เมืองเหอฉือ
เมืองเหอฉี (Hechi City) หรือเรียกย่อว่า "เหอ" เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกว่างซี บริเวณเชิงเขาทางใต้ของที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว เมืองนี้มีภูมิประเทศที่หลากหลายระดับความสูง
เมืองเหอฉือ
นครเหอฉี หรือเรียกย่อว่า "เหอ" เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกว่างซี บริเวณเชิงเขาทางใต้ของที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว นครแห่งนี้มีภูมิประเทศที่หลากหลาย โดยทางตะวันตกเฉียงเหนือมีความสูงชันกว่า และทางตะวันออกเฉียงใต้มีความสูงต่ำกว่า มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีความร้อนสูง แสงแดดส่องถึงมาก และปริมาณน้ำฝนมาก นครเหอฉีมีพื้นที่ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 228 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 260 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 33,500 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2567 เหอฉีปกครอง 2 อำเภอ และ 9 ตำบล มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.3135 ล้านคน เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2508 สำนักงานผู้ว่าการมณฑลเหอฉีได้ก่อตั้งขึ้นจาก 10 ตำบลที่แยกออกมาจากมณฑลหลิวโจว ไป่เซ่ และหนานหนิง เหอฉีเป็นเมืองเก่าที่มีชื่อเสียงด้านการปฏิวัติ เป็นแหล่งกำเนิดของขบวนการชาวนาแห่งกวางซี เป็นจุดเริ่มต้นของการลุกฮือของไป่เซ่ และเป็นศูนย์กลางของฐานปฏิวัติโย่วเจียง ที่นี่เป็นสถานที่ที่นักปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพรุ่นอาวุโส เช่น เติ้งเสี่ยวผิง และจางหยุนอี้ เคยต่อสู้ เป็นบ้านเกิดของกองทัพแดงที่เจ็ดและวีรบุรุษเว่ยปาฉุน และเป็นสถานที่ที่ผลิตแม่ทัพผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐเจ็ดคน รวมถึงพลเรือเอกเว่ยกัวฉิง เหอฉีเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของผ้าไหมจีน โดยมีอัตราการเลี้ยงไหมเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาเมืองระดับมณฑลทั่วประเทศติดต่อกัน 16 ปี เมืองนี้มีทรัพยากรทางนิเวศวิทยาชั้นนำระดับโลกสามแห่ง ได้แก่ เขตท่องเที่ยวเพื่ออายุยืนยาวลุ่มแม่น้ำปานหยาง อุทยานธรณีวิทยาโลกเฟิงซาน และแหล่งมรดกทางธรรมชาติโลกหินปูนหวนเจียง ภายในเขตท่องเที่ยวนานาชาติปาหม่า อำเภอเทียนเอ๋อมีอัตราการปกคลุมของป่าเกิน 86% เหอฉีเป็นเขตคุ้มครองระบบนิเวศวัฒนธรรมกลองสำริดระดับชาติ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเหอฉีมีมูลค่า 145.362 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่เหอฉีเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตไป่เยว่ ในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้รวมดินแดนหลิงหนานเข้าด้วยกัน และผนวกเหอฉีเข้ากับมณฑลกุ้ยหลิน ในสมัยราชวงศ์ฮั่น เหอฉีส่วนใหญ่อยู่ในมณฑลหยูหลิน ขณะที่เทียนเอ๋อ หนานตาน และหวนเจียงในปัจจุบัน อยู่ในมณฑลจางเค่อ ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งอำเภอติงโจวขึ้นภายในมณฑลหยูหลิน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของอี้โจว จินเฉิงเจียง ตงหลาน เฟิงซาน ตูอัน และต้าฮวาในปัจจุบัน ในสมัยสามก๊ก เหอฉีอยู่ในมณฑลหยูหลินของรัฐอู๋ ในสมัยราชวงศ์สุ่ย บางส่วนอยู่ในมณฑลหยูหลิน และบางส่วนอยู่ในมณฑลซืออัน
ในสมัยราชวงศ์ถัง มีการก่อตั้งเมืองอี้โจวและหวนโจวขึ้นทางตะวันออกของเหอฉี ในปี ค.ศ. 1265 ได้มีการก่อตั้งเขตปกครองชิงหยวนขึ้น โดยปกครองหลายอำเภอและเขตปกครองของชนพื้นเมือง ในสมัยราชวงศ์หยวน เขตปกครองชิงหยวนได้รับการปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้ง ครั้งแรกเป็นคณะกรรมการปราบปราม ต่อมาเป็นสำนักงานบริหารทั่วไป และสุดท้ายเป็นคณะกรรมการปราบปรามทางทหารและพลเรือนชิงหยวน-หนานตานในปี ค.ศ. 1297
ในปี ค.ศ. 1370 ราชวงศ์หมิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลชิงหยวน ราชวงศ์ชิงยังคงรักษารูปแบบโครงสร้างนี้ไว้ ในยุคสาธารณรัฐจีน มี 7 อำเภออยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานตรวจราชการมณฑลชิงหยวน อำเภอบามาและเฟิงซานอยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานตรวจราชการมณฑลไป่เซ่ และอำเภอตู้อานและต้าฮวาอยู่ในเขตการปกครองของสำนักงานตรวจราชการมณฑลอู่หมิง
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2493 เขตพิเศษชิงหยวนได้รับการจัดตั้งขึ้น และเปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษอี้ซานในเดือนกุมภาพันธ์ หลังจากมีการปรับโครงสร้างหลายครั้ง ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2508 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการมณฑลเหอฉี โดยรวม 10 อำเภอของมณฑลหลิวโจว ไป่เซ่ และหนานหนิง เข้าไว้ด้วยกัน โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองจินเฉิงเจียง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 ได้กลายเป็นมณฑลเหอฉี และในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2545 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองเหอฉีในระดับมณฑล
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ในปี 1965 เขตพิเศษเหอฉีถูกจัดตั้งขึ้นจาก 10 อำเภอที่แยกออกมาจากเขตพิเศษหลิวโจว ไป่เซ่ และหนานหนิง โดยมีสำนักงานผู้ว่าการอยู่ที่เมืองจินเฉิงเจียง อำเภอเหอฉี ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา อำเภอหลายแห่งได้รับการปรับโครงสร้างใหม่: หลัวเฉิงกลายเป็นอำเภอปกครองตนเองหลัวเฉิงมู่หลาม (1983) เหอฉีกลายเป็นเมืองเหอฉีระดับอำเภอ (1983) หวนเจียงกลายเป็นอำเภอปกครองตนเองหวนเจียงเหมาหนาน (1986) และมีการจัดตั้งอำเภอปกครองตนเองต้าฮวาเหยา (1987) อี้ซานกลายเป็นเมืองอี้โจวระดับอำเภอ (1993) ในปี 2002 จังหวัดเหอฉีถูกยุบและจัดตั้งเมืองเหอฉีระดับจังหวัดขึ้น โดยเมืองเหอฉีระดับอำเภอได้กลายเป็นอำเภอจินเฉิงเจียง ในปี 2016 เมืองอี้โจวระดับอำเภอได้กลายเป็นอำเภออี้โจว และที่ทำการรัฐบาลเทศบาลได้ย้ายไปอยู่ที่อำเภออี้โจว
รายละเอียดแผนก
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 เมืองเหอฉือปกครอง 2 เขต (อี้โจวและจินเฉิงเจียง) และ 9 มณฑล (ลั่วเฉิง ฮวนเจียง หนานตัน เทียนเอ๋อ ตงหลาน ปามา เฟิงซาน ตูอัน และต้าหัว) หน่วยงานเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 6 ถนนจงซาน เมืองชิงหยวน เขตยี่โจว
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองเหอฉีตั้งอยู่ทางชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลกวางซี บริเวณเชิงเขาทางใต้ของที่ราบสูงยูนนาน-กุ้ยโจว เชื่อมต่อกับเมืองหลิวโจวทางทิศตะวันออก เมืองหนานหนิงทางทิศใต้ เมืองไป่เซ่ทางทิศตะวันตก และเขตปกครองตนเองของชาวปูเย่และเหมียวเฉียนหนานแห่งมณฑลกุ้ยโจวทางทิศเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 106 องศา 34 นาที ถึง 109 องศา 09 นาที ตะวันออก และลองจิจูด 23 องศา 41 นาที ถึง 25 องศา 37 นาที เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 33,500 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
เมืองเหอฉีเป็นเมืองภูเขาที่มีลักษณะทางธรณีวิทยาแบบหินปูนกว้างขวาง ครอบคลุมพื้นที่ 21,800 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 65.74% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง และ 24.34% ของพื้นที่หินปูนทั้งหมดในมณฑลกวางซี ทำให้เป็นเมืองที่ได้รับผลกระทบจากหินปูนมากที่สุดในมณฑลกวางซี พื้นที่เพาะปลูกต่อหัวในพื้นที่ภูเขาหินปูนมีน้อยกว่า 0.3 หมู่ (ประมาณ 45 ตารางเมตร) การกลายเป็นทะเลทรายหินส่งผลกระทบต่อพื้นที่ 723,000 เฮกตาร์ หรือ 21.6% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง ซึ่งคิดเป็น 35% ของพื้นที่ทะเลทรายทั้งหมดในมณฑลกวางซี
ภูมิอากาศ
เหอฉีมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีฤดูร้อนที่ยาวนานและร้อนจัด และฤดูหนาวที่สั้นและอบอุ่น ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,447 ถึง 1,600 ชั่วโมง และอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 16.9 ถึง 21.5 องศาเซลเซียส โดยมีความแตกต่างระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ประมาณ 6 องศา ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,200 ถึง 1,600 มิลลิเมตร โดยบางพื้นที่อาจมีปริมาณน้ำฝนเกิน 2,500 มิลลิเมตร
อุทกวิทยา
แม่น้ำสายหลักของเมือง ได้แก่ แม่น้ำหงสุ่ย แม่น้ำหลงเจียง และแม่น้ำสาขาต่างๆ ซึ่งทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำไข่มุก นอกจากศักยภาพด้านพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำมหาศาลแล้ว บางส่วนของแม่น้ำ เช่น ช่องเขาเทียนเอ๋อ หรือ "สามช่องเขาน้อย" บนแม่น้ำหงสุ่ย ช่องเขาบันหลานในเมืองต้าฮวา และช่องเขาหลิวเจียบนแม่น้ำหลงเจียง ยังมีคุณค่าทางด้านการท่องเที่ยวอย่างมาก
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เหอฉีมีแม่น้ำ 635 สาย รวมถึง 172 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 25.1 พันล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 201 แห่ง เหอฉีเป็นที่รู้จักในระดับประเทศในฐานะ "บ้านเกิดแห่งพลังงานน้ำ" มีศักยภาพด้านพลังงานน้ำ 12 ล้านกิโลวัตต์ โดยมีกำลังการผลิตที่สามารถพัฒนาได้ 9.8 ล้านกิโลวัตต์ ซึ่งคิดเป็น 58% ของกำลังการผลิตทั้งหมดของกวางซี สถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำแบบเรียงลำดับ 4 แห่งจากทั้งหมด 10 แห่งบนแม่น้ำหงสุ่ยตั้งอยู่ในเหอฉี รวมถึงสถานีหลงถาน (4.9 ล้านกิโลวัตต์) ซึ่งเป็นสถานีที่ใหญ่ที่สุดของกวางซี ณ สิ้นปี 2019 มีการสร้างสถานีผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ 145 แห่ง โดยมีกำลังการผลิตติดตั้งรวม 8.1848 ล้านกิโลวัตต์ ซึ่งอยู่ในอันดับที่สองของประเทศในกลุ่มเมืองระดับจังหวัดทั้งในด้านกำลังการผลิตติดตั้งและการผลิตไฟฟ้าต่อปี
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 46 ชนิดใน 186 แหล่ง โดยปริมาณสำรองโลหะที่ไม่ใช่เหล็กที่สำคัญ ณ ปี 2019 ได้แก่ ดีบุก 538,000 ตัน ตะกั่ว 871,500 ตัน สังกะสี 7.546 ล้านตัน พลวง 292,400 ตัน ทองแดง 380,600 ตัน และนิกเกล 151,200 ตัน
ทรัพยากรชีวภาพ
อุทยานแห่งชาติเหอฉีมีพืช 466 วงศ์ 1,769 สกุล และ 3,958 ชนิด รวมถึงไม้ยืนต้นหายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 48 ชนิด ส่วนทรัพยากรสัตว์มีทั้งหมด 495 ชนิด โดย 5 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับที่ 1 และ 36 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับที่ 2
ทรัพยากรป่าไม้
พื้นที่ป่าของเมืองเหอฉีครอบคลุม 2.3793 ล้านเฮกตาร์ คิดเป็นอัตรา 71.02% เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติป่าไม้ 5 แห่ง (72,900 เฮกตาร์) อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติ 3 แห่ง (1,974.88 เฮกตาร์) และอุทยานป่าไม้ 6 แห่ง (11,000 เฮกตาร์) พื้นที่ชุ่มน้ำทั้งหมดมี 47,700 เฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่ชุ่มน้ำริมแม่น้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำในทะเลสาบ พื้นที่ชุ่มน้ำบึง และพื้นที่ชุ่มน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้น
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 3,417,945 คน ณ สิ้นปี 2566 จำนวนประชากรประจำถิ่นลดลงเหลือ 3.3536 ล้านคน ลดลง 56,000 คน (1.64%) เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า อัตราการเกิดอยู่ที่ 8.10 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 8.66 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 0.56 ต่อพันคน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 1.6044 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 47.84% เพิ่มขึ้น 1.22 จุดเปอร์เซ็นต์
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เหอฉีเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 8 กลุ่มที่มีประวัติการอยู่อาศัยมายาวนาน ได้แก่ จ้วง ฮั่น เหยา เหมียว มู่หลาน หม่าหนาน ตง และสุ่ย
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเหอฉีอยู่ที่ 145.362 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% ในราคาคงที่ มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 27.529 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 43.321 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 74.511 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 140.415 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.3%) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 23,881 หยวน (ประมาณ 3,320 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) ประชากรในเมืองมีรายได้ 37,405 หยวน (ประมาณ 5,200 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 15,240 หยวน (ประมาณ 2,120 ดอลลาร์สหรัฐ) รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 41.271 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.7%) โดย 82.8% ถูกจัดสรรให้กับภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับการดำรงชีพ การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 23.5%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงเติบโตขึ้น 5.3% ผลผลิตผักอยู่ที่ 2.3432 ล้านตัน (+4.4%) ผลไม้ 1.016 ล้านตัน (+6.2%) การเก็บเกี่ยวไม้ 4.7396 ล้านลูกบาศก์เมตร (+35.1%) และเนื้อสัตว์ 252,100 ตัน (+0.7%) ผลผลิตรังไหมอยู่ที่ 218,500 ตัน (+6.7%) จำนวนสุกรคงเหลือ ณ สิ้นปีอยู่ที่ 1.4279 ล้านตัว (+6.3%) โดยมีการชำแหละ 2.0716 ล้านตัว (+3.8%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 17.1% โดยวิสาหกิจของรัฐเติบโต 31.6% วิสาหกิจร่วมทุน 17.3% และวิสาหกิจต่างชาติ 74.1% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่ +3.9% การผลิต +13.4% และสาธารณูปโภค +36.0% ผลิตภัณฑ์ที่มีผลผลิตเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ได้แก่ น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ (+41.9%) ผ้าไหม (+9.2%) ไม้แปรรูป (+108.1%) และโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก 10 ชนิด (+18.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการเติบโต 3.0% ภาคค้าส่งและค้าปลีกเติบโต 4.8% ภาคขนส่งและบริการไปรษณีย์ 2.2% ภาคที่พักและอาหาร 2.9% ภาคบริการทางการเงิน 4.2% และภาคอสังหาริมทรัพย์ 1.5% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 2.6% ยอดเงินฝาก ณ สิ้นปีอยู่ที่ 183.612 พันล้านหยวน (ประมาณ 25.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.6%) และยอดเงินกู้ 162.027 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.8%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยในปี 2023 อยู่ที่ 3.301 พันล้านหยวน (ประมาณ 459 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.5%)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 เมืองนี้มีสถาบันวิจัย 3 แห่ง โดยมีบุคลากร 114 คน โครงการวิจัยและพัฒนาทั้งหมด 16 โครงการได้รับการสนับสนุนงบประมาณ 5.07 ล้านหยวน (ประมาณ 705,000 ดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้ได้จดทะเบียนผลงานทางวิทยาศาสตร์ 119 รายการ และได้รับสิทธิบัตร 823 รายการ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 58 รายการ ทำให้ปัจจุบันมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยื่นจดทะเบียนไว้ทั้งหมด 577 รายการ
การศึกษา
เมืองนี้มีสถาบันอุดมศึกษา 2 แห่ง มีนักศึกษา 32,238 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 17 แห่ง มีนักศึกษา 25,328 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 196 แห่ง มีนักศึกษา 283,411 คน โรงเรียนประถมศึกษา 569 แห่ง มีนักศึกษา 342,901 คน โรงเรียนอนุบาล 990 แห่ง มีเด็ก 113,335 คน และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 9 แห่ง มีนักศึกษา 3,713 คน
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง (หนังสือ 1.44 ล้านเล่ม) ศูนย์วัฒนธรรม 12 แห่ง สถานีวัฒนธรรมระดับรากหญ้า 139 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง มีการจัดนิทรรศการทั้งหมด 340 รายการ และการแสดง 2,352 รายการตลอดทั้งปี
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 2,586 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 55 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 147 แห่ง และคลินิกประจำหมู่บ้าน 1,665 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 29,813 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 7,282 คน และพยาบาลวิชาชีพ 13,881 คน โดยมีเตียงผู้ป่วย 25,976 เตียง
กีฬา
ในปี 2024 นักกีฬาจากเหอฉีคว้าเหรียญทอง 22 เหรียญ เหรียญเงิน 22 เหรียญ และเหรียญทองแดง 35 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนกวางซี พวกเขาเป็นตัวแทนของกวางซีในการแข่งขันกีฬาชนเผ่าพื้นเมืองแห่งชาติครั้งที่ 12 โดยได้รับรางวัลที่ 1 จำนวน 7 รางวัล รางวัลที่ 2 จำนวน 11 รางวัล และรางวัลที่ 3 จำนวน 5 รางวัล นอกจากนี้ นักกีฬาที่เกิดในเหอฉียังคว้าแชมป์ว่ายน้ำผลัดฟรีสไตล์ 4x50 เมตรผสม ในพาราลิมปิกปารีส พร้อมทำลายสถิติโลกอีกด้วย
ประกันสังคม
ในปี 2024 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 23,881 หยวน (ประมาณ 3,320 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 6.1%) ประชากรในเมืองมีรายได้ 37,405 หยวน (ประมาณ 5,200 ดอลลาร์สหรัฐฯ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 15,240 หยวน (ประมาณ 2,120 ดอลลาร์สหรัฐฯ) โดยอัตราส่วนระหว่างประชากรในเมืองและชนบทลดลงเหลือ 2.45:1 ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 15,576 หยวน (ประมาณ 2,160 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 8.5%) มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 2.1067 ล้านคน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 3.8975 ล้านคน เมืองนี้มีประชากรในเมือง 56,600 คน และในชนบท 338,400 คน ที่ได้รับเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำ สถาบันสวัสดิการสังคมจัดหาเตียงให้ 7,483 เตียง
การขนส่ง
ทางหลวง
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีถนนรวม 24,288.92 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 1,122.81 กิโลเมตร (+136.67 กิโลเมตร) การขนส่งผู้โดยสารมีจำนวน 15.034 ล้านคน และการขนส่งสินค้ามีจำนวน 86.5307 ล้านตัน (+5.3%)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟความเร็วสูงกุ้ยหยาง-หนานหนิงวิ่งผ่านเมืองเหอฉี โดยมีสถานีเหอฉีตะวันตกอยู่ที่เมืองตงเจียง นอกจากนี้ ทางรถไฟกุ้ยโจว-กวางซีก็วิ่งผ่านเมืองนี้ด้วยเช่นกัน เมืองนี้มีสถานีหลักสี่แห่ง ได้แก่ จินเฉิงเจียง ลั่วเฉิง อี้โจว และหนานตาน เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2566 ทางรถไฟความเร็วสูงกุ้ยหยาง-หนานหนิงได้เปิดให้บริการ ทำให้เมืองเหอฉีสิ้นสุดประวัติศาสตร์ที่ไม่มีรถไฟความเร็วสูงมาโดยตลอด
การขนส่งทางน้ำ
เหอฉีมีแม่น้ำที่สามารถเดินเรือได้ 7 สาย ได้แก่ หงสุ่ย บู่หลิว ปานหยาง เตียวเจียง หลงเจียง ต้าหวนเจียง และเสี่ยวหวนเจียง รวมระยะทางที่สามารถเดินเรือได้ทั้งหมด 1,104 กิโลเมตร แม่น้ำหงสุ่ยเป็นเส้นทางน้ำระดับ 4 ที่เป็นเส้นทางน้ำคุณภาพสูงระดับชาติ มีความยาว 416.2 กิโลเมตร เหอฉีบริหารจัดการเส้นทางน้ำภายในประเทศที่ยาวที่สุดในบรรดาเมืองระดับมณฑลของกวางซี
การบิน
สนามบินเหอฉี จินเฉิงเจียง ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 37 กิโลเมตร บนภูเขาเจียนถาง เป็นสนามบินระดับภูมิภาคมาตรฐาน 4C มีรันเวย์ขนาด 2,200 เมตร x 45 เมตร และอาคารผู้โดยสารขนาด 4,200 ตารางเมตร ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 675 เมตร รองรับเครื่องบินรุ่น CRJ200, ERJ145, B737-700 และ A320 เริ่มเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2557
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ชื่อเหอฉี (Hechi) มาจากอำเภอเหอฉี (ปัจจุบันคือเขตจินเฉิงเจียง) ซึ่งตั้งชื่อตามเมืองเหอฉี เมืองหลวงเก่าของอำเภอ ภูมิประเทศแบบหินปูนของเมืองนี้มีแม่น้ำหลานเจียง (ปัจจุบันคือแม่น้ำต้าหลัว) ไหลเลียบชายฝั่งทางใต้ไปยังถ้ำโชวสุ่ย ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว แม่น้ำจะแห้งเหือดกลายเป็นแอ่งน้ำลึก ส่วนในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน แม่น้ำจะท่วม จึงเป็นที่มาของสุภาษิตพื้นบ้านที่ว่า "ฝนตกหนักทำให้เกิดแม่น้ำ ฝนตกเบาทำให้เกิดแอ่งน้ำ" ชื่อ "เหอฉี" (Hechi) จึงมาจากคำกล่าวนี้
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2021 อำเภอเหอฉีมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 13 รายการ และระดับจังหวัด 83 รายการ
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ตามข้อมูลจากสำนักงานบริหารมรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติ เหอฉีมีแหล่งโบราณสถานสำคัญที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 4 แห่ง
จุดชมวิว
ณ ปี 2023 เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 73 แห่ง รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 38 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A จำนวน 30 แห่ง นอกจากนี้ยังมีแหล่งทรัพยากรทางนิเวศวิทยาชั้นนำระดับโลก 3 แห่ง ได้แก่ เขตท่องเที่ยวเพื่ออายุยืนยาวลุ่มแม่น้ำปานหยาง อุทยานธรณีวิทยาโลกเฟิงซาน และแหล่งมรดกทางธรรมชาติโลกหินปูนหวนเจียง เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2014 ในการประชุมมรดกโลกครั้งที่ 38 ที่โดฮา ประเทศกาตาร์ การยื่นขอขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกทางธรรมชาติโลก "หินปูนจีนตอนใต้" ของหวนเจียงประสบความสำเร็จ
บุคคลสำคัญ
เว่ยปาฉุน (ค.ศ. 1894-1932): เกิดที่หมู่บ้านตงหลี่ อำเภอตงหลาน เชื้อสายจ้วง เป็นผู้บุกเบิกขบวนการชาวนาแห่งกวางซี และเป็นบุคคลสำคัญในการลุกฮือของไป่เซ่ กองทัพแดงที่เจ็ด และฐานปฏิวัติหยูเจียง
เหวย กัวฉิง (1913-1989): เกิดที่เมืองตงหลาน มณฑลกวางซี ได้รับยศพลเรือเอกในปี 1955 ดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมการกิจการชาติพันธุ์แห่งชาติ ประธานเขตปกครองตนเองกวางซีจ้วง เลขาธิการคนแรกของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลกวางซี ผู้อำนวยการกรมการเมืองทั่วไปของกองทัพปลดปล่อยประชาชน และรองประธานคณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติ
เว่ย เถา: เกิดที่เมืองลั่วเฉิง มณฑลกวางซี เป็นชาวมู่หลาน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานเขตปกครองตนเองกวางซีจ้วง ก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองหยูหลิน และเลขาธิการพรรคประจำกลุ่มท่าเรือนานาชาติอ่าวเป่ยปู มณฑลกวางซี ในปี 2021 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าการมณฑลชานซี และต่อมาได้รับเลือกเป็นสมาชิกคณะกรรมการประจำมณฑลชานซี ในเดือนกรกฎาคม 2025 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลกวางซี
เจียง เหมาเซิง (1911-1985): เกิดที่เมืองเฟิงซาน มณฑลกวางซี ได้รับยศพลตรีในปี 1955 เข้าร่วมในเหตุการณ์กบฏไป่เซ่ การเดินทัพทางไกล และสงครามเกาหลี โดยดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการเขตทหารกวางซี
เว่ย จูเจิ้น (1912-1982): เกิดที่เมืองตงหลาน มณฑลกวางซี เป็นนายพลผู้ก่อตั้งที่เข้าร่วมกองกำลังป้องกันตนเองของชาวนาเมื่ออายุ 16 ปี และกองทัพแดงเมื่ออายุ 17 ปี โดยมีส่วนร่วมในการก่อจลาจลที่เมืองไป่เซ่และการเดินทัพทางไกล
ฉินซีเมี่ยน: เกิดที่อำเภอตงหลาน เชื้อสายจ้วง เข้าร่วมการก่อจลาจลที่ไป่เซ่ในปี 1929 ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการเขตทหารกวางซี ได้รับยศพลตรีในปี 1955
ฉิน กัวฮั่น (ค.ศ. 1912-?) เกิดที่อำเภอต้าฮวา เข้าร่วมการก่อจลาจลที่ไป่เซ่ในปี ค.ศ. 1929 ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการเขตทหารย่อยไป่เซ่ และรองผู้บัญชาการเขตทหารมณฑลกวางตุ้ง ได้รับยศพลตรีในปี ค.ศ. 1955
เฟิง จิง (ค.ศ. 1021-1094): เกิดที่เมืองอี้โจว (ปัจจุบันคือเขตอี้โจว เมืองเหอฉี) รับใช้จักรพรรดิราชวงศ์ซ่งถึงสี่พระองค์ ขึ้นดำรงตำแหน่งรองเสนาบดี และเป็นบุคคลแรกจากมณฑลกวางซีที่สอบได้อันดับหนึ่งในทุกระดับของการสอบราชการ
ตงซี (นามปากกา): เกิดที่อำเภอเทียนเอ๋อ จบการศึกษาจากวิทยาลัยครูเหอฉีในปี 1985 นวนิยายขนาดสั้นเรื่อง "ชีวิตไร้ภาษา" ของเขาได้รับรางวัลวรรณกรรมหลู่ซุนครั้งแรก และนวนิยายเรื่อง "เสียงสะท้อน" ของเขาได้รับรางวัลวรรณกรรมเหมาตุนครั้งที่ 11 ในปี 2023
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ในเดือนธันวาคม 2018 เมืองเหอฉีได้รับการบรรจุอยู่ในรายชื่อเขตส่งเสริมผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่เป็นเอกลักษณ์ของจีน ในเดือนมกราคม 2019 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติ "เครื่องจักรกลการเกษตรปลอดภัย" ในเดือนกุมภาพันธ์ 2022 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองต้นแบบด้านความปลอดภัยทางอาหารของมณฑลกวางซี และในเดือนมกราคม 2024 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติเพื่อความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์ (รุ่นที่ 11)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม