรรมชาติ แมงกานีสของผิงหวู่และเบนโทไนต์ของซานไท่/เหยียนติงครองอันดับหนึ่งในมณฑลเสฉวน ส่วนก๊าซธรรมชาติมีการกระจายตัวอย่างกว้างขวาง

ทรัพยากรพืช

เมืองเหมียนหยางมีพืชชั้นสูง 3,972 ชนิด กระจายอยู่ใน 260 วงศ์ รวมถึงพืชคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 12 ชนิด และระดับ 2 จำนวน 38 ชนิด เห็ดรา Xylaria mianyangensis ที่ค้นพบระหว่างปี 2010–2021 ได้รับการตั้งชื่อตามเมืองเหมียนหยางว่าเป็นเห็ดราสายพันธุ์ใหม่

ทรัพยากรสัตว์

เมืองนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลัง 791 ชนิด และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง 1,257 ชนิด รวมถึงสัตว์คุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 18 ชนิด และระดับ 2 อีก 60 ชนิด ในฐานะที่เป็นปราการทางนิเวศวิทยาตอนบนของแม่น้ำแยงซี เมืองเหมียนหยางจึงเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยสำคัญของแพนด้ายักษ์ป่า อำเภอผิงหวู่เป็นที่อยู่ของแพนด้ายักษ์ป่า 418 ตัว ซึ่งคิดเป็น 22.4% ของจำนวนแพนด้ายักษ์ป่าทั่วโลก มากที่สุดในบรรดาอำเภอต่างๆ ของจีน

การเมือง

เมืองเหมียนหยางอยู่ภายใต้กรอบการปกครองเมืองระดับมณฑลมาตรฐานของจีน โดยมีคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองและรัฐบาลประชาชนประจำเมืองเป็นหน่วยงานหลัก

ประชากร

ณ สิ้นปี 2567 เมืองเหมียนหยางมีจำนวนครัวเรือนที่จดทะเบียน 1.9695 ล้านครัวเรือน และประชากรที่จดทะเบียน 5.2294 ล้านคน ประชากรถาวรมีจำนวน 4.922 ล้านคน (ในเมือง 2.8021 ล้านคน ในชนบท 2.1199 ล้านคน) โดยมีอัตราการเป็นเมือง 56.93% อัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.57‰

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหมียนหยางอยู่ที่ 460.066 พันล้านหยวน (ประมาณ 63.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.5% ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 434.403 พันล้านหยวน (ประมาณ 59.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0% โดยมีโครงสร้างสามภาคอุตสาหกรรมที่ 8.0:41.7:50.3 ภาคเอกชนคิดเป็น 61.1% ของผลผลิตทั้งหมด เมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมี GDP อยู่ที่ 312.496 พันล้านหยวน (ประมาณ 43.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.4% รายได้จากภาษีท้องถิ่นอยู่ที่ 21.667 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.98 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.5%) รายจ่ายรวมอยู่ที่ 59.30 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.16 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) เพิ่มขึ้น 0.3%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 ผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 66.405 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.7% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.3871 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 1.2%) พื้นที่ป่าปกคลุม 56.13% การฆ่าปศุสัตว์ประกอบด้วยสุกร 3.5893 ล้านตัว (ลดลง 6.9%) และสัตว์ปีก 65.3867 ล้านตัว (ลดลง 7.9%)

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 145.039 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.96 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 9.8% การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 11.2% คิดเป็น 37.6% ภาคส่วนการเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ เครื่องจักรไฟฟ้า (เพิ่มขึ้น 21.4%) รถยนต์ (เพิ่มขึ้น 18.8%) และอิเล็กทรอนิกส์ (เพิ่มขึ้น 12.5%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมสร้างรายได้ 422.848 พันล้านหยวน (ประมาณ 58.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 36.583 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.4%

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ภาคบริการเติบโต 8.1% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 193.789 พันล้านหยวน (ประมาณ 26.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3% ปริมาณการนำเข้า/ส่งออกอยู่ที่ 31.018 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.6% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 24.016 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.30 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 31.4% เงินฝากในสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 778.112 พันล้านหยวน (ประมาณ 107 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.7%) สินเชื่ออยู่ที่ 503.445 พันล้านหยวน (ประมาณ 69.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 14.1%) เบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 16.033 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.21 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.1%

การขนส่ง

การขนส่ง

เมืองเหมียนหยางมีทางหลวงยาว 25,331.94 กิโลเมตร (รวมทางด่วน 723.86 กิโลเมตร) และเส้นทางการบินพลเรือน 80 เส้นทาง ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ เฉิงตู-เหมียนหยาง เหมียนหยาง-ซุยหนิง และเหมียนหยาง-กวงหยวน การเชื่อมต่อทางรถไฟ ได้แก่ ทางรถไฟเป่าจี-เฉิงตู ทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-เฉิงตู และทางรถไฟระหว่างเมืองเฉิงตู-เหมียนหยาง-เล่อซาน ซึ่งให้บริการสถานีเหมียนหยาง (สถานีที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเสฉวน) สถานีเจียงโย่ว และสถานีชิงเหลียน สนามบินเหมียนหยางหนานเจียว ซึ่งเป็นสนามบินระดับ 4D เปิดให้บริการในปี 2544 เป็นสนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับสามของเสฉวน โดยมีอาคารผู้โดยสาร T2 ใหม่ขนาด 20,000 ตารางเมตรอยู่ระหว่างการก่อสร้าง

ปริมาณการขนส่ง

ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารบนทางหลวงอยู่ที่ 1.689 พันล้านคน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 13.1%); ปริมาณการขนส่งสินค้าบนทางหลวงอยู่ที่ 86.84 พันล้านตัน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 1.9%); ผู้โดยสารการบินพลเรือนรวม 3.0201 ล้านคน (ลดลง 2.7%); และสินค้าทางอากาศอยู่ที่ 19,864 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.6%)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

เมืองเหมียนหยางมีบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงกว่า 930 แห่ง วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลักกว่า 3,200 แห่ง ศูนย์วิศวกรรมระดับจังหวัด 35 แห่ง เขตเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติ 1 แห่ง และศูนย์บ่มเพาะธุรกิจระดับชาติ 5 แห่ง ในปี 2024 มีการจดทะเบียนสัญญาด้านเทคโนโลยี 1,885 ฉบับ มูลค่า 20.04 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.76 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การศึกษา

เมืองเหมียนหยางมีโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา 1,160 แห่ง มีนักเรียน 701,300 คน และครูประจำ 48,200 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประถมศึกษา 328 แห่ง (นักเรียน 280,100 คน อัตราการเข้าเรียน 100%) โรงเรียนมัธยมศึกษา 168 แห่ง (นักเรียน 266,800 คน) และสถาบันอุดมศึกษา 15 แห่ง (นักเรียน 180,200 คน ครูประจำ 8,867 คน)

วัฒนธรรม

เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 303 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 18 แห่ง และโรงละคร 4 แห่ง โดยมีการครอบคลุมทางวิทยุและโทรทัศน์ 100%

กีฬา

เมืองเหมียนหยางมีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 15 แห่ง และเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน 697 รายการในปี 2024 โดยมีผู้เข้าร่วม 718,100 คน นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัล 255 เหรียญ (72 เหรียญทอง 81 เหรียญเงิน) ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป

สุขภาพ

เมืองนี้มีสถานพยาบาล 4,347 แห่ง (รวมถึงโรงพยาบาลที่ได้รับการจัดระดับ 118 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 55,500 คน และเตียงผู้ป่วย 45,200 เตียง อัตราการเสียชีวิตของมารดาอยู่ที่ 4.55 ต่อ 100,000 คน และอัตราการเสียชีวิตของทารกอยู่ที่ 1.50 ต่อ 1,000 คน

ประกันสังคม

ในปี 2024 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 55,000 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญครอบคลุมพนักงานบริษัท 1.667 ล้านคน และประชาชนในเมืองและชนบท 2.0797 ล้านคน มาตรฐานการครองชีพขั้นต่ำในเมืองอยู่ที่ 824 หยวนต่อเดือน (ผู้รับประโยชน์ 29,000 คน) และมาตรฐานในชนบทอยู่ที่ 623 หยวนต่อเดือน (ผู้รับประโยชน์ 103,100 คน)

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

จุดตรวจสอบคุณภาพน้ำผิวดินทั้ง 24 จุด ผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับ I-III (อัตราดีเยี่ยม 100%) คุณภาพอากาศเป็นไปตามมาตรฐาน 89.3% (324 จาก 363 วันที่ทำการตรวจสอบ) การใช้พลังงานต่อหน่วย GDP ลดลง 6.4%

ความปลอดภัยในการผลิต

ในปี 2024 เกิดอุบัติเหตุด้านความปลอดภัยในการผลิต 18 ครั้ง (ลดลง 25.0%) โดยมีผู้เสียชีวิต 19 ราย (ลดลง 24.0%) อัตราการเสียชีวิตต่อ GDP 100 ล้านหยวนอยู่ที่ 0.004

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ภาพรวม

เมืองเหมียนหยางเป็นบ้านเกิดของหลี่ไป๋ กวีเอกแห่งราชวงศ์ถังผู้มีชื่อเสียงในฐานะ "กวีอมตะ" และโอวหยางซิว หนึ่งใน "แปดสุดยอดกวีแห่งราชวงศ์ถังและซ่ง" นอกจากนี้ยังเป็นบ้านเกิดของเหลยจู่ ผู้เป็นตำนานแห่งผ้าไหม และเป็นบ้านเกิดของหยูต้า ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ยอีกด้วย

ที่มาของชื่อ

เมืองนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า "เมี่ยนโจว" ในปี ค.ศ. 585 ตามชื่อแม่น้ำเมี่ยน และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เมี่ยนหยาง" ในปี ค.ศ. 1913 ตามธรรมเนียมโบราณที่ว่า "ทางใต้ของภูเขา" เรียกว่า "หยาง" เนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของภูเขาเมี่ยนซาน

อาหาร

สินค้าขึ้นชื่อของเมืองเมี่ยนหยาง ได้แก่ พุทราเชื่อมผิงหวู่ ชาเป่ยฉวน เนื้อรมควัน วอลนัท เห็ด ซอสเต้าซี่เจียงโย่วจงปา และขนมจื่อถงกรอบ นอกจากนี้ เมี่ยนหยางยังเป็นแหล่งผลิตสมุนไพรจีนโบราณที่สำคัญ เช่น อะโคไนต์ โอฟิโอโพกอน แกสโทรเดีย และเสจ

ศุลกากร

การแข่งเรือมังกรเป็นประเพณีดั้งเดิมในช่วงเทศกาลเรือมังกรบนแม่น้ำฝูเจี้ยน เมืองโบราณฉีเจียงในอำเภอซานไท่ อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรฉีเจียง จัดงานวัดเทพเจ้าประจำปีในวันที่ 27-28 ของเดือนห้าตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเป็นงานมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลเสฉวน โดยมีการแสดงพื้นบ้าน งิ้วเสฉวน และพิธีขอฝน

วัฒนธรรมอื่นๆ

มรดกทางวัฒนธรรมของเมืองเหมียนหยางประกอบไปด้วยศิลปะพื้นบ้าน งานฝีมือ และเทศกาลประจำภูมิภาค

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่นเมี่ยนหยางจัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนเหนือ แต่ผสมผสานการออกเสียงแบบโบราณและลักษณะของภาษาถิ่นหูกวง ไม่มีพยัญชนะม้วนลิ้น (zh, ch, sh กลายเป็น z, c, s) สระบางตัว และมีวรรณยุกต์ขึ้น/ลงที่กลับกันเมื่อเทียบกับภาษาจีนกลาง ส่วนคำลงท้ายเอ้อร์ฮวา (Erhua) มีน้อยมาก

จุดชมวิว

ภาพรวม

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองเหมียนหยางมีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 42 แห่ง (ระดับ 5A 1 แห่ง, ระดับ 4A 18 แห่ง, ระดับ 3A 22 แห่ง และระดับ 2A 1 แห่ง) ในปี พ.ศ. 2565 เมืองเหมียนหยาง (ไม่รวมผิงหวู่และเป่ยฉวน) ได้ถูกรวมอยู่ในแผนระเบียงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมปาซู่ด้วย

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ บ้านเกิดของหลี่ไป๋ในเจียงโย่ว เมืองเป่ยฉวนฉาง ภูเขาจิ่วหวง หอคอยกษัตริย์เยว่ และสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมและธรรมชาติอื่นๆ

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

ภายในประเทศ

เมืองเหมียนหยางรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องและมีส่วนร่วมในความร่วมมือระดับภูมิภาคภายในมณฑลเสฉวนและเขตเศรษฐกิจเฉิงตู-ฉงชิ่ง

ระหว่างประเทศ

เมืองเหมียนหยางใช้ประโยชน์จากสถานะความเป็นเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งเดียวของจีน เพื่อส่งเสริมความร่วมมือระดับโลกในด้านการวิจัย เทคโนโลยี และการพัฒนาเศรษฐกิจ

บุคคลสำคัญ

บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ หลี่ไป๋ (701–762) กวีโรแมนติกแห่งราชวงศ์ถัง เกิดที่เจียงโย่ว; อู๋หยางซิว (1007–1072) รัฐบุรุษและปรมาจารย์ด้านวรรณกรรมแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ; เหวินถง (1018–1079) จิตรกรชื่อดังแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ; และซาถิง (1904–1992) นักเขียนสมัยใหม่ผู้มีชื่อเสียง บุคคลสำคัญร่วมสมัย ได้แก่ เหลียงกวงเหลีย (1940–2024) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและนายพล; หลี่ซื่อหมิง (เกิดปี 1948) นายพลและอดีตผู้บัญชาการกองทัพเฉิงตู; นักวิชาการ เว่ยเฟิงซี (ฟิสิกส์อวกาศ) และเติ้งเสี่ยวผิง (อากาศพลศาสตร์); และหลี่จื่อฉี (เกิดปี 1990) ผู้สร้างวิดีโอเกี่ยวกับอาหารชื่อดัง

เกียรติยศที่สำคัญ

เมืองเหมียนหยางได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองสุขภาพระดับชาติ เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองต้นแบบด้านทรัพย์สินทางปัญญาแห่งชาติ เมืองนำร่องเมืองอัจฉริยะแห่งชาติ และเมืองกิกะบิตแห่งชาติ นอกจากนี้ยังติดอันดับที่ 59 ในบรรดาเมืองระดับมณฑล 100 อันดับแรกของจีน (ปี 2019) และได้รับการยกให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติในปี 2025

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

จิ่วจ้ายโกว

จิ่วจ้ายโกวตั้งอยู่ริมทางหลวงหมายเลข 301 ในเมืองจางจา อำเภอจิ่วจ้ายโกว เขตปกครองตนเองชาวทิเบตและฉางอาบา มณฑลเสฉวน เป็นแหล่งมรดกทางธรรมชาติข…

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1375 ถนนแพนด้า เขตเฉิงฮวา เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ขอ…

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อกง

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื่อกงตั้งอยู่ที่ต้าซานปู่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองจื่อกง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเ…

เวินซูฟาง

เหวินซูฟางตั้งอยู่บนถนนเหวินซู่ ลานบ้าน เขตชิงหยาง เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในย่านใจกลางเมืองเฉิงตู ที่นี่ผสมผสานวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ ประส…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว